ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        เสียงหวานไพเราะราวกับนกเหลืองที่ออกจากรังก่อนจะเห็นตัวคนก็ได้ยินเสียงก่อนแล้วฮูหยินผู้เลอโฉมนางหนึ่งพาบ่าวสาวสองคนเดินเข้ามาด้านในด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม

        แลเห็นผิวนางขาวผ่องราวกับเครื่องกระเบื้องคิ้วเรียวโค้งดุจภูเขาทอดยาว ดวงตาเปล่งประกายเผยเสน่ห์เย้ายวน มุมปากโค้งงดงาม

        เมื่อแรกเห็นใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเผยรุ่นจือเย่ชิงชิงอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ “คาดไม่ถึงเลยว่าคุณชายรองจะมีพี่สาวที่งดงามถึงเพียงนี้”

        “ฮ่าฮ่า!” ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างอดหัวเราะไม่ได้

        “ผู้นี้คือท่านป้าของข้าเองเจ้าค่ะ!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเผยฉางสี่เย่ชิงชิงก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง ท่านป้าผู้นี้ อย่าบอกนะว่านางคือมารดาของเผยรุ่นจือ?ยังสาวขนาดนี้ดูไม่สมเหตุสมผลเลยผู้คนในสมัยโบราณบำรุงร่างกายอย่างไรกัน...

        เผยฉางสี่กระโดดขึ้นไปอ้อนแขนของฮูหยินใหญ่เผยพลางกล่าวว่า“ท่านป้ามาได้อย่างไรเจ้าคะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ยังต้องให้สาวใช้รีบไปบอกท่านอีกหรือ?”

        ฮูหยินใหญ่ยังไม่คลายรอยยิ้มกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าก็กล่าวโทษพวกนางผิดไปแล้วข้าแค่บังเอิญได้ยินมาสองสามประโยคเท่านั้น ที่มาที่นี่ก็เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ”

        สาวใช้ใหญ่ด้านหลังนางยกกล่องของขวัญขึ้นมาด้านหน้าพลางยิ้มว่า“ฮูหยินใหญ่พบเครื่องประดับชุดหนึ่งกล่าวว่าเป็นสิ่งที่เหมาะกับคุณหนูรองที่สุดแล้วจึงนำมาให้คุณหนูรองสวมก่อนออกเดินทางเจ้าค่ะ!”

        “จริงหรือเจ้าคะ~” เผยฉางสี่ดีใจกระโดดกอดอ้อน“ท่านป้าใจดีกับข้าที่สุดเลย~”

        “แขกยังอยู่นะ อย่าทำตัวออดอ้อนนักสิ” ฮูหยินใหญ่ดีดหน้าผากของนางพลางหัวเราะ“ในบ้านมีแต่เจ้าเป็นบุตรสาว หากไม่ให้เจ้าใช้แล้วจะให้ผู้ใดใช้เล่า?ยืนให้เรียบร้อยก่อน”

        เผยฉางสี่ไม่ก่อเรื่องแล้วนางยืนอย่างว่าง่ายตามที่กล่าว แต่ปากกลับกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะตอนนี้อยู่ต่อหน้าชิงชิง”

        “ชิงชิง?” ฮูหยินใหญ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วทำท่าทางเข้าใจกระจ่าง “เจ้าคือเย่ชิงชิง?”

        ทำไมถึงเป็นน้ำเสียง...แปลกๆเช่นนี้?นางโด่งดังถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? เย่ชิงชิงนึกสงสัยนางก้มหน้าลงโค้งคำนับ “ฮูหยินสบายดีนะเจ้าคะ”

        “อย่าคิดมากไปเลย เพียงแค่เคยได้ยินรุ่นจือกับสี่เอ๋อร์พูดถึงเจ้าเท่านั้น”ฮูหยินใหญ่ยิ้มแล้วชวนนางดื่มชาไม่ถามเลยว่าเหตุใดนางจึงมาพร้อมบาดแผล

        มารดาคนไหนบ้างที่จะไม่สนใจการกระทำของบุตรชายในชีวิตประจำวันไปที่ใด สนิทสนมกับใคร ก็จะมีเด็กรับใช้คอยสังเกตการณ์การค้าขายที่หมู่บ้านเถียนซินนั้นเผยรุ่นจือเป็นผู้รับผิดชอบเพียงคนเดียวบิดาของเขาไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยว ปล่อยให้เขาตัดสินใจเอง

        เย่ชิงชิงมองฮูหยินใหญ่ใกล้ๆและรู้สึกอย่างจริงใจว่า...งามมาก! นางกับเผยรุ่นจือหน้าตาคล้ายกันมากน้ำเสียงก็ไพเราะเช่นเดียวกัน เพียงแต่ใบหน้าของนางดูอ่อนโยนกว่าราวกับเป็นเผยรุ่นจือในร่างผู้หญิง?

        ฮูหยินใหญ่ก็กำลังมองเย่ชิงชิงเช่นกันแม้จะเป็นสาวชาวนา แต่กิริยาท่าทางสง่างาม ไม่หลบสายตาแสดงให้เห็นว่าได้รับการอบรมมาดี

        “โอ๊ย ลืมให้คนไปบอกพี่รองแล้ว” เผยฉางสี่ตบมือดังฉาดพลันนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมาด้วยเรื่องสำคัญ

        “ข้าให้คนไปเรียกเขาตั้งแต่ตอนที่ข้ามาแล้วมีแขกมาเยือนย่อมไม่มีเหตุผลที่จะหลีกเลี่ยงไม่พบ” แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆก็ไม่ควรถูกมองข้าม ฮูหยินใหญ่เกรงว่าอีกฝ่ายจะคิดมากจึงกลืนคำพูดนั้นลงไปแล้วกวักมือเรียกสาวใช้ใหญ่ “ชุนเสวี่ย ไปเอาขนมของข้ามา”

        สาวใช้ใหญ่ตอบรับแล้วจากไปไม่นานก็กลับมาพร้อมของ และเผยรุ่นจือก็เข้ามาพร้อมกัน

        “ท่านแม่ก็อยู่ด้วยหรือขอรับ?” เผยรุ่นจือมองไปรอบๆห้องอย่างประหลาดใจ

        ฮูหยินใหญ่ลุกขึ้นรับกล่องจากมือชุนเสวี่ยแล้วกล่าวว่า “ข้าแค่มาเร่งสี่เอ๋อร์ว่าเกือบถึงเวลาออกเดินทางแล้วอย่าทำให้เสียเวลามากนัก”

        กล่าวพลางหันกลับไปยื่นกล่องขนมให้เย่ชิงชิงพลางยิ้มว่า“เด็กดี มีเวลาว่างก็มาเล่นที่นี่บ่อยๆ นะ ข้ามีเรื่องต้องทำขอไม่สนทนากับพวกเจ้าแล้ว”

        ดูคำพูดนี้สิ...เย่ชิงชิงรับกล่องมาแล้วก้มหน้ากล่าวว่า“ฮูหยินมีน้ำใจนัก ที่ข้ามาวอแวถึงนี่ต่างหากที่เสียมารยาท”

        ฮูหยินใหญ่ยิ้มเล็กน้อยพยักหน้า แล้วพาสาวใช้จากไป

        เผยรุ่นจือพาเย่ชิงชิงไปที่ห้องด้านในยิ้มพลางโบกมือ “ไม่มีเหตุผลที่จะไม่มาหาข้าหากไม่มีเรื่องสำคัญเสี่ยวชิงชิงมาเพราะเรื่องเมื่อวานนี้ใช่หรือไม่?”

        “หืม?” เย่ชิงชิงมองอย่างประหลาดใจแล้วยิ้ม “คุณชายรองเฉลียวฉลาดนัก”

        อันที่จริงจากคำพูดเพียงไม่กี่คำที่พวกเขาสนทนากับเย่ฝูหรงไม่ยากที่จะเห็นว่าพวกเขามีความบาดหมางกันอย่างลึกซึ้งเด็กสาวไม่เพียงไม่รู้สึกขอบคุณ แต่กลับมีความไม่พอใจแฝงอยู่เด็กที่ยังเยาว์วัยยังเป็นถึงเพียงนี้สาเหตุส่วนใหญ่มาจากคนในครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังนาง

        เผยรุ่นจือไม่คิดที่จะสืบเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นเพียงแค่ถามว่า “เสี่ยวชิงชิงอยากให้ข้าทำอะไร?”

        “เรื่องนี้...” อีกฝ่ายถามตรงๆเย่ชิงชิงจึงต้องทำใจตอบ “พวกเรากำลังเตรียมตัวแจ้งความหวังว่าท่านจะช่วยเป็นพยานให้ มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นวันนี้พรุ่งนี้...หรืออาจจะมะรืนนี้?”

        การเสียเวลาผู้อื่นเช่นนี้เย่ชิงชิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ จึงกล่าวอีกว่า“ถ้าอย่างนั้นท่านไปร่วมงานวันเกิดของย่าเฒ่าสกุลเคอก่อนแล้วพรุ่งนี้รีบกลับมาได้หรือไม่?”

        เผยรุ่นจือเงียบไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเพียงแค่มองนางด้วยดวงตาสีดำสนิท

        เย่ชิงชิงไม่มั่นใจนักเมื่อถูกสายตาของเขาจับจ้องก็ยิ่งอึดอัดใจ นางค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย“ได้หรือไม่เจ้าคะ?”