ผู้ชายของเจ้าพ่อ 2 [I’m loser baby] - จบแล้ว

        [มาตินพาร์ท]

        ผมเดินหนีรามกลับขึ้นมาบนห้องนอนของผมเพราะผมเองก็รู้สึกว่า...พักนี้รามเปลี่ยนไปมาก ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไปแต่ผมคิดว่าบางทีอาจจะเป็นเพราะเขาเพิ่งจะหายป่วย เขาก็เลยอาจจะหงุดหงิดมากไปหน่อย

        ผมเลือกที่จะเดินหนีกลับขึ้นห้องเพราะผมเองก็ไม่อยากจะทะเลาะกับรามเลย ผมไม่อยากทำให้เขาอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ และก่อนหน้านั้นผมยังโทรตามหมอเรียวพี่ชายของเขามาอยู่เป็นเพื่อนเขาด้วยเผื่อมันอาจจะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

        ผมกลับขึ้นมานอนพักอยู่บนห้องของผมจนน้องชายของผมกลับมาและพอเควินกลับมาถึงบ้าน เขาก็รีบตรงขึ้นมาหาผมเลย เควินเดินเข้ามานั่งบนเตียงของผมแล้วเควินก็เอื้อมมือของเขามาแตะหน้าผากของผม ก่อนที่เควินจะบอกผมว่า

        "มาติน? ทานข้าวทานยาสักหน่อยนะ เพราะนายเริ่มตัวร้อนอีกแล้ว"

        "อืม"

        "อ้อ...นี่ฉันสั่งให้แม่นมทำข้าวต้มปลาขึ้นมาให้นายด้วยนะแต่เอ...ทำไมแม่นมถึงไม่ตามสักทีน้า...มัวทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ นี่มาติน...นายรอฉันเดี๋ยวนะเดี๋ยวฉันมา"

        "เควิน? ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันจะลงไปทานข้างล่างเองฉันไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วล่ะ"

        "อืม...ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันพาไปเองนะ คือว่า...ฉันเป็นห่วงนายน่ะให้ฉันพานายลงไปด้านล่างดีกว่านะ"

        "อืม"

        เควินเข้ามาช่วยพยุงผมเดินลงไปทานข้าวด้านล่างและพอผมเดินไปถึงโต๊ะอาหาร ผมก็เห็นรามนั่งรอผมอยู่บนโต๊ะกับหมอเรียวพี่ชายของเขาจากนั้นเควินก็พาผมเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ ราม แล้วเควินก็ขอตัวไปตามแม่นมให้ผมและในระหว่างที่รอทานข้าว ผมก็ทักทายหมอเรียวว่า

        "หมอเรียวมานานแล้วเหรอครับ? "

        "ไม่นานหรอกครับ ผมเพิ่งจะมาเองครับเอ่อ...แล้วคุณมาตินรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังครับ? "

        "ครับ...ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะครับอืม...ยังไงผมก็ต้องขอบคุณหมอเรียวมากนะครับที่อุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อนราม"

        "อ้อ...ไม่เป็นไรครับ พอดีผมออกเวรพอดีน่ะครับ"

        "เอ่อ...แล้วหมอเรียวกับรามได้ทานอะไรบ้างหรือยังครับ? "

        "ผมทานเรียบร้อยก่อนเข้ามาแล้วล่ะครับ ส่วนราม...เขาบอกว่าเขายังไม่หิวน่ะครับ"

        "ครับ...ถ้างั้นหมอเรียวก็ทำตัวตามสบายเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจถ้าคุณอยากได้อะไรก็บอกแม่บ้านเลยนะครับ"

        "ครับ...ขอบคุณมากครับคุณมาติน"

        "ไม่เป็นไรครับ"

        ผมกับหมอเรียวคุยกันสักพักแล้วหมอเรียวก็ขอตัวขึ้นห้องของรามเพื่อไปเปลี่ยนชุดทำงานและไปจัดการธุระส่วนตัวของเขาและพอหมอเรียวไปแล้ว ผมก็เอื้อมมือของผมไปกุมมือของราม แล้วผมก็ถามรามว่า

        "ราม...เป็นยังไงบ้างครับ? รามรู้สึกดีขึ้นหรือยังครับ? แล้วรามอยากดื่มอะไรไหม?เดี๋ยวพี่จะไปเอามาให้"

        รามไม่ได้ตอบคำถามของผมสักคำและเขาก็ไม่มองหน้าผมด้วย ผมจึงปล่อยมือของราม แล้วผมก็บอกรามเบา ๆ ว่า

        "เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำส้มมาให้นะครับ"

        จากนั้นผมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ของผมและเตรียมเดินตามเควินเข้าไปในครัวเพื่อที่จะไปหาน้ำส้มคั้นเย็น ๆ มาให้รามดื่มแต่ผมยังไม่ทันได้ก้าวขาออกจากเก้าอี้เลย ผมก็เห็นขอบฟ้าวิ่งร้องไห้เข้าบ้านมาและเขาก็วิ่งมากอดผม ผมจึงถามขอบฟ้าว่า

        "ขอบฟ้า? คุณร้องไห้ทำไม? แล้วนี่คุณกลับมาทำไมอีกครับ? "

        "ฮือ ฮือ ฮือ พี่มาตินครับ...ขอบฟ้าโดนพ่อดุครับ ฮือ ฮือ ฮือ"

        "เอ่อ...โดนพ่อดุ แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ? "

        "ฮือ ฮือ ฮือ ขอบฟ้าขอมาหลบพ่อยู่ที่บ้านพี่มาตินสักชั่วโมงได้ไหมครับ ฮือ ฮือฮือ ขอบฟ้าไม่มีที่ไปเลยครับ"

        "เอ่อ...คือว่า...ผมว่า...มันคงไม่ค่อยเหมาะนะครับเพราะว่าตอนนี้ผมกับราม...กำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วและอีกอย่างผมกับรามก็จดทะเบียนสมรสกันแล้วด้วยครับผมว่า...ขอบฟ้าปล่อยผมก่อนนะครับ"

        "ฮือ ฮือ ฮือ...พี่มาตินครับ...แต่ขอบฟ้าไม่มีที่ไปจริง ๆ นะครับ"

        "เอ่อ..."

        ผมหันกลับไปมองหน้ารามที่ตอนนี้เขากำลังนั่งจ้องหน้าของผมอยู่แล้วผมก็ค่อย ๆ ผลักขอบฟ้าออกเบา ๆ โดยไม่ให้ดูเสียมารยาทมากนักจากนั้นผมก็เดินเข้าไปหาราม แต่รามกลับลุกพรวดขึ้น แล้วเขาก็ผลักผมออกเหมือนกัน

        หลังจากนั้นรามก็วิ่งขึ้นไปบนห้องของเขาและปิดประตูห้องเสียงดัง ส่วนผมก็ทำได้แค่ยืนรออยู่ที่บริเวณหน้าห้องของรามเพราะไม่ว่าผมจะเรียกรามเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมคุยกับผมเลยและเขาไม่ยอมเปิดประตูห้องให้ผมเลย

        ผมเดินกลับไปกลับมาอยู่บริเวณหน้าห้องของรามนานร่วมชั่วโมงจนหมอเรียวเปิดประตูออกมาแล้วหมอเรียวก็บอกผมว่า

        "รามหลับไปแล้วล่ะครับ เขาคงจะเพลียมาก ก็เลยหลับไปน่ะครับ"

        "ครับ...ยังไงผมต้องขอบคุณมากนะครับที่ช่วยดูแลราม"

        "ครับ...เอ่อ...แล้วคุณมาตินล่ะครับ? คุณหายปวดแผลหรือยังครับ? "

        "เอ่อ...ยังปวดอยู่นิดหน่อยครับ"

        "อืม...แล้วคุณมาตินได้ทานยาตามที่หมอสั่งหรือเปล่าครับ? ทำไมยังปวดอยู่อีกล่ะเพราะปกติถ้าเลยสามอาทิตย์ไปแล้ว แผลจะต้องหายเกือบสนิทแล้วนะครับแต่ว่านี่คุณยังปวดอยู่ แสดงว่า...แผลของคุณไปโดนอะไรกระแทกมาหรือเปล่าครับ? "

        "เอ่อ...นิดหน่อยครับ แต่ว่าผมไม่เป็นไรมากหรอกครับ"

        "อืม...ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะดูแผลให้นะครับเผื่อว่ามันอาจจะยังอักเสบอยู่ ผมจะได้ส่งคุณไปตรวจร่างกายอีกทีเพื่อความสบายใจ"

        "เอ่อ...ครับ ก็ได้ครับ"

        ผมพาหมอเรียวเดินเข้ามาในห้องของผมและหมอเรียวก็บอกให้ผมนอนลง ก่อนที่หมอเรียวจะช่วยเปิดดูแผลให้ผมหลังจากนั้นหมอเรียวก็บอกผมว่า

        "แผลคุณอักเสบจริง ๆ ด้วยครับสงสัยผมคงต้องส่งตัวคุณกลับเข้าไปรักษาแผลที่โรงพยาบาลอีกรอบแล้วล่ะครับ"

        "เอ่อ...คือว่าผมคงไม่สะดวกหรอกครับ เพราะผมไม่ชอบโรงพยาบาลและอีกอย่างผมเองก็มีหมอประจำตัวดูแลอยู่แล้วครับถ้ายังไงผมคิดว่าผมให้ลูกน้องโทรตามหมอมาดูแลผมที่บ้านจะสะดวกกว่าครับ"

        "ครับ...เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ เอ่อ...คุณมาตินครับ? "

        "ครับ"

        หมอเรียวเอื้อมมือของเขามากุมมือของผมแล้วหมอเรียวก็บอกกับผมว่า

        "ผมขอบคุณคุณมาตินมากนะครับที่คุณยอมทำเพื่อน้องชายของผมมากขนาดนี้ผมขอบคุณจริง ๆ ที่คุณรักรามมากขนาดนี้"

        จากนั้นผมก็เอื้อมมือของผมไปแตะมือของหมอเรียวพร้อมกับส่งยิ้มจริงใจให้กับเขา และตอบเขากลับไปว่า

        "ผมเต็มใจครับ...ผมยินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้รามมีความสุขที่สุดครับเพราะผมรักเขามากครับ"

        ผมกับหมอเรียวยิ้มให้กันและกันอย่างมีความสุขเมื่อคนที่พวกเรารักสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขเหมือนคนทั่วไปแต่ในขณะที่ผมกับหมอเรียวกำลังกุมมือกันอยู่นั้น รามก็เดินเข้ามาในห้องของผมแล้วเขาก็กระชากแขนของหมอเรียวให้ลุกขึ้น และหันหน้ามาตะคอกผมเสียงดังว่า

        "คุณมาติน? คุณทำอะไรพี่ชายของผมครับ? อย่าบอกนะว่าคุณกำลังคิดไม่ซื่อกับพี่ชายของผมอยู่น่ะ? "

        "ราม?"

        "หึ...ผมรู้นิสัยมักมากของคุณดีพอ ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่แต่ว่าช่วยยกเว้นพี่ชายของผมสักคนได้ไหมครับ? "

        "ราม? คุณกำลังเข้าใจผมผิดอีกแล้วนะ"

        "หึ...ไม่ผิดหรอกครับ ในเมื่อผมเห็นคาตาขนาดนี้น่ะ ไหนคุณช่วยบอกผมสิว่าคุณต้องการอะไรกันแน่คุณจะเอายังไงกับผมกันแน่ ห๊ะ? "

        "ราม? ผม...ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัวทั้งนั้น เพราะถึงผมจะพูดไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี ถ้าหากคุณไม่ยอมฟังผม"

        "หึ...มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ เพราะคุณเป็นอย่างนั้นจริง ๆ คุณจะเอาอะไรมาแก้ตัวกับผมล่ะ? "

        "ตามใจคุณเถอะเพราะผมเองก็เหนื่อยที่จะต้องมาคอยอธิบายเรื่องไร้สาระแบบนี้เต็มทนแล้วล่ะ"

        "คุณมาติน? ผมขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม? "

        "ได้สิ...คุณอยากคุยอะไรก็ว่ามาเถอะ ผมพร้อมจะรับฟังและยอมรับเสมอ"

        รามหันกลับไปบอกให้พี่ชายของเขาออกจากห้องของผมไปแล้วรามก็ปิดประห้อง ก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้ามาตบหน้าผม...เพี๊ยะจากนั้นรามก็เริ่มร้องไห้ และถามผมว่า

        "คุณทำแบบนี้ทำไม? คุณจะเอายังไงกับผมกันแน่? "

        "แล้วคุณอยากให้ผมทำยังไงครับ คุณบอกผมมาสิว่าคุณอยากให้ผมทำยังไง? "

        "หย่าให้ผมสิ แล้วเราก็จะได้จบกันสักที คุณจะได้มีอิสระสักทีไง? หลังจากหย่าแล้วคุณอยากไปมีใครอีกสักกี่คนผมก็ไม่ว่าหรอก"

        "คุณต้องการให้เรื่องของเราจบแบบนี้เหรอ? นี่ใช่ไหมคือสิ่งที่คุณต้องการ? คุณต้องการแบบนี้ใช่ไหม?"

        "ฮึก ฮึก ฮึก ใช่"

        "ตกลงครับ...ผมจะหย่าให้คุณ แต่ไม่ใช่วันนี้เอาเป็นว่าวันนี้คุณกลับบ้านกับพี่ชายคุณก่อนเถอะเดี๋ยวผมจะส่งใบหย่าตามไปให้ทีหลังก็แล้วกัน"

        "คุณมาติน? นี่คุณไม่คิดที่จะรั้งผมเลยเหรอ? คุณคิดจะหย่ากับผมจริง ๆ เหรอ?ทำไมคุณถึงได้ร้ายแบบนี้น่ะ ฮึก ฮึก ฮึก คุณไม่รักผมอีกแล้วใช่ไหม?"

        ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

        รามร้องไห้หนักกว่าเดิมแล้วเขาก็ตรงเข้ามาทุบตีผมจนผมปวดร้าวตามตัวไปหมดโดยเฉพาะบริเวณแผลผ่าตัดแถวสีข้าง แต่ผมก็พยายามกัดฟันทนถึงแม้ว่าผมจะเจ็บมากจนผมเห็นเพดานห้องกลายเป็นท้องฟ้าไปแล้วก็ตาม

        และในขณะที่รามกำลังทุบตีผมอยู่เควินกับหมอเรียวก็ผลักประตูห้องของผมเข้ามา แล้วเควินก็วิ่งมากอดผมไว้ส่วนหมอเรียวก็วิ่งมากระชากรามออกไป แล้วหมอเรียวก็ตบหน้ารามหนึ่งครั้งรามจึงสงบลง

        ผมเห็นรามร้องไห้อย่างหนักซึ่งผมเองก็สงสารรามมาก แต่ว่าตัวผมเองก็ไม่สามารถที่จะปลอบใจอะไรรามได้เลยเพราะผมก็เริ่มปวดแผลมากขึ้นเรื่อย ๆ จนผมถึงกับทรุดลงไปพิงเควินเพราะผมยืนเองไม่ไหวแล้ว

        และสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนที่รามจะเดินออกจากห้องของผมไปคือ...ผมเห็นรามหันไปทะเลาะกับพี่ชายของเขา...เขาหาว่าพี่ชายของเขาบ้าผู้ชายจากนั้นรามก็หันกลับมาบอกผมทั้งน้ำตาว่า

        "คุณมาติน? อย่าลืมเซ็นใบหย่าให้ผมด้วยนะ ผมจะกลับไปรออยู่ที่บ้านของผม"

        "ราม?"

        "ฮึก ฮึก ฮึก ต่อไปนี้ถ้าคุณอยากจะเจ้าชู้หรือมีใคร ๆอีกสักกี่คนก็เชิญตามสบายเลยครับ เพราะผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีกแล้ว"

        หลังจากนั้นรามก็วิ่งออกจากห้องไปเหมือนกับหัวใจที่เจ็บปวดของผมและพร้อมกับสติของผมที่กำลังจะดับลงเต็มที...ผมเห็นภาพของรามเดินจากผมไปเพียงลางเลือนและผมก็ได้ยินเสียงของเควินตะโกนเรียกผมเสียงดังว่า

        "มาติน? พี่? มาติน? ใครอยู่ข้างล่างวะ? ตามหมอให้พี่ชายฉันที? ได้ยินไหม?มีใครอยู่ข้างล่างบ้างน่ะ? มาติน ? พี่มาติน? "

        จากนั้นผมก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย...

*****

sundog