บทที่ 29 ถ่ายรูป
โจวอวี่ถือกะละมังมายังริมแม่น้ำเพื่อซักผ้า เธอจะตามกู้ฉิงอันไปที่กองทัพั้แ่เช้าวันพรุ่งนี้ และจะไม่มีโอกาสได้รับจี้หยก หากไม่ได้จี้หยก เธอจะไม่สามารถไปแสดงตัวและกลายเป็คุณหนูตระกูลใหญ่ได้ แต่เธอจะทำอย่างไรดีเพื่อให้ได้จี้หยกนั้น?
ตอนนี้หลิงเหยาเก่งเกินไป และอยู่นอกเหนือการควบคุมของเธอโดยสิ้นเชิง
เธอหยิบเสื้อผ้าออกจากกะละมังด้วยความหงุดหงิด และขยี้อย่างแรง
ในขณะนั้น มือหนึ่งยื่นมาจากด้านหลังของเธอ ปิดปากเธอ และลากเธอออกจากริมแม่น้ำ
"อือ... ปล่อย... ปล่อยฉัน..." โจวอวี่ดิ้นรนอย่างสุดความสามารถ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่ลากพาเธอไปคืออันธพาลที่เธอเคยเรียกมาจัดการกับหลิงเหยา
อันธพาลลากตัวโจวอวี่ไปยังป่าต้นไม้เล็ก ๆ แล้วจึงปล่อยตัวเธอ มองเธอด้วยสายตามุ่งร้าย
"นาย้าทำอะไร ฉันเป็ภรรยาทหาร ถ้านายกล้าทำอะไรฉัน ฉันจะส่งนายเข้าคุก" โจวอวี่ถอยหลังอย่างหวาดกลัว เธอต้องตั้งสติ ต้องไม่ให้อันธพาลคนนี้แตะต้องตัวเธอเด็ดขาด มิฉะนั้นกู้ฉิงอันจะไม่มีทางแต่งงานกับเธอแน่ พรุ่งนี้เธอจะตามเขาไปที่กองทัพ และจะแต่งงานกับเขาที่นั่น
ชาติก่อน เธออยู่กับกู้ฉิงอันมานาน เธอรู้จักเขาดีที่สุด หากเธอถูกอันธพาลทำลายความบริสุทธิ์ กู้ฉิงอันจะไม่มีทางรับเธอแน่ เขาให้ความสำคัญกับความบริสุทธิ์ของภรรยามาก มิฉะนั้นเขาคงไม่หย่ากับหลิงเหยาในชาติก่อน
ชาติก่อน เพื่อให้กู้ฉิงอันหย่ากับหลิงเหยา เธอได้วางแผนอย่างแยบคาย เธอเริ่มจากทุบหลิงเหยาให้หมดสติ แล้วจ้างชายคนหนึ่งให้นอนข้าง ๆ หลิงเหยา เสแสร้งว่ามีความสัมพันธ์กับเธอ
หลังจากนั้น เธอก็พาคุณกู้ฉิงอันไปจับชู้ เมื่อกู้ฉิงอันเห็นหลิงเหยานอนอยู่กับชายอื่น เขาโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ และเกือบจะบีบคอหลิงเหยาจนตาย สุดท้าย เขาก็ยื่นคำร้องหย่าโดยไม่ลังเล
"ฉันจะให้เงินนาย ปล่อยฉันไปเถอะ" โจวอวี่คว้าเงินออกจากกระเป๋าอย่างตื่นตระหนก ยื่นให้กับอันธพาล เงินก้อนนี้เป็สินสอดที่กู้ฉิงอันมอบให้เธอ
อันธพาลเดินเข้ามาใกล้ แย่งเงินจากโจวอวี่ทันที นับเงินแล้วยิ้มอย่างพอใจ
"ตอนนี้นายจะปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหม?"
อันธพาลหัวเราะ "อย่าเพิ่งรีบร้อน รอให้ฉันทำงานเสร็จก่อน แล้วค่อยปล่อยเธอ"
"ฉันให้เงินนายไปหมดแล้ว นายยัง้าทำอะไรอีก?" โจวอวี่กล่าวด้วยความกลัวและโกรธ
อันธพาลเอ่ยพลางส่ายกล้องถ่ายรูป "วางใจเถอะ ฉันจะไม่แตะต้องเธอหรอก แค่ถ่ายรูปเธอเท่านั้น"
นี่คือกล้องถ่ายรูปของหลิงเหยา เธอสั่งให้เขาถ่ายรูปโจวอวี่ให้มากที่สุด
ตอนแรกเขาไม่ยอมรับ แต่หลิงเหยาให้เขากินยาอะไรบางอย่าง ทุก ๆ สิบนาที หน้าอกของเขาจะเ็ปอย่างรุนแรง เขาจึงจำต้องยอมช่วยเธอ
พอนึกถึงหลิงเหยา เขาก็ตัวสั่นสะท้าน ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวมากจริง ๆ
สายตาของเขามองไปที่โจวอวี่อย่างไม่เป็มิตร หากไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ เขาคงไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับคนที่น่ากลัวขนาดนั้น
โจวอวี่ได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไป หมุนตัววิ่งหนี เธอแน่ใจว่าต้องเป็ฝีมือของหลิงเหยาแน่ ๆ หลิงเหยาคง้าใช้รูปภาพนี้ข่มขู่เธอ เธอจะไม่ยอมให้เป็เช่นนั้นเด็ดขาด
เพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว โจวอวี่ก็ถูกอันธพาลจับได้
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง อันธพาลถือกล้องถ่ายรูปออกจากป่าละเมาะ
โจวอวี่นอนอยู่บนพื้นด้วยเสื้อผ้ายับยู่ กำมือแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียด ดวงตาสีแดงก่ำส่องประกายดุร้ายน่าหวาดกลัว เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "หลิงเหยา! หลิงเหยา!"
หลิงเหยารับกล้องถ่ายรูปมา หยิบยาเม็ดหนึ่งส่งให้กับอันธพาล "ไปซะ"
อันธพาลรีบรับยาเม็ดนั้นไว้ แล้วหนีอย่างหวาดกลัวราวกับมีผีตามหลังไล่ล่า
หลิงเหยาเก็บกล้องถ่ายรูปไว้ ด้วยรูปเหล่านี้ หากโจวอวี่ยังกล้ามาวุ่นวายต่อหน้าเธออีก เธอจะส่งรูปเหล่านี้ให้กู้ฉิงอัน
โจวอวี่จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วกลับบ้าน แม้ว่าคนเลวนั้นจะไม่ได้ทำลายความบริสุทธิ์ของเธอ แต่เธอก็ถูกเขามองจนหมดสิ้น
พอนึกถึงภาพน่าอับอายเ่าั้ โจวอวี่วิ่งเข้าห้องและทรุดลงนอนร้องไห้เสียงดัง
กู้ฉิงอันตัดฟืนกลับมา ได้ยินเสียงร้องไห้ จึงรีบผลักประตูเข้ามาในห้อง "เสี่ยวอวี่ คุณเป็อะไร? ใครรังแกคุณหรือเปล่า?"
โจวอวี่ได้ยินเสียงกู้ฉิงอันจึงยกมือเช็ดน้ำตา แล้วส่ายหน้า "ไม่เป็ไร แค่รู้สึกไม่ดีหน่อย ตอนนี้ไม่เป็อะไรแล้ว"
เธอไม่กล้าเล่าเื่นี้ให้กู้ฉิงอันฟัง ตอนนี้เธออยากรีบออกไปจากที่นี่ เธอไม่อยากเจอหลิงเหยาอีก
หลิงเหยาตอนนี้ราวกับปีศาจ แต่เธอจะต้องไปแสดงตัวกับญาติของหลิงเหยาให้ได้ พอเธอมีอำนาจในภายหน้า เธอจะค่อย ๆ แก้แค้นหลิงเหยาอย่างช้า ๆ เธอจะทำให้อีกฝ่ายทุกข์ยากกว่าชาติก่อนเสียอีก
กู้ฉิงอันถอนหายใจโล่งอก "ดีแล้ว เดี๋ยวผมจะวางฟืนให้เรียบร้อยก่อน แล้วจะพาคุณไปซื้อเสื้อผ้าที่ตลาด"
โจวอวี่คิดถึงเงินที่กู้ฉิงอันให้เธอซึ่งถูกอันธพาลเอาไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีเงินสักหยวน "งั้นรอไปซื้อที่กองทัพดีกว่า” ถึงตอนนั้นเธอจะบอกว่าเงินหายตอนนั่งรถไฟ
"ก็ได้ งั้นผมจะไปหาฟืนมาเพิ่มอีกหน่อย" กู้ฉิงอันพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินไป เขากลับมาบ้านไม่บ่อย จึงอยากทำประโยชน์ให้บ้านมากขึ้น
ตอนเช้าวันรุ่งขึ้น กู้ฉิงอันก็พาโจวอวี่ออกจากหมู่บ้าน
ขณะผ่านบ้านหลิงเหยา ก็สบตากับหลิงเหยาที่กำลังออกมาวิ่งพอดี
หลิงเหยามองผ่านทั้งสองคนอย่างเฉยชา แล้วหมุนตัววิ่งหนีไป การพบเจอชายชั่วและหญิงเลวั้แ่เช้านี่ช่างซวยเสียจริง
แต่พอคิดได้ว่าจากนี้ไปจะไม่ต้องเจอโจวอวี่และกู้ฉิงอันอีกแล้ว หลิงเหยารู้สึกว่าอากาศรอบตัวสดชื่นขึ้นทันที
หลังจากวิ่งเสร็จ หลิงเหยาอาบน้ำอย่างง่าย ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ออกไปในเมือง วันนี้เธอนัดกับจ้าวคุนเพื่อไปคุยเื่โฆษณาที่สถานีโทรทัศน์
ตอนนี้เหล้าสมุนไพรได้เริ่มผลิตแล้ว สินค้าชุดแรกผลิตออกมาเรียบร้อย ขั้นต่อไปก็คือการตลาด
หลังจากลงจากรถประจำทาง หลิงเหยาก็มาถึงสถานที่นัดกับจ้าวคุน
"หลิงเหยา"
จ้าวคุนเห็นหลิงเหยาโบกมือให้เธอ
หลิงเหยาเดินเข้าไปหาจ้าวคุน เห็นเขาใส่สูท ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ "ดูดีนะ!"
จ้าวคุนหน้าตาหล่อเหลา และเมื่อใส่สูทแล้วยิ่งดูมีบุคลิกของนักธุรกิจมากขึ้น
"นี่เป็ครั้งแรกที่ผมใส่สูท" จ้าวคุนกระตุกสูทอย่างไม่เป็ธรรมชาติ หลิงเหยาบอกเขาว่า การจะเจรจาธุรกิจให้สำเร็จ บุคลิกภายนอกก็สำคัญมาก ดังนั้นเธอจึงพาเขาไปหาช่างตัดเสื้อเพื่อตัดสูทชุดนี้โดยเฉพาะ
"เราไปกันเถอะ"
"ตกลง"
จ้าวคุนเดินเข้าไปหน้า เปิดประตูรถให้หลิงเหยา รถคันนี้ก็เป็รถที่หลิงเหยาให้ซื้อ เธอบอกว่านี่คือการวางตัว เป็การแสดงถึงความสามารถและศักยภาพของเขา
ทั้งสองมาถึงสถานีโทรทัศน์ เมื่อวานก่อนจ้าวคุนได้โทรศัพท์ไปหาผู้อำนวยการสถานีแล้ว และนัดหมายกันว่าวันนี้จะมาคุยเื่การลงโฆษณา
ภายใต้การนำของเ้าหน้าที่ ทั้งสองก็มาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการสถานี
18K
