(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 32 ช่วยชีวิตเฉินข่าย

        “ถ้าอยากได้ความช่วยเหลือ ก็บอกได้เลยไม่ต้องเกรงใจ” ป๋ายอันกล่าว

        “อืม งั้นแค่นี้ก่อนนะ วางละ” พูดจบ กัวเทียนก็ตัดสายไป

        พอจัดการธุระเรียบร้อย เขาก็ไม่รู้สึกว่าต้องห่วงอะไรอีก เป็นเพราะป๋ายอันเป็นคนที่พึ่งพาได้ที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลือกติดต่อป๋ายอันก่อนเพื่อนคนอื่นๆ

        ขณะนั่งอยู่ในรถ กัวเทียนมองออกไปนอกหน้าต่าง คำพูดของคนคนนั้นที่พูดไว้ก่อนหน้านี้พลันผุดขึ้นมาในสมอง...

        เฉินข่ายถูกใส่ร้าย เขาไม่ได้เล่นพนัน เห็นแก่ที่มาจากหมู่บ้านเดียวกัน นายช่วยเขาทีนะ เขาอยู่ที่ห้องใต้ดิน

        ถูกใส่ร้าย ถูกใส่ร้าย...

        ต่อจากนั้น คำพูดที่ลุงฮว่าเคยพูดไว้ก็ผุดขึ้นมาในหัว...เมื่อก่อนเขาเป็นคนดีมาก คอยช่วยเหลือคนในหมู่บ้านไม่น้อย แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...

        เสียงทั้งสองรวมเข้าด้วยกัน ทำให้กัวเทียนสบถออกมาทันที “โธ่โว้ย!”

        “ไปส่งที่เดิมทีครับ” กัวเทียนบอกกับคนขับรถ

        คนขับรถรีบหักพวงมาลัย พากัวเทียนไปส่งที่เดิม

        กัวเทียนไม่เคยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ราวกับว่าเขาเข้าไปข้องแวะเรื่องของชาวบ้านในหมู่บ้านสุ่ยเซียงมากเกินไป ทำให้เขาเปลี่ยนไปแล้ว

        เขาไม่ได้เป็นทั้งเพื่อนและญาติกับเฉินข่าย เขาไม่จำเป็นต้องออกหน้าเพื่อคนคนนี้ด้วยซ้ำ แต่เพราะแบบนั้นเขาจึงรู้สึกละอายใจ ช่างพิลึกจริง!

        ช่วยก็ช่วย กลางคืนจะได้นอนหลับลง

        กัวเทียนกลับไปยังผับ A อีกครั้ง แต่ไม่ได้เข้าทางประตูหลัก เพราะฟางขุยคงส่งคนออกมาค้นหาเขาแล้วแน่ๆ ถ้าเขาไปยังทางเข้าหลักก็คงเหมือนมอบตัวให้คนพวกนั้นโดยตรง

        เขาอ้อมไปทางด้านหลัง ค้นหาทางเข้าไปทั่ว ตอนนั้นเองเขาได้ยินเสียงเปิดประตูดังครืดๆ ขณะกำลังจะหาที่หลบก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “น้องชาย ทางนี้!”

        กัวเทียนเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มที่อายุราวสามสิบปีกำลังกวักมือมาทางเขา แล้วยังลอบมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะมีใครพบเห็นเข้า

        ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาก็ไม่เลว แต่เพราะเส้นผมสีแดงและเสื้อคลุมลายดอก ทำให้เขาดูเหมือนนักเลงหัวไม้

        พอกัวเทียนได้ยินก็จำได้ทันทีว่าเป็นคนที่เพิ่งคุยกับเขาไป ดังนั้นเขาจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาคนคนนั้นแล้วถามขึ้น “ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม”

        “ถ้าหลอกจริงฉันก็ไม่ใช่คนแล้ว” อีกฝ่ายให้คำมั่น

        “ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าเฉินข่ายถูกใส่ร้าย ทำไมไม่ช่วยล่ะ” กัวเทียนซัก

        ชายหัวแดงตอบ “ถ้าช่วยได้ก็คงช่วยไปแล้วละ ไม่ต้องพูดแล้ว มัวแต่พูดเดี๋ยวก็ไม่ทันการณ์กันพอดี”

        “แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมจะใช้ประตูหลัง” กัวเทียนถามอีก

        ชายผมแดงมองเขาแล้วกล่าวว่า “ฉันรู้ว่านายไม่มีทางทิ้งเฉินข่ายได้หรอก พอนายไปแล้วฉันเลยเฝ้าทางเข้าเพื่อรอดูสถานการณ์ เห็นนายลงจากรถย่องไปที่ประตูหลังน่ะสิ”

        กัวเทียนเห็นว่าคนคนนี้เหมือนจะไม่ได้โกหกจึงตามเข้าไป มีคนนำทางย่อมผ่านไปอย่างราบรื่นขึ้นไม่น้อย ไม่นานเขาก็มาถึงห้องใต้ดิน มองเห็นเฉินข่ายที่ถูกมัดกับเก้าอี้อยู่ไกลๆ

        เฉินข่ายมีหน้าตาธรรมดา รูปร่างอ้วนท้วน ผมสั้นกุด น่าจะสูงแค่ประมาณร้อยหกสิบเซนเท่านั้น บทลงโทษของฟางขุยทำให้ใบหน้าของเฉินข่ายบวมช้ำเลือดช้ำหนอง

        ชายผมแดงชี้ไปยังจุดหนึ่งแล้วพูดขึ้น “ตรงนั้นมีกล้อง แต่ตรงที่เรายืนอยู่เป็นมุมอับ ถ่ายไม่ถึง เดี๋ยวนายโยนฉันลงไปนะ ฉันจะแกล้งทำเป็นสลบ นายค่อยวิ่งไปช่วยเฉินข่ายแล้วกัน รบกวนด้วยล่ะ”

        กัวเทียนได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางชายผมแดงแล้วขมวดคิ้ว เขาถามว่า “จะใส่ร้ายผมเหรอ”

        ชายผมแดงตอบ “นายต้องให้ฉันใส่ร้ายด้วยเหรอ นายถูกฟางขุยหมายหัวไว้แล้ว สู้กันไปแล้ว มันเกลียดนายไปแล้วละ นายยังจะรักษาความสัมพันธ์อันดีอะไรอีกเหรอ มันไม่ปล่อยนายเอาไว้หรอก แต่ฉันรู้ว่านายคงจะเอาตัวรอดได้แล้วยังเห็นแก่คุณธรรมช่วยคนอื่นอีกด้วย ขอร้องละ เชื่อฉันเถอะ เฉินข่ายเป็นผู้บริสุทธิ์ นายอยากรู้อะไรก็ไว้ถามเฉินข่ายเอาแล้วกัน”

        ชายผมแดงแสดงสีหน้าร้องขอ

        กัวเทียนไม่ได้ว่าอะไร คว้าเส้นผมของชายผมแดงแล้วกระชากอย่างรุนแรง จากนั้นก็โยนเขาลงไป ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้าประชิดตัวเฉินข่าย แบกร่างของเฉินข่ายกลับไปยังเส้นทางเดิม

        ชายผมแดงที่ล้มลงไปมีสีหน้ายับยู่ เขากุมท้องแล้วเสยผม ในใจบริภาษอย่างโกรธเคือง ‘แม่มันสิ บอกกันก่อนไม่ได้หรือไงวะ พูดก็ไม่พูดมาโยนกันดื้อๆ ซะงั้น จะฆ่ากันให้ตายเลยเหรอ!’

         แต่ว่า...เป็นคนมีฝีมือทีเดียว ชายผมแดงส่งสายตาชื่นชมเต็มเปี่ยม