อาเบลนั่งอยู่ที่เตียงโดยไม่พูดอะไรเลยจนลาล่าทนไม่ไหวจึงพูดออกมาก่อน
"นายคงรู้แล้วว่าฉันมาขายตัวนะ"
"อืม เพราะอะไรหรอ เธอยังเรียนมัธยมอยู่เลยนะ"
"มันเป็เพราะหนี้สินที่พ่อของฉันก่อไว้นะ มันเยอะมาก ถ้าฉันไม่ใช้คืน พวกมันจะตามรังควานฉันและน้องๆของฉันนะ ฉันจึงต้องหาเงินให้เร็วที่สุดมาใช้คืนพวกมัน และงานนี้เป็งานที่รายได้ดีมาก พอที่จะนำมันไปใช้คืนให้หมดได้โดยเร็ว"
"อืมขอโทษด้วยที่ อยากรู้"
"งั้นช่างมันเถอะ ฉันว่าฉันควรทำงานได้แล้ว อาเบลนายจะทำยังไง คืนนี้นายซื้อฉันแล้ว จะให้ทำอะไรบอกนะ มันเป็ครั้งแรกของฉันด้วย"
"ไม่เป็อะไรหรอกฉันแค่เป็ห่วงเธอนึกว่าจะโดนหลอกให้มาทำอะไรแบบนี้ แต่ในเมื่อมันเป็ความ้าของเธอก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว"
อาเบลพูดจบก็ยืนเงียบไม่พูดไม่จาอีก จนลาล่าทนไม่ไหวพูดออกมา
"นายจะไม่ทำอะไรฉันหรอ ไม่ได้ ฉันคิดดูแล้วในเมื่อนายจ่ายตังแล้ว ก็ต้องได้ในสิ่งที่นายต้องได้สิ นายทำได้เลยไม่ต้องห่วงฉัน ฉันเตรียมใจไว้แล้ว และจะไม่ใช่ครั้งเดียวที่ทำด้วย"
ลาล่าเตรียมใจที่จะทำงานด้านนี้ต่อไปเพราะเธอหมดหนทางแล้ว ถึงจะต้องขายร่างกายก็ยังดีกว่าที่น้องๆของเธอจะต้องโดนคุกคามโดยพวกนักเลงที่มาทวงหนี้ เธอต้องทำเธอถึงเตรียมใจมาทำ
"ฉันอยากให้นายได้ครั้งแรกของฉันไปนะ ฉันว่ามันคงเป็ประสบการณ์ที่ดีที่ได้ทำกับนายนะ เพราะนายเป็ผู้ชายที่ดี"
ลาล่ายิ้มออกมา
"อืม นั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ"
ไหนๆอาเบลก็จ่ายเงินไปตั้งมากมายแล้วถ้าไม่ทำก็ไม่ใช้ผู้ชายแล้ว เขาจึงต้องทำไม่งั้นเสียดายแย่
************ติดตามได้ที่นกฟ้า @ShottoWrite*************
"ฟู่ ฟู่ มันจริงๆ"
อาเบลหายใจเข้าออกให้สมองปลอดโปร่งและมองไปที่ลาล่าที่หมดสติไปแล้ว เขาจึงอุ้มเธอไปอาบน้ำล้างเนื้อตัวให้สะอาดและสั่งให้คนมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนของพวกเขา เมื่อเสร็จเรียบร้อยเขาก็เช็ดเนื้อตัวใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะอุ้มไปวางบนเตียงจัดท่านอนให้สบายและเดินออกมา เปิดประตูกำลังจะกลับบ้านแล้ว ด้านหน้าของเขามีชายคนหนึ่งคล้ายการ์ดของร้านยืนเหมือนรออะไรอยู่ แต่อาเบลไม่ได้สนใจเขาเดินไปทางออกของร้านกำลังจะออก การ์ดก็เดินเข้ามาเพื่อพูดคุยกับอาเบล
"ขอรบกวนหน่อยครับ คุณผู้ชาย นายหญิงผม้าพบคุณเป็การส่วนตัวครับ คุณพอจะมีเวลาว่างสักหน่อยไหมครับ"
อาเบลมองไปที่การ์ดและคิดว่าควรไปหานายหญิงดีไหมเพราะเขาก็ไม่ได้อยากมาร้านบริการนี้อยู่แล้ว ไม่จำเป็ต้องรู้จักก็ได้ แต่เมื่อคิดถึงลาล่า มันทำให้เขาเริ่มสนใจเธอขึ้นมานิดหน่อย และพยักตอบตกลง ไปพบสักหน่อยก็ไม่เสียหาย เพื่อให้เธอดูแลลาล่าให้ดีกว่าเดิม
"เชิญทางนี้ครับ"
การ์ดพาเดินตามไปห้องด้านในห้องหนึ่ง มันเป็โถงทางเดินยาวลึกไปห้องหนึ่งห้องที่ประดับประดาไปด้วยของโบราญมากมายดูมีมูลค่าและเก่าแก่
"ก็อก ก็อก ก็อก แขกผู้มีเกียรติมาแล้วครับ"
"เข้ามา"
ไม่นานก็ได้รับการตอบกลับโดยเสียงที่เ็าสุดขั้ว การ์ดเปิดประตูเชื้อเชิญให้อาเบลเดินเข้าไป สิ่งแรกที่เข้ามาแล้วอาเบลเห็นคือหยกัแดงสีเือันน่าเกรงขาม ดุดัน กระหายเืและอันตรายมาก อาเบลมองมันสักพักก่อนจะพยักหน้าทักทาย และหันมามองคนที่เชิญเขามา
"สวัสดีค่ะ เชิญมานั่งตรงนี้ค่ะ"
เป็หญิงสาวสวยคนหนึ่งอายุ25 เธอยืนเชื้อเชิญให้อาเบลนั่งลง ใบหน้าที่ใช้มองอาเบลเธอไม่มีการแสดงออกถึงอารมณ์ใดๆแต่นั่นก็ขับเสน่ห์แห่งความสูงส่งออกมา ตอนที่อาเบลนั่งลงเขาได้สำรวจมองร่างกายของเธอโดยไม่ปกปิดสายตาหื่นๆแม้แต่น้อย เพราะเขายังไม่หน่ำใจกับลาล่าเลย ที่รีบกลับก็จะกลับไปจัดเมียที่บ้าน เธอมีรูปร่างเพรียวบาง เอวคอดกิ่ง หน้าอกหน้าใจใหญ่พอประมาณ ผิวขาวเนียนนุ่นดูแล้วน่าัั อาเบลจ้องมองเธอเพลินไปหน่อยจนเธอต้องเริ่มการพูดคุย
"รบกวนช่วยหยุดสายตาแทะโลมดิฉันด้วยค่ะ"
เธอพูดออกมาด้วยอารมณ์ไม่ดี
"โอ้ะ ขอโทษครับ แล้วมีอะไรหรือเปล่าที่เรียกมาสนทนากัน"
อาเบลหยุดจ้องมองเธอด้วยสายตาแทะโลมและพูดเข้าประเด็นทันทีเพราะเขาต้องไปปลดปล่อยกับเมียที่บ้านแล้ว
"ลาล่า นับแต่นี้ต่อไป เลิกยุ่งกับเธอซะ"
หญิงสาวออกคำสั่งอาเบลทันที
"ทำไมละ เธอเป็พนักงานของที่นี่ผมก็แค่ลูกค้าแถมยังเป็VIPด้วย ผมอยากได้ใครเอาใครทำไมต้องให้คุณต้องมาสั่งผมด้วย"
อาเบลมองไปที่ดวงตาเธอโดยไม่กระพริบแม้แต่น้อย ถึงเขาจะชอบผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงที่มาออกคำสั่งกับเขา
"เธอเป็หญิงสาวที่ฉันต้องดูแล และจะไม่มาทำงานอีกแล้ว เพราะงั้นรบกวนอย่าเข้ามายุ่งกับเธออีกต่อไปเื่ของคุณทั้งสองคนที่เกิดขึ้น ฉันหวังว่าคุณจะไม่พูดเื่นี้ที่ไหน แค่นี้แหละค่ะ เชิญกลับได้ค่ะ"
"อืม ไม่ทำงานแล้วสินะ งั้นกลับก่อนนะครับ บายคนสวย"
อาเบลใจเย็นลงและโล่งใจที่ลาล่าไม่ต้องมาทำงานนี้อีกแล้ว แต่อีกใจก็นึกเสียดายยังไงไม่รู้ อาเบลมองหน้าเธอและยิ้มก่อนจะลากลับบ้านด้วยใบหน้าทะเล้นและลามกมาก เขาหื่นและ้ากลับไปบ้านโดยเร็วที่สุดเพื่อไปสานััรักให้แน่นแฝ้นกับเมียสาวที่บ้าน
"กลับมาแล้ววววว"
อาเบลกลับมาถึงบ้านด้วยความคึกคักอารมณ์ดี เขามองหาน้ามิยาโกะแต่เหมือนเธอจะดูโทรทัศน์กับนานะอยู่ด้วยความสนุกสนานกัน ทั้งคู่หัวเราะด้วยรอยยิ้มอันกว้างขวาง อาเบลไม่้าไปรบกวนความสุขของพวกเธอเขาจึงยอมปล่อยน้ามิยาโกะไป แล้วเดินขึ้นไปในห้องและเริ่มออกกำลังกายเพื่อดับความเงี่ยน เขาไม่รู้ว่าใช้เวลาออกไปเท่าไหร่แต่รู้ตัวอีกทีก็มืดมากแล้ว จึงลงไปอาบน้ำและเข้านอนทันที
"อือออ"
ลาล่าตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลีย เพราะเหนื่อยมากกับการมีอะไรครั้งแรกของเธอ เธอกำลังจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่ก็แปลกใจเมื่อเห็นว่าตัวเธอสะอาดและสนามรบรักรอบๆก็ไม่เปรอะเปื้อนของพวกเขาเหลืออยู่เลย เธอแปลกใจจริงๆ และคิดว่าใช่ความฝันไหม แต่คิดยังไงก็ไม่ใช่ความฝันแน่ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาเมื่อเห็นว่าได้เวลากลับบ้านแล้วเธอจึงไปหาผู้จัดการ
"นี่ครับ คุณลาล่า"
เขายืนเงินค่าตัวเต็มจำนวนโดยไม่หักสักแดงเดียวต่างจากตามที่คุยกันไว้เมื่อก่อนหน้านี้
"คือหัก30%ไม่ใช่หรอค่ะ"
"ฮ่า ฮ่า ไม่ใช่ครับ เป็ทางเราที่พูดให้คุณเข้าใจผิด อ้อและนี่เงินชดเชยของพวกเรา รบกวนคุณช่วยรับไว้ด้วยนะครับ ต่อไปนี้คุณก็ไม่ต้องมาทำงานแล้วนะครับ และเชิญด้านนี้ครับมีคนจะคุยด้วยครับ"
ผู้จัดการร้านยื่น เช็คมูลค่า 10ล้านให้เธอและเชิญเธอให้ไปพบกับบุคคลด้านในห้อง ลาล่าเปิดประตูเข้าไป มองไปทั่วห้องเธอแปลกใจมากด้านในนี้มีแต่ของโบราณ และมาหยุดอยู่ตรงกลางห้องที่หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่เหมือนลาล่าจะจำได้ว่าเธอคนนั้นคือใคร
"คุณน้าหรอคะ"
ลาล่าวิ่งเข้าไปกอดน้าสาวของเธอ
"อืมเด็กดี"
น้าลิอาน่าเธอเป็น้องสาวของแม่ของลาล่าที่ตายไป มีอยู่่หนึ่งที่ลาล่าเคยอาศัยอยู่ด้วยกันกับเธอเมื่อตอนเด็ก ทั้งสองคนแทบจะตัวติดกันไม่ห่างเลย
"คิดถึงน้าจังเลยค่ะ น้าสบายดีไหม"
ล่าลาเอาหัวฝังไปที่หน้าอกของลิอาน่า และเงยมองหน้าเธอก่อนจะถามความเป็อยู่ของเธอ ก่อนจะนึกได้ว่าต้องบอกข่าวร้ายให้เธอฟัง
"น้าค่ะ คุณแม่ท่านเสียแล้วค่ะ อ้อแล้วท่านฝากจดหมายไว้ให้น้าอ่านด้วยค่ะน่าจะอยู่ที่บ้านเดี๋ยวลาล่าเอามาให้ค่ะน้า"
ลาล่ายิ้มแป้นออกมาเลย เธอดีใจมากที่เจอน้าสาวที่หายหน้าหายตาไปนาน
"อืมทราบแล้ว และขอโทษด้วยนะน้าไปร่วมงานศพไม่ได้เพราะต้องทำธุระที่ต่างประเทศ ไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลย"
"แล้วลาล่าไปไปอยู่ไหนมา น้าตามหาหลังจากทราบข่าวว่าแม่เสียตั้ง2ปีก่อน น้าหาเธอไม่เจอเลย"
น้าลิอาน่าใช้ทุกวิธีตามหาตัวของลาล่า และพี่เขย และเธอพบว่าพวกเขาไปอยู่ต่างประเทศแล้วและหายไปไที่สามารถตามรอยได้ เธอใช้วิธีทุกอย่างที่นึกออกตามหาแต่ก็ไม่พบ จนเมื่อคืนเธอทราบข้อมูลมาจาก ลูกน้องของเธอว่าพบลาล่าแล้ว เธอมาสมัครงานร้านนี้ และกำลังทำงานแรกของเธอเมื่อลิอาน่ารู้ก็รีบต่อสายหาผู้จัดการร้านให้หยุดเธอไม่ให้ทำงานแต่ลิอาน่าออกคำสั่งไม่ทัน อาเบลได้เล่นจ้ำจี้กับลาล่าเสร็จแล้ว เธอรู้สึกผิดต่อสาวน้อยที่น้าไม่สามารถดูแลเธอให้ดีได้
"ลาล่าอยู่ที่เมืองนี้ค่ะ เพื่อให้ลาล่าไม่ถูกพวกทวงหนีตามคุณพ่อจึงหนีไปคนเดียวและทิ้งร่องรอยไว้ว่าไปต่างประเทศทั้งครอบครัวค่ะ และพ่อก็ส่งให้ลาล่าและน้องสาวสองคนมาที่บ้านเกิดของคุณยายที่เสียไปแล้วตอนนี้อยู่กับป้าข้างบ้านที่ช่วยพวกเราทั้ง3คนไว้ค่ะ"
ลาล่าอธิบายเื่ราวในชีวิตที่พบเจอมาั้แ่เด็ก เธออดทนสู้เพื่น้องของพวกเธอ โดยไม่ย่อท้อแม้แต่น้อย เธอเล่าไปก็นึกถึงเื่ต่างๆที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีจนน้ำตาไหลออกมา
"อืม น้าขอโทษนะที่ตามหาลาล่าช้าไปทำให้ลาล่าต้องทรมาณแบบนี้"
"ไม่เลยค่ะ มันเป็หน้าที่ของพี่ที่จะต้องดูแลน้องให้ปลอดภัย"
น้าลิอาน่า น้ำตาเริ่มคลอเพราะเธอนึกถึงสมัยก่อนที่เคยอยู่กับพี่สาวของเธอ "ลิอาน่า น้องจำไว้นะ พี่จะปกป้องน้องเสมอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม"ตอนนั้นเธอยังเด็กจึงไม่เข้าใจคำนี้มาก จนเมื่อเธอเติบโต พี่สาวของเธอคอยปกป้องเธอมาตลอดไม่ว่าจะเจอสถานการณ์ไหนก็ไม่เคยทิ้งให้เธอต้องโดดเดี่ยวหรือเ็ปเลย
"อืม กลับมาเจอกันก็ดีแล้ว น้าดีใจมาก ลาล่าและหลานของน้ากลับมาอยู่ด้วยกันเถอะนะ น้าจะดูแลพวกเธอเอง"
น้าลิอาน่า เธอรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถหาหลานของเธอพบได้และ้าจะดูแลหลานชดเชยกับก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้ดูแล
"ค่ะน้า ลาล่ารู้สึกดีใจมากเลย พวกน้องสาวจะไม่ต้องอดมื้อกินมื้ออีกแล้ว ฮือ ฮึก ฮือ ขอบคุณค่ะน้า ขอบคุณจริงๆ"
"อืมเราเป็ครอบครัวกันไม่ช่วยกันจะให้ไปช่วยใครละ ไปรับหลานทั้งสองคนมาอยู่กับน้า"
"ค่ะ"
2K
