เกิดใหม่หลังวันสิ้นโลกผมก็กลายเป็นเด็กทารกไปซะแล้ว

ตอนที่ 39 รุ่งอรุณ

        ลูอิสนั่งอยู่ที่ห้อง ขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่ตั้งแต่มาที่เมืองเอลดิลจนถึงตอนนี้ลูอิสคิดจะเริ่มหาวิธีทำเงินแต่เพราะในตอนแรกพลังของเขานั้นไม่มากพอ และยังต้องอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่จึงยังไม่มีโอกาสได้ทำตามแผนที่วางไว้

        แต่สถานการณ์ตอนนี้ต่างออกไปแล้ว พลังที่ลูอิสมีอยู่ในมือตอนนี้เทียบเท่ากับผู้ครองพลังระดับ1 ดาวเกือบสามคนเลยทีเดียว ต่อให้เป็นพวกที่คิดจะล่าคนไปส่งเพื่อเอาค่าหัวถ้าคิดลงมือก็มีแต่จะตายไปเงียบ ๆ และฝั่งไว้ท้ายเขตชุมชนผู้อพยพเท่านั้น

        ‘คงได้เวลาเริ่มแผนหาเงินแล้ว’ ลูอิสเผยรอยยิ้มมุมปาก

        ...

        แผนการของลูอิสนั้นคือ เขาคิดจะเปิดบาร์ที่บริการเฉพาะเครื่องดื่มเท่านั้นแน่นอนว่าไม่ใช่เครื่องดื่มธรรมดาเพราะในเครื่องดื่มพวกนั้นจะมีโพชั่นพลังงานเป็นส่วนผสมลงไปด้วยเพราะขนาดน้ำเปล่าพอผสมโพชั่นลงไปแล้วพวกมันยังมีรสชาติที่ดีมากและนี่จะเป็นเครื่องดื่มที่เป็นเอกลักษณ์ของร้านอย่างแน่นอน

        ‘แถมฉันคิดจะสร้างทีมนักล่าของตัวเองด้วยการมีร้านบาร์เหล้าเป็นฐานบัญชาการมันราวกับหลุดจากโลกแฟนตาซีไม่มีผิดเลยไม่ใช่หรือไง’ทารกน้อยลูอิสคิดในใจอย่างตื่นเต้น

        ลูอิสเหล่าแผนการเปิดร้านของเขาให้อาร์มันโด้ฟัง เพราะเขาอยู่ที่เขตอพยพมาหลายปีดังนั้นจึงรู้เรื่องราวต่าง ๆ มากมาย

        “เปิดร้านบาร์อย่างนั้นเหรอ แต่ต้องใช้เงินจำนวนมากเหล้าเองถ้าไม่อร่อยถูกปากพวกผู้คนก็คงไม่เข้ามาใช้บริการด้วยผมไม่มีความรู้ด้านเหล้าเลย” อาร์มันโด้พูดอย่างลังเล

        “เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง แค่เอาเจ้านี่ไปขายก็พอ” ลูอิสหยิบไอเทมบางอย่างออกมาจากช่องเก็บของผู้เล่น

        “นี่มันสร้อยอย่างนั้นเหรอ สวยมาก” อาร์มันโด้พูดด้วยความตกใจและตื่นเต้น

        สร้อยเส้นเล็กสีเงินแวววาวที่ตัวสร้อยมีอัญมณีขนาดเท้านิ้วโป้งติดอยู่ เวลามันโดนแสงจะมีลักษณะคล้ายเกล็ดหิมะสีขาวอมฟ้าอ่อน อาร์มันโด้ไม่ต้องเป็นพวกพ่อค้าอัญมณีก็บอกได้เลยว่าสร้อยเส้นนี้ราคาไม่ถูกอย่างแน่นอน

        “นายรู้วิธีเอามันไปขายใช่หรือเปล่า” ลูอิสถาม

        “ท่านลูอิสจะให้ขายจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ” อาร์มันโด้ถามเพื่อยืนยัน

        “แน่นอน” ลูอิสพยักหน้ายืนยัน

        สร้อยในมือของเขานี้คือสร้อยเวทมนตร์ระดับต่ำ ที่ซื้อมาจากร้านค้าระบบซึ่งมีผลในการเพิ่มความเสียหายธาตุน้ำแข็ง 5% ฟื้นฟูพลังงานเพิ่มขึ้น 5%มันราคาแค่ที่ 2,000 พลังงานศรัทธาเท่านั้น เขาจึงไม่ได้เสียดายมากนัก ถ้าจะขายมัน

        “ตอนขายก็อย่าลืมบอกคนซื้อว่า สร้อยเส้นนี้เวลาสัมผัสมันจะแผ่ความเย็นออกมาด้วยซึ่งน่าจะช่วยให้ราคาของมันแพงขึ้นไปอีก”

        “แผ่ความเย็น สร้อยเส้นนี้ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ”

        “แน่นอน ไม่เชื่อก็ลองจับดูสิ” ลูอิสส่งให้สร้อยให้กับอาร์มันโด้

        อาร์มันโด้รับมา ก่อนจะตกใจเล็กน้อยเพราะสร้อยเส้นนี้แผ่ความเย็นออกมาแบบที่ลูอิสบอกจริง ๆ

        “ท่านลูอิสนี่มันเหลือเชื่อมาก ถ้าเอาไปประมูลขายคงได้ราคาสูงแน่นอน”

        “ประมูลขาย?” ลูอิสถามอย่างสงสัย

        “ประมูลขายจะจัดขึ้นทุก ๆ 3 เดือน ส่วนใหญ่จะเป็นพวกพ่อค้าที่เดินทางไปตามเมืองต่างๆ ก็จะเวะเข้ามาดูว่าพวกนักล่าไปหาของในซากเมืองเก่า ๆ แล้วได้อะไรดี ๆ มาบ้างซึ่งพวกพ่อค้าจะรวมตัวกันให้นักล่าเอาของมาประมูลขายกัน”อาร์มันโด้อธิบายให้ลูอิสฟัง

        “ถ้าอย่างนั้นในตอนนี้ก็ยังไม่มีการประมูลของพ่อค้าใช่ไหมแบบนั้นนานเกินไป เอาเป็นว่าไปขายให้พวกร้านค้าใหญ่ๆในเมืองเอลดิลที่รับซื้อของแบบนี้ก็ได้ แค่ได้ราคาที่ไม่ต่ำเกินไปก็พอแล้ว”

        ลูอิสไม่อยากรอนาน เพราะเขายังมีหลายอย่างให้ทำซึ่งจากแผนของเขาลูอิสเชื่อว่าต้องทำเงินได้หลายเท่าจากเงินทุนของสร้อยเส้นนี้แล้วถ้ารอจนถึงเวลาประมูล

        “เออ...ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ผมจะเอาออกไปขายเลย”พูดจบอาร์มันโด้ก็เอาสร้อยคอเวทมนตร์ระดับต่ำวิ่งออกไปจากบ้าน ส่วนลูอิสนั้นก็รออยู่ที่บ้านของอาร์มันโด้

        ผ่านไปราว ๆหนึ่งชั่วโมงอาร์มันโด้ก็กลับเข้ามาที่บ้านพร้อมกับถือบางอย่างมาอย่างระวังตัวสุดๆ ซึ่งในของที่ถือมาก็คือเงินที่ขายได้จากการขายสร้อยคอเวทมนตร์ระดับต่ำ

        “ท่านลูอิส สร้อยที่ให้ไปขายได้สูงถึง 6,000 เบลเลยทีเดียว” อาร์มันโด้วางเงินด้านหน้าลูอิส

        “เจียน่าเก็บไว้ 500 เบล ที่เหลือพวกเราจะเอาไปซื้อร้าน”ลูอิสบอกกับเจียน่า เพราะเขาทั้งสองควรจะมีเงินติดตัวไว้บ้างดีกว่าไปขอเงินของหมอเทรย์เวอร์ซื้อของบ่อย ๆ

        เจียน่ายิ้มออกมารีบเข้าไปเก็บเงินมา 500 เบล ที่เหลืออีก 5500 เบลจึงวางอยู่ตรงหน้าพวกเขา

        “ต่อไปก็เป็นเรื่องของร้านบาร์ที่จะเปิดคงต้องฝากนายไปหาซื้อร้านมาสักแห่งแต่ต้องเป็นร้านที่อยู่ในเขตชุมชนผู้อพยพ” ในตอนนี้พวกเขาทุกคนนั้นยังมีสถานะเป็นผู้อพยพอยู่การจะเปิดร้านค้าขายในเมืองเอลดิลนั้นทำไม่ได้ แต่ก็ยังมีข้อยกเว้นอยู่ นั้นก็คือคนที่มีสถานะเป็นนักล่าจะสามารถเปิดร้านหรือทำธุรกิจได้และได้แค่ภายในเขตของผู้อพยพเท่านั้นอีกด้วย

        ข้อจำกัดเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อไม่ใช้การเพิ่มขึ้นของผู้อพยพแย่งงานของพลเมืองเอลดิลแถมยังเป็นการควบคุมพวกผู้อพยพอย่างหนึ่งด้วย

        “อีกอย่าง ถ้าให้เบลล่าขอให้มาเป็นผู้จัดการร้าน...” ลูอิสยังไม่ทันพูดจบเบลล่าก็เดินเข้ามาก่อนจะตอบตกลงในทันที “ได้แน่นอนค่ะฉันจะเป็นผู้จัดการร้านให้เอง”

        ลูอิสได้ยินก็ยินดีเป็นอย่างมากถ้าจะโยนหน้าที่ดูแลร้านที่อาร์มันโด้ไม่ถนัดให้เขาลูอิสก็ไม่ค่อยจะไว้ใจสักเท่าไหร่แต่ถ้าเป็นเบลล่าลูอิสเชื่อว่าด้วยความละเอียดรอบครอบของเธอนั้นคงไม่มีปัญหาในการจัดการร้าน

        สองวันต่อมาอาร์มันโด้และเบลล่าก็ช่วยกันหาร้านจนไปเจอบาร์แห่งหนึ่งที่เจ้าของเก่านั้นตายและกำลังถูกทางเขตของผู้อพยพขายในราคาถูกพอลูอิสได้ยินก็เข้าไปสำรวจและตัดสินใจซื้อมาในที่สุด

        ร้านบาร์แห่งนี้เป็นแบบอาคารสองชั้น ด้านบนนั้นมีหลายห้องแยกซึ่งสามารถให้เป็นที่พักได้ ส่วนด้านล่างนั้นแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ โซนหน้าร้านและโซนหลังร้านที่มีห้องเก็บเหล้าและส่วนของครัวแยกออกมาข้าง

        หลังจากจ่ายเงินในราคา 5000เบลแล้วพวกเขาทุกคนก็เริ่มลงมือทำความสะอาดร้านบาร์แห่งนี้ในทันที

        แม้แต่พ่อบ้านเฟรดลูอิสก็ลากมาช่วยงานด้วย

        สุดท้ายทั้งอาร์มันโด้ เบลล่า เจียน่าและพ่อบ้านเฟรดก็เข้ามาช่วยกันทำความสะอาดหมดส่วนลูอิสนั้นเขาเข้ามาดูในส่วนของถังหมักเหล้า

        ‘เหล้ากลั่นสองถังกับเบียร์อีกสามถังที่แถมมากับร้านสินะเปิดและเทตรงนี้ใช่หรือเปล่า’ ลูอิสจัดการทดลองเทเหล้ากลั่นและเบียร์แยกออกมาก่อนจะทดลองผสมโพชั่นลงไปและปรับอัตราส่วนดู

        ...

        “เสร็จแล้ว” อาร์มันโด้ทิ้งตัวลงหอบหายใจ คนอื่น ๆก็รู้สึกเหนื่อยไม่ต่างกันการทำความสะอาดอาคารใหญ่ขนาดนี้ทั้งหลังทำเอาพวกเขาเหนื่อยมาก

        “เดียวก่อนแล้วตอนนี้นายน้อยลูอิสไปไหน” พ่อบ้านเฟรดมองหาลูอิส

        “อยู่นี่” ลูอิสเดินต้วมเตี้ยมมาจากทางหลังร้านพร้อมกับถือเอาเหยือกที่มาด้วยสองใบเจียน่าที่เห็นก็รีบวิ่งไปรับมาและเอามาวางบนโต๊ะ

        “ท่านลูอิสนี่คืออะไรคะ” เบลล่าถามอย่างสงสัย

        “มันคือของที่เราจะขายกันลองดื่มดูสิ” ลูอิสยิ้มออกมาอย่างภูมิใจหลังจากใช้เวลาอยู่นานในที่สุดก็หาอัตราส่วนผสมลงไปจนเจอ

        “ฉันขอก่อนเลยแล้วกัน” อาร์มันโด้ที่ทำงานมาจนรู้สึกกระหายสุด ๆคว้าแก้วใบใหญ่มาก่อนจะเทเบียร์ในเหยือกลงไปจนเต็มเขามองเบียร์สีเหลืองทองที่มีฟองไม่มากในแก้วก่อนจะกลืนน้ำลายไม่รู้ตัวเพราะมันยั่วมาก

        อาร์มันโด้กระดกเข้าไปจนหมดแก้วในครั้งเดียวขณะที่คนอื่น ๆก็รอดูว่ารสชาติเป็นยังไง

        “พระเจ้า! สุดยอดมาก!!! ยิ่งดื่มยิ่งรู้สึกสดชื่นแล้วเจ้านี่ละเป็นยังไง”อาร์มันโด้อดใจไม่ไหวจึงจัดการเทเหล่ากลั่นที่อยู่ในอีกเหยือกพอเขายกขึ้นมาใกล้จมูกก็ได้กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ลอยขึ้นมาแตะจมูกจนแอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง

        ในครั้งนี้อาร์มันโด้ไม่ได้กระดกทีเดียว แต่ค่อย ๆ ดื่ม เพราะเหล้ากลั่นนั้นขึ้นชื่อเรื่องความร้อนแรงมากอยู่แล้ว

        “อ้า...นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ ” อาร์มันโด้ไม่ได้อธิบายอะไรอีกเขาเพียงแต่นั่งลงและก็ตั้งใจดื่มอย่างผ่อนคลาย

        คนที่เหลือมองหน้ากัน ก่อนจะเริ่มดื่มตาม พ่อบ้านเฟรดนั้นเป็นชายแก่ที่ชอบดื่มเหล้ากลั่นมากกว่าหลังจากลองแล้วเขาก็ต้องชมออกมาอย่างพอใจเช่นกันส่วนเบลล่านั้นเธอดูเหมือนจะชอบเบียร์และสุดท้ายก็ครองทั้งเหยือกเพียงคนเดียว

        เจียน่านั้นถือเพียงแก้วที่มีเหล้ากลั่นและจิบพอให้รู้รสชาติเท่านั้นลูอิสเคยได้ยินเจียน่าเหล่าให้ฟังว่าพวกผู้อพยพมักจะเก็บเหล้าแรง ๆ ไว้กับตัวเพื่อดื่มคลายหนาวเวลาอยู่ด้านนอกแน่นอนว่าเหล่าที่พวกผู้อพยพได้มานั้นก็มาจากซากเมืองเก่าพ่อของเธอเคยแบ่งให้เธอดื่มด้วยในวันที่สภาพอากาศหนาวมาก ๆ

        “เจียน่าเป็นยังไงบ้าง” ลูอิสถาม

        “แรงไปหน่อย แต่รสชาติดีกว่าเหล้าที่พ่อของฉันเคยเจอด้านนอกมาก”เจียน่าตอบลูอิส ก่อนจะวางแก้วลง

        ‘เธอคงชอบพวกเหล้าผลไม้หรือไม่ก็ไวน์มากกว่าละมั้ง’ ลูอิสคิดในใจ

        “ท่านลูอิส ท่านทำให้เหล้าพวกนี้มีรสชาติแบบนี้ใช่หรือเปล่าถ้าเหล้ารสชาติแบบนี้จริง ๆ ละก็อย่าว่าแต่พวกนักล่าในเขตผู้อพยพเลยแม้แต่พวกชาวเมืองเอลดิลก็คงต้องมาลองดื่มมันแน่นอน” อาร์มันโด้พูดอย่างมั่นใจ

        “อืม...ข้าเห็นด้วย นายน้อยสุดยอดจริง ๆ” พ่อบ้านเฟรดวางแก้วลงและรินใหม่

        “ท่าลูอิสตั้งชื่อให้เหล้ากับเบียร์พวกนี้หรือยัง”เบลล่าที่หน้าแดงถามขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้น

        “ชื่อมีแน่นอน” ทารกน้อยลูอิสยิ้มก่อนจะพูดต่อว่า “เหล้านั้นคือ ลมหายใจมังกรเพราะความร้อนแรงของมันราวกับลมหายใจของมังกรไฟ ส่วนเบียร์ก็คือเบียร์แสงตะวันก็แล้วกัน เพราะสีของมันราวกับแสงของดวงอาทิตย์”

        “เป็นชื่อที่ดี ลมหายใจมังกรและแสงตะวัน” พ่อบ้านชรากล่าวชื่นชมลูอิส

        ในตอนนั้นก็มีการแจ้งเตือนจากระบบว่าพลังงานศรัทธาของพ่อบ้านเฟรดเพิ่มขึ้นมาอีก2 แต้ม

        ‘เออ...พ่อบ้านเฟรดเพิ่มพลังงานศรัทธาเพราะเหล้าเนี่ยนะ’ดูเหมือนลูอิสอิสจะดูถูกความชื่นชอบในเหล้าของพ่อบ้านเฟรดไปหน่อย

        “ท่านลูอิสเราจะเปิดร้านตอนไหน” พอเบลล่าถาม ทุกคนก็หยุดดื่มในทันที

        ลูอิสยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะยกมือชูสองนิ้วให้พวกเขา “อีกสองวันเราจะเปิดร้านกัน ส่วนชื่อร้านก็เป็น ‘รุ่งอรุณ’ ผู้คนจะได้จดจำเราได้ง่าย”

        ทุกคนได้ยินก็พึมพำชื่อ “รุ่งอรุณ” ออกมา