บทที่ 16 เข้าเมืองครั้งแรก 2
ซ่งเส้าเส้าและซ่งถิงถิงถูกแม่ค้าข้างทางดึงเข้าไปในร้าน พอเดินเข้าไปดูก็พบว่าเป็ร้านขายเครื่องประดับเงินประดับทอง
เครื่องประดับในร้านนี้มีมากมาย ทั้งพู่ห้อย ปิ่นปักผม สร้อยคอ ฮวาเตี้ยน(ชาดสำหรับเขียนบนหน้าผาก) หยกแขวน เครื่องประดับผม ผ้าคาดศีรษะ ฯลฯ มีครบทุกอย่างดูตระการตา
"คุณหนูทั้งสองมาดูมาชมเครื่องประดับของพวกเราสิเ้าคะ"
ซ่งถิงถิงตั้งใจมาซื้อของพวกนี้อยู่แล้ว พอมาถึงร้านก็เริ่มเลือกทันที ส่วนซ่งเส้าเส้าแม้ว่าตอนออกมาแม่ซ่งจะให้เศษเงินนาง แต่ของพวกนี้นางไม่สนใจเลย เศษเงินพวกนี้ควรเอาไปทำทุนจะดีกว่า
"อันนี้เป็อย่างไรบ้าง"
"อันนี้ก็ไม่เลว"
"อันนี้ก็สวย"
"เส้าเส้า เ้าดูสิ!"
"..."
ซ่งถิงถิงลองเครื่องประดับหลายชิ้น เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ส่วนซ่งเส้าเส้าก็ได้แต่ยิ้มและพยักหน้าว่าก็ดีพร้อมกับสำรวจร้านค้าในเมืองเพื่อเตรียมตัวสำหรับการมาขายของในอนาคต
ซ่งเส้าเส้ามองไปรอบๆ ร้านที่นางอยู่เป็ร้านขายเครื่องประดับ ข้างๆเป็ร้านขายงานศิลปะ ถัดไปเป็ร้านขายเกาลัดคั่ว อ้อยเคลือบน้ำตาล และซาลาเปา...
ใช่ว่าเราอยากจะขายตรงไหนก็ขายได้ เพราะหากอยากขายดี ก็ต้องเลี่ยงตั้งร้านค้าในบริเวณที่มีคู่แข่งเยอะ ทำเช่นนี้จึงจะได้กำไรไว
"อันนี้เหมาะกับเ้า"
ซ่งเส้าเส้ากำลังคิดวิธีตั้งร้าน จู่ๆก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างปักอยู่บนผม นางเอื้อมมือไปจับก็พบว่าเป็ปิ่นปักผมที่ซ่งถิงถิงปักให้
"พี่สาวนี่ ... ?"
"เส้าเส้า ข้าเห็นเ้าไม่สนใจคล้ายกำลังฟุ้งซ่านจึงเลือกให้ เ้าดูสิ ปิ่นปักผมอันนี้เหมาะกับเ้า มันเรียบง่ายแต่ก็สวยงาม"
ซ่งถิงถิงพูดพลางยื่นกระจกทองเหลืองให้ซ่งเส้าเส้า
"สวยจริงๆด้วยเ้าค่ะ แต่ว่า..."
ซ่งเส้าเส้าพูดพลางจะดึงปิ่นปักผมออก ไม่ใช่นางไม่ชอบแต่นางไม่อยากจะใช้เงินอันน้อยนิดไปกับเื่พวกนี้ นางกลัวว่าหากซื้อไป เกิดตกน้ำขึ้นมาเกรงว่าคงไม่จม (เพราะกระเป๋าแห้งไร้น้ำหนัก~)
แต่แล้วสิ่งที่ซ่งเส้าเส้าไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น นางเพิ่งจะเอื้อมมือไปจับปิ่นปักผม ตั้งใจดึงออกก็ถูกซ่งถิงถิงห้ามไว้
"พี่สาว?" ซ่งเส้าเส้ามองซ่งถิงถิงอย่างไม่เข้าใจ
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ซ่งถิงถิงทำต่อไปยิ่งทำให้ซ่งเส้าเส้าคาดไม่ถึง
ซ่งถิงถิงยิ้มออกมา เป็รอยยิ้มที่บริสุทธิ์และสดใสจนซ่งเส้าเส้าตะลึง
"เส้าเส้า ข้ารู้ว่าเ้าคงจะบอกว่าเ้าไม่้า หรือคงประมาณเ้าไม่ชอบ แต่ว่านะเส้าเส้า พี่สาวดูออกว่าเ้าชอบ เ้าอยากได้ปิ่นปักผมอันนี้"
"พี่สาว ท่านทำเช่นนี้ตั้งใจจะบอกอะไรข้ากันแน่เ้าคะ"
"ข้ารู้ว่าเ้าโกรธท่านแม่ และเกลียดท่านพ่อ พวกเราถึงได้ห่างเหินกันเช่นนี้"
"พี่สาว มันไม่ใช่ ... " ยิ่งซ่งถิงถิงพูด ซ่งเส้าเส้าก็ยิ่งงง
"ข้าอยากจะบอกว่า ปิ่นปักผมอันนี้ข้าให้เ้า ถือว่าเป็การขอโทษแทนท่านพ่อและท่านแม่สำหรับสิ่งที่พวกเขาทำกับอาสองและท่านน้า เ้ารับไว้ได้หรือไม่"
"นี่..."
การกระทำที่กะทันหันของซ่งถิงถิงทำให้ซ่งเส้าเส้าทำอะไรไม่ถูก
"เส้าเส้า เ้าจะไม่ยกโทษให้พี่สาวกับท่านลุงใหญ่ท่านป้าใหญ่เชียวหรือ"
ดวงตาของซ่งถิงถิงมีน้ำตาคลอ ใครเห็นเป็ต้องสงสาร
"พี่สาว ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเ้าค่ะ"
"ประเสริฐ! เช่นนั้นถือว่าเ้ายกโทษให้ข้าแล้วนะ" ซ่งถิงถิงยิ้มออกมา "แม่ค้า เชิญรับเงินเ้าค่ะ"
ในเมื่อเื่มันมาถึงจุดนี้ ซ่งเส้าเส้าก็ไม่มีทางเลือก จึงได้แต่รับปิ่นปักผมไว้ ซ่งถิงถิงยังช่วยนางปักผมให้อีก
ช่างเถอะของฟรีไม่เอาก็โง่ ไม่ต้องไปสนใจว่าครอบครัวท่านลุงใหญ่กำลังวางแผนอะไรอยู่
เป็ไงเป็กัน!
ข้าซ่งเส้าเส้าไม่กลัวหรอก!!
หลังจากออกจากร้าน ซ่งเส้าเส้ากับซ่งถิงถิงก็เดินเข้าไปในร้านขายผ้า ข้างในมีผ้ามากมาย สีสันสดใส เมื่อซ่งเส้าเส้าเดินเข้าไป นางกลับตกเป็เป้าสายตาทันที คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็มองนาง
แต่ซ่งเส้าเส้าไม่รู้เลย ว่าที่คนอื่นมองนางไม่ใช่เพราะนางดูแปลกแยก แต่เป็เพราะชุดที่นางใส่ต่างหาก
"เส้าเส้า เ้ารอดูตรงนี้ก่อน ข้าจะเข้าไปลองผ้าผืนนี้"
"เอ๊ะ..."
ซ่งเส้าเส้ายังไม่ทันตอบรับ ซ่งถิงถิงก็หยิบผ้าสีแดงเข้มผืนหนึ่งเดินเข้าไปข้างใน
ซ่งเส้าเส้าไม่มีอะไรทำจึงเดินชมผ้าที่มีสีสันสดใสสวยงาม แม้ว่าในใจจะชอบ แต่เงินในกระเป๋ามีน้อยนิด พอคิดได้จึงตั้งใจว่าเช่นนั้นไม่ขอมองดีกว่า
"คุณหนูรอสักครู่เ้าค่ะ"
ซ่งเส้าเส้ากำลังจะเดินออกไป ก็ถูกหญิงสาวคนหนึ่งรั้งเอาไว้
หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีอ่อน ปักลายเงินคาดพู่สีฟ้าอ่อน สวมชุดกระโปรงยาวสีม่วง แขนเสื้อปักลายบุปผา ชายแขนเสื้อปักลายดอกกล้วยไม้อย่างวิจิตร ริมฝีปากสีชมพูอ่อนแวววาว เวลายิ้มออกมาช่างงดงาม บนติ่งหูสวมต่างหูสีฟ้าอ่อน พลิ้วไหวไปตามแรงลม
ดูก็รู้ว่าเป็คุณหนูจากตระกูลใหญ่
"มีอันใดหรือเ้าคะ" ถึงแม้ว่าซ่งเส้าเส้าจะรู้สึกงงแต่ก็ยังเอ่ยถามอย่างสุภาพนอบน้อม
"ข้าแค่อยากจะถาม ว่าท่านตัดชุดนี้ที่ร้านไหนหรือเ้าคะ"
น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนโยน แถมยังยิ้มออกมาดูเป็มิตร
ซ่งเส้าเส้าก้มลงมองชุดของตัวเอง เป็ชุดแขนแคบธรรมดา ไม่มีลวดลายอะไร นอกจากแบบที่นางปรับแต่งให้ดูแปลกตาแล้ว ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอีก
"ท่านหมายถึงชุดที่ข้าใส่อยู่หรือเ้าคะ" ซ่งเส้าเส้าถามอย่างไม่มั่นใจ
หญิงสาวพยักหน้ายืนยัน "ใช่เ้าค่ะ!"
"ชุดนี้หรือเ้าคะ ข้าตัดแต่งเองที่บ้านไม่ได้ตัดจากร้านใดเ้าค่ะ"
"ท่านตัดแต่งเอง!?" น้ำเสียงของหญิงสาวดูตื่นเต้น
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้าว่าใช่
"เช่นนั้นท่านช่วยตัดแต่งชุดให้ข้าด้วยได้หรือไม่ ชุดของท่านงดงามเหลือเกิน ข้าชอบมากเลยเ้าค่ะ"
"นี่..."
"ไม่ต้องกังวลเ้าค่ะ ข้าจะจ่ายค่าจ้างให้ท่านตามราคาช่างตัดเสื้อที่ดีที่สุด และค่าผ้ากับด้ายข้ายินดีออกเองเ้าค่ะ"
ซ่งเส้าเส้าเห็นรอยยิ้มจริงใจของหญิงสาวก็ปฏิเสธไม่ลง อีกอย่างพอได้ยินคำว่า ‘ค่าจ้าง’ หัวใจของซ่งเส้าเส้าก็เต้นแรง
"เช่นนั้นก็ได้เ้าค่ะ"
"เยี่ยมไปเลย! บอกที่อยู่ของท่านมาสิเ้าคะ ข้าจะนำผ้าไปให้" รอยยิ้มของหญิงสาวดูเป็มิตรมาก
"ไม่ต้องลำบากหรอกเ้าค่ะ บ้านของข้าอยู่นอกเมือง วันพรุ่งข้าจะมารับเอง"
"ก็ได้เ้าค่ะ ท่านเห็นโรงยาตรงข้ามหรือไม่? ข้าอยู่ที่นั่น ท่านแวะมาได้ทุกเมื่อ"
"เ้าค่ะ ว่าแต่ข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไรดี?"
"ข้าแซ่ลู่ เรียกข้าว่าจินโม่ก็ได้เ้าค่ะ"
"คุณหนู มีคนป่วยมาอีกแล้วเ้าค่ะ"
"เข้าใจแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"
ซ่งเส้าเส้ามองแผ่นหลังของหญิงสาวที่แม้เป็ถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ กลับยังมาเปิดโรงยาอีก คาดว่าต้องเป็คนใจดีแน่ๆ
9K
