บำเพ็ญสเน่หาอารามรัก

หนึ่งเดือนหลังจากที่หลินซูคลอดบุตรชายได้สำเร็จ ข่าวดีอีกครั้งหนึ่งก็เกิดขึ้นที่คฤหาสน์หลี่ เหมยฮวาผู้เป็นมารดาของหลินซูแม้จะมีอายุ 37 ปีแล้ว แต่กลับมีอาการแพ้ท้อง อาการคลื่นไส้ในยามเช้าและความเหนื่อยล้าที่ผิดปกติทำให้นางรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

"ลูกสาวเอ๋ย" เหมยฮวากระซิบกับหลินซูในยามที่หลี่หมิงไม่อยู่ "แม่คิดว่าแม่อาจจะตั้งครรภ์แล้ว"

หลินซูตาเบิกกว้างด้วยความดีใจ "จริงหรือคะท่านแม่? นั่นเป็นข่าวดีมาก! เราไปให้หมอตรวจกันเถอะ"

เมื่อหมอหลวงยืนยันว่าเหมยฮวาตั้งครรภ์แล้วจริง หลี่หมิงดีใจจนเกือบจะเต้นรำ เขาเชื่อมั่นอย่างสิ้นเชิงว่านี่เป็นผลจากอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของอารามเทียนซาน

"นี่เป็นปาฏิหาริย์!" หลี่หมิงประกาศด้วยความปีติยินดี "อารามเทียนซานช่างศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก! แม่ยายของข้าจะมีบุตรในวัย 37 ปี!"

เขารีบส่งข่าวดีไปยังคฤหาสน์หลิน นายท่านหลินผู้เป็นบิดาของเหมยฮวาดีใจจนน้ำตาไหล เขาคาดหวังอย่างยิ่งว่าจะได้บุตรชายมาสืบตระกูล

"นี่เป็นพรจากฟ้าดิน!" นายท่านหลินประกาศต่อหน้าข้าราชการและเพื่อนฝูง "ภรรยาของข้าจะให้กำเนิดทายาทในวัยที่หลายคนคิดว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว นี่คือผลจากการที่ลูกสาวของข้าได้ไปขอพรจากอารามเทียนซานอันศักดิ์สิทธิ์"

ข่าวลือเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ของอารามเทียนซานแพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว สตรีที่ปรารถนาบุตรหรือมีปัญหาเรื่องการมีบุตรยากต่างพากันสนใจและอยากไปขอพร

"ท่านได้ยินข่าวเรื่องนางเหมยฮวาหรือยัง?" สตรีคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนในตลาด "นางตั้งครรภ์ในวัย 37 ปี หลังจากที่ไปขอพรจากอารามเทียนซาน"

"จริงหรือ!" เพื่อนตอบด้วยความตื่นเต้น "ข้าก็อยากมีบุตรมานานแล้ว บางทีข้าควรไปลองดู"

"ใช่แล้ว และลูกสาวของนางก็คลอดบุตรชายได้สำเร็จด้วย" สตรีคนแรกเสริม "ทั้งแม่และลูกแข็งแรงดี"

ในขณะที่ข่าวลือกำลังแพร่กระจาย หลินซูและเหมยฮวาก็วางแผนการเดินทางขึ้นเขาครั้งต่อไป

"ท่านแม่คะ ตอนนี้ท่านตั้งครรภ์แล้ว เราจะต้องขึ้นไปขอพรให้ลูกในท้องแข็งแรงบ่อยขึ้น" หลินซูกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เหมยฮวาพยักหน้าด้วยความเข้าใจ "ใช่แล้วลูก และข้าก็คิดถึงท่านนักพรตแล้วเช่นกัน"

หลี่หมิงที่ได้ยินการสนทนานี้รู้สึกภาคภูมิใจในภรรยาและแม่ยายที่ใส่ใจเรื่องการขอพรเพื่อลูกในท้อง

"ข้าจะจัดเตรียมรถม้าที่สะดวกสบายที่สุดให้" หลี่หมิงกล่าว "และจะส่งคนคุ้มกันไปด้วยเพื่อความปลอดภัย"

วันต่อมา หลินซูและเหมยฮวาออกเดินทางขึ้นเขาเทียนซาน ชิงชิงที่เพิ่งคลอดบุตรได้หนึ่งเดือนเช่นกันก็ขออยู่บ้านดูแลลูก

บนยอดเขาเทียนซาน จ้าวหลงและหยางเฟิงรอคอยการมาถึงของแม่ลูกคู่นี้ด้วยความใจจดใจจ่อ

"อาจารย์" หยางเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ตอนนี้เรามีแม่ลูกอ่อนสองคน และแม่ท้องใหญ่อีกหนึ่งคน"

จ้าวหลงหัวเราะอย่างพึงพอใจ "ใช่แล้ว และเหมยฮวาในวัย 37 ปียังคงมีเสน่ห์อยู่มาก ประสบการณ์ของนางทำให้การสำเพ็ญกิจกรรมของเรามีรสชาติที่แตกต่าง"

เมื่อหลินซูและเหมยฮวามาถึงอาราม พวกเขาต้อนรับด้วยความอบอุ่น

"ฮูหยินน้อย" จ้าวหลงเรียกหลินซูด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ข้าได้ยินว่าเจ้าคลอดบุตรชายได้สำเร็จแล้ว ยินดีด้วย"

"ขอบคุณท่านนักพรต" หลินซูตอบด้วยรอยยิ้มหวาน "และวันนี้ข้ามาพร้อมกับข่าวดีอีกเรื่องหนึ่ง ท่านแม่ของข้าตั้งครรภ์แล้ว"

จ้าวหลงแสร้งทำเป็นตกใจ "จริงหรือ! นี่เป็นปาฏิหาริย์อีกครั้งหนึ่ง"

เหมยฮวาก้มหัวอย่างสุภาพ "ท่านนักพรต ข้ามาขอพรให้ลูกในท้องแข็งแรง และขอให้การคลอดเป็นไปด้วยดี"

"แน่นอน" จ้าวหลงยิ้ม "แต่การขอพรจะต้องทำอย่างถูกวิธี เจ้าจะต้องเข้าร่วมพิธีกรรมพิเศษ"

หลังจากพิธีกรรมหลอกลวงเสร็จสิ้น หลินซูและเหมยฮวาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับจ้าวหลงและหยางเฟิงในห้องส่วนตัว

"ท่านแม่คะ" หลินซูกระซิบขณะที่ทั้งสองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ "ท่านรู้สึกอย่างไรกับการที่ตั้งครรภ์ในวัยนี้"

เหมยฮวายิ้มด้วยความพึงพอใจ "ข้ารู้สึกดีมาก ลูก ร่างกายข้ายังแข็งแรง และการได้มาที่นี่ทำให้ข้ามีความสุขมาก"

"และข้าก็ดีใจที่ได้มีเวลาอยู่กับท่านมากขึ้น" จ้าวหลงกล่าวขณะที่ลูบท้องของเหมยฮวาเบาๆ

เก้าเดือนผ่านไป เหมยฮวาคลอดบุตรชายได้สำเร็จ นายท่านหลินดีใจจนเกือบจะเป็นลม เขาได้ทายาทที่ปรารถนามานานแล้ว

"นี่คือปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!" นายท่านหลินประกาศต่อหน้าแขกผู้ดีทั่วเมือง "ภรรยาของข้าคลอดบุตรชายในวัย 37 ปี นี่เป็นผลจากพรของอารามเทียนซานอันศักดิ์สิทธิ์"

เขาสั่งจัดงานเลี้ยงใหญ่เจ็ดวันเจ็ดคืน และบริจาคเงินจำนวนมากให้กับอาราม

ข่าวเรื่องการคลอดบุตรชายของเหมยฮวาแพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว สตรีที่ปรารถนาบุตรต่างพากันหลั่งไหลขึ้นไปยังอารามเทียนซาน

"ข้าต้องไปขอพรด้วย!" สตรีคนหนึ่งกล่าวกับสามี "ถ้านางเหมยฮวาคลอดได้ในวัย 37 ปี ข้าที่อายุแค่ 30 ก็น่าจะได้เช่นกัน"

"ใช่แล้ว" สามีตอบ "เราไปกันเถอะ ข้าก็อยากมีบุตรชายสืบตระกูล"

อารามเทียนซานเริ่มมีผู้มาขอพรเป็นจำนวนมาก จ้าวหลงและหยางเฟิงต้องคัดเลือกเฉพาะสตรีที่สวยงามและน่าสนใจเท่านั้น

"อาจารย์" หยางเฟิงกล่าว "เรามีผู้มาขอพรมากมาย เราควรจะเลือกอย่างไร"

จ้าวหลงยิ้มเจ้าเล่ห์ "เลือกเฉพาะคนที่สวยและยังหนุ่มสาว พวกที่แก่หรือไม่สวยให้ทำพิธีธรรมดาแล้วส่งกลับไป"

"เข้าใจแล้วอาจารย์" หยางเฟิงพยักหน้า "และสำหรับคนที่เราเลือก?"

"ให้พวกนางมาพักที่อารามหลายวัน" จ้าวหลงตอบ "เพื่อ 'บำเพ็ญ'อย่างถูกต้องและเหมาะสม"

ในช่วงเวลาต่อมา อารามเทียนซานกลายเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหลายเมือง สตรีจากที่ไกลต่างเดินทางมาขอพร บางคนเดินทางมาเป็นกลุ่มใหญ่ บางคนมาพร้อมกับสามีและครอบครัว

"ท่านได้ยินเรื่องอารามเทียนซานหรือยัง?" พ่อค้าคนหนึ่งเล่าให้ลูกค้าฟัง "ที่นั่นมีนักพรตที่มีอำนาจวิเศษ สามารถช่วยให้สตรีที่มีบุตรยากได้มีลูก"

"จริงหรือ?" ลูกค้าถามด้วยความสนใจ "ภรรยาของข้าพยายามมีลูกมาสามปีแล้วแต่ไม่สำเร็จ"

"ไปลองดูสิ" พ่อค้าแนะนำ "ข้าได้ยินว่ามีคนสำเร็จมากมาย แม้แต่สตรีที่อายุมากก็ยังคลอดได้"

ข่าวลือเหล่านี้ทำให้จ้าวหลงและหยางเฟิงมีโอกาสเลือกสรรสตรีที่ตรงใจมากขึ้น พวกเขาแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน จ้าวหลงจะดูแลสตรีที่มีประสบการณ์และมีเสน่ห์ ส่วนหยางเฟิงจะดูแลสตรีหนุ่มสาวที่ยังไร้เดียงสา

"อาจารย์" หยางเฟิงกล่าวในวันหนึ่ง "วันนี้มีสตรีสวยมาขอพรถึงห้าคน เราจะจัดการอย่างไร"

จ้าวหลงคิดครู่หนึ่ง "ให้พวกนางมาพักที่อารามทีละสองคน แล้วเราจะ 'ทำพิธี' ให้ทีละคู่ การทำพิธีแบบกลุ่มจะมีพลังมากกว่า"

"ความคิดที่ดีอาจารย์" หยางเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "และเราจะได้เพลิดเพลินมากขึ้นด้วย"

ในขณะเดียวกัน หลินซูและเหมยฮวาก็กลายเป็นตัวอย่างที่ดีของความศักดิ์สิทธิ์ของอาราม พวกนางมักจะเล่าให้สตรีอื่นฟังเกี่ยวกับประสบการณ์การขอพร

"นางหลิน" สตรีคนหนึ่งถามหลินซูในตลาด "ข้าได้ยินว่าท่านไปขอพรที่อารามเทียนซาน แล้วได้ลูกชายมา จริงหรือ"

หลินซูยิ้มอย่างอ่อนหวาน "ใช่แล้วค่ะ ข้าไปขอพรแล้วได้ลูกชายที่น่ารักมาก และท่านแม่ของข้าก็ไปขอพรเช่นกัน แม้อายุ 37 ปีแล้วก็ยังคลอดบุตรชายได้สำเร็จ"

"ช่างน่าอัศจรรย์!" สตรีคนนั้นอุทาน "ข้าต้องไปลองด้วย ข้าแต่งงานมาสี่ปีแล้วแต่ยังไม่มีบุตร"

"ท่านควรไปค่ะ" หลินซูแนะนำ "แต่ต้องมีใจศรัทธาและเตรียมตัวให้ดี การขอพรไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอดทนและทำตามที่ท่านนักพรตสั่ง"

"ข้าเข้าใจแล้ว" สตรีคนนั้นพยักหน้า "ข้าจะเตรียมตัวให้ดีแล้วไปขอพร"

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง หลินซูและเหมยฮวากลายเป็นผู้ประชาสัมพันธ์ที่ดีที่สุดของอารามเทียนซาน โดยไม่ต้องให้จ้าวหลงและหยางเฟิงทำอะไรเลย

หลายเดือนผ่านไป อารามเทียนซานมีผู้มาขอพรเป็นจำนวนมาก จ้าวหลงตัดสินใจขยายอาราม สร้างห้องพักเพิ่มเติมสำหรับผู้มาขอพร

"หยางเฟิง" จ้าวหลงเรียกศิษย์ "เราต้องสร้างห้องพักเพิ่ม ผู้คนมาขอพรมากเกินไป"

"ใช่แล้วอาจารย์" หยางเฟิงตอบ "และข้าคิดว่าเราควรสร้างห้องพิเศษสำหรับ 'พิธีกรรมสำคัญ' ด้วย"

จ้าวหลงยิ้มพึงพอใจ "ความคิดที่ดี เราจะสร้างห้องที่หรูหราและสะดวกสบาย เพื่อให้การ 'บำเพ็ญ' ของเรามีคุณภาพมากขึ้น"

การก่อสร้างเริ่มขึ้นทันที โดยใช้เงินบริจาคจากผู้มาขอพรและครอบครัวที่ได้รับ 'พร' แล้ว หลี่หมิงและนายท่านหลินเป็นผู้บริจาครายใหญ่

"ข้าจะบริจาคเงินเพิ่มเติมเพื่อการขยายอาราม" หลี่หมิงประกาศ "อารามเทียนซานให้พรแก่ครอบครัวของข้ามากมาย ข้าต้องตอบแทนบุญคุณนี้"

นายท่านหลินก็คิดเช่นเดียวกัน "ข้าจะบริจาคทองคำและเงินเพื่อสร้างห้องพิเศษ เพื่อให้ท่านนักพรตมีสถานที่ที่เหมาะสมในการทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์"

เมื่ออารามขยายเสร็จ จ้าวหลงและหยางเฟิงก็มีพื้นที่มากขึ้นในการ 'ต้อนรับ' ผู้มาขอพร พวกเขาแบ่งเขตพื้นที่อย่างชัดเจน มีห้องสำหรับพิธีกรรมหลอกลวง ห้องสำหรับการพักผ่อน และห้องส่วนตัวสำหรับกิจกรรมพิเศษ

"ตอนนี้เรามีสถานที่ที่สมบูรณ์แบบแล้ว" จ้าวหลงกล่าวขณะที่เดินดูห้องใหม่ "เราสามารถรองรับผู้มาขอพรได้มากขึ้น และมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้นด้วย"

หยางเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้วอาจารย์ และเราจะได้เลือกสรรผู้มาขอพรได้อย่างละเอียดมากขึ้น"

ในช่วงเวลานี้ หลินซูและเหมยฮวายังคงเป็นลูกค้าประจำของอาราม พวกนางขึ้นไปบนเขาอย่างน้อยสัปดาหละครั้ง บางครั้งพาชิงชิงไปด้วย

"ท่านพี่คะ" หลินซูกล่าวกับหลี่หมิงในเช้าวันหนึ่ง "วันนี้ข้าจะขึ้นไปขอพรให้ลูกๆ แข็งแรง และขอให้ครอบครัวเรามีความสุข"

หลี่หมิงยิ้มด้วยความพึงพอใจ "ไปเถอะ ซู'เอ๋อ ข้าจะจัดเตรียมของขวัญไปถวายท่านนักพรตด้วย"

"ขอบคุณท่านพี่ค่ะ" หลินซูตอบ "ท่านนักพรตจะดีใจมาก"

บนยอดเขาเทียนซาน จ้าวหลงและหยางเฟิงรอคอยการมาถึงของหลินซูและเหมยฮวาด้วยความใจจดใจจ่อ

"วันนี้เรามีแขกพิเศษมาอีกแล้ว" จ้าวหลงกล่าวขณะที่เห็นรถม้าเข้ามา "และข้าได้เตรียมสิ่งพิเศษไว้ให้พวกนาง"

"อะไรหรือครับอาจารย์?" หยางเฟิงถาม

จ้าวหลงยิ้มลึกลับ "เจ้าจะรู้เอง เมื่อถึงเวลา"

เมื่อหลินซูและเหมยฮวามาถึง พวกเขาต้อนรับด้วยความอบอุ่นเป็นพิเศษ

"ฮูหยินน้อย" จ้าวหลงเรียกหลินซู "วันนี้ข้ามีพิธีกรรมพิเศษที่จะช่วยเพิ่มพลังให้กับครอบครัวของเจ้า"

หลินซูตาเบิกกว้างด้วยความสนใจ "พิธีกรรมพิเศษหรือคะ ท่านนักพรต?"

"ใช่แล้ว" จ้าวหลงพยักหน้า "แต่พิธีนี้จะต้องทำในห้องพิเศษที่เพิ่งสร้างเสร็จ และจะต้องใช้เวลาหลายวัน"

เหมยฮวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มด้วยความเข้าใจ "ข้าเข้าใจแล้วท่านนักพรต ข้าจะบอกหลี่หมิงว่าเราจะอยู่ที่นี่หลายวัน"

"ดีมาก" จ้าวหลงพึงพอใจ "งั้นเราไปเริ่มพิธีกรรมกันเถอะ"

ในห้องพิเศษที่เพิ่งสร้างใหม่ หลินซูและเหมยฮวาได้สัมผัสกับประสบการณ์ใหม่ที่พวกนางไม่เคยพบมาก่อน ห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยผ้าไหมและเครื่องประดับต่างๆ ทำให้บรรยากาศดูลึกลับและเร้าใจ

"นี่คือห้องพิเศษที่สร้างขึ้นเพื่อพิธีกรรมสำคัญ" จ้าวหลงอธิบาย "ที่นี่มีพลังศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นกว่าที่อื่น"

หลินซูมองไปรอบๆ ห้องด้วยความประทับใจ "ช่างสวยงามมาก ท่านนักพรต"

"และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น" หยางเฟิงเสริม "พิธีกรรมที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นในคืนนี้"

สามวันสามคืนผ่านไป หลินซูและเหมยฮวากลับลงจากเขาด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง พวกนางได้สัมผัสกับประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน

"ท่านพี่คะ" หลินซูกล่าวกับหลี่หมิงเมื่อกลับถึงบ้าน "พิธีกรรมครั้งนี้มีพลังมากจริงๆ ข้ารู้สึกว่าครอบครัวเราจะได้รับพรมากมาย"

หลี่หมิงยิ้มด้วยความดีใจ "นั่นเป็นข่าวดีมาก ซู'เอ๋อ ข้าจะเตรียมเงินบริจาคเพิ่มเติมให้อาราม"

เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน อารามเทียนซานกลายเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงไปทั่วหลายจังหวัด สตรีจากที่ไกลต่างเดินทางมาขอพร และหลายคนก็ได้รับ 'พร' ตามที่ปรารถนา

จ้าวหลงและหยางเฟิงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย พวกเขามีสตรีสวยมาเยี่ยมเยียนอย่างต่อเนื่อง มีเงินทองมากมายจากการบริจาค และมีชื่อเสียงในฐานะนักพรตที่มีอำนาจวิเศษ

"อาจารย์" หยางเฟิงกล่าวในวันหนึ่ง "เราประสบความสำเร็จเกินความคาดหมาย"

จ้าวหลงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ใช่แล้ว และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เราจะขยายอิทธิพลไปยังเมืองอื่นๆ ด้วย"

"ท่านหมายความว่าอย่างไร?" หยางเฟิงถาม

"เราจะส่งศิษย์ไปสร้างอารามในเมืองอื่น" จ้าวหลงอธิบาย "แล้วใช้วิธีการเดียวกันนี้ เราจะมีเครือข่ายอารามทั่วแผ่นดิน"

หยางเฟิงยิ้มด้วยความตื่นเต้น "ความคิดที่ยอดเยี่ยมอาจารย์ เราจะได้สตรีสวยจากทุกเมือง"

ในขณะเดียวกัน หลี่หมิงยังคงอยู่ในความมืดมิด เขาภาคภูมิใจในครอบครัวที่เขาคิดว่าสมบูรณ์แบบ โดยไม่รู้เลยว่าทุกสิ่งที่เขามีคือผลจากการหลอกลวงอันชาญฉลาด

"ข้าเป็นคนโชคดีที่สุดในโลก" หลี่หมิงกล่าวกับเพื่อนในวันหนึ่ง "มีภรรยาที่สวยและใจบุญ มีลูกชายที่น่ารัก และมีแม่ยายที่ให้กำเนิดทายาทในวัยที่คนอื่นคิดว่าเป็นไปไม่ได้"

เพื่อนพยักหน้าด้วยความอิจฉา "เจ้าโชคดีจริงๆ หลี่หมิง และครอบครัวของเจ้าก็เป็นตัวอย่างของความศรัทธาที่ดี"

"ใช่แล้ว" หลี่หมิงตอบด้วยความภาคภูมิใจ "อารามเทียนซานให้พรแก่เรามากมาย ข้าจะไม่มีวันลืมบุญคุณนี้"

หลายปีผ่านไป หลินซูกลายเป็นสตรีผู้มีอิทธิพลในเมือง นางเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ที่ใจบุญและชอบช่วยเหลือสตรีที่มีปัญหาเรื่องการมีบุตร นางมักจะแนะนำให้พวกเขาไปขอพรที่อารามเทียนซาน

อารามเทียนซานภายใต้การนำของจ้าวหลงและหยางเฟิงได้กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน สตรีที่ปรารถนาบุตรหรือมีปัญหาสุขภาพต่างพากันหลั่งไหลมาขอพร

ในวันหนึ่ง หลินซูนั่งอยู่ในรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าสู่ยอดเขาเทียนซานอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของนาง แววตาของหลินซูไม่ได้ฉายแววบริสุทธิ์เหมือนเมื่อครั้งแรก แต่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความปรารถนา

นางลูบท้องที่เริ่มนูนเด่นอีกครั้ง ซึ่งเป็นครรภ์ที่สามที่กำลังจะถือกำเนิด นางยิ้มรับการเดินทางไปสู่วิมานกามที่ไม่มีวันสิ้นสุด วิมานที่นางได้สร้างขึ้นด้วยมือของตนเอง วิมานที่หลี่หมิงไม่มีวันเข้าถึง และวิมานที่หลินซูจะไม่มีวันจากไป

บทสรุปของเรื่องราวนี้คือภาพสะท้อนของความมืดมิดในจิตใจมนุษย์ ความปรารถนาที่ไร้ขีดจำกัด และการหลอกลวงที่ถูกห่อหุ้มด้วยภาพลักษณ์อันงดงาม ภายใต้ร่มเงาของอารามเทียนซานอันศักดิ์สิทธิ์ กามราคะได้เบ่งบานและเติบโตอย่างเงียบงัน ตลอดไป