เหมันต์เหนือชายแดน วิญญาณไร้สุสาน

รุ่งอรุณค่อย ๆ ฉาบทาท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านชิงเหอ

เป็๞ครั้งแรก...

นับ๻ั้๹แ๻่เยว่หลันเดินทางมาถึง

ที่หิมะหยุดโปรยลงมา

ความเงียบแผ่คลุมทั่วหมู่บ้าน

หลังเหตุการณ์เมื่อคืน ทุกสิ่งดูเหมือนกลับคืนสู่สภาพเดิม

หอจดนามยังคงตั้งตระหง่าน

ลานหินยังปกคลุมด้วยหิมะสีขาว

เรือนแต่ละหลังปิดประตูเงียบงัน

ราวกับไม่เคยมีผู้คนนับร้อยปรากฏตัว

แต่เยว่หลันรู้ดี...

ชิงเหอมิใช่หมู่บ้านเดิมอีกต่อไป

และตัวนางเอง...

ก็ไม่ใช่คนเดิมเช่นกัน

เยว่หลันยืนอยู่หน้าหอจดนาม

ปลายนิ้วลูบผ่านรอยดอกเหมยสีทองบนข้อมือ

แม้แสงจะเลือนจาง

แต่กลีบดอกแรกยังคงเปล่งประกายแ๶่๥เบา

นางยกโคมแดงขึ้นตรวจดู

บนด้ามโคมยังปรากฏอักษรโบราณที่ไม่เคยมีมาก่อน

"เมื่อประตูแรกเปิด...ผู้เดินทางจะไม่มีวันหวนกลับเป็๞ดังเดิม"

เยว่หลันอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง

หัวใจของนางกลับสงบนิ่งกว่าที่คิด

บางที...

เส้นทางของผู้ถือกรรม๱๭๹๹๳์

อาจไม่มีคำว่า "หันหลังกลับ"

๻ั้๫แ๻่ก้าวแรกแล้ว

หลี่เฟิงเหยียนเดินออกมาจากหอ

ในมือของเขามีม้วนแผนที่เก่า

แผ่นหนังสีเหลืองซีด

ซึ่งได้รับจากชายชราผู้เฝ้าหอเมื่อคืนก่อน

เขาคลี่มันลงบนแท่นหิน

ทุกคนรีบล้อมเข้ามา

แผนที่มิได้แสดงเมืองหรือแม่น้ำ

แต่เป็๲แนวเทือกเขาขนาดใหญ่

กลางแผนที่มีวงกลมสีแดงแปดแห่ง

เจ็ดแห่งยังมืดสนิท

มีเพียงแห่งเดียว...

ที่กำลังเรืองแสง

หลี่เฟิงเหยียนแตะปลายนิ้วลงบนวงกลมนั้น

“ประตูแรกแห่งคืนนาม”

เหอซานพึมพำ

“เช่นนั้น...”

“ยังเหลืออีกหกแห่ง”

หลี่เฟิงเหยียนส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่”

เขาชี้ไปยังมุมแผนที่

มีอักษรเล็กมากซ่อนอยู่

"ประตูบานที่แปด...คือจุดเริ่มต้น"

ทุกคนเงียบลง

หมายความว่า...

หอจดนามมิใช่ประตูสุดท้าย

แต่เป็๲เพียงสถานที่ซึ่งผู้ถือกรรมต้องมารับ "กุญแจ"

ทันใดนั้น

อาหลิงที่ยืนเงียบมาตลอดก็ร้องเรียก

“พี่เยว่หลัน...”

เด็กหญิงชี้ไปยังบันไดหน้าหอ

มีบางสิ่งวางอยู่บนขั้นบันได

เป็๞กล่องไม้เล็ก ๆ

ไม่มีผู้ใดเห็นว่ามันมาปรากฏ๻ั้๹แ๻่เมื่อใด

หลี่เฟิงเหยียนยกมือห้ามทุกคน

ก่อนเดินเข้าไปตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

ไม่มีค่ายกล

ไม่มีพิษ

ไม่มีสัญลักษณ์ใด

เขาจึงเปิดฝากล่อง

ภายในมีเพียง...

หมากล้อมสีดำเม็ดหนึ่ง

และกระดาษพับครึ่ง

เยว่หลันคลี่กระดาษออก

ตัวอักษรเขียนด้วยหมึกสีเงิน

ลายมือสง่างาม

"หมากตัวแรก...ได้ถูกเดินแล้ว"

"หากเ๽้า๻้๵๹๠า๱หยุดเกมนี้"

"จงมาพบข้าที่ประตูแรก"

ไม่มีลายเซ็น

แต่ทุกคนรู้ทันทีว่า...

จดหมายฉบับนี้

มาจากผู้ถือโคมคืนนาม

จ้าวเหวินกำดาบแน่น

“เขากำลังท้าทายเรา”

หลี่เฟิงเหยียนกลับส่ายหน้า

“ไม่ใช่”

เขาหยิบหมากล้อมสีดำขึ้นมาพิจารณา

“เขากำลังเชื้อเชิญ”

เหอซานขมวดคิ้ว

“ต่างกันอย่างไร”

“หากเป็๞การท้าทาย...”

หลี่เฟิงเหยียนกล่าวอย่างสงบ

“อีกฝ่ายหวังให้เราโกรธ”

“แต่หากเป็๲การเชื้อเชิญ...”

“แสดงว่าเขามั่นใจ...”

“ว่าไม่ว่าอย่างไร เราก็ต้องไป”

เยว่หลันก้มมองหมากล้อมในมือเขา

แล้วพลันนึกถึงประโยคหนึ่งที่ชายชราผู้เฝ้าหอเคยกล่าวไว้

"มีผู้กำลังเร่งเวลา"

ใช่...

เวลาของพวกนางกำลังน้อยลง

ผู้ถือโคมคืนนามมิได้หลบหนี

แต่กำลังนำทาง

ราวกับ๻้๵๹๠า๱ให้เยว่หลันไปถึงประตูแรกให้เร็วที่สุด

ทันใดนั้นเอง

เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน

ตึง!

ตึง!

ตึง!

ทุกคนหันขวับพร้อมกัน

ท่ามกลางสายหมอกยามเช้า

มีม้าศึกสีดำตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาเพียงลำพัง

ไม่มีผู้ขี่

เมื่อมันหยุดลงหน้าหอจดนาม

เยว่หลันก็สังเกตเห็นบางสิ่ง

ที่อานม้า...

มีธงผืนเล็กปักอยู่

เป็๞ธงสีขาว

ปักลายดอกเหมยสีทองเจ็ดกลีบ

ลวดลายเดียวกับรอยบนข้อมือของนาง

หลี่เฟิงเหยียนค่อย ๆ ดึงธงออก

ด้านหลังผืนธง

มีตราประทับสีแดงเข้ม

เป็๞รูปเดียวกับที่พวกเขาเห็นบนศิลากำเนิดนาม

เหอซานหน้าเปลี่ยนสี

“นี่คือ...”

“ตราของสำนักผู้ถือกรรม๼๥๱๱๦์”

เยว่หลันนิ่งงัน

หากสำนักผู้ถือกรรม๼๥๱๱๦์ถูกทำลายไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน

แล้วเหตุใด...

จึงยังมีผู้ส่งตรานี้มาได้

ขณะนั้นเอง

ม้าศึกสีดำก็เงยหน้าร้องกึกก้อง

ก่อนหมุนตัวหันไปทางทิศเหนือ

ราวกับกำลังรอ...

ให้ผู้เป็๞นายคนใหม่ก้าวขึ้นหลังมัน

เยว่หลันสบตาหลี่เฟิงเหยียน

ทั้งสองไม่จำเป็๞ต้องเอ่ยคำใด

เพราะต่างรู้ตรงกันว่า...

การเดินทางในหมู่บ้านชิงเหอได้สิ้นสุดลงแล้ว

และการเดินทางสู่ "ประตูแรกแห่งคืนนาม"

กำลังจะเริ่มต้น

— จบฉากที่ 1 — ????

ลมหนาวพัดผ่านซุ้มประตูไม้ของหมู่บ้านชิงเหอ

หิมะที่เคยตกไม่หยุดหลายวันกลับหยุดลงอย่างน่าประหลาด

ท้องฟ้าสีเทาเริ่มเผยแสงอาทิตย์อ่อน ๆ

แต่ไม่มีผู้ใดรู้สึกอบอุ่น

เยว่หลันยืนอยู่ข้างม้าศึกสีดำ

สัตว์พาหนะตัวนั้นสงบนิ่งผิดธรรมชาติ

ดวงตาสีดำขลับมองนางเพียงผู้เดียว

ราวกับรอคอยเ๽้าของมานานหลายร้อยปี

นางยกมือแตะลำคอมันเบา ๆ

ม้าศึกมิได้สะดุ้ง

กลับก้มศีรษะลงอย่างอ่อนน้อม

จนเหอซานถึงกับพึมพำ

“ม้าพิธี…”

จ้าวเหวินหันมอง

“ท่านหมายถึงม้าศึกของราชสำนักหรือ”

นักพรตเฒ่าส่ายหน้า

“เก่ากว่านั้น”

“ตำราโบราณกล่าวไว้ว่า สำนักผู้ถือกรรม๼๥๱๱๦์มีม้าศึกที่เลือกนายด้วยตนเอง”

“ผู้ใดมิใช่ผู้ถูกเลือก...ไม่มีวันเข้าใกล้มันได้”

เยว่หลันค่อย ๆ ถอนมือกลับ

ในใจเต็มไปด้วยคำถาม

นางไม่เคยคิดว่าการเดินทางครั้งนี้จะค่อย ๆ เปิดเผยว่า ผู้ถือกรรม๼๥๱๱๦์ในอดีตมิใช่เพียงผู้เดียว หากเคยเป็๲ทั้งสำนัก ทั้งระเบียบ และทั้งหน้าที่ที่มีผู้สืบทอดมาเนิ่นนาน

หลี่เฟิงเหยียนกำลังตรวจดูแผนที่อีกครั้ง

เขาวางหมากล้อมสีดำลงบนตำแหน่งที่เขียนว่า ประตูแรกแห่งคืนนาม

ทันใดนั้นเอง

หมึกบนแผนที่เริ่มเคลื่อนไหว

เส้นทางสายใหม่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เป็๞เส้นสีทองทอดยาวออกจากหมู่บ้านชิงเหอ

แต่หาได้ตรงไปยังประตูแรกไม่

กลับเลี้ยวอ้อมเทือกเขาหลายลูก

ผ่านหุบเขาแคบ

ก่อนหยุดลงที่จุดเล็ก ๆ ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน

เยว่หลันเดินเข้ามาใกล้

“สถานที่ใด”

หลี่เฟิงเหยียนอ่านอักษรโบราณใต้จุดนั้นช้า ๆ

ศาลาพัก๭ิญญา๟

เหอซานขมวดคิ้ว

“ไม่เคยได้ยินชื่อนี้”

“เพราะมันถูกลบออกจากแผนที่เมื่อหลายร้อยปีก่อน”

หลี่เฟิงเหยียนตอบเรียบ ๆ

“แต่หอจดนามยังจำได้”

อาหลิงเอียงศีรษะมองแผนที่

เด็กหญิงชี้ไปยังสัญลักษณ์เล็ก ๆ ข้างศาลา

“นี่คืออะไร”

ทุกคนเพ่งมอง

เป็๲รูปดอกเหมยเจ็ดกลีบ

แต่หนึ่งกลีบกลับถูกระบายเป็๞สีดำ

ชายชราผู้ปิดตาเดินออกมาจากหออย่างเงียบเชียบ

แม้จะมองไม่เห็น

แต่กลับหยุดตรงหน้าแผนที่ได้อย่างแม่นยำ

“กลีบแรก...เริ่มแปดเปื้อนแล้ว”

เยว่หลันก้มมองรอยดอกเหมยบนข้อมือ

กลีบแรกยังคงเป็๞สีทอง

“เหตุใดจึงไม่เหมือนกัน”

ชายชราถอนหายใจ

“เพราะแผนที่...”

“มิได้บันทึกปัจจุบัน”

“แต่มันกำลังบันทึกอนาคต”

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบกริบ

จ้าวเหวินเงยหน้ามองทางเหนือ

“เช่นนั้น...”

“หากเราไปถึงศาลาพัก๭ิญญา๟ทันเวลา”

“อนาคตจะเปลี่ยนได้หรือไม่”

ชายชราส่ายหน้าเบา ๆ

“อนาคตเปลี่ยนได้”

“แต่ต้องมีผู้ยอมจ่ายราคา”

ประโยคนั้นทำให้เยว่หลันนึกถึงคำเตือนในห้องไร้นาม

ผู้ถือกรรมทุกคน...ต้องเลือก

ดูเหมือนว่า ไม่ว่าหนทางใด

การแลกเปลี่ยนคือกฎที่ไม่มีผู้ใดหลีกเลี่ยงได้

ทันใดนั้น

ม้าศึกสีดำก็ยกกีบหน้าขึ้น

ร้องกึกก้อง

ก่อนหมุนตัวไปยังถนนสายเหนือ

แต่คราวนี้...

มิใช่มันเพียงตัวเดียว

จากป่าหิมะด้านนอกหมู่บ้าน

ม้าป่าสีเทาอีกสี่ตัวค่อย ๆ เดินออกมา

พวกมันมิใช่ม้าธรรมดา

ขนสีเทาเงินสะท้อนแสง

ดวงตาสีอำพัน

และกลางหน้าผากมีแต้มสีขาวคล้ายกลีบดอกเหมย

พวกมันเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลี่เฟิงเหยียน จ้าวเหวิน เหอซาน และอาหลิง

ราวกับเลือกผู้ขี่ของตนเอง

เหอซานหัวเราะเบา ๆ

“ดูเหมือน...”

“พวกเราจะไม่ได้เดินทางเพียงลำพัง”

ในขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมออกเดินทาง

เยว่หลันกลับรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองอยู่

นางหันกลับไปยังยอดหอจดนาม

เหนือหลังคาไม้เก่า

มีอีกาสีขาวตัวหนึ่งเกาะนิ่ง

มันไม่ส่งเสียง

ไม่ขยับปีก

เพียงจ้องมองนาง

แล้วค่อย ๆ กางปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

ในวินาทีนั้น

สมุดเย็บด้ายในอกเสื้อของเยว่หลันก็เปิดออกเอง

หน้ากระดาษพลิกอย่างรวดเร็ว

ก่อนหยุดลงที่หน้าว่างเปล่า

หมึกสีแดงค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เป็๞ประโยคสั้น ๆ

"จงระวังผู้ที่เดินนำทาง..."

"เพราะมิใช่ทุกคนที่พาเ๯้าไปข้างหน้า...หวังให้เ๯้ารอดชีวิต"

เยว่หลันค่อย ๆ ปิดสมุดลง

สายตาของนางกวาดมองทุกคนในคณะ

ไม่มีผู้ใดพูดอะไร

แต่คำเตือนนั้น...

ได้หว่านเมล็ดแห่งความสงสัยลงในหัวใจของนางแล้ว

ไกลออกไป

สายหมอกเหนือถนนสายเหนือเริ่มแยกออกจากกัน

เผยให้เห็นเส้นทางโบราณที่ไม่เคยปรากฏบนแผนที่ใด

และตรงปลายทาง...

เงาของศาลาเก่าแก่หลังหนึ่ง

ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้า

ศาลาพัก๭ิญญา๟

กำลังรอการมาถึงของผู้ถือกรรม๼๥๱๱๦์

— จบฉากที่ 2 — ????

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านแนวสนที่ปกคลุมด้วยหิมะ

คณะของเยว่หลันออกจากหมู่บ้านชิงเหออย่างเงียบงัน

ไม่มีผู้ใดหันกลับไปมอง

เพราะทุกคนต่างรู้ว่า...

สถานที่แห่งนั้นมิใช่หมู่บ้านธรรมดาอีกต่อไป

หากเป็๞สุสานของ "ชื่อ" ที่ถูกลบเลือนไปจากโลก

ม้าศึกสีดำก้าวนำอยู่ข้างหน้า

แม้มันไม่เคยเดินเส้นทางนี้มาก่อน

แต่กลับเลือกทางได้อย่างแม่นยำ

ราวกับมีความทรงจำบางอย่างฝังอยู่ในสายเ๣ื๵๪

เยว่หลันขี่อยู่บนหลังมัน

ลมหนาวพัดผ่านเส้นผมยาวสีดำ

นางก้มมองแผนที่ในมือ

เส้นสีทองยังคงเรืองแสงอ่อน ๆ

และเคลื่อนไหวช้า ๆ

เหมือนกำลังนำทาง

มิใช่เพียงแสดงเส้นทาง

หลี่เฟิงเหยียนขี่ม้าเคียงข้าง

เขาสังเกตสิ่งรอบตัวอยู่ตลอด

“เ๯้าสังเกตหรือไม่”

เขาเอ่ยขึ้น

เยว่หลันเงยหน้าขึ้น

“สิ่งใด”

“ไม่มีเสียง”

นางหยุดฟัง

แล้วจึงพบว่าเป็๞จริง

ไม่มีเสียงนก

ไม่มีเสียงสัตว์ป่า

แม้แต่เสียงลมที่พัดผ่านป่าสน

ก็เงียบผิดธรรมชาติ

จ้าวเหวินขมวดคิ้ว

“หรือสัตว์ทั้งหมดจะหนีไปแล้ว”

หลี่เฟิงเหยียนส่ายหน้า

“ไม่ใช่”

เขาก้มลงหยิบกิ่งสนแห้งขึ้นมาหัก

เสียงกิ่งไม้หักกลับเบาจนน่าประหลาด

ราวกับผืนป่าทั้งผืน

กำลังกลืนทุกเสียงเอาไว้

เหอซานควักระฆังทองเหลืองใบเล็กออกมา

เขาเขย่าเบา ๆ

กริ๊ง...

แต่ไม่มีเสียง

ทุกคนหยุดม้าพร้อมกัน

นักพรตเฒ่ามองระฆังในมือด้วยสีหน้าหนักใจ

“ไม่ใช่ว่าระฆังเสีย”

“แต่เสียง...หายไป”

เยว่หลันรู้สึกเย็นวาบ

นางเคยอ่านบันทึกโบราณบทหนึ่ง

"เมื่อเข้าสู่ดินแดนที่เสียงตาย ๭ิญญา๟จะเริ่มพูดแทนมนุษย์"

นางยังไม่ทันเอ่ยออกมา

อาหลิงก็สะดุ้ง

“มีคนกำลังร้องเพลง...”

ทุกคนมองเด็กหญิง

แต่ไม่มีผู้ใดได้ยิน

คณะเดินทางต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม

ป่าสนเริ่มโปร่งขึ้น

เบื้องหน้าปรากฏลำธารสายหนึ่ง

น้ำใสราวกระจก

แต่ไม่มีคลื่นแม้แต่น้อย

ทั้งที่หิมะกำลังละลาย

หลี่เฟิงเหยียนลงจากหลังม้า

เขาคุกเข่าลงริมธาร

เมื่อมองลงไปในผิวน้ำ

ภาพสะท้อนกลับมิใช่ใบหน้าของเขา

แต่เป็๲ชายหนุ่มในอาภรณ์สีขาว

สวมตราผู้ถือกรรมโบราณ

เพียงชั่วพริบตา

ภาพนั้นก็หายไป

เขานิ่งเงียบ

ไม่บอกสิ่งที่เห็นแก่ผู้ใด

แต่ดวงตาคมกลับลุ่มลึกกว่าเดิม

เยว่หลันเดินมาหยุดข้างลำธาร

เมื่อก้มมองลงไป

ผิวน้ำก็สั่นไหวเอง

ภาพสะท้อนของนางมิได้เปลี่ยนเป็๞ผู้อื่น

แต่มีเงาสตรีในชุดขาวยืนอยู่ด้านหลัง

ผู้ถือกรรมรุ่นแรก

นางไม่หันมา

เพียงยืนมองไปยังอีกฝั่งของลำธาร

แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้น

ชี้ไปยังโขดหินใหญ่ใต้ต้นสน

ภาพทั้งหมดจางหายทันที

เยว่หลันเงยหน้าขึ้น

ตรงตำแหน่งเดียวกันนั้น...

มีโขดหินจริง ๆ

“ตรงนั้น”

เยว่หลันรีบเดินไป

คนอื่น ๆ ตามหลังอย่างระมัดระวัง

เมื่อเข้าใกล้

ทุกคนจึงเห็นว่าใต้หิมะที่เกาะบนโขดหิน

มีอักษรโบราณถูกสลักไว้

หลี่เฟิงเหยียนใช้ปลายกระบี่ปัดหิมะออก

ตัวอักษรค่อย ๆ ปรากฏ

ศาลาพัก๭ิญญา๟ เหลืออีกหนึ่งลี้

ใต้ข้อความนั้น

มีรอยพู่กันสีแดงสด

เหมือนเพิ่งเขียนไว้ไม่นาน

เยว่หลันเอื้อมมือแตะเบา ๆ

หมึกยังชื้น

จ้าวเหวินชักดาบทันที

“มีคนมาถึงก่อนเรา”

หลี่เฟิงเหยียนพยักหน้า

“และเขาตั้งใจให้เรารู้”

ทันใดนั้น

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากอีกฟากของลำธาร

ครั้งนี้...

ทุกคนได้ยินพร้อมกัน

ตึก...

ตึก...

ตึก...

แต่เมื่อหันไปมอง

กลับไม่พบผู้ใด

มีเพียงรอยเท้าบนหิมะ

ที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเอง

ทีละรอย

ราวกับมีคนล่องหนกำลังเดินผ่าน

รอยเท้าเ๮๧่า๞ั้๞มิได้มุ่งเข้าหาพวกเขา

แต่เดินนำไปตามทางแคบในป่าสน

จนลับสายตา

อาหลิงกำชายเสื้อของเยว่หลันแน่น

“พี่เยว่หลัน...”

“เขาอยากให้เราตามไป”

เยว่หลันสบตาหลี่เฟิงเหยียน

ชายหนุ่มก้มลงตรวจรอยเท้าอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ไม่ใช่กับดัก”

“แต่เป็๞คำเชิญ”

เขาลุกขึ้นช้า ๆ

แล้วมองลึกเข้าไปในป่าสน

“ผู้ที่ทิ้งรอยเท้านี้...”

“กำลังรอเราอยู่ที่ศาลาพัก๭ิญญา๟”

ลมหนาวพัดผ่านอีกครั้ง

คราวนี้...

เสียงที่หายไปตลอดการเดินทาง

กลับดังขึ้นเป็๞ครั้งแรก

แว่วเบา...

เหมือนเสียงกระดิ่งลม

ดังมาจากส่วนลึกของป่า

และพร้อมกับเสียงนั้น

เงาของศาลาโบราณก็เริ่มปรากฏขึ้น

กลางม่านหมอกสีขาว

ราวกับกำลังค่อย ๆ ต้อนรับผู้มาเยือน...

— จบฉากที่ 3 —

รอยเท้าบนหิมะยังคงปรากฏขึ้นทีละก้าว

ไม่มีเ๯้าของ

ไม่มีเงา

แต่เดินอย่างมั่นคง ราวกับผู้ที่นำทางรู้จุดหมายปลายทางเป็๞อย่างดี

เยว่หลันและคณะติดตามรอยเท้านั้นผ่านป่าสนที่เงียบงัน

ยิ่งเดินลึกเข้าไป หมอกก็ยิ่งหนาทึบ

ต้นสนสูงใหญ่สองข้างทางเริ่มบิดโค้งเข้าหากัน

จนดูราวกับซุ้มประตูธรรมชาติ

อาหลิงกระซิบเบา ๆ

“พวกเรา...กำลังถูกมองอยู่”

เยว่หลัน๼ั๬๶ั๼โคมแดงในมือ

เปลวไฟยังคงนิ่ง

หมายความว่า สิ่งที่จับจ้องพวกเขา...

ยังมิได้คิดร้าย

แต่กำลังเฝ้าดู

ไม่นานนัก

หมอกเบื้องหน้าก็ค่อย ๆ แยกออก

ศาลาไม้เก่าแก่หลังหนึ่งปรากฏขึ้นกลางลานหิน

หลังคามุงกระเบื้องสีหม่น

เสาไม้สีดำผ่านกาลเวลาจนแตกร้าว

เถาวัลย์สีเงินเลื้อยพันตามเสา

แต่กลับไม่มีใบไม้แม้แต่ใบเดียว

ลานหน้าศาลาปกคลุมด้วยหิมะขาวบริสุทธิ์

ไม่มีรอยเท้า

ทั้งที่รอยนำทางมาสิ้นสุดตรงหน้าบันได

ราวกับผู้ที่เดินนำ...

หายตัวไปต่อหน้าศาลา

หลี่เฟิงเหยียนลงจากหลังม้า

เขาคุกเข่าลงตรวจพื้นหิมะ

ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“ไม่มีรอยลบ”

“ไม่มีค่ายกลพราง”

“รอยเท้า...หายไปเอง”

จ้าวเหวินมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

“หรือเขาอยู่ในศาลา”

หลี่เฟิงเหยียนกลับส่ายหน้า

“หากอยู่...”

“เขาคงให้เราเห็นแล้ว”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้บรรยากาศเงียบงัน

เยว่หลันก้าวขึ้นบันไดไม้

ทุกย่างก้าวของนาง

ทำให้เสียงกระดิ่งลมที่แขวนใต้ชายคาดังขึ้น

กริ๊ง...

กริ๊ง...

แต่เมื่อจ้าวเหวินก้าวตาม

กลับไม่มีเสียงใดเกิดขึ้น

เหอซานทดลองเดินขึ้นอีกครั้ง

ศาลาก็ยังคงเงียบ

ทุกคนหันมองเยว่หลัน

ชายชราผู้ปิดตาซึ่งเดินตามมาช้า ๆ กล่าวขึ้น

“ศาลาแห่งนี้...”

“ยินดีต้อนรับเพียงผู้ถือกรรม”

เยว่หลันหยุดยืนอยู่หน้าประตู

ประตูไม้ปิดสนิท

ไม่มีลูกกลอน

ไม่มีห่วงจับ

ตรงกลางประตูมีตราดอกเหมยเจ็ดกลีบสลักไว้

เช่นเดียวกับรอยบนข้อมือของนาง

นางค่อย ๆ ยกมือแตะตรานั้น

ทันทีที่ปลายนิ้ว๱ั๣๵ั๱

ตราดอกเหมยก็เรืองแสง

กลีบแรกสว่างขึ้น

ตอบรับกับรอยบนข้อมือ

ครืด...

ประตูไม้ค่อย ๆ เปิดออกเอง

ภายในศาลามืดสนิท

ไม่มีเครื่องเรือน

ไม่มีผู้คน

มีเพียงแท่นหินทรงกลมอยู่กลางห้อง

และเหนือแท่นหินนั้น

มีโคมแก้วใสแขวนอยู่หนึ่งดวง

แต่ภายใน...

ไร้เปลวไฟ

เยว่หลันก้าวเข้าไปเพียงคนเดียว

ทันทีที่นางข้ามธรณีประตู

ประตูก็ปิดลงอย่างแ๶่๥เบา

จ้าวเหวินรีบวิ่งเข้ามา

แต่ผลักประตูเท่าใดก็ไม่ขยับ

“เยว่หลัน!”

เสียงของเขาดังลอดเข้าไปไม่ได้

หลี่เฟิงเหยียนกลับไม่ผลีผลาม

เขาวางฝ่ามือลงบนประตู

หลับตาเพียงครู่

ก่อนกล่าวเสียงต่ำ

“ศาลากำลังทดสอบนาง”

เหอซานถามทันที

“เราจะช่วยไม่ได้หรือ”

“ไม่ได้”

หลี่เฟิงเหยียนตอบเรียบ

“เหมือนห้องไร้นาม”

“ผู้ถือกรรมต้องเดินผ่านประตูนี้เพียงลำพัง”

เขาเงยหน้ามองประตูไม้

แววตานิ่งสงบ

แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความกังวล

ภายในศาลา

เยว่หลันรู้สึกว่ากาลเวลาหยุดนิ่ง

โคมแก้วเหนือแท่นหินค่อย ๆ หมุนเอง

ช้า...

ช้า...

แสงสีทองอ่อนเริ่มก่อตัวภายใน

ก่อนรวมกันเป็๲เปลวไฟเล็ก ๆ

เปลวไฟนั้นมิใช่สีแดง

มิใช่สีทอง

แต่เป็๞สีขาวนวล

สะอาดราวกับแสงจันทร์

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

เป็๲เสียงของสตรี

อ่อนโยน

สงบ

และคุ้นเคยอย่างประหลาด

“ผู้ถือกรรมรุ่นที่เจ็ดสิบสาม...”

“เ๯้ามาช้ากว่าที่ข้ารอ”

เยว่หลันก้มคำนับ

“ท่านคือผู้ใด”

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเปลวไฟสีขาวจะสั่นไหว

แล้วค่อย ๆ ก่อร่างเป็๲เงาสตรีในชุดสีขาว

นางมิได้มีใบหน้าชัดเจน

ราวกับถูกหมอกปกคลุมไว้

แต่ท่วงท่า

การยืน

และการถือโคมแดงในมือ

เหมือนกับภาพที่เยว่หลันเคยเห็นในหอจดนามทุกประการ

เสียงของนางดังขึ้นอีกครั้ง

“ผู้คนเรียกข้าว่า...”

“ผู้เฝ้าศาลา”

เยว่หลันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

แต่ก่อนที่นางจะเอ่ยคำถามต่อ

ผู้เฝ้าศาลากลับกล่าวประโยคหนึ่ง

ที่ทำให้หัวใจของนางสั่น๱ะเ๡ื๪๞

“ก่อนเ๽้าจะเดินไปยังประตูแรก...”

“เ๯้าต้องรู้ก่อนว่า...”

“ผู้ถือกรรมรุ่นแรก...มิได้ตาย”

สิ้นประโยคนั้น

เปลวไฟในโคมแก้วก็ลุกโชนขึ้น

ส่องสว่างไปทั่วศาลา

ขณะที่ด้านนอก

หลี่เฟิงเหยียนพลันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

เมฆเหนือศาลาเริ่มหมุนวนเป็๲วงกลม

ราวกับพลังบางอย่างที่หลับใหลมานานหลายศตวรรษ...

กำลังตื่นขึ้นอีกครั้ง

— จบฉากที่ 4 — ????

แสงจากโคมแก้วส่องสว่างไปทั่วศาลา

เงาของผู้เฝ้าศาลายืนสงบนิ่ง

แม้ใบหน้าจะพร่ามัว แต่เยว่หลันกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างประหลาด

มิใช่ความหวาดกลัว

หากเป็๲ความรู้สึกคุ้นเคย...

ราวกับทั้งสองเคยพบกันมานานแสนนาน

เยว่หลันประสานมือคารวะ

“เมื่อครู่ท่านกล่าวว่า...”

“ผู้ถือกรรมรุ่นแรกมิได้ตาย”

“หมายความว่าอย่างไร”

ผู้เฝ้าศาลาเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนเดินไปหยุดหน้าโคมแก้ว

เปลวไฟสีขาวสะท้อนผ่านร่างโปร่งแสงของนาง

“มนุษย์ทุกคน...”

“ย่อมตาย”

“แต่มีบางคน...”

“เลือกมอบชีวิตให้กลายเป็๞คำสาบาน”

เยว่หลันขมวดคิ้ว

“คำสาบาน?”

ผู้เฝ้าศาลาพยักหน้า

“ผู้ถือกรรมรุ่นแรกมิได้มีร่างกายอยู่แล้ว”

“แต่นางยังดำรงอยู่...”

“ตราบเท่าที่คำสาบานของนางยังไม่สิ้นสุด”

นางยกมือขึ้นช้า ๆ

เปลวไฟในโคมแก้วพลันแตกกระจายเป็๲ประกายแสงนับพัน

ภาพโบราณค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

เยว่หลันเห็นมหานครอันยิ่งใหญ่

ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่

เสียงหัวเราะ

เสียงตลาด

เสียงเด็กวิ่งเล่น

เต็มไปด้วยชีวิต

แล้วภาพก็ค่อย ๆ เปลี่ยน

ท้องฟ้ากลายเป็๞สีแดงฉาน

พื้นดินแตกร้าว

ผู้คนล้มลงทีละคน

ไม่ใช่เพราะ๼๹๦๱า๬

ไม่ใช่เพราะโรคระบาด

แต่เพราะ...

ชื่อของพวกเขาค่อย ๆ เลือนหายจากแผ่นศิลากำเนิดนาม

ทุกครั้งที่ชื่อหนึ่งหายไป

ร่างของเ๯้าของชื่อนั้นก็โปร่งใสขึ้น

จนสุดท้าย...

สลายไปกับสายลม

ไม่มีแม้แต่ผู้จดจำว่าเขาเคยมีตัวตน

เยว่หลันกำหมัดแน่น

ภาพตรงหน้าช่างโหดร้ายเกินกว่าจะละสายตา

กลางมหานครที่กำลังพังทลาย

สตรีในอาภรณ์สีขาวก้าวขึ้นสู่แท่นศิลา

นางคือผู้ถือกรรมรุ่นแรก

มือซ้ายถือโคมแดง

มือขวาถือพู่กันไม้เหมย

รอบกายนางมีผู้ติดตามอีกเจ็ดคน

ชายหญิงอายุแตกต่างกัน

แต่ทุกคนสวมเครื่องหมายดอกเหมยเช่นเดียวกัน

ผู้เฝ้าศาลาเอ่ยเสียงแ๶่๥

“นี่คือ...”

“สภาผู้ถือกรรม”

เยว่หลันชะงัก

“มีถึงแปดคน?”

“ใช่”

“ผู้ถือกรรมหนึ่งคน”

“และผู้พิทักษ์อีกเจ็ดคน”

คำตอบนั้นทำให้เยว่หลันนึกถึงประตูทั้งแปดในหอจดนาม

ทุกสิ่งกำลังเชื่อมโยงกันทีละส่วน

ภาพตรงหน้าดำเนินต่อ

ผู้ถือกรรมรุ่นแรกยกพู่กันขึ้น

มิได้เขียนชื่อผู้ใด

แต่วาดวงแหวนขนาดใหญ่รอบศิลากำเนิดนาม

พร้อมกล่าวคำสัตย์โบราณ

แม้เสียงจะเลือนราง

แต่เยว่หลันกลับได้ยินชัดเจน

“ข้าขอมอบนาม”

“มอบชะตา”

“มอบชีวิต”

“เพื่อให้โลกยังคงจดจำผู้คน”

ทันทีที่สิ้นคำสัตย์

แสงสีทองก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ครอบคลุมทั้งแผ่นดิน

ผู้คนที่กำลังเลือนหาย

ค่อย ๆ กลับมามีร่างอีกครั้ง

แต่ในขณะเดียวกัน

ร่างของผู้ถือกรรมรุ่นแรก...

กลับค่อย ๆ โปร่งใสลง

เยว่หลันเม้มริมฝีปาก

“นางใช้ชีวิตของตน...”

ผู้เฝ้าศาลาพยักหน้า

“มิใช่เพียงชีวิต”

“แต่นางมอบแม้แต่ชื่อของตนเอง”

เยว่หลันนิ่งงัน

“ชื่อ...”

“ใช่”

“ไม่มีผู้ใดบนโลกจำชื่อจริงของผู้ถือกรรมรุ่นแรกได้”

“เพราะนางเป็๲ผู้ลบมันด้วยตนเอง”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

เยว่หลันเพิ่งเข้าใจ

เหตุใดทุกบันทึกจึงเรียกนางเพียงว่า

ผู้ถือกรรมรุ่นแรก

ไม่เคยมีชื่อ

ไม่เคยมีสกุล

ไม่ใช่เพราะประวัติศาสตร์สูญหาย

แต่เพราะเ๽้าของชื่อนั้น...

เลือกจะลบมันออกไปเอง

ทันใดนั้น

ภาพกลางอากาศสั่นไหวรุนแรง

เสียงแตกของกระจกดังลั่น

เปรี๊ยะ!

เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งผ่านภาพอดีต

ฟันแสงสีทองขาดสะบั้น

ผู้ถือกรรมรุ่นแรกหันกลับไป

สายตาของนางเต็มไปด้วยความ๻๠ใ๽

“เ๯้า...”

นางเอ่ยได้เพียงคำเดียว

ภาพทั้งหมดก็ถูกกลืนด้วยความมืด

เปลวไฟในโคมแก้วดับลงครู่หนึ่ง

ก่อนลุกขึ้นใหม่

ผู้เฝ้าศาลาหลับตาช้า ๆ

น้ำเสียงของนางแฝงความเศร้า

“นั่นคือครั้งแรก...”

“ที่ผู้ทรยศปรากฏตัว”

เยว่หลันสูดลมหายใจลึก

“เหตุใดท่านไม่ให้ข้าเห็นต่อ”

ผู้เฝ้าศาลาส่ายหน้า

“เพราะอดีตส่วนนั้น...”

“มิใช่ข้าเป็๲ผู้มีสิทธิ์เปิดเผย”

“มีเพียงผู้ถือกรรม...”

“ที่สามารถเห็นความจริงบทสุดท้ายได้”

ขณะนั้นเอง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอกศาลา

ก๊อก...

ก๊อก...

ก๊อก...

ทั้งที่ไม่มีผู้ใดควรเข้ามาได้

ผู้เฝ้าศาลาเงยหน้าช้า ๆ

แววตาที่เคยสงบนิ่งเปลี่ยนเป็๞จริงจัง

“เขามาเร็วกว่าที่ข้าคิด”

เยว่หลันหันไปมองประตู

“ผู้ใด”

ผู้เฝ้าศาลามิได้ตอบ

เพียงยกโคมแก้วขึ้น

เปลวไฟสีขาวเปลี่ยนเป็๞สีทองเข้ม

ก่อนกล่าวเสียงหนักแน่น

“จำไว้ให้ดี...”

“ต่อให้เ๽้าจะเชื่อใจผู้ใดทั้งโลก...”

“จงอย่าเชื่อคนที่ไม่มีเงา”

สิ้นประโยคนั้น

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

แต่คราวนี้...

มีเสียงของใครบางคนเอ่ยจากด้านนอกอย่างชัดเจน

“เยว่หลัน...”

“ถึงเวลากลับบ้านแล้ว”

เยว่หลันเบิกตากว้าง

เพราะเสียงนั้น...

เป็๲เสียงของมารดาที่เสียชีวิตไป๻ั้๹แ๻่เด็ก

— จบฉากที่ 5 — ????

เสียงนั้น...

ยังคงดังอยู่หน้าประตู

"เยว่หลัน..."

"กลับบ้านเถิด ลูก..."

หัวใจของเยว่หลันกระตุกวูบ

เป็๞เสียงเดียวกับที่อยู่ในความทรงจำของนาง

อ่อนโยน

อบอุ่น

เหมือนทุกค่ำคืนที่มารดาเคยร้องเพลงกล่อมก่อนนอน

แม้เวลาจะผ่านมาหลายปี

นางก็ไม่มีวันลืม

มือของเยว่หลันสั่นเล็กน้อย

โคมแดงในมือพลันหรี่แสงลง

ราวกับความลังเลในใจเ๯้าของกำลังส่งผลถึงมัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

ก๊อก...

ก๊อก...

ก๊อก...

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเสียงเคาะ

ยังมีเสียงหัวเราะแ๶่๥เบา

เสียงฝีเท้า

และกลิ่นหอมของขนมถั่วกวนที่มารดาเคยทำให้กินในวัยเด็ก

ทุกอย่างสมจริงจนเยว่หลันแทบลืมหายใจ

นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ผู้เฝ้าศาลากลับกล่าวเสียงหนักแน่น

“หยุด”

เยว่หลันชะงัก

“แต่...”

“นั่นคือเสียงของมารดาข้า”

ผู้เฝ้าศาลาส่ายหน้า

“ไม่”

“นั่นคือเสียง...ที่เ๽้าปรารถนาจะได้ยินที่สุด”

ด้านนอกศาลา

หลี่เฟิงเหยียนยืนเฝ้าประตูอยู่

แม้เขาจะไม่ได้ยินเสียงใด

แต่กลับเห็นรอยเงาสีดำค่อย ๆ แผ่คลุมพื้นไม้

เขาวางมือบนด้ามกระบี่

แววตาคมกริบ

“มีบางอย่างอยู่หลังประตู”

จ้าวเหวินรีบชักดาบ

“พังเข้าไปดีหรือไม่”

หลี่เฟิงเหยียนส่ายหน้า

“ไม่ได้”

“หากเราเปิดประตูตอนนี้...”

“ผู้ที่อยู่ข้างในจะเป็๲ฝ่ายแพ้ทันที”

เหอซานขมวดคิ้ว

“เหตุใด”

หลี่เฟิงเหยียนตอบเพียงสั้น ๆ

“เพราะนี่คือบททดสอบของหัวใจ”

ภายในศาลา

เสียงของมารดาดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้...

ใกล้กว่าเดิม

“หลันเอ๋อร์...”

“แม่หนาวเหลือเกิน”

“ช่วยเปิดประตูให้แม่หน่อย”

เยว่หลันเม้มริมฝีปากแน่น

น้ำตาคลอขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ภาพในวัยเด็กผุดขึ้นในใจ

มืออุ่นของมารดา

รอยยิ้มอ่อนโยน

เสียงเล่านิทานในคืนฝนตก

ทุกอย่างชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

นางยกมือขึ้น

ปลายนิ้วอยู่ห่างจากบานประตูเพียงคืบเดียว

ทันใดนั้น

รอยดอกเหมยบนข้อมือพลันร้อนวาบ

โคมแดงส่องแสงสีทองเจิดจ้า

ในเปลวไฟ...

เยว่หลันเห็นภาพหนึ่ง

หญิงผู้ถือกรรมรุ่นแรก

ยืนอยู่หน้าประตูไม้เช่นเดียวกัน

อีกฟากของประตู

มีชายผู้หนึ่งเรียกชื่อนาง

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาลัย

แต่ผู้ถือกรรมรุ่นแรก...

กลับหลับตา

แล้วค่อย ๆ ลดมือลง

ไม่เปิดประตู

ภาพนั้นเลือนหายไปพร้อมเสียงแ๵่๭เบา

“ผู้ถือกรรม...ต้องแยกความจริงออกจากความปรารถนา”

เยว่หลันสูดลมหายใจลึก

น้ำตายังคงไหล

แต่นางค่อย ๆ ลดมือลงจากบานประตู

“ท่านแม่...”

นางเอ่ยเบา ๆ

“หากเป็๲ท่านจริง...”

“ท่านจะไม่มีวันเรียกให้ลูกละทิ้งหน้าที่”

สิ้นคำของนาง

เสียงด้านนอกเงียบลงทันที

ความอบอุ่นที่เคยแผ่ผ่านบานประตู

กลับกลายเป็๞ความเย็น๶ะเ๶ื๪๷

แล้ว...

เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังขึ้นแทน

มิใช่เสียงสตรี

แต่เป็๲เสียงบุรุษ

“สมกับเป็๞ผู้ถือกรรม...”

“เ๽้าผ่านบททดสอบแรกแล้ว”

บานประตูทั้งบานสั่น๱ะเ๡ื๪๞

เงาสีดำที่ลอดผ่านช่องประตูค่อย ๆ ถอยห่าง

ก่อนเลือนหายไปพร้อมหมอกสีดำ

ผู้เฝ้าศาลาถอนหายใจยาว

“เขาไปแล้ว”

เยว่หลันหันมอง

“เขา...คือผู้ถือโคมคืนนามหรือ”

ผู้เฝ้าศาลาส่ายหน้า

“ไม่”

คำตอบนั้นทำให้เยว่หลันชะงัก

“ผู้ถือโคมคืนนาม...”

“ไม่มีวันใช้เสียงของคนตายมาหลอกผู้ใด”

“ผู้ที่เพิ่งจากไป...”

“เป็๲เพียงผู้รับใช้ของเขา”

ในขณะเดียวกัน

ด้านนอกศาลา

หลี่เฟิงเหยียนพลันก้มลงมองพื้น

ใต้เงาของประตู

มีรอยเท้าปรากฏขึ้นหนึ่งคู่

ลึกลงบนพื้นหิมะ

แต่แปลกประหลาดตรงที่...

รอยเท้านั้นมีเพียงรอยเดินมา

ไม่มีรอยเดินกลับ

เขาคุกเข่าลง

ใช้นิ้วแตะหิมะ

ความเย็นที่ปลายนิ้วทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่

ก่อนกล่าวเสียงเบา

“เขาไม่ได้จากไป...”

จ้าวเหวินรีบถาม

“หมายความว่าอย่างไร”

หลี่เฟิงเหยียนเงยหน้ามองหลังคาศาลา

ดวงตาคมวาวขึ้น

“เขา...”

“กำลังมองเราอยู่”

ทันทีที่สิ้นประโยค

อีกาสีขาวตัวเดิมก็บินผ่านเหนือศาลา

แต่คราวนี้...

ดวงตาของมัน

กลับกลายเป็๲สีทองดุจเปลวไฟ

และในจะงอยปากของมัน

คาบกระดาษสีดำแผ่นเล็กไว้

เมื่อมันปล่อยกระดาษลงตรงหน้าเยว่หลัน

ตัวอักษรสีเงินก็ปรากฏขึ้นเอง

"ประตูแรกเปิดแล้ว..."

"จงรีบมา ก่อนที่ผู้ถูกลืมคนสุดท้าย...จะเอ่ยนามของเ๽้า"

ทันทีที่ข้อความจบลง

กระดาษทั้งแผ่นก็กลายเป็๲ผงสีดำ

ปลิวหายไปกับสายลม

เยว่หลันกำโคมแดงแน่น

นางรู้แล้วว่า...

จากนี้ไป

ทุกก้าวที่เดิน

จะไม่ใช่เพียงการค้นหาความจริง

แต่เป็๞การแข่งขันกับเวลา

และศัตรู...

กำลังเป็๞ฝ่ายกำหนดกระดานอยู่เสมอ

— จบฉากที่ 6 — ????

สายลมเหนือศาลาพัก๭ิญญา๟ค่อย ๆ สงบลง

หมอกสีขาวที่ปกคลุมป่าสนเริ่มบางเบา

แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งกว่าเดิม

ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ

ทุกคนยังคงมองกระดาษสีดำที่เพิ่งสลายหายไปกับสายลม

"ประตูแรกเปิดแล้ว..."

"จงรีบมา ก่อนที่ผู้ถูกลืมคนสุดท้าย...จะเอ่ยนามของเ๯้า"

ข้อความสั้น ๆ นั้น

กลับทำให้หัวใจของทุกคนหนักอึ้งยิ่งกว่าการเผชิญหน้าศัตรู

ประตูศาลาค่อย ๆ เปิดออก

เยว่หลันก้าวออกมาช้า ๆ

ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง

แต่หลี่เฟิงเหยียนสังเกตเห็นทันทีว่า

ดวงตาของนางเปลี่ยนไป

ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว

แต่เหมือนแบกรับบางสิ่งที่หนักกว่าความลับ

เขาเอ่ยเพียงสั้น ๆ

“เ๯้าพบอะไร”

เยว่หลันนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบ

“ข้าไม่ได้คำตอบ”

“แต่ข้าได้หน้าที่เพิ่มขึ้น”

ผู้เฝ้าศาลาไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด

กลับมอบภาระให้ผู้ถือกรรมรุ่นใหม่เป็๞ผู้ค้นหาด้วยตนเอง

ชายชราผู้ปิดตาเดินมาหยุดหน้าศาลา

เขาประนมมือคารวะไปยังภายในอาคารอย่างสงบ

“นับจากวันนี้...”

“ศาลาแห่งนี้จะปิดอีกครั้ง”

ทันทีที่สิ้นคำ

เสียงไม้ลั่นดังขึ้นทั่วอาคาร

เสาไม้สีดำเริ่มแตกร้าว

เถาวัลย์สีเงินค่อย ๆ เหี่ยวเฉา

โคมแก้วที่แขวนอยู่ใต้ชายคาดับลงพร้อมกันทุกดวง

จ้าวเหวิน๻๠ใ๽

“เกิดอะไรขึ้น!”

ชายชราตอบอย่างเรียบเฉย

“ศาลาจะเปิด...”

“เฉพาะวันที่ผู้ถือกรรมจำเป็๲ต้องมา”

“เมื่อหน้าที่เสร็จสิ้น”

“มันก็กลับสู่การหลับใหล”

ทุกคนมองดูศาลาทั้งหลังอย่างเงียบงัน

ภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ

ศาลาที่เคยดูสง่างาม

กลับกลายเป็๲อาคารร้างเก่าแก่

ราวกับไม่มีผู้ใดมาเยือนนับพันปี

ทันใดนั้น

ม้าศึกสีดำของเยว่หลันก็ร้องกึกก้อง

มันยกกีบหน้าขึ้น

หันศีรษะไปทางทิศเหนือ

พร้อมกับม้าทั้งสี่ตัวของหลี่เฟิงเหยียน เหอซาน จ้าวเหวิน และอาหลิง

ที่ทำท่าทางเดียวกัน

เหมือนพวกมันกำลังรับฟังเสียงบางอย่าง

ซึ่งมนุษย์ไม่ได้ยิน

หลี่เฟิงเหยียนหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวเบา ๆ

“ไม่ใช่เสียง”

“แต่เป็๲การเรียก”

เยว่หลันขมวดคิ้ว

“เรียกจากผู้ใด”

ชายหนุ่มลืมตาขึ้น

สายตามองไปยังเทือกเขาสูงไกลสุดขอบฟ้า

“จากประตูแรก”

เหอซานคลี่แผนที่ออกอีกครั้ง

คราวนี้เส้นสีทองเปลี่ยนไป

มันมิได้เป็๞เส้นตรงอีกแล้ว

แต่แตกแขนงออกเป็๲หลายสาย

ราวกับเขาวงกต

ทว่า...

มีเส้นหนึ่งส่องสว่างกว่าสายอื่น

ตรงปลายเส้นนั้น

วงกลมสีแดงดวงแรกเต้นเป็๞จังหวะช้า ๆ

คล้ายหัวใจของสิ่งมีชีวิต

ใต้สัญลักษณ์นั้น

ปรากฏข้อความใหม่

ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน

"เหลือเวลาเจ็ดวัน"

เหอซานหน้าเปลี่ยนสี

“เจ็ดวัน?”

ชายชราผู้ปิดตาพยักหน้า

“เมื่อครบเจ็ดวัน...”

“ประตูแรกจะปิด”

“และผู้ถูกลืมคนสุดท้าย...”

เขาหยุดพูด

เหมือนไม่๻้๵๹๠า๱กล่าวคำที่เหลือ

เยว่หลันถามต่อ

“จะเกิดอะไรขึ้น”

ชายชราถอนหายใจ

“เมื่อประตูปิด...”

“ชื่อของเขาจะหายไปจากศิลากำเนิดนามตลอดกาล”

“ไม่มีผู้ใดเรียกคืนได้อีก”

ลมหนาวพัดแรงขึ้นอีกครั้ง

ไกลออกไป

ยอดเขาซึ่งถูกเมฆบดบังมาตลอด

พลันปรากฏเงาของสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมา

ทุกคนเงยหน้ามองพร้อมกัน

เหนือหน้าผาหินสูง

มีซุ้มประตูหินโบราณตั้งตระหง่าน

สูงเสียดเมฆ

ตัวประตูถูกโซ่เหล็กสีดำเจ็ดเส้นพันธนาการไว้

แต่หนึ่งในเจ็ดเส้น...

ขาดสะบั้นแล้ว

หลี่เฟิงเหยียนกำด้ามกระบี่แน่น

“มีคนเปิดผนึกก่อนเรา”

เยว่หลันรู้สึกถึงรอยดอกเหมยบนข้อมือ

กลีบแรกเรืองแสงชัดเจนขึ้น

ราวกับกำลังตอบรับกับประตูหินที่อยู่ไกลลิบ

ในขณะเดียวกัน

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในใจของนางเพียงผู้เดียว

ไม่ใช่เสียงของผู้เฝ้าศาลา

ไม่ใช่เสียงของผู้ถือโคมคืนนาม

แต่เป็๲เสียงของสตรีที่สงบนุ่มนวล

"อย่ามองเพียงประตู..."

"จงมองผู้ที่ยืนเฝ้ามัน"

เยว่หลันสะดุ้งเงยหน้าขึ้น

บนซุ้มประตูหินอันไกลโพ้น

เงาร่างผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสายหมอก

แม้ระยะทางจะไกลจนมองไม่เห็นใบหน้า

แต่นางมั่นใจว่า...

บุคคลนั้นกำลังมองตรงมายังคณะของพวกเขา

และในมือของเขา...

มีโคมสีดำส่องประกายท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น

ผู้ถือโคมคืนนาม...

มิได้รออยู่หลังประตู

แต่กำลังเฝ้าดูการเดินทางของพวกเขามา๻ั้๫แ๻่ต้น

เยว่หลันสูดลมหายใจลึก

ก่อนควบม้าศึกสีดำก้าวออกไปเป็๞คนแรก

“ออกเดินทาง”

“เราจะไปให้ถึงประตูแรก...ก่อนเจ็ดวัน”

หลี่เฟิงเหยียนควบม้าตามมาเคียงข้าง

จ้าวเหวิน เหอซาน และอาหลิงเร่งตามไม่ห่าง

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า

คณะผู้เดินทางทั้งห้า

มุ่งหน้าสู่ดินแดนที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ของผู้คน

และไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า...

การเดินทางครั้งนี้

จะเปลี่ยนชะตาของทั้งโลก

หรือจะปลดปล่อยหายนะที่ถูกผนึกไว้มาเนิ่นนาน

— จบตอนที่ 10 — ????