Ep. 12
PAINT ||Part||
"เฮ้อออออ" ผมถอนหายใจออกมาด้วยความเมื่อยล้าพลางหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เพิ่งกลับจากห้องตรวจแล้วตอนบ่ายต้องรับหน้าที่วิทยากรต่อจากอาหมอที่ทำของ่เช้าเสร็จไปแล้วอีก
'มะนาวไปก่อนนะคะ แล้วเจอกันตอนเย็นค่ะที่รัก'
ผมดึงโพสต์อิทสีขาวที่ถูกแปะไว้บนโต๊ะขึ้นมาอ่านด้วยรอยยิ้มเพราะคิดถึงใบหน้าสวยๆเ้าของลายมือแล้ววางมันไว้ที่เดิม
"ไม่รู้ป่านนี้จะคุยธุระเสร็จแล้วหรือยัง" ปากพึมพำพูดพลางมือก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อกราวด์สีขาวตัวยาวกะว่าจะไลน์หามะนาวก่อนลงไปกินมื้อเที่ยงข้างล่างแต่เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นทำให้ผมจำต้องยัดมันเก็บใส่ที่เดิม
ก๊อก ก๊อก!!
"เชิญครับ.."
"ขออนุญาตที่รบกวนนะคะ ไม่ทราบว่าหมอได้ทานอะไรแล้วยังคะ? ถ้ายัง..เอ่อ..ฉันมี...นี่อยู่สองกล่องพอดี" พยาบาลแพมเปิดประตูเข้ามายืนอยู่หน้าห้องแล้วโชว์ถุงที่มีกล่องอาหารอยู่ในนั้นให้ดู แล้วมันก็มีสองกล่องพอดีอย่างที่เธอว่า
"........." ผมยังไม่ตอบอะไรแต่มองกลับไปนิ่งๆ
"คือว่ามันเหลืออยู่แค่สองกล่องฉันเลยช่วยอุดหนุนมา เห็นนั่งขายอยู่หลายชั่วโมงทุกวันอยากช่วยให้ยายขายหมดเร็วๆจะได้กลับไปพักผ่อน อีกอย่าง...ฮึกกก" น้ำเสียงในตอนท้ายก่อนจะจบประโยคเริ่มสั่นเครือก่อนที่เธอจะยกมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นใช้หลังมือซับน้ำตาตัวเอง
".........." ผมได้แต่เงียบแล้วนั่งฟังต่อเพราะไม่เข้าใจว่าอยู่ๆเธอร้องไห้ทำไม
"ฮึกกก~~ เห็นแล้วฉัน..ฉันก็คิดถึงยาย เมื่อก่อนยายฉันก็ต้องลำบากแบบนั้นเหมือนกัน.. ตายจริง นี่ฉันพูดอะไรออกมาอีกแล้วเนี่ย ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องมาเล่าเื่อะไรแบบนี้ให้หมอฟัง ลืมๆมันไปเถอะนะคะไม่ต้องสนใจเื่ของฉันหรอก"
"ครับ" ผมขมวดคิ้วงงๆตอบไปแล้วลุกขึ้นยืน ใกล้ถึงเวลาเข้าห้องอบรมแล้วผมต้องรีบลงไปหาอะไรทานมื้อเที่ยงซะทีก่อนที่จะหมดเวลาแล้วต้องหิ้วท้องรอไปสามสี่ชั่วโมง
"คุณหมอจะลงไปข้างล่างหรอคะ?"
"ครับ ใกล้จะบ่ายโมงแล้ว ผมไม่มีเวลา..ขอตัวนะครับ"
"ถ้าหมอไม่ว่าอะไร รับนี่ไว้เถอะนะคะอย่างน้อยก็คงช่วยได้บ้าง ลงไปข้างล่างเวลานี้คนอาจจะเยอะจนไม่มีที่นั่งก็ได้" ผมยืนมองอาหารสองกล่องในถุงสลับกับมองหน้าพยาบาลแพม แล้วภาพที่มะนาวตั้งใจทำแซนวิชด้วยรอยยิ้มให้ผมทุกเช้าก็ผุดเข้ามาในหัว ทำให้ผมรู้สึกไม่อยากรับอาหารจากคนที่ยืนอยู่หน้าห้องขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลแม้ว่าท้องผมมันจะหิวแทบตาย
"ขอบคุณครับแต่ผมว่าทานข้าวน่าจะอยู่ท้องมากกว่า แล้วก็ผมให้คุณมารีสั่งข้าวของผมไว้ให้แล้ว คุณเองก็รีบทานเถอะเดี๋ยวจะหมดเวลาพักซะก่อน ขอตัวนะครับ" พอพูดเสร็จก็รีบเดินออกมาจากห้องพร้อมกับเสียงเรียกที่ดังไล่ตามหลังมาไม่หยุด
"มะ..หมอคะ! หมอเพ้นท์ หมอเพ้นท์!"
......................................................................
เย็นวันนั้น
'หมอคะ มะนาวจอดรถรออยู่ข้างล่างแล้วนะ'
"กำลังลงไปครับที่รัก ล็อครถด้วยเดี๋ยวผมเคาะกระจกแล้วคุณค่อยเปิด เข้าใจมั้ยครับ?"
'ทราบแล้วค่าาา ห่วงจังเลย~ แฟนใครเนี่ย..ทั้งหวงทั้งห่วงแบบนี้มะนาวซึ้งใจจัง จะตอบแทนยังไงดีน๊า~'
"หึ แล้วเจอกันครับเบบี๋.." ผมขำในลำคอตามด้วยประโยคนั้นก่อนจะรีบเก็บของลงกระเป๋าอย่างเร่งรีบ คืนนี้ให้กินมะนาวแทนข้าวเย็นก็ยังไหว
"กลับแล้วเหรอคะหมอเพ้นท์ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ"
"ครับ เจอกันพรุ่งนี้"
"ฝากขอบคุณน้องมะนาวสำหรับขนมด้วยนะคะหมอ อ้ะ..อ้าว! รีบอะไรขนาดนั้นล่ะเนี่ย" ผมเปิดประตูออกจากห้องมาพร้อมก้าวขายาวๆสับเดินอย่างรวดเร็ว เจอคุณพยาบาลมารีแล้วทักทายก่อนกลับแต่ผมไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น ขอโทษที ตอนนี้ใจผมมันอยู่ในรถแล้ว
ตุ้บบบบ!!! พรึ่บบบ
"อ้ะ!"
"เชี่... เอ่อ ขอโทษครับ" คนยิ่งรีบๆมาชนอะไรกันตอนนี้ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็พยาบาลที่กำลังนั่งลงเก็บอุปกรณ์ที่ใช้สอนในห้องอบรมนักศึกษาแพทย์หล่นเกลื่อนอยู่ตรงพื้นและดูเหมือนว่าเธอก็กำลังรีบอยู่เหมือนกัน ไม่ใครอยากให้มันมาเสียเวลาเพราะแบบนี้หรอก
"เดี๋ยวผมช่วย"
"อร้ายย เธอดูนั่นสิ หมอกับพยาบาลนี่เวลาอยู่ด้วยกันแล้วมันน่ามองดีจังเนอะ"
"จริงด้วย เหมาะสมกันที่สุดเลยอ่ะ"
"คุณแม่ขา..พี่นางฟ้าคนสวยนี่คะ แล้วพี่ผู้ชายคนนั้นเป็เ้าชายแฟนของพี่นางฟ้าใช่ไหมคะคุณแม่?" ระหว่างที่ผมนั่งลงช่วยเก็บของที่หล่นใส่ตระกร้า เสียงพูดคุยของคนไข้ที่เดินผ่านไปมาก็ดังขึ้นให้ได้ยินผ่านหู แต่ผมไม่ได้สนใจรีบเก็บแล้วจะได้รีบไปเพราะมะนาวรอผมอยู่
กึก กึก กึก!!!
"ไม่เห็นจะเหมาะสมกันตรงไหนเลย ทำไมถึงชอบคิดว่าหมอกับพยาบาลต้องคู่กันด้วยหรอคะ?"
"ใครอ่ะเธอ อย่าบอกนะว่าแฟนตัวจริงของคุณหมอ"
"ซวยแล้วไง พวกเราตายแน่ๆเลยแก แต่..ฉันว่าหน้าคุ้นๆนะ" เสียงปลายแหลมของรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นเดินเข้ามาใกล้ แล้วเสียงพูดที่คุ้นหูทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองและภาพที่เห็นคือมะนาวกำลังย่อตัวนั่งลงกระซิบคุยบางอย่างข้างหูเด็กผู้หญิงที่ยืนจับมืออยู่กับแม่ของแก
"หนูจ๊ะ..เ้าชายสุดหล่อคนนั้นน่ะแฟนพี่เองค่ะ;)" มะนาวบอกแบบนั้นแล้วยื่นกล่องคุกกี้รูปหมีให้ก่อนจะก้มลงกระซิบคุยอีกครั้งแต่ครั้งนี้ผมไม่ได้ยิน ไม่มีใครได้ยินและไม่ใครรู้นอกจากสองคนนั้น ไม่นานเด็กผู้หญิงที่เพิ่งรับกล่องขนมจากมะนาวไปก็อมยิ้มเขินก่อนจะพยักหน้ารัวๆพร้อมกับแววตาที่สดใสมากขึ้นกว่าเดิม
"จริงด้วยค่ะ! ในนิทานที่หนูเคยฟังไม่มีเื่ไหนที่นางฟ้าได้คู่กับเ้าชายเลย"
"แล้ว..เ้าชายต้องคู่กับใครหรอคะ?" มะนาวยิ้มถูกใจแล้วถามต่อ
"ก็ต้องคู่กับพี่คนสวยคนนี้ไงคะเพราะว่าพี่เป็เ้าหญิงสวยแล้วก็ใจดีให้คุกกี้หนูด้วย^^" จากนั้นมะนาวก็ยืดตัวขึ้นแล้วยืนกอดอกจ้องมองผมสลับกับปราดสายตาไปมองกราดใส่กลุ่มคนไข้ที่กำลังยืนดูเหตุการณ์อยู่ก่อนหน้านี้ แล้วต่างคนก็ต่างหลบตามะนาวแล้วเดินหนีไปคนละทาง ผมว่าผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะแต่ทำไมอยู่ๆก็รู้สึกว่าน้ำลายมันก้อนใหญ่ผิดปกติจนติดคอกลืนลำบากขึ้นมาดื้อๆตอนที่มะนาวมองมา
"ขอบคุณนะคะหมอเพ้นท์" ผมยื่นตระกร้าใส่ของคืนให้พยาบาลแพมโดยที่ตัวผมเองยังมองประสานสายตากับมะนาวอยู่ในขณะที่เธอก็เดินตรงเข้าใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆก่อนจะเบียดพยาบาลแพมออกห่างแล้วกอดแขนผมไว้
"สวัสดีค่ะพยาบาลแพม"
"สวัสดีค่ะ ดิฉันขอตัวนะคะ"
"เดี๋ยวก่อนสิคะ วันนี้เราเจอกัน..สอง เอ๊ะ! ไม่ใช่สิ สามครั้งแล้วนี่นา ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไหร่ แปลกดีจังว่ามั้ยคะ?"
"ค่ะ แปลกดี.. ดิฉันขอตัวก่อน"
"อ้ะ อย่าเพิ่งไปสิคะ..."
"ให้พยาบาลแพมไปสักทีเถอะมะนาว เธอกำลังรีบอยู่นะ ไปทำธุระของคุณเถอะครับ" ผมยืนมองผู้หญิงสองคนคุยกันก่อนจะสังเกตุเห็นว่าพยาบาลแพมมีท่าทางแปลกๆอาจจะเพราะรีบไปทำงานต่อให้เสร็จแค่มาชนกับผมแล้วต้องนั่งเก็บของพวกนั้นก็เสียเวลามากพอแล้ว
"ออกมาทำไมครับ? รอผมในรถก็ได้"
"ถ้าไม่มามะนาวคงไม่เห็นแล้วก็ไม่ได้ยินที่ใครต่อใครเขาเชียร์แฟนมะนาวให้คู่กับผู้หญิงคนอื่น"
"ยังไม่ได้ทานมื้อเย็นใช่มั้ย? หิวแล้วใช่มั้ยครับ ปะเดี๋ยวผมพาไปกินของอร่อยๆทีี่มะนาวชอบ จะได้อารมณ์ดีขึ้นดีมั้ยครับ?"
"ไม่หิวค่ะ"
"มะนาว... โอเคๆแต่เรากลับไปคุยกันที่รถได้มั้ย ผมขอร้องล่ะ นะครับที่รัก.." ผมโอบไหล่เธอให้เดินไปที่รถด้วยกันตอนแรกเธอเอาแต่สะบัดแขนผมทิ้งแต่สุดท้ายก็ยอมให้โอบดีๆเพราะคงเห็นหนึ่งในกลุ่มพยาบาลที่ชอบส่งยิ้มให้ผมเดินผ่านมาพอดี
....................................................................
คอนโด
"คุณไม่หิวเหรอมะนาว?" ผมถามคนที่นั่งไขว่ห้างกอดอกอยู่บนโซฟาส่วนผมเปิดตู้เย็นแล้วพลางสายตาก็มองหาของที่บางอย่างพอจะรองท้องเย็นนี้ สุดท้ายก็เจอผลไม้ในกล่องจึงหยิบออกมา แล้วรินน้ำส้มสองแก้ว
กึกกกก!!
ผมวางกล่องผลไม้ทีี่ถูกหั่นไวกับน้ำส้มหนึ่งแก้วต่อหน้าเธอ มะนาวเหลือบมองนิดเดียวแล้วนั่งกอดอกยืดหลังตรงเหมือนเดิม ผมรู้ว่าท่าท่างแบบนี้หมายถึงกำลังงอนแต่ผมไม่เข้าใจว่างอนทำไม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มะนาวได้ยินคนอื่นพูดถึงผมกับพยาบาลสาวๆในทางนี้ หรือแม้กระทั่งว่ามีพยาบาลหรือคนไข้ผู้หญิงจะมองส่งสายตาหวานหยดย้อยให้ผมยังไง แต่ในเมื่อผมไม่สนใจเธอก็แค่แสดงออกความเป็เ้าของแล้วมองขู่กลับไปก็แค่นั้นเอง ไม่เคยจะมานั่งงอนผมแบบนี้เลยสักครั้ง
"ไม่หิวก็กินผลไม้รองท้องหน่อยดีมั้ย ดึกขึ้นมาคุณจะหิวนะ มา..ผมป้อน"
"อื้ออออ ไม่หิว...มะนาวไม่กินค่ะ" เธอเบี่ยงหน้าหลบขมวดคิ้วปฏิเสธจริงจัง
"งั้นดื่มน้ำส้มหน่อยก็ได้ครับคนดี"
"ฮื้ออออ บอกว่าไม่กินไงคะ มะนาวไม่หิว ก่อนจะออกไปรับหมอมะนาวกินสลัดรองท้องไปกล่องหนึ่งแล้วล่ะค่ะ"
"สลัด? คุณทำเหรอ? ไม่เห็นเผื่อผมเลย"
"เปล่าหรอกค่ะ มะนาวไม่ได้ทำเองแต่ซื้อมาจากร้านคุณยายหลังโรงพยาบาลน่ะ"
"............."
"ที่จริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อหรอกค่ะแต่เห็นเหลือกล่องสุดท้ายเลยช่วยยายซื้อ อ้อ แล้วก็เห็นนางพยาบาลในโรงบาลหมอนั่นแหละกำลังยืนซื้ออยู่ตอนที่มะนาวออกมาน่ะ"
"ขอโทษนะครับที่ผมไม่ได้ลงมาส่ง ่นั้นยุ่งมากทั้งคนไข้แล้วไหนจะนักศึกษาแพทย์หลายคนเข้ามาอบรมด้วย"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะมะนาวเข้าใจ มะนาวเห็นแล้วว่าทุกคนกำลังวุ่นวายกันแค่ไหน ...แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ยังมีเวลาออกมาซื้อข้าวกลางวัน ที่โรงอาหารมีกับข้าวไม่พอสำหรับบุคลากรแพทย์หรอคะมะนาวไม่เข้าใจ"
"คุณหมายถึงใคร?"
"จะใครซะอีกละคะ ก็คนที่ไปเสาะห่างต่างหูแล้วร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าหมอนั่นไง"
"พยาบาลแพมงั้นหรอ?"
"ก็ใช่น่ะสิคะ เธอออกมาตอนที่ในตึกกำลังยุ่งอยู่แถมยังซื้อไปแค่สองกล่องทั้งที่คุณยายขอให้ช่วยซื้อกล่องสุดท้ายไปด้วย แต่ก็ยังยืนกรานจะเอาแค่สองกล่อง ทั้งที่จริงมันก็กล่องละแค่สามสิบบาทเองไม่ได้แพงอะไรมากมาย ถ้าเป็มะนาวคงเหมาไปั้แ่แรกไม่ต้องให้คุณยายแกออกปากขอด้วยซ้ำ"
".............."
"ถึงจะซื้อไปเผื่อเพื่อนสนิท แต่อีกกล่องก็ให้เพื่อนร่วมงานที่ไม่สนิทก็ได้นี่นาไม่แน่บางทีคนที่ได้ไปอาจจะมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปแล้วได้เพื่อนสนิทเพิ่มมาอีกคนก็ได้"
"............." ตั้งใจซื้อไปแค่สองกล่องงั้นหรอ...
"แต่ก็ดีเหมือนกันนะคะที่เธอเหลือกล่องสุดท้ายไว้ให้มะนาวซื้อเลยโชคดีได้รับคำอวยพรจากคุณยายแกมาด้วยล่ะค่ะ"
"............." ระหว่างที่ผมกำลังนั่งคิดเื่นั้นอยู่ จู่ๆมะนาวที่ดูเหมือนจะงอนผมในตอนแรกก็เปลี่ยนมาเป็ยิ้มแย้มสดใสเหมือนเดิมแต่รอยยิ้มนั้นมันก็แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์แต่น่ารักของเธอ ขยับเข้ามาซบแก้มที่ไหล่ผมด้วยท่าทางออดอ้อนทำให้ผมต้องหยุดคิดเื่อื่นไปโดยปริยายแล้วหันมาสนใจคนช่างอ้อนข้างๆแทน
"แล้วรู้ไหมมั้ยคะว่าคุณยายแกอวยพรให้มะนาวว่าไง... หมออยากฟังมั้ย" ไม่พูดเปล่า แต่เธอยังส่งนิ้วมือเรียวมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมจาก้าออกทีละเม็ดช้าๆ แล้วยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหูผมในประโยคสุดท้าย ลมที่กระทบกับใบหูทำเอาผมขุนลุกแล้วอย่างอื่นก็คงจะลุกตามมาด้วย
"ว่ายังไงเหรอครับ?" ก้มลงไปกระซิบถามคืนแล้วคลอเคลียที่ต้นคอจนได้กลิ่นหอมประจำตัวของเธอ พร้อมกับมือก็ทำหน้าที่รวบผมลอนสลวยของมะนาวไว้เพื่อให้ผมซุกไซ้ลำคอระหงได้สะดวกมากขึ้น
"อื้อ~~ ฟังก่อนสิคะ คุณยายแกบอกมะนาวว่า ขอให้..ผัวรัก..ผัวหลง คำอวยพรดีๆโดนใจแบบนี้มะนาวคงต้องไปอุดหนุนร้านยายแกบ่อยๆแล้วล่ะค่ะ"
"หึ ถึงไม่มีคำอวยพรจากยายผมก็ทั้งรักทั้งหลงมะนาวของผมคนเดียวจนไม่สามารถมองผู้หญิงคนไหนแม้แต่หางตาได้เลยที่รัก ซี๊ดดดด~" ผมส่งเสียงร้องครางออกมาเมื่อมือบางล้วงเข้ามาััส่วนนั้นภายใต้กางเกงของผม
"มะนาวก็ทั้งรัก..แล้วก็..ทั้งหลงคุณเหมือนกันค่ะ"
******** to be continued
49K
