ตอนที่ 5 ความจริงที่ถูกซ่อนไว้
หานหลิงพยักหน้ารับ ก่อนที่จะออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยน รู้สึกถึงความไม่มั่นคงในใจ แต่ก็ไม่สามารถแสดงความอ่อนแอออกมาได้
"ท่านหญิง..." อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นหันมายิ้มบางๆ ก่อนจะพูดต่อ "นี่คือสิ่งที่ข้าพูดถึง การเป็ส่วนหนึ่งของความร่วมมือหมายถึงการเผชิญกับการต่อสู้ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง และท่านเองก็มีบทบาทในเื่นี้"
ท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยน หันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ข้าไม่เคยยอมรับความยากลำบากนี้มาโดยตลอด...แต่ในตอนนี้ ข้าจะไม่ยอมให้แผ่นดินนี้แตกสลาย"
ก่อนที่อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นจะได้ตอบอะไร หานหลิงก็กลับมาในห้องอีกครั้ง พร้อมกับทหารชุดใหม่ที่มาพร้อมกับข่าวสำคัญ
"ท่านอ๋อง... กองทัพของฏขยายพื้นที่ และเริ่มเข้ามาใกล้แนวเขตของวังแล้ว ข้าแนะนำว่า... ควรให้ท่านหญิงเซี่ยออกจากที่นี่ก่อน" หานหลิงพูดเสียงเครียด
ท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยนยืนนิ่ง ใบหน้าที่เคยเยือกเย็น ตอนนี้เริ่มแสดงออกถึงความกังวล "หากข้าออกไปตอนนี้ ข้าจะถือว่าแพ้ หรือว่าข้าจะหนีจากการปกป้องบ้านเมืองของตระกูลเซี่ย?"
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นหันมายิ้มให้เธออย่างลึกลับ "ท่านหญิง...บางครั้งการหนีไม่ได้หมายถึงความพ่ายแพ้ แต่มันอาจเป็ การรอคอยโอกาสที่ดีที่สุดในการตอบโต้" เขาพูดพลางมองไปที่หานหลิง "จัดเตรียมทางออกให้ท่านหญิงเซี่ยเดี๋ยวนี้"
ท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยนหัน ไปมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ในที่สุดเธอก็ต้องยอมตามคำสั่ง ขณะที่หานหลิงนำทางไปยังห้องลับ เพื่อเตรียมการหนีออกจากวัง
แต่ในใจของท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยน กลับเต็มไปด้วยความคิดที่รุนแรง: “หากต้องหนีข้าจะกลับมา... เพื่อไม่ให้แผ่นดินนี้แตกสลาย...”
ขณะที่ท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยน กำลังจะหลบหนีออกจากวัง ภายใต้การคุ้มกันของหานหลิง กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น
"ท่านหญิง! ระวัง!" หานหลิงผลักเธอออกไป ก่อนที่ลูกธนูดอกหนึ่งจะพุ่งเข้ามาเฉียดไหล่ของเขา ทหารที่ควรจะเป็ฝ่ายคุ้มกันเธอ กลับหันคมดาบเข้าหา นี่คือการทรยศจากภายใน!
"พวกเ้าคิดจะทำอะไร!" ท่านหญิงเซี่ยเหมยเมี่ยนกัดฟันะโออกมา
"ขออภัย ท่านหญิง" หนึ่งในขุนนางที่เป็พรรคพวกของตระกูลเซี่ยก้าวออกมา"แต่ท่านเป็อุปสรรค ในการก้าวขึ้นสู่อำนาจของพวกเรา"
เซี่ยเหมยเมี่ยนนิ่งอึ้ง นี่ไม่ใช่แค่ศึกภายนอก แต่เป็การหักหลังจากคนในตระกูลของเธอเอง!
ใน่เวลานั้นเอง อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น กลับปรากฏตัวขึ้น ทั้งที่ควรจะอยู่จัดการศึกฏ เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยเืที่ เปรอะเปื้อนอาภรณ์ของเขา"ข้ารู้ว่ามันต้องเป็แบบนี้..." เขาพึมพำก่อนจะย่างเท้าเข้ามาหาเธอ "เซี่ยเหมยเมี่ยน...เ้าก็แค่เครื่องมือของพวกเขาเหมือนกันรู้หรือไม่?"
สายตาของเขาทิ่มแทงเข้าไปในใจเธอ เจ็บยิ่งกว่าคมดาบใด ๆ
"ข้าไม่เคย..." เธอพยายามจะอธิบาย แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ
"ในวันที่เ้าก้าวเข้ามาในวังของข้า ข้าไม่เคยเชื่อใจเ้าเลยสักครั้ง" อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นหัวเราะเยาะตนเอง"และวันนี้... เ้าก็ทำให้ข้ารู้ว่าข้าคิดถูก"
ดวงตาของเขามีทั้งความเ็ป และความผิดหวัง ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกไป ทิ้งเธอไว้ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างเงียบงัน...
เสียงสายฝนตกกระทบหลังคาไม้ ดังเป็จังหวะ คล้ายกับเสียงของหัวใจ ที่เต้นแรงอย่างไร้ทิศทาง อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น ยืนนิ่งอยู่ใต้ชายคาศาลา ดวงตาคมจับจ้องไปยังร่างบอบบาง ที่ยังคงยืนนิ่งท่ามกลางสายฝน เซี่ยเหมยเมี่ยน...นางช่างดื้อรั้นเหลือเกิน
ทั้งที่อากาศหนาวเหน็บ ทั้งที่ร่างกายของนางอ่อนแอจนแทบทรุดลงได้ทุกเมื่อ แต่หญิงผู้นี้กลับปฏิเสธที่จะก้าวออกจากสายฝน นางยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบนิ่ง แม้เสื้อผ้าจะเปียกโชก แม้เส้นผมสีดำยาว จะเปียกลู่ไปกับใบหน้าที่ซีดเผือด
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น เม้มริมฝีปากแน่น เขาควรจะเดินจากไป ควรจะปล่อยให้นางเผชิญกับสิ่งที่นางเลือกเอง แต่ว่า...ขาทั้งสองข้างกลับไม่ขยับไปไหน
“ข้าไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ...”เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด แล้วเดินตรงไปยังร่างของหญิงสาว ที่สั่นสะท้านอยู่กลางสายฝน เสียงฝีเท้าของเขา ทำให้เซี่ยเหมยเมี่ยนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง แววตาของนางมีเพียงความแข็งกร้าว แต่ในขณะเดียวกันก็มีความปวดร้าว ลึกซึ้งที่เขาไม่อาจมองข้ามได้
"เ้ายังจะยืนตากฝนอยู่อีกนานแค่ไหน?" น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้างคล้ายไม่พอใจ แต่ในความเป็จริง เขากำลังโกรธ...โกรธที่เห็นนางทรมานเช่นนี้ โกรธที่ตัวเองกลับเป็ฝ่ายเดินเข้าหานางก่อน
เซี่ยเหมยเมี่ยนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า "ข้าไม่มีที่ไปแล้ว ท่านอ๋อง้าให้ข้าไปจากที่นี่มิใช่หรือ? เช่นนั้นข้าก็จะไป... เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน"
หัวใจของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋นกระตุกวูบ เขาไม่้าให้นางตายไปจริงๆ …
ไม่ว่าจะเป็เพราะเหตุผลอันใดก็ตาม ชายหนุ่มถอดผ้าคลุมไหล่ของตนออก ก่อนจะโยนมันไปให้เธอ "สวมมันซะ ก่อนที่เ้าจะตายไปเสียก่อน"
นางมองผ้าคลุมในมืออย่างลังเล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเขา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน"เหตุใดท่านถึงกลับมาหาข้า?"
"อย่าหลงตัวเองนัก เซี่ยเหมยเมี่ยน" เขาแค่นเสียง "ข้าเพียงไม่อยากให้เ้าเป็ภาระของข้าเท่านั้นหากเ้าตายไปตอนนี้ มันคงไม่เป็ผลดีต่อข้า"
"ท่านพูดออกมาเช่นนี้ได้อย่างไร?" น้ำเสียงของเธอสั่นไหวเล็กน้อย"หรือข้าเป็เพียงแค่หมากของท่านจริง ๆ ?"
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเบือนหน้าหนี "แล้วเ้าไม่ใช่หรือ?"
244
