อลิซนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอจ้องมองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
แม้จะเจ็บจากาแ แต่ร่างสูงใหญ่ของเขากลับยังแผ่รังสีอันตรายออกมาอย่างชัดเจน
“ฉันต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองของคุณนานแค่ไหน?” เธอถามเสียงเบา
“จนกว่าพวกมันจะถูกจัดการหมด” ลีออนตอบเรียบๆ
ในโลกของมาเฟียไม่มีคำว่าเมตตา และตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น
“…ก็ได้ ฉันตกลง”
ลีออนพยักหน้า “ดี เตรียมตัวซะ เราจะออกจากที่นี่คืนนี้”
อลิซมองเขาอย่างใ “คืนนี้เลยเหรอ!?”
“ใช่ เธอไม่มีเวลาให้ลังเล”
แม้จะยังกลัว แต่อลิซรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น
เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่โลกที่เธอไม่เคยััมาก่อน…
โลกที่มีแต่ความมืดมิดและอันตรายรอบตัว
อลิซกัดริมฝีปากแน่น ก่อนเอ่ยถามอีกครั้ง “แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง?”
ลีออนจ้องเธอด้วยดวงตาเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยอำนาจ “ทำตามคำสั่งของฉัน แค่นั้นก็พอ”
อลิซขมวดคิ้ว “ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ”
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก “แน่นอน... แต่ในเมื่อเธอเลือกข้อตกลงนี้ ก็ต้องอยู่ในกฎของฉัน”
อลิซเม้มปากแน่น ความอึดอัดแล่นขึ้นมาในใจ นี่มันเหมือนเธอกำลังขายอิสรภาพของตัวเองให้เขาโดยสมบูรณ์
“เข้าใจแล้ว...” เธอพึมพำเบาๆ
ลีออนพยักหน้า ก่อนเดินไปหยิบเสื้อคลุมจากโซฟาแล้วโยนให้เธอ “เปลี่ยนชุดซะ เราออกเดินทางในอีกสิบห้านาที”
อลิซกำเสื้อคลุมในมือแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
“แล้วฉันไว้ใจคุณได้แค่ไหน?”
ลีออนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ
“เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องไว้ใจฉัน”
หัวใจอลิซเต้นแรงขึ้น เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย—ความรู้สึกที่เหมือนกำลังถูกบีบให้ยอมจำนน
“ฉันแค่ไม่อยากเป็เพียงหมากในเกมของคุณ” เธอกระซิบเบาๆ
ลีออนจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหู
“บางที... ถ้าเธอฉลาดพอ เธออาจจะเป็มากกว่านั้น”
อลิซชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง แต่เขากลับผละออกไปอย่างไม่แยแส
“สิบห้านาที อย่าให้ฉันต้องรอ”
เธอมองแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไป ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น…
แต่เธอรู้ว่า ั้แ่วินาทีนี้ เธอไม่มีวันถอยกลับได้อีกแล้ว!
อลิซนั่งเงียบอยู่บนเบาะหลังของรถ ขณะที่ลีออนนั่งอยู่ข้างๆ
ด้านหน้าเป็ลูกน้องของเขาสองคนที่ขับรถนำทางไปสู่จุดหมาย
บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบงัน อลิซยังคงรู้สึกไม่ไว้ใจชายหนุ่มข้างกาย แม้ว่าเธอจะไม่มีทางเลือกอื่น
แต่ในโลกของมาเฟีย ไม่มีใครสามารถไว้ใจได้จริงๆ
เธอเหลือบมองเขา ลีออนนั่งไขว้ขา สายตานิ่งสงบ ราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
แต่แล้ว—
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น รถส่ายไปมาอย่างรุนแรง
“พวกมันมาแล้ว!” ชายที่นั่งข้างคนขับะโขึ้น
อลิซตัวแข็งทื่อ ความหวาดกลัวแล่นเข้าสู่หัวใจ เธอหันไปมองลีออน เขายังคงนิ่งสงบ ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว
“ขับไปต่อ อย่าหยุด” เสียงของเขาเยือกเย็น
รถพุ่งทะยานไปข้างหน้า แต่ะุยังคงไล่ตามมาไม่หยุด
“ใครเป็คนส่งพวกมันมา!?” อลิซถามเสียงสั่น
ลีออนหยิบปืนออกจากเสื้อสูท ก่อนเลื่อนกระจกลงเล็กน้อย “ศัตรูของฉันมีเยอะ” เขาตอบเรียบๆ ก่อนเล็งแล้วยิงสวนออกไป
ปัง!
รถของศัตรูเสียหลักไปชั่วขณะ แต่พวกมันยังไม่ยอมแพ้
“ทางข้างหน้ามีถนนแคบ เราจะติดกับ!” ลูกน้องของลีออนะโ
ลีออนขบกรามแน่น ก่อนจะหันมามองอลิซ “เธอว่ายน้ำเป็ไหม?”
อลิซเบิกตากว้าง “นี่คุณจะทำอะไร—”
โครมมมมม!
ก่อนที่เธอจะทันพูดจบ รถถูกกระแทกอย่างแรงจนเสียหลัก พุ่งออกจากถนนตรงไปยังแม่น้ำเบื้องล่าง!
อลิซกรีดร้อง ขณะที่ร่างของเธอถูกแรงโน้มถ่วงดึงลงไปพร้อมกับรถที่กำลังจะจมสู่ความมืดมิดของสายน้ำ...