เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่ต้อมแพ้น๊อกอย่างยับเยินต่อยูเพียงแค่ยกแรกเท่านั้นทำให้เกิดเสียงวิจารณ์มากมาย ผู้คนต่างพูดถึงผลการแข่งขันครั้งนี้กันทั้งโรงเรียนหลายคนโพสต์ลงแอดมีกันอย่างกว้างขวาง
“ไอ้ต้อมโครตกากเลยแพ้เด็ก ม.4 ว่ะ”
“ขายขี้หน้าฉิบหายแพ้น๊อกยกแรก”
“ประธานชมรมมวยแพ้เด็กม.4!!! ยกแรกด้วยว่ะ 555”
“ฝีมือห่วยๆแบบนี้ ปล่อยให้ไปต่อยได้งัยวะ โครตเสียชื่อเลยว่ะ!”
การพ่ายแพ้ยับเยินครั้งนี้ทำให้วิทย์,บัวและครูหนึ่งรีบเดินทางมาที่ชมรมมวยั้แ่เช้าแต่ทุกคนในชมรมต่างก็ตอบเป็เสียงเดียวกันว่าเช้าวันนี้ต้อมยังไม่ได้เข้ามาที่ชมรม
“ต้อมมันมาโรงเรียนแต่ยังไม่เข้ามาที่ชมรมครับครูหนึ่ง…”เสียงรุ่นน้องคนหนึ่งตอบกลับมา
โอ๋กับมะปรางมาถึงโรงเรียนแต่เช้าด้วยท่าทีร้อนใจไม่ต่างกันทั้ง 2 คนทราบข่าวทางแชทเช่นกันว่า ต้อมไม่ได้เข้ามาที่ชมรมมวย จนมะปรางต้องถามโอ๋
“โอ๋ปกติพี่ต้อมชอบไปที่ไหน?”
โอ๋พยายามนึกอยู่พักใหญ่ แต่ก็นึกไม่ออก “ไอ้ต้อมมันก็มาแต่ที่ชมรมวันๆ มันก็ไม่ได้ไปไหน มันรักชมรมมาก”
หลังจากที่ต้อมมาถึงโรงเรียนแล้วเขาเดินทางมาที่โรงยิมของครูหนึ่ง ได้แต่เก็บตัวเงียบๆคนเดียวอยู่ในห้องพักนักกีฬาในหัวยังคงมีแต่ภาพแห่งความพ่ายแพ้วนเวียนเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับต้อมเป็อย่างมาก ต้อมใช้มือเปล่าต่อยไปที่ตู้ล๊อกเกอร์จนยุบระบายความอัดอั้นใจทำให้เืไหลเป็แนว ปิศาจร้ายแห่งความโกรธแค้นยังคงเข้ามาหลอกหลอนไม่จบไม่สิ้นเงาดำทะมึนเข้าครอบงำต้อมจนต้องะโไม่เป็ภาษาร้องออกมาด้วยความเ็ปอย่างถึงที่สุด
ต้อมนั่งสงบสติอารมณ์พักใหญ่จนกระทั่งอารมณ์เย็นลงจึงเดินออกมาจากห้องพักนักกีฬา ใน่จังหวะนี้เอง มีเด็กนักเรียนหญิง ม.4กลุ่มใหญ่มากเดินสวนทางมาพอดี
“อยู่นี่เองเหรอโครตทุเรศอ่ะ...แพ้เด็ก ม.4 ยกแรก!!!”
“ฝีมือโครตกระจอกเลย!!”
“เนียถ้าพี่มะปรางเป็ผู้ชายป่านนี้โรงเรียนเราได้เหรียญทองไปละ ยังดีนะที่พี่โอ๋ช่วยกู้หน้าโรงเรียน”
“แพ้แม้กระทั่งเด็กม.4 โครตห่วย!!!!”
“ฝึมือห่วยแบบนี้สู้พี่มะปรางไม่ได้ด้วยมั๊ง!!!”
“กูโครตเกลียดเลยขี้เก๊กดีนัก โดนแบบนี้มั่งก็ดี…สมน้ำหน้า”
เด็กนักเรียนหญิงกลุ่มนี้จงใจพูดให้ต้อมได้ยินแสดงท่าทีเมินใส่พร้อมกับเยาะเย้ยถากถางชัดเจน ตั้งใจเดินผ่านต้อมไปแบบไม่ใยดีทำให้ต้อมเจ็บใจมาก กำหมัดแน่นจนเืหยดลงที่พื้น กัดฟันกรอดด้วยความคับแค้น
“มะปราง!!!”
ใน่จังหวะนี้เอง วิทย์,บัวและครูหนึ่งวิ่งเข้ามาที่โรงยิม เห็นต้อมยืนอยู่ข้างหน้ารีบวิ่งเข้ามาด้วยความห่วงใย “หายไปไหนมาครูตามหาทั้งโรงเรียนเลยนะ...อยู่นี่เอง...”
ปูกับนัทวิ่งเข้ามาสมทบไม่นานนักส่วนบัวรีบแชทแจ้งข่าวให้โอ๋กับมะปรางทราบว่าพบตัวต้อมแล้วทำให้โอ๋ก้บมะปรางรีบวิ่งเข้ามาที่โรงยิมครูหนึ่งเช่นกัน
“โอ๋ไปถึงเข้าไปปลอบใจพี่ต้อมดีๆนะ ไม่ต้องพูดเื่การแข่งขันอะไรทั้งนั้น”มะปรางย้ำกับโอ๋
“เนีย...แพ้แบบนี้มีแต่คนด่ามันทั้งโรงเรียนอ่ะ”
“พี่ต้อมไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเื่แบบนี้หรอก”มะปรางเอ่ยปากย้ำ
ครูหนึ่งเข้าไปปลอบใจต้อมที่ยังคงมีอาการเครียดอย่างมาก“ครูว่าวันนี้ต้อมอยู่กับครูที่นี่ก่อนก็ได้วันนี้ไม่ต้องเข้าเรียน เดี๋ยวครูคุยกับครูประจำวิชาให้เอง”
“ไม่เป็ไรครับครูแค่นี้ผมทนได้!”ต้อมเอ่ยปากตอบด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
คำตอบของต้อมไม่ได้ทำให้ทุกคนสบายใจเลยแม้แต่น้อย
“ไอ้ต้อม!!!มึงโอเคป่ะเนีย?” ปูถามย้ำอีกคนหนึ่ง แต่ต้อมไม่ได้ตอบรับอะไรมากนัก
โอ๋กับมะปรางวิ่งเข้ามาในโรงยิม ทำให้สีหน้าต้อมกลับมาเคร่งเครียดมากยิ่งขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นหน้ามะปราง
ต้อมหันไปจ้องหน้ามะปรางราวกับว่าโกรธแค้นกันมานานจนครูหนึ่ง, วิทย์และบัวสังเกตเห็นท่าทางภาษากายได้อย่างชัดเจน
“มีอะไรหรือเปล่าต้อม!!??” ครูหนึ่งถามทันที “มีอะไรในใจบอกครูมาเดี๋ยวนี้!!!”
คำถามที่มีน้ำเสียงดุดันเช่นนี้ทำให้มะปรางรู้สึกตัวเองเช่นกัน “พี่ต้อมโกรธปรางใช่ไหมคะ?”
ต้อมไม่ได้ตอบคำถามของครูหนึ่งกับมะปรางแต่เลือกใช้วิธีลุกขึ้นมาแล้วเดินหนีออกมาจากกลุ่ม พร้อมๆ กับกำหมัดทั้ง 2 ข้างทำให้มะปรางใมาก เธอรับรู้ได้ถึงความโกรธแค้นครั้งนี้
“ถ้าหนูทำอะไรที่ทำให้พี่ต้อมไม่พอใจหนูขอโทษค่ะ” มะปรางยกมือไหว้ต้อมด้วยน้ำเสียงแ่เบา “หนูไม่รู้จริงๆหนูขอโทษพี่ต้อมด้วยค่ะ”
“เมื่อเช้านี้พวกเด็กๆ พูดถึงเื่ที่ต้อมแพ้กันทั้งโรงเรียนแล้วทีนี้ก็มีคนเอามะปรางไปเปรียบเทียบกับต้อม”บัวเริ่มต้นเล่าเื่ราวให้มะปรางฟัง “หลายคนบอกว่าต้อมไม่เก่ง ถ้ามะปรางเป็ผู้ชาย ต้อมสู้มะปรางไม่ได้แน่ๆ ต้อมคงได้ยินแหละ ถึงได้โกรธมะปรางมากขนาดนี้”
“เื่ที่พี่บัวพูดจริงเปล่าวะ!!! ไอ้นัท ไอ้ปู”โอ๋เพิ่งทราบเื่นี้ทำให้อารมณ์ขึ้นทันที
“เออดิ!!!พวกเด็กๆ ในโรงเรียนพูดแต่เื่นี้กันทั้งนั้น เป็กู กูก็โกรธด่าไอ้ต้อมทั้งโรงเรียน” นัทตอบ “ไม่มีใครรับได้หรอกว่ะโดนด่าแบบนี้...มีอย่างที่ไหนวะ เอาไอ้ต้อมไปเปรียบเทียบกับมะปรางเปรียบเทียบกับผู้หญิงเฉยเลยอ่ะ กูไม่โอเคว่ะ!!!! หยามศักดิ์ศรีกันเกินไปป่ะวะไอ้ต้อมมันก็มีผลงานหลายอย่างหมือนกันนะโว้ยยย!!!!”
“งั้นกูถามพวกมึงหน่อยเื่นี้มะปรางไปทำอะไรให้มัน มะปรางไม่รู้เื่อะไรด้วยสักนิดมันแข่งแพ้ก็เื่ของมัน มะปรางไปเกี่ยวอะไรกับมันด้วย!!!!” โอ๋พูดด้วยความโกรธเช่นกัน “เดี๋ยวกูจะไปเคลียร์กับไอ้ต้อมมันเอง...มันต่อยแพ้เองแล้วพาลมาโทษมะปรางแบบนี้ได้งัยอ่ะ???? ไม่แฟร์เหมือนกันว่ะ!!!!!!!”
“โอ๋พี่ว่าใจเย็นๆ ก่อน” วิทย์รีบทักท้วง “ใจเย็นๆทุกคน...ตอนนี้ทุกคนใจร้อนเกินไป”
“พี่หมอจะให้ผมเย็นใจได้ไง!!!...ผมถามหน่อย มะปรางไปทำอะไรให้มัน!!!” โอ๋ยังคงโกรธอย่างต่อเนื่อง “มีอย่างที่ไหนวะแพ้แล้วมาโทษคนอื่น!!!!!!”
“พอแล้วโอ๋!!!พวกเธอทุกคนไปเข้าเรียนก่อน เดี๋ยววันนี้ครูจะไปเคลียร์กับต้อมเอง!”ครูหนึ่งรีบพูดตัดบทก่อนที่เื่ราวจะลุกลามบานปลายไปมากกว่านี้
เื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าทำให้มะปรางเรียนไม่รู้เื่ทั้งวัน ทั้งว้าวุ่นทั้งกังวลใจจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาเลิกเรียนบ่าย 3 โมงกว่าๆ
“มะปราง…พี่พลอยเรียกให้ไปที่ชมรมแป๊บหนึ่ง”เพื่อนในห้องคนหนึ่งพูดกับมะปราง
เพื่อนในห้องต่างก็ทะยอยเดินออกจากห้องเรียนเหลือมะปรางคนเดียว เธอรีบเก็บหนังสือกับอุปกรณ์การเรียนไว้ในเป้ของตัวเอง แล้วเดินออกไปหาพี่พลอยที่ชมรมดนตรี
โอ๋เดินออกมาจากห้องเรียนแล้วตรงไปที่ห้องเรียนของต้อมทันทีปรากฎว่าไม่เห็นต้อมนั่งอยู่ในห้อง ทั้งๆ ที่เพิ่งเลิกเรียน จึงะโถามเพื่อนๆในห้อง
“ไอ้ต้อมมันหายไปไหนแล้ววะ!!??!!!”
“มันขอเข้าห้องน้ำแล้วก็หายไปเลยไม่รู้หายหัวไปไหน!!!!!!”เพื่อนในห้องคนหนึ่งตอบกลับมา
โอ๋สังเกตความผิดปกติที่เกิดขึ้นรีบวิ่งตามหาห้องต่างๆ ของ ม.6 จนกระทั่งพบครูหนึ่ง “มีอะไรเหรอโอ๋?”
“ครูหนึ่งครับ!ไอ้ต้อมมันหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ครับ!!!ผมรู้สึกว่าวันนี้ไอ้ต้อมมันทำตัวผิดปกติแปลกๆ ครับ”โอ๋ตอบด้วยน้ำเสียงว้าวุ่นมากจนทุกคนรู้สึกได้
ครูหนึ่งฟังคำตอบของโอ๋ทำให้สีหน้าไม่ดีเท่าใดนัก “โอ๋ไปอยู่กับมะปรางก่อน เดี๋ยวครูตามหานายต้อมเอง!”
โอ๋แยกกับครูหนึ่งเดินมาตามทางจนกระทั่งเจอวิทย์กับบัวนั่งอยู่ในห้องท่าทีร้อนใจของโอ๋ทำให้ทั้ง 2 คนต้องรีบถามทันที “เกิดอะไรขึ้นเหรอโอ๋??!!!?”
“ไอ้ต้อมไม่รู้มันหายไปไหนพี่...ตอนนี้ผมว่าจะไปหามะปรางก่อน!!!”
บัวใกับคำตอบของโอ๋เป็อย่างมาก “ขออย่าให้เกิดเื่ไม่ดีขึ้นเลย!”
ฝั่งครูหนึ่งเดินข้ามฟากสนามหญ้าฟุตบอลได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายของนักเรียนกลุ่มใหญ่ ความผิดปกติที่เกิดขึ้นทำให้ครูหนึ่งต้องรีบวิ่งเข้าไปยังกลุ่มนักเรียนทันที
“มีอะไรกันๆๆ เด็กๆๆ”
“โรงยิมครับครูหนึ่งพี่ต้อมๆๆ ที่โรงยิมครับ” เสียงเด็กนักเรียนคนหนึ่งตอบกลับมา
ในขณะเดียวกัน โอ๋, วิทย์และบัวก็เห็นเด็กนักเรียนจับกลุ่มใหญ่อยู่กลางสนามฟุตบอลเช่นกันทั้งหมดทราบได้ทันทีว่า มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้น
พลอยกับคนในชมรมดนตรีต่างก็เห็นเหตุการณ์ครั้งนี้กันทั่วหน้ามะปรางเห็นสายตาทุกคนหันไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด จึงหันตามไปมองทันที
“พี่ปราง!!!...พี่ต้อมเอากระเป๋าเป้พี่ไป...ที่โรงยิมครับครูหนึ่ง”รุ่นน้องคนหนึ่งในชมรมดนตรีะโบอก
ไม่ทันสิ้นเสียงตอบเท่าใดนักมะปรางรีบวิ่งไปที่โรงยิมทันที ส่วนพลอยกับคนอื่นๆต่างก็รีบวิ่งตามกันไปที่โรงยิมครูหนึ่งกันเต็มไปหมดสิ่งที่เห็นทำให้ทุกคนใเป็อย่างมาก
ต้อมยืนอยู่ในโรงยิมเขาใส่นวมนักมวยทั้ง 2 ข้าง ใส่เสื้อกล้ามและกางเกงนักมวยเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อโทรมกาย ในมือข้างหนึ่งถือเป้นักเรียนของมะปรางเอาไว้
ครูหนึ่ง, วิทย์, โอ๋, นัท,ปูและบัววิ่งมาถึงที่โรงยิมเช่นกัน เด็กนักเรียนคนอื่นๆต่างเข้ามามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนเต็มโรงยิมไปหมดส่วนมะปรางวิ่งตามมาในภายหลังในเวลาไม่ห่างกันมากนัก
“นายต้อมนี่นายจะทำอะไร!!!” ครูหนึ่งะโถามทันที
ต้อมเห็นมะปรางวิ่งฝ่าวงล้อมของเด็กๆนักเรียนเข้ามา เขาจงใจยื่นเป้ออกมา แล้วทิ้งเป้ลงพื้นต่อหน้ามะปรางและทุกคนแต่การปล่อยเป้ของเขาครั้งนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่ชิ้นเดียว เป้ถูกฉีกขาดออกเป็ชิ้นๆ
“นายต้อมนายทำแบบนี้ทำไม!!!” ครูหนึ่งถามย้ำอีกครั้ง
“ไอ้ต้อม!!!ไอ้หน้าตัวเมีย!!! มึงท้าต่อยกับผู้หญิงเนียนะ!!!!...แน่จริงมึงมาต่อยกับกู!!!”โอ๋ะโท้าทายต้อมด้วยความโกรธเป็อย่างมาก “มึงมา1 ต่อ 1 กับกูตอนนี้ได้เลยอ่ะ!!”
โอ๋เห็นเป้ของมะปรางถูกฉีกออกทำให้โอ๋โกรธมากเดินปรี่เข้าไปจะเอาเื่ต้อมให้ได้ แต่วิทย์ยื่นมือไปจับหัวไหล่ไว้ พร้อมๆกับส่ายหน้าไป-มา ในขณะเดียวกันก็ยื่นมือไปจับหัวไหล่ครูหนึ่งด้วยเช่นกันสัญญาณที่วิทย์ส่งให้กับครูหนึ่งกับโอ๋ทำให้ครูหนึ่งรู้แล้วว่าครั้งนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว
ครูหนึ่งได้แต่ถอนหายใจครั้งใหญ่ส่ายหน้าไป-มากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมๆ กับเดินออกมาจากกลุ่มนักเรียน
“ครูในฐานะหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมนักเรียนครูขอรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ทั้งหมดในเมื่อเหตุการณ์เป็แบบนี้....ครูขอให้ทั้ง 2 คนต่อสู้กันด้วยสปิริตของนักสู้แฟร์ๆ 1 ต่อ 1 ขอให้ทั้ง2 คนยอมรับชัยชนะอีกฝั่ง และขอให้ยกย่องความพ่ายแพ้อีกฝั่งหนึ่งด้วย ทุกอย่างต้องจบในวันนี้ ตกลงไหม?”
ทั้งต้อมและมะปรางตอบรับคำพูดของครูหนึ่ง
”ครูขอเวลาให้มะปรางไปวอร์มเตรียมตัวก่อนได้ไหมต้อม!!??”ต้อมหันมาพยักหน้าตอบรับข้อเสนอของครูหนึ่ง
“ได้ครับ...ครูหนึ่ง!!!!”
“ไม่ต้องค่ะครูหนึ่ง...หนูพร้อมแล้วค่ะ!!!” มะปรางตอบกลับมาทันทีพร้อมๆ กับตั้งการ์ดมวยหย่งชุนอย่างช้าๆท่าทางที่ทุกคนคุ้นเคยกันเป็อย่างดีแต่ครั้งนี้จะเป็การต่อสู้ที่เกิดขึ้นต่อหน้าทุกคน
“มาแล้วเว้ยๆๆมวยหย่งชุนในชุดนักเรียนในตำนานของพวกหนู!!!!”เสียงเชียร์จากเด็กรุ่นน้องคนหนึ่ง
“วันนี้กูได้เห็นของจริงต่อหน้ากูแล้ว!!!!” เสียงเด็กอีกคนหนึ่งพูดตอบรับขึ้นมา
“ท่าเหมือนในคลิปเลยอ่ะ...งานนี้มะปรางเอาจริงวุ้ยยยย!!!!!!!!!”
*****************************
470
