กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง
“ไอติม... ลูกอม น้ำแดง อาหารปลา มาแล้วจ้า!” เสียงคนะโขายของ ที่ฟังไม่เข้ากับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นดังมาจากทิศทางหนึ่งทำให้ผู้คนต่างพากันหยุดการกระทำแล้วหันหลังกลับไปมองอย่างอดไม่ได้
เมื่อหันกลับไปมองก้พบเข้ากับชายหนุ่มคนหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าคมหล่อเหลา เส้นผมดีดำเงา ั์ตาแดงดุจทับทิมกำลังดันรถเข็นสีชมพูตัดฟ้าเขียวดูสวยงาม เดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้าเหมือนกับว่าชายหนุ่มคนนั้นจะไม่ได้สนใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเลย
สิ่งที่แปลกกว่านั้นก้คือด้านหลังชายหนุ่มคนนั้นมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างเหมือนปลาตัวใหญ่ราวสองเมตรแต่มีสีดำสนิทปนไปด้วยเส้นแสงสีทองดูมีพลัง กำลังใช้ครีบด้านหน้าเดินเตาะแตะส่ายหางตามมาไม่ห่าง ปลา? ปลาอะไรมันเดินบนบกวะนั่นคือสิ่งที่ทุกคนที่เห็นต่างหากันคิด
“แกเป็ใคร ใสหัวไปให้พ้น!”
“ขอเตือนว่าอย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่า!!” เหล่ากลุ่มนักฆ่าที่ล้อมอยู่ะโขับไล่พร้อมกับชักอาวุธออกมาคนกำลังจะฆ่ากันตาย แต่มีใครก็ไม่รู้โผล่มาขายขนมเนี่ยนะมันฟังดูผิดปกติมากเกินไปแล้ว!
“ก็แค่พ่อค้าที่เดินผ่านมาสนใจรับอะไรหน่อยไหม”ชายหนุ่มไม่ใสใจกับท่าทีไม่เป็มิตรของคนเบื้องหน้า ยิ้มให้แล้วตอบกลับไป
“หึ..อย่ามาหลอกกันซะให้ยากถึงข้าจะััถึงระดับพลังของเ้าไม่ได้แต่ถ้าปลาด้านหลังนั่นมันเป็ถึงอสูรระดับสอง หัวหน้าอสูรพวกเ้ามาพวกช่วยตระกูลซูสินะ”นักฆ่าที่ดูเหมือนจะฉลาดเอ่ยขึ้น
มันเป็ถึงผู้ฝึกตนระดับสองขั้น9 แต่กับไม่อาจััถึงพลังของชายตรงหน้าได้อาจจะเพราะชายตรงหน้ามันพกสิ่งที่ช่วยปกติระดับพลังจากการตรวจจับไว้ก็ได้แถมยังเดินเข้ามาหลังจากที่พวกมันเพิ่งทลายโล่ปราการของตระกูลซูได้พอดิบพอดีแบบนี้น่าสงสัยยิ่งนัก
“ข้าแค่ผ่านทางมาแล้ว้าจะขายของจริงๆนะทำไมไม่เชื่อกันล่ะ”ชายหนุ่มด้านหลังรถเข็นสีชมพูได้แต่เอียงคอมองด้วยความฉงนใจทำไมการจะขายสินค้าถึงยากเย็นขนาดนี้
‘ถ้าไม่ใช่ว่าเห็นมีคนอยู่ทางนี้เต็มไปหมดข้าก็คงไม่เดินเข้ามาหรอก’ ชายหนุ่มคิดอยู่ในใจ เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าคนเหล่านี้กำลังทำอะไรกันอยู่
“จะอะไรก็ช่าง ไสหัวไปให้พ้น!”เมื่อนักฆ่าเห็นว่าชายตรงหน้ามันยังคงเดินเข้ามาเลยรีบะโใส่อีกครั้งทันทีพร้อมกับส่งสัญญาณให้คนอื่นๆในกลุ่มเตรียมโจมตี
“อะไรกัน ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อสิจะมาะโใส่ทำไมนัก เห้อ”
“เอ๊ะ แต่กลุ่มคนตรงนั้นอาจจะซื้อก็ได้ข้าขอไปถามสักหน่อยนะ”
แต่เมื่อเห็นว่าลึกเข้าไปมีคนอีกกลุ่มอยู่เขาจึงพูดออกมา พวกนั้นใส่เสื้อผ้าไม่เหมือนกับคนกลุ่มนี้บางทีอาจสนใจสินค้าของเขาก็ได้
“ไอ้บัดซบ พูดไม่รู้ฟัง ตายซะเถอะ!” พวกนักฆ่าต่างพากันโถมการโจมตีเข้ามาทันที แค่รถเข็นกระจอกๆคันนึงกับคนขายและสัตว์อสูรระดับสอง ไม่มีทางเกินมือพวกมันแน่นอน
“ลองชิมสินค้าก่อนไหมค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้นะ เอ้าอ้าปาก”ว่าแล้วชายหนุ่มก็ดีดอมยิ้ม ลูกอม ไปยังนักฆ่าทุกคนที่พุ่งเข้ามา
พลันเื่ประหลาดก็เกิดขึ้นเมื่อขนมเ่าั้ใกล้เข้ามากลุ่มนักฆ่าทุกคนเสมือนไม่อาจบังคับปากของตัวเองได้อ้าปากงับสิ่งเ่าั้แล้วกลืนลงท้องไปทันทีาแทั้งที่เกิดขึ้นใหม่และตกค้างเรื้อรังรักษาไม่หาย ต่างก็ถูกรักษาจนหายสนิทพลังลมปราณที่สูญเสียไปก็ฟื้นกลับมาถึงครึ่งหนึ่ง
นักฆ่าทุกคนต่างเบิกตาค้างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วหันมองหน้ากันเองหลังจากนั้นจึงหันกลับมาจ้องชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภและเจตนาฆ่า
“ส่งรถเข็นนั่นมา แล้วก็ตายซะ!”
แน่นอน สิ่งที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าโอสถระดับสูงแบบนี้จะปล่อยไปได้ไงพวกมันย่อมต้องเก็บกลับไปให้หมดแล้วฆ่าปิดปากซะแต่ถ้าชายตรงหน้ามีพลังสูงส่งหรือลักษณะน่าเกรงขาม หรือแม้แต่สัตว์เลี้ยงระดับสูงพวกมันก็คงไม่ตัดสินใจเยี่ยงนี้หรอก
“ได้เลยๆ เข้ามาเอาสิ”แทนที่จะโกรธชายหนุ่มกับยิ้มให้ แล้วก็ดีดของกินไปอีกรอบ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นดันไม่เหมือนเดิมเหล่านักฆ่าที่ได้กินไปแล้วรอบหนึ่ง เมื่อกินซ้ำเข้าไป ร่างกายก็ะเิออกในทันทีไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ส่งเสียงออกมา
“มีใครอยากได้อีกไหม”ชายหนุ่มยังคงถามพร้อมกับยิ้มให้เหมือนเดิม
828
