"ระหว่างพรหมลิขิต และ เื่เราลิขิต คุณจะเลือกแบบไหน"
ระหว่างเดินเพื่อไปเช็กอินยังที่พักที่ฉันเลือกจองทางออนไลน์ พวกเราทั้งสามคนก็คุยเื่ที่เราเที่ยว่เช้ากัน ทั้งโมเม้นต์เอยอะไรเอย ทั้งที่ธิชาเจอและความประทับใจอื่นๆ ที่นิเนเจอ มีเพียงฉันที่ไม่ได้เล่าอะไรให้เพื่อนฟังเลย เพราะแค่ฟังที่พวกเธอพูดฉันก็มีความสุขและจอยไปกับเพื่อนแล้ว
“ใกล้ถึงละมึง เดี๋ยวเดินตรงไป 500 เมตร และเลี้ยวซ้ายซอยหน้านิดเดียวก็ถึงละ”
ธิชาเงยหน้าขึ้นจาก Google Map บนมือถือเพื่อบอกถึงจุดหมายของเรา
“อยากอาบน้ำแล้วโว้ยยยย” นิเนพูดด้วยเอามือถูกันไปด้วย
“กูขออาบน้ำคนแรกนะ” ฉันรีบพูดจองคิวไว้ก่อน
“เฮ้ย ช้าไปหว่ะ คนที่สองก็ได้” นิเนพูดอย่างเสียดาย ที่ไม่เลือกจองคิวก่อน
“มึงให้หวานหวานมันอาบก่อนเหอะ มันอ่ะอาบน้ำช้าสุดเลย ไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง ถ้าให้มันอาบทีหลังนะ คงได้นอนรอมันอ่ะ” ธิชาเสริมทัพ
“เออก็จริง ขนาดกูทำผมและแต่งหน้าเสร็จแล้วมันยังอาบน้ำอยู่เลย” นิเนยกตัวอย่างให้ฟัง
“มึงเห็นใจคนตัวใหญ่หน่อย กูต้องใช้เวลาถู ใช้เวลาขัดนะเพื่อน” ฉันพูดพร้อมส่งสายตาปิ้งไปยังเพื่อนสุดที่รักสองคน
“ค่ะ อีหญิง กูนี่ชินจนไม่รู้จะชินยังไง” ธิชาพูด
“เอ้อ พวกมึง เย็นนี้จะออกไปหาไรกินข้างนอกไหมหรือี้เีออกแล้ว”
ฉันถามลองเชิงเพื่อนดู ถ้าไม่ไปจะได้ไม่ต้องบอกว่าพวกผู้ชายชวน
“ตอนนี้ก็ยังไม่หิวนะมึง เพราะเพิ่งกินมาด้วยมั้ง แต่กลัวเหมือนกันว่า่สองสามทุ่มจะหิว และบวกกับที่เราเดินผ่านทางมา ร้านสะดวกซื้อไม่รู้อยู่ตรงไหนด้วย” ธิชาพูด
“มึง กูว่ากูหิวแน่ ๆ ต้องมีโปรตีนและซุปร้อน ๆ รองท้องก่อนนอนหว่ะ ถ้าท้องไม่อิ่มกูนอนไม่หลับ” นิเนพูด
“เออที่ถามพวกมึงเนี๊ยะ เพราะจะให้พวกมึงตัดสินใจ คือ…กลุ่มหนุ่ม ๆ อ่ะชวนไปหาอะไรกินตอนเย็นกูเลยบอกว่าขอถามเพื่อนก่อน แล้วค่อยให้คำตอบอีกที” หวานหวานบอกเพื่อน
“กลุ่มหนุ่ม ๆ ถาม หรือใครบางคนถามคะมึง พูดดดดด” ธิชาแซวเหมือนรู้แกวเพื่อน
“เออ หวงเซินถามกู แต่กูบอกเดี๋ยวตอบเขาอีกทีทางไลน์”
“เฮ้ย มึงแลกไลน์กันแล้วเหรอ” ธิชาดูช็อค พร้อมกับะโมานั่งบนเตียงข้าง ๆ ฉัน
“หน่อววว ไม่ธรรมดานะมึงอ่ะ” นิเนแซว
“ก็เขาขออ่า… แหมมึงถ้ามีมายไทป์มาขอไลน์ มึงปฏิเสธไหวเหรอแม่”
ฉันที่ไม่อยากอ้อมค้อมให้มากความ ก็เลยเลือกที่บอกเพื่อนไปตรง ๆ เลยดีกว่า
“ไม่ได้ละ กูต้องปัดทินเนอร์รัว ๆ ละมั้ง” ธิชาพูดพลางหยิบมือถือขึ้นมาหาหนุ่มทันที
“เออ งั้นเดี๋ยวรอกูอาบน้ำเสร็จก่อนนะ ค่อยตอบตกลงไป จะได้สร้างกรุ๊บไลน์ไว้ด้วย”
ฉันบอกเพื่อนเสร็จก็รีบหยิบของเขาไปห้องน้ำทันที
3 ชั่วโมงผ่านไป
หลังจากที่สามสาวจัดการตัวเองให้พร้อมสำหรับการตระเวนราตรีของเมืองฮกไกโดในคืนนี้แล้ว เสียงไลน์ที่มีหนุ่ม ๆ ทั้งห้าและสาว ๆ ทั้งสามคนก็ดังขึ้น ดึงความสนใจสนใจพวกเธอจากการเล่าเื่เมื่อเช้านี้ต่อ
“เอย์จิส่งโลเคชั่นมาแล้วมึง” นิเนผู้จับมือถือตลอดเวลาบอกเพื่อน ๆ ทันที
“อยู่ใกล้กับที่พักมากแม่ เดินไปแค่เจ็ดนาทีเอง” ธิชาก็ไม่แพ้กัน รีบดูระยะทางไปทันที
“งั้นเดินไปไหมหล่ะ” นิเนเสนอ
“อืม/ก็ได้นะ” พอฉันและธิชาเห็นพ้องกัน นิเนก็เก็บของเดินนำขบวนออกจากที่พักทันที
ตึกสไตล์มินมอลสีน้ำตาลสลับกากีหลายระดับสี ตั้งเรียงรายและถูกแบ่งโซนเป็โซนที่พัก ด้วยการมีถนนเส้นโทตัดผ่านเส้นหลัก หลังคาของที่พักโซนนี้ถูกไปกคลุมไปด้วยหิมะแรกสีขาวสะอาดตา เพียงแค่ข้ามถนนเส้นโทนี้เราก็จะเข้าสู่โซน Entertainment บนพื้นที่ขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะเป็ห้างสรรพสินค้า ร้านอาหารที่เปิดเฉพาะ่ห้าโมงเย็นจนถึงตีสอง ร้านอิซากายะ และร้านลับของเหล่าสาว ๆ ขี้เหงาหรือที่เราเรียกกันว่าบาร์โฮสเรียงรายในซอยเดียวและทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
“มึงหิมะตก”
ธิชาพูดพร้อมกับแหงนหน้ามองไปยังจุดกำเนิด ทำให้ทั้งนิเนและหวานหวานต่างแหงนมองขึ้นท้องฟ้าตามเธอ
เกล็ดหิมะบางเบาค่อย ๆ ตกลงมาอย่างช้า ๆ พริ้วไหวเป็จังหวะตามแรงลม ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติกขึ้นมาโดยอัตโนมัติ สายลมอ่อน ๆ นี้ก็สามารถทำให้สาว ๆ ทั้งสามกระชับเสื้อเพื่อป้องกันความหนาวนี้พร้อมกับเดินไปยังจุดหมายที่ได้นัดในกลุ่มไว้
คำคืนนี้อีกนานจ้าาาา
2K
