บทที่ 14 พิมมาลา
สายตาทั้งสองประสานกันอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นนินก็หันกลับไปตามเสียงเรียกของท่านเ้าคุณพวกเขาไปนั่งที่เรือนรับรองจากนั้นท่านเ้าคุณก็แนะนำภรรยาให้นินรู้จักอย่างเป็กันเอง
” นี่คือภรรยาของข้าชื่อไหมแก้วเอ็งเรียกว่าป้าเฉยๆ ก็ได้ “คุณหญิงไหมแก้วค่อนข้างประหลาดใจที่สามีของนางสนิทสนมกับชายหนุ่มคนนี้ถึงขั้นไม่ต้องเรียกเธอแบบถือตำแหน่งได้ นางยิ้มออกมาอย่างเป็กันเองให้นินเขายกมือไหว้แล้วกล่าว
นิน” สวัสดีครับคุณป้าผมชื่อนินครับฝากตัวด้วยนะครับ” คำเรียกของนินค่อนข้างแปลกแต่นางก็พอเข้าใจความหมาย นินหยิบเครื่องประดับให้คุณหญิงไหมแก้วพร้อมกล่าวอย่างไม่ให้ปฏิเสธ
นิน “หลวงตาสอนผมว่าเมื่อพบผู้ใหญ่ต้องให้ของเมื่อแรกพบเพื่อแสดงความนับถือดังนั้นคุณป้าอย่างปฏิเสธเลยนะขอรับ” เธอมองเขาอย่างจนใจท่านเ้าเองก็ประหลาดใจว่าเขาไปซื้อมาตอนไหนจึงกล่าวออกมา
“รับไปเถอะ” เธอจังรับมาเปิดดูก็ประหลาดใจของนี้ไม่แพงเกิดไปแต่ก็ไม่ด้อยจนรับไม่ได้กล่าวได้ว่าเลือกได้เหมาะสมมากจริงๆ
“ของใจพ่อนินมานะป้าชอบมาก” นินยิ้มออกมาแล้วแอบโล่งใจท่านเ้าคุณกล่าวออกมา
“บางทีคุณหญิงอาจจะได้ยินคำพูดแปลกๆ ของมันไม่ต้องใภาษาของเ้านินเรียนมากับหลวงตาและรู้ภาษาต่างชาติดังนั้นภาษาของมันถึงปนกันหมด” นางจึงพยักหน้าเข้าใจ
ไหมแก้ว “มีอะไรก็บอกป้าได้เลยนะ” นินยิ้มออกมา จากนั้นบ่าวก็นำน้ำฝนและน้ำชาเอามาวางที่โต๊ะแล้วรินให้ทุกคนก่อนจะไปยืนอยู่ข้างๆ แนะนำตัวเรียบร้อยแล้วถึงเวลามองเงินแล้วสินะนินถูมือไปมาเขารอเงินหีบใหญ่เมื่อท่านเ้าคุณเห็นท่าทางของนินก็อยากจะเตะมันสักที
“ทำไม่กลัวข้าไม่ให้เงินหรือ” นินยิ้มเห็นฟัน
นิน “ไม่เลยๆ” ท่านเ้าคุณกลอกตาแล้วสั่งให้แสนไปจัดการ จากนั้นเขาหันไปหาบ่าวข้างๆ
“เ้าไปเอากุญแจเรือนฝั่งขวาที่เป็เรือนจีนมาให้เ้านินด้วยต่อไปนี้เ้านี่จะอยู่ที่บ้านของข้า” ทุกคนอึ้งไปหมดแม้แต่ท่านผู้หญิงไหมแก้วนี่เป็ครั้งแรกที่สามีไม่ปรึกษานางในเื่ใหญ่แบบนี้มาก่อนแต่นางไม่ได้โกรธแค่สนใจชายคนนี้อะไรที่ทำให้สามีของนางถึงเป็กันเองกับเขาได้ขนาดนี้
“เห็นไหมว่าข้ารักษาคำพูดกับเอ็งทั้งให้บ้านให้เงิน” นินกลอกตาคิดในใจว่าผมยังไม่เห็นเงินเลยแท้ๆ ท่านก็คิดจะเครมแล้ว แน่นอนว่าท่านเ้าคุณอ่านใจเขาออก
“คิดว่าข้าจะโกงหรือไง” นินใ
นิน “ลุงมีวิชาอ่านใจหรือไงเนี่ย” ท่านเ้าคุณหน้ากระตุก
“ไอ้เวรหน้าเอ็งมันฟ้องหมดแล้ว” นินยิ้มแห้งๆ
นิน “ชัดขนาดนั้นเชียว” ทองถึงกับเอามือปิดหน้าไอ้บ้านี่ก็เห็นแกเงินเสียจริง จากนั้นแสนก็เดินมาพร้อมกับบ่าวสองคนที่ยกหีบเงินออกมาว่างตรงหน้านิคราบเืหีบนี้ไม่ใหญ่หรือไม่เล็กจนเกินไปนินเปิดดูก็พบว่ามีเงินเรียงเป็แถวทั้งหมดถึงสองแสนบาทเลยทีเดียวเขาก็กอดมันแน่นทำเอาแสนและทองรวมถึงท่านเ้าคุณหันหน้าหนีส่วนท่านผู้หญิงเอาพัดปิดปากแล้วหัวเราะเบาๆ จากนั้นกุญแจบ้านจีนก็นำมาส่งที่ท่านเ้าคุณ
” นี่คือบ้านจีนเป็เรือนสี่ประสานข้าให้เอ็งอยู่ “นินอ้าปากค้าง
นิน “ว่าไงนะเรือนจีนสี่ประสานที่เขาว่าใหญ่ๆ นั่นน่ะนะ” แสนเคยเล่าให้นินฟังว่าท่านเ้าคุณมีเรือนจีนที่ใหญ่มากๆ
“เอ็งเคยเห็นหรือ” นินส่ายหน้า
นิน “พี่แสนเล่าให้ฟังน่ะแต่ผมรับไม่ได้หรอกมันมากเกินไป” ท่านเ้าคุณหัวเราะ
“ข้าเ้าพระยาเรืองลั่นวาจาไปแล้วก็ต้องทำให้ได้รับไปเถอะ” นินจึงรับกุญแจเรือนจีนมาอย่างตื้นตันสมกับเป็ข้าใหญ่จริงๆ
“เอาล่ะข้าทำตามสัญญาแล้วเหลือแต่เ้าล่ะ” นินพยักหน้า
นิน “ได้ผมส่งลุงกับพี่แสนและที่ทองถึงบ้านแล้วก็ถือภารกิจจบแล้ว” ท่านเ้าคุณหน้ากระตุก
“ไอ้เวรเอ็งลืมเื่สำคัญไปหรือเปล่า” นินสับสน
นิน “อะไรหรือลุงถึงบ้านแล้วไม่ใช่หรือไง” ท่านเ้าคุณโกรธขึ้นมา
“เอ็งรับปากแต่งงานกับลูกสาวข้าไง” ทุกคนที่อยู่รอบๆ ทำปากเป็รูปตัวโอยกเว้นทองกับแสน นินะโขึ้นมาราวกับว่าโดนถอนขนแล้วเถียงกลับไป
นิน “ผมไปสัญญาเื่ไร้สาระกับลุงตอนไหนกันแต่งงานนั่นเื่ใหญ่ในชีวิตผมเลยนะอีกอย่างผมยังหนุ่มและหล่อขนาดนี้จะรีบมีเมียไปทำไมกันเสียดายของจะตายไป” หน้าท่านเ้าคุณกระตุก
“ไอ้เวรนั่งลงแล้วคิดดีๆ ว่าตอนนั้นเราตกลงกับเ้าว่าอย่างไร” นินหันไปมองทองและแสนสองคนนั้นพยักหน้า
ทอง “เอ็งตอบตรงลงจริงๆ จำไม่ได้หรือ” นินมองไปทางแสน
แสน “ตอนที่เอ็งช่วยพวกเราในตอนเช้าไงตอนนั้นขนาดข้านอนป่วยอยู่ยังได้ยินเลย” นินทำหน้างงทองจึงเล่าบทพูดวันนั้นให้ฟังนินคิดย้อนไปถึงฉากวันนั้นในสมองนินก็เห็นภาพวันนั้นขึ้นมา ที่กองไฟกำลังย่างปลาเขาพลิกปลาอยู่ถามเื่ที่ทั้งสามมาทำภารกิจลับแล้วเขาช่วยไว้คำพูดวันนั้นคือ
นิน” แบบนี้หมายความว่าผมช่วยพวกท่านไว้จะมีรางวัลด้วยไหม ท่านเ้าคุณก็ตอบเขาอย่างจริงจัง
” แน่นอนหากว่าเ้าพาเราสามคนกลับไปเมืองหลวงได้ข้าจะให้เงินเอ็งหีบเท่านี้เลยเป็อย่างไรและจะยกลูกสาวคนโตให้เอ็งด้วย” คำว่ายกลูกสาวคนโตก้องอยู่ในหัวของนินแล้วเขาถึงกับเซแทบทรุดทองต้องลุกขึ้นมาพยุงตัวเขา
แสน “เข่าทรุดแบบนี้เ้าจำได้แล้วสินะ” นินร้องออกมา
นิน “ไม่นะชีวิตหนุ่มโสดของผมมันจบแล้วพี่ทองพี่แสนช่วยผมด้วยผมกำลังโดดจำกัดความอิสระ” ทั้งสองถึงกับหน้ากระตุกพวกเขาช่วยได้หรือเขามองไปที่ท่านเ้าคุณที่ยิ้มเห็นฟัน
นิน” ที่น่าโมโหคือดันให้คำมั่นสัญญาไปแล้วจริงๆ “ท่านเ้าคุณไม่พอใจ
” ทำไมเสียใจหรือลูกสาวของข้าไม่คู่ควรกับเอ็งหรือไง “นินกลับมามีสติ
นิน” ไม่ใช่ๆ ลูกสาวท่านดีมากและอาจจะสวยมากด้วยแต่ผมเป็คนบ้านป่าไงเธออาจจะรังเกียจผมก็ได้ไม่สิเธออาจมีคนที่ชอบอยู่แล้วลุงโปรดคิดใหม่อีกทีเถอะอีกอย่างเราสองคนไม่เคยรู้จักกันไม่ได้มีความรักแล้วจะแต่งกันได้อย่างไร “คุณหญิงกล่าวขึ้นแม้ไม่เข้าใจเื่ราวแต่รู้ว่าสามีต้องมีอะไรแน่ๆ ลูกสาวที่เหมือนหัวแก้วหัวแหวนจะยกให้คนแปลกหน้าง่ายๆ ได้อย่างไร
” หลานชายทำไมกันลูกสาวป้าไม่ดีขนาดนั้นเลยหรือถึงต้องหาเหตุผลมาปฏิเสธขนาดนี้” นินโบกมือรัวเร็ว
นิย “ป้าก็เป็ไปด้วยหรือครับเนี่ยนั่นลูกสาวนะครับดูสภาพผมสิครับ” ไหมแก้วยิ้มออกมานางสนใจหนุ่มคนนี้เสียแล้วเมื่อไหร่กันที่ลูกสาวนางถึงมีคนรังเกียจขนาดนี้ สี่พี่น้องแอบฟังอยู่สามคนก็มองไปทางพี่สาวอย่างไม่อยากเชื่อ
“ท่านพี่ข้าว่าถ้าเขาเห็นใบหน้าของท่านต้องเปลี่ยนใจแน่” คนที่ถูกกล่าวถึงบีบมือแน่นเพราะที่โมโหคือเขาเห็นหน้านางแล้วยังไม่อยากแต่งกับนางอีกนางกล่าวออกมาด้วยเสียงเ็า
“ข้าเองก็ไม่อยากแต่งกับเขาเช่นกันหน้าตาก็แบบนั้นทั้งไม่รู้ว่ามีความรู้หรือไม่” ว่าจบนางก็เดินออกไปด้วยความเ็าทั้งสามคนมองหน้ากัน แน่นอนว่านางโกรธเขาถึงได้พูดแบบนั้น
“มันเกินอะไรขึ้นกันล่ะเนี่ย” ท่านเ้าคุณมองไปที่นินที่หมดอาลัยตายอยากก็ตัดสินออกมา
” อีกหนึ่งเดือนจัดงานหมั้นแล้วจะแต่งกันหลังจากนี้อีกหนึ่งปีเ้าจะได้มีเวลาทำความรู้จักกัน “นินทรุดกายลงไปทองและแสนหิ้วปีกไปที่เรือนใหม่ของนิน
ท่านเ้าคุณจัดบ่าวรับใช้ให้นินสองสามคนไปรับใช้ที่เรือนและคนติดตามอีกหนึ่งคนให้เขาแสนและทองช่วยกันปลอบเขาไปตลอดทาง ท่านเ้าคุณก็กลับไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะเข้าวังหลวงก่อนไปเขาจึงคุยกับภรรยา
ไหมแก้ว” ตกลงมันเื่อะไรกันคะคุณพี่ทำไมถึงให้ลูกแต่งกับเขารู้จังพ่อนินดีแล้วหรือ “ท่านเ้าคุณเล่าให้นางฟัง
” เื่มีอยู่ว่าเราสามคนกำลังจะถูกมังราสังหารข้าจึงบนกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ออกมาหลานอย่างแต่ฟ้าไม่ตอบสนองจนข้าพูดว่าหากมีผู้ใดที่มาช่วยข้าถ้าเป็ชายที่อายุเหมาะสมข้าจะยกลูกสาวให้แต่งกับเขาสิ้นคำฟ้าก็คำรามออกมาทั้งที่ไม่มีเมฆฝนจากนั้นเ้านินก็ปรากฏตัวออกมาช่วยชีวิตเราสามคนไว้และอายุของเขาก็ยี่สิบปีเท่ากับคนโตพอดีและตลอดทางถ้าไม่มีเขาข้าคงไม่อาจมาถึงเมืองหลวงได้ “นางจึงเข้าใจ
ไหมแก้ว” แล้วทำไมเขาไม่อยากแต่งกับลูกสาวเราขนาดนั้นหรือมีคนที่ชอบแล้วพูดถึงเื่นี้ท่านเ้าคุณโกรธขึ้นมา
” จะมีอะไรมีเมียแล้วกลัวโดนจำกัดไงการเป็หนุ่มโสดมันอิสระกว่าน่ะสิ “ท่านผู้หญิงประหลาดใจ
ไหมแก้ว “มีแต่คนอยากแต่งกับลูกสาวเรานี่เป็ครั้งแรกที่ข้าเห็นคนกลัวลูกสาวเราขนาดนี้ “ท่านเ้าคุณหัวเราะ
” อย่าสนใจเลยคุณหญิงช่วยไปถามทีว่าแม่พิมพ์ว่าอย่างไรหากไม่เต็มใจก็ได้คนรองแต่งก็ได้ข้าคงต้องรีบเข้าวังมีเื่ด่วนต้องรีบรายงาน” จากนั้นเขาก็เดินทางไปเข้าวังหลวงพร้อมกับทองและแสนทั้งสองทิ้งให้นินอยู่เรือนสี่ประสานคนเดียว ส่วนนินอยู่ที่เรือนของตัวเองตอนเห็นครั้งแรกเขาถึงกับใในความหรูหรายังมีเฟอร์นิเจอร์นี่อีกจากนั้นก็มีคนมาหาเขาและเมื่อออกมาก็พบว่ามีคนมาอยู่หน้าบ้านเขาหลายคนตอนนี้เขากำลังมองคนรับบ่าวรับใช้ไหมอยู่
นิล “พวกคุณคือ” หญิงวันสี่สิบเป็หัวหน้าบ่าวชื่อว่าป้าม้วนเธอพาคนสี่คนนี้มาด้วย
ป้าม้วน “ไอ้สองคนนี้ชื่อ ไอ้ ฟัก และไอ้ ขม อายุ 20 ปีท่านเ้าคุณส่งมาให้ช่วยเื่ต่างๆ ให้ท่านเ้าค่ะ” นินถึงกับอึ้งกับชื่อถ้าเป็ยุคเขาชื่อฟักคงน่าสนใจน่าดูเขาพยักหน้า
“ส่วนนางสองคนนี้ คือ แสงอายุ 17 ปีจะดูแลเื่การซักเสื้อผ้าและทำความสะอาดห้องนอนคุณนิน และยายแม้นจะช่วยดูแลความเรียบร้อยในบ้านของท่าน” ป้าแม้นจากที่นินดูน่าจะอายุสี่สิบเข้าไปแล้วแน่ๆ ส่วนแสงดูเป็เด็กเอาการเอางานดีแต่ก็สงสารเด็กวัยนี้คงไปเรียนถึงจะถูก
นิน“ขอบคุณป้ามากป้าชื่ออะไรหรือครบ” ป้าม้วนยิ้มออกมาไม่ค่อยมีคนขอบใจบ่าวเท่าไหร่นัก
“อีฉันชื่อม้วนเ้าค่ะ “นินยิ้มให้
นิน” งั้นของคุณครับป้าม้วนป้าไปทำงานของป้าเถอะเดี๋ยวผมทำความรู้จักพวกเขาเอง “ป้าม้วนย่อกายแล้วเดินออกไป นินมองทั้งสี่คนแล้วให้เข้าบ้านพร้อมแนะนำตัว
นิล” ผมชื่อนินนะทุกคนตามสบายทำงานเหมือนที่เคยทำนั่นแหละ “ทุกคนพยักหน้า จากนั้นแสงก็ยกตะกร้าที่มีชุดบุรุษหลายชุดคุณหญิงไหมแก้วเห็นว่านินไม่มีของมาเลยจึงให้คนไปเอามาให้นินมากหน่อย
แสง” คุณนินไปอาบน้ำก่อนเถอะเ้าค่ะเดี๋ยวเที่ยงจะมีคนจากเรือนใหญ่มาตามไปทานอาหารเ้าค่ะ “นินพยักหน้าเขามองสภาพตัวเองก็ควรอาบน้ำจริงๆ มีคราบเืติดเต็มตัวขนาดนี้
นิน” ได้ว่าแต่อาบตรงไหนอุปกรณ์มีหรือไม่ “นางรีบไปเตรียมอุปกรณ์มาให้เป็ขันอาบน้ำในขันมีสบู่และเครื่องแปลงฟันทียังคงเป็กิ่งข่อย แล้วใช้ผงถ่าน ผงเกลือ สมุนไพรอบแห้งมาบดรวมกันแล้วนำมาแปรง
นิน” เวรและอันนี้สิด่วนที่สุดต้องทำแปรงใช้ก่อนเป็อันดับแรกไม่สิโถส่วนก่อนดีกว่า “โครงการของนินผุดขึ้นเต็มหัวไปหมดจากนั้นด้วยการนำทางของขมเขาก็ได้ไปที่ท่าน้ำที่ใช้เฉพาะเ้านายและเมื่อนินเห็นที่อาบน้ำก็คิดว่าต้องสร้างห้องอาบน้ำด้วย
นิน “อาบน้ำครองสมัยโบราณครั้งแรกนี่มันแปลกๆ โล่งๆ ยังไงบอกไม่ถูกจริงๆ ส่วนที่เรือนฝั่งซ้ายของลูกสาวทั้งสามคุณหญิงไหมแก้วกำลังนั่งคุยกับ พิมมาลา ลูกสาวคนโตอยู่
” แม่จะถามลูกตรงๆ ว่ามีคนที่ชอบหรือยังหากลูกไม่ชอบเขาให้น้องแต่งก็ได้ “พิมพ์จะผลักกองไฟนี้ไปให้น้องได้อย่างไร แต่เมื่อนางคิดถึงท่าทีของนินก็โมโหขึ้นมา
พิมพ์ “ถึงอย่างนั้นแค่คุณแม่ก็เห็นท่าทางของเขาแล้วเกลียดลูกเพียงนั้น” คุณหญิงไหมแก้วขมวดคิ้ว
ไหมแก้ว “ลูกแอบฟังหรือ” นางขมวดคิ้ว
พิมพ์ “ไม่อย่างนั้นลูกจะเห็นท่าทีของเขาหรือเ้าคะเห็นลูกเป็ตัวน่ารังเกียจไปได้ “ไหมแก้วยิ้ม
ไหมแก้ว” ตกลงว่าลูกอยากแต่งหรือไม่อยากแต่งกันแน่เนี่ยแม่งงไปหมดแล้วที่ไม่พอใจเพราะโดนบังคับหรือไม่พอใจเพราะไม่อยากแต่งกับลูกกันแน่ “พิมพ์ตอบออกมา
” ใครจะอยากไปแต่งกับเขากันแต่ว่าลูกก็ไม่อาจผลักความรับผิดชอบไปให้น้องได้หรอกเ้าค่ะ” คุณหญิงมองลูกสาวแบบนี้แสดงว่ายอมรับแล้วสินะ
ไหมแก้ว “ดูนิสัยเขาไปก่อนยังมีเวลาตั้งหนึ่งปีไม่ใช่หรือแม่ว่าพ่อของลูกดูคนไม่ผิดหรอก” เธอจะพูดอะไรได้อีก
ไหมแล้ว “แล้วเื่พ่อเทพไม่มีอะไรแน่นะ” ใบหน้านางพลันเ็าขึ้นหลายส่วน
“เราสองคนมิได้เป็อะไรกันนี่เ้าคะ” ไหมแล้วมองลูกสาว
ไหมแล้ว” งั้นก็ดีแม่จะได้ไม่ต้องกังวลอีก “ในตอนเที่ยงนินก็มีคนมาตามไปทานข้าว
นอนมาถึงเรือนหลักก็พบว่าทุกคนมากันหมดแล้วขาดก็แต่ท่านเ้าคุณเท่านั้น วันนี้มีหลายอย่างแกงเขียวหวาน ผัดผัก หมูทอด ต้มจืด และเครื่องเคียงหลายอย่าง นินโล่งใจที่ยุคนี้มีช้อนไม้และช้อนสังกะสีแล้ว เมื่อทุกคนเห็นนินก็ต้องประหลาดใจเพราะหลังจากอาบน้ำแล้วเขาก็หล่อเหลาขึ้นไม่น้อยเลยจัดได้ว่าหน้าตาดีไม่เบาแต่ถ้าเทียบกับพวกลูกๆ ของเ้าขุนมูลนายเขาก็ด้อยกว่าอยู่บ้างก็คนบ้านนอกนี่นะพิมมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะหันไปทางอื่น
ไหมแก้ว “นั่งลงสิพ่อนิน” เขายิ้มออกมาแล้วนั่งลงไม่รู้บังเอิญหรืออย่างไรเขานั่งตรงข้ามพิมพ์แต่เขาไม่สนใจเธอเลย
นิน “แล้วลุงไปไหนหรือครับ” ไหมแก้วยิ้มออกมา
ไหมแก้ว “เข้าวังน่ะ” นินร้องอ้อเสียงดังจากนั้นไหมแก้วก็แนะนำลูกๆ ให้นิลรู้จัก
ไหมแก้ว “นี่ลูกๆ ของป้า คนนี้คนโตชื่อ พิมมาลา เรียกพิมพ์ก็ได้อายุ20ปีจ้าและเป็คู่หมั้นของเธอในอนาคต “นินมองพิมครู่หนึ่งก็พยักหน้าให้อย่างมีมารยาทเธอสวยมากๆ ก็จริงทว่าในโลกที่เขาจากมาทุกคนสามารถเห็นผู้หญิงสวยได้ทั่วทุกมุมโลกเขาชินแล้วดังนั้นแล้วเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษมากนักมีบางเวลาประหม่าที่อยู่ใกล้สาวสวยที่ไม่สนิท
ไหมแก้ว” นี่ ั์นภา อายุ18 เรียก ภา ก็ได้นะเป็คนรอง “ไหมแก้วเลื่อนมือไปที่อีกคน
ไหมแก้ว” นี่ ลลิน หรือจะเรียก ลิน ก็ได้นะ อายุ 16 “นินยิ้มให้ทั้งสอง ทั้งสองยกมือไหว้นินทำเอาเขาเกือบรับไหว้ไม่ทัน
ไหมแก้ว” คนเล็กชื่อ แก้วกล้า จะเรียกแก้วหรือกล้าก็ได้จ้า อายุ 14เป็คนเล็กสุดในบ้าน “นิลพยักหน้าแก้วยกมือไหว้เขา
นิน” ยินดีที่ได้รู้จักครับ “ทุกคนยิ้มให้เขานินวิเคราะห์ทั้งสี่คนพบว่า คนโตสวยเ็าให้ความรู้สึกของการเขาถึงยากทว่ามีจิตใจมั่นคงไม่ยอมใครต้องยอมรับว่านางสวยมากและหุ่นดีมากจริงๆ อย่างน้อยเขาไม่เคยเห็นใครที่สวยกว่านางมาก่อนต้องไม่ลืมว่าโลกของเขามีสาวสวยมากมายมีผู้หญิงแบบไหนบางที่ไม่เคยเห็นในโลกของเขาแต่นางกลับโดดเด่นกว่าทั้งในด้านบุคลิกและความงามใบหน้าของนางคมมาก สวนคนที่สองเป็ประเภทสวยหวานเรียบร้อย คนที่สามเป็แบบสวยร่าเริงน่ารัก น้องชายมีความกระตือรือร้นและอยากรู้อยากเห็นไปหมด
ไหมแก้ว” เอาล่ะกินเถอะ “จากนั้นนินก็ใช้ช้อนกลางตักแกงมาใส่ชามตัวเองแล้วชิมดู
นิน” โอ้แกงนี่ใครทำหรือครับ “ไหมแก้วมองเขาอย่างสงสัย
ไหมแก้ว “ทำไมหรือ” นินยกนิ้วให้
นิน “อร่อยมากครับผมชอบกินแกงเขียวหวานมากนี่เป็แก่งที่อร่อยที่สุดที่ผมเคยกินมาเลย” ไหมแก้วยิ้มออกมา
ไหมแก้ว “กับข้าววันนี้ป้าลงไปทำเองเลยลองชิมดูสิ” นินยิ้มออกมา
นิน “ขอบคุณครับคุณป้าอร่อยมากครับ” มีเสียงดังออกมาเบาๆ
“ประจบ” นินที่หูดีอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองนาง
เแก้ว “มีอะไรหรือพี่นิน” นินยิ้มออกมาแล้วพูดเบาๆ
นิล “เหมือนว่าจะได้ยินเสียงแปลกๆ นะ” แก้วขมวดคิ้ว
แก้ว “หมาหรือเปล่าขอรับพี่นินหมู่นี้มันเห่าบ่อยมาก” นินตาโตเ้านี่ด่าพี่สาวเสียแล้วพิมพ์ถึงกับหน้าชาน้องคนนี้คงตั้งสั่งสอนหน่อยแล้วกระมังนางจ้องน้องชายราวกับจะสิงร่างเขาแล้วนินจึงได้ทีแกแค้นเสียหน่อย
นิน “ใช่ๆ ต้องเป็หมาแน่ๆ” พิมพ์สวนกลับทันที
พิมพ์ “นายสิหมา” นินทำหน้าตาตื่นทุกคนตกตะลึงที่พิมพ์ผู้เ็ากิริยาแบบนี้
นิน” คุณว่าผมทำไมเนี่ย “ไหมแก้วมองลูกสาวอย่างดุๆ
ไหมแก้ว” อย่าเสียมารยาทไปว่าพ่อนินเขาทำมันกัน “พิมพ์เงียบแล้วมองไปที่นินอย่างเ็าลลินกระซิบคุยกับพี่รอง
ลิน “หนูว่าพี่หญิงของเราเจอคู่ต่อสู้เข้าแล้วล่ะ” ภาทำหน้าให้น้องสาวอย่าพูด พิมพ์จ้องนินด้วยสายตาดุร้าย
พิม “คนบ้าน่าโมโหนัก” เธอบ่นในใจนินมองเธอยิ้มๆ แล้วกินต่อ
นิน “อาหารอร่อยทุกอย่างไรครับคุณป้าผมขออีกชามแล้วกัน” พิมพ์ใช้หางตามอง
พิมพ์” เกินเร็วเหมือนหมู “นินยิ้ม
นิน” อะไรนะคุณอยากกินหมูหรือได้เลยผมตัดให้ “นินตักแกงหมูให้ช้อนใหญ่แล้วใส่ชามแบ่งกับของเธอ
พิมพ์” นี่ไม่…อย่านะ “แต่ห้ามทันที่ไหน
พิมพ์” นาย...ข้าจะกินอย่างไรหมดตักมาขนาดนี้อีกอย่างข้าไม่ได้อยากกินหมูสักหน่อย” นินตาโต
นิน “หรือว่าเธออยากไปร้านขายหมูได้เลยงั้นไปที่ตลาดกัน” เขาหันไปหาไหมแก้ว
นิน “งั้นผมขอไปตลาดหน่อยนะครับว่าจะไปซื้อหมูให้คู่หมั้นสักหน่อย “นินเน้นคำว่าคู่หมั้นเป็พิเศษทำให้นางจึงโกรธจะไปเที่ยวแล้วใช้เธอมาอ้างด้วยเหตุผลแปลกๆเนี่ยนะไปดูหมูบ้าน่ะสิใครเขาจะไปดูหมูกัน ไหมแก้วคิดสักพักนี่อาจทำให้ทั้งสองรู้จักกันมากขึ้นเป็การดีที่จะให้ทั้งสองไปด้วยกันแต่ไปสองคนก็จงใจเกินไป
ไหมแก้ว” ได้สิแต่พ่อนินไม่รู้ทางไม่ใช่หรืองั้นพวกลูกก็พาพ่อนินไปเที่ยวตลาดหน่อยแล้วกัน “พิมมองนินด้วยความโกรธ
พิมพ์” ให้พาเขาไปเนี่ยนะเ้าคะลูกไม่อยากไปกับเขาสักนิดแถมเอาลูกมาอ้างตัวเองอยากจะไปเที่ยวแท้ๆ “นินรีบพูด
นิล” อะไรคุณอยากไปดูหมูเองไม่ใช่หรือมาบอกไม่อยากไปแต่ก็ดีผมก็ไม่อยากไปกับคุณเหมือนกันนั่นแหละ” พิมพ์โกรธจัดไหมแก้วรีบห้าม
ไหมแก้ว” ถ้าลูกไม่พาไปแล้วใครจะเหมาะอีก “พิมพ์ไม่มีทางเลือกจึงยอมรับ
พิมพ์ “เ้าค่ะ” นินยิ้มกวนๆ ให้นาง หลังทานข้าวทุกคนก็ไปเปลี่ยนชุด สามพี่น้องสาวก็เข้ามาในห้องแล้วคุยกันเื่นินที่ต่อปากต่อคำกับพี่สาวพิมพ์โกรธมากที่โดยนินเล่นงานเธอไม่เคยใจคนแบบนี้มาก่อนเลย
พิมพ์” พี่โมโหจริงๆ ผู้ชายอะไรต่อปากต่อคำกับสตรี “ภาหัวเราะ
ลิน “พี่ว่าพี่นินขาสนิทกับคุณแม่เร็วไปหรือไม่” ภาเมื่อได้ยินก็พยักหน้า
ภา “จริงด้วยเขาคุยกับแม่และพวกเราราวกับว่ารู้จักมาเป็ปีๆ พี่พิมพ์ว่าไหม” พิมพ์ไม่สนใจ
พิมพ์ “เขาจะเป็อย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับพี่” ทั้งสองมองหน้ากันแล้วพูด
“คุณพี่นั่นแหละเกี่ยวที่สุด” พิมพ์ทำหน้าดุจากนั้นทั้งสามก็รีบแต่งตัวทุกคนมีบ่าวรับใช้ไปด้วยเพื่อช่วยถือของกลายเป็ว่าเป็กลุ่มใหญ่ไปแล้ว เมื่อนินเห็นก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาไม่ว่ายุคไหนผู้หญิงก็แต่งตัวนานเสมอแต่ว่าก็คุ้มค่าน่าเพราะทั้งสามคนสวยทุกคน จากนั้นทุกคนไปที่ท่าน้ำเพื่อนั่งเรือไปที่ตลาดท่าเรือ นินให้ฟักแนะนำสองข้างทางว่ามีอะไรบ้างท่าทางของนินเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงอย่างยิ่งทำเอาพิมแอบยิ้มขำ…