ตอนที่ 1 การพบกันอีกครั้ง
ตอนที่ 1
“กริ๊งๆๆๆๆ” นาฬิกาปลุกส่งเสียงดังขึ้น หญิงสาวรีบยื่นมือไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกบนโต๊ะข้างเตียงของเธอพลันขยี้ตา ท่าทางงัวเงีย พยายามพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงไปสู่ห้องน้ำ
เนติญา หญิงสาวร่างเล็กผิวขาวผ่อง เธอค่อยๆหวีผมสั้นหยักโศกของเธออยู่หน้ากระจกหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ การแต่งหน้าอ่อนๆ บวกกับดวงตาโตๆ จมูกโด่งๆ และริมฝีปากกระจับเล็กๆของเธอรวมกับรูปร่างที่เป็ผู้หญิงตัวเล็ก นั่นทำให้เธอดูอ่อนกว่าวัยของเธอไปเยอะทีเดียวผู้คนมากมายที่ได้พบเจอเธอบางคนกลับคิดว่าเธอยังเป็นักศึกษามหาวิทยาลัย ทั้งที่ความจริงเธอนั้นอายุ 31 ปีเต็มแล้ว
“โอ๊ย!!!!” เสียงะโลั่นด้วยความเ็ป
“ยัยกล้วยไม้ ทำไมแกมานอนอยู่ตรงนี้” เนติญาะโออกมาด้วยความใเมื่อเธอเหยียบเท้าของเพื่อนสาว ที่โผล่มาบนพื้นข้างโซฟาในห้องรับแขก
“โอ๊ย ชั้นเจ็บเนเน่ เหยียบเต็มแรงเลยนะแก” กล้วยไม้พูดพร้อมทั้งลุกจากพื้นขึ้นไปนั่งบนโซฟา
“เอาจริงๆ จำไม่ค่อยจะได้เหมือนกันนะ ฮ่าๆๆๆ ว่ามานอนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”กล้วยไม้พูดไปหัวเราะไป
“อ๋อๆ ชั้นจำได้แล้วเมื่อคืนแกไปงานเลี้ยงรุ่นมหาวิทยาลัย ของคณะแกมาใช่มั้ยเมาอะดิคุณเพื่อนรัก” เนติญาถามไถ่เพื่อนของเธอด้วยแววตาห่วงใย
“ตายแล้ว จะสายแล้วเนี่ย ไม่คุยกับแกแล้ว วันนี้มีประชุมเช้าด้วย ไปทำงานก่อนนะกล้วยแกอาบน้ำหาอะไรกินด้วย เดี๋ยวว่างแล้วชั้นโทรหานะ” พูดจบเนติญารีบลุกขึ้นหอบคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คพร้อมเอกสารพะรุงพะรังวิ่งออกจากประตูคอนโดอย่างรวดเร็ว
“พี่เนย์ สวัสดีค่ะ”
พนักงานต้อนรับหน้าบริษัททักทายเนติญาตามปกติเนติญาพยักหน้าพร้อมยิ้มทักทายพนักงาน แล้วรีบเข้าไปในห้องประชุม
“พี่เนย์คะ รายละเอียดโครงการที่พี่เนย์ให้แก้ไข บัวส่งไฟล์ไปให้พี่เนย์แล้วในอีเมลเรียบร้อยดีใช่มั้ยคะพี่เนย์”
“อื้ม เรียบร้อยถูกต้องแล้วบัว ขอบคุณมากนะ อีก 15 นาทีบัวเรียกทุกคนเข้ามาประชุมได้เลย”เนติญาคุยกับบัวลูกน้องในทีมของเธอเพื่อเตรียมการประชุมงานในวันนี้
ขณะที่เนติญาและทีมของเธอกำลังประชุมอยู่นั้น
“อ้าว! คุณกานต์ สวัสดีค่ะ เนย์ไม่รู้ว่าวันนี้คุณกานต์จะเข้าบริษัทด้วยไม่งั้นเนย์จะได้แวะไปรับที่บ้าน”
กิ่งกานต์ ประธานบริษัททริปเปิ้ลทรี ดีไซน์ ที่เนติญาทำงานอยู่เปิดประตูห้องประชุมเข้ามาในขณะที่ทุกคนกำลังประชุมอยู่
“ไม่เป็ไรเลยเนย์ ตอนแรกพี่ว่าวันนี้จะไม่เข้ามา แต่มีเื่นิดหน่อยต้องรีบมาปรึกษาเนย์”กิ่งกานต์ตอบเนติญา ยิ้มเบาๆพร้อมถอนหายใจ
“เื่โครงการ บ้านพักตากอากาศที่เชียงใหม่ ที่นายธเนศเค้าดูแลอยู่ มันมีปัญหานะเนย์พี่อยากให้เนย์ขึ้นไปดูโครงการนี้ให้พี่หน่อย เนย์โอเคมั้ย” กิ่งกานต์เอ่ยปากถามเนติญา
“ตัวเนย์ไม่มีปัญหาอะไรนะคะคุณกานต์ แต่ทางธเนศโอเคเหรอคะที่จะให้เนย์เข้าไปมีส่วนร่วมในโครงการที่เค้ารับผิดชอบอยู่”
“พี่คุยกับธเนศแล้วเนย์ เดี๋ยวโครงการที่กรุงเทพโครงการนี้พี่ให้ธเนศมาดูแลแทน”กิ่งกานต์และเนติญาพูดคุยตกลงกัน
“เนย์พาทีมหนึ่งของเนย์ขึ้นไปเชียงใหม่ทั้งหมดเลยนะ ทีมสองของธเนศพี่ให้ย้ายมากรุงเทพชั่วคราวโครงการที่เชียงใหม่สำคัญจริงๆ พี่ต้องฝากไว้กับเนย์แล้วแหละ” กิ่งกานต์พูดจบก็ยิ้มด้วยความพอใจ
“เดี๋ยวเนย์ไปที่ห้องพี่แปปนึงนะ” กิ่งกานต์พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุม เพื่อไปยังห้องทำงานของตนเอง
“ได้ค่ะคุณกานต์” เนติญาตอบรับ
บริษัททริปเปิ้ลทรี ดีไซน์ เป็บริษัทออกแบบรับงานด้านสถาปัตยกรรมครบวงจร ตั้งอยู่บนชั้น 8 ของตึกธุรกิจใจกลางกรุงเทพ เนติญาเธอคือหัวหน้าสถาปนิกทีมหนึ่ง ทีมหลักของบริษัทดูแลหลักๆในเื่ของการออกแบบตกแต่งภายใน อินทีเรียดีไซน์ กิ่งกานต์รักและชื่นชมในความสามารถและความรับผิดชอบในหน้าที่ของเนติญาเสมอั้แ่เธอเข้ามาทำงานที่นี่
“ก๊อก ๆ ๆ” เนติญาเคาะประตูห้องทำงานของกิ่งกานต์ แม้ว่าประตูจะเปิดอยู่ก็ตาม
“เข้ามาเลยเนย์” กิ่งกานต์ยิ้มและรีบบอกให้เนติญาเข้าไปในห้องทำงานของเธอ
“คุณกานต์ มีอะไรจะเน้นย้ำกับเนย์เพิ่มเติมเหรอคะ” เนติญารีบถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรมากหรอกเนย์ พี่จะคุยเื่เวลา ถ้าไปเชียงใหม่อาทิตย์หน้า เนย์กับทีมจะโอเคมั้ย”กิ่งกานต์เอ่ยถาม
“น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะคะคุณกานต์ เดี๋ยวเนย์ถามน้องๆในทีม ถ้าติดขัดเื่อะไรเนย์จะรีบแจ้งค่ะ”เนติญาตอบกิ่งกานต์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เอาจริงๆนะ พี่อยากให้เนย์ไปดูแลสาขาที่เชียงใหม่ถาวรด้วยซ้ำ เนย์จะได้ลดความคิดถึงเ้าสองแสบของเนย์ด้วยไง”กิ่งกานต์พูดพลางยิ้มไปพลาง
เนติญาได้ยินกิ่งกานต์พูดแบบนั้นก็แสดงสีหน้าปลื้มใจขึ้นมาในทันใด เ้านายที่แสนดีของเธอ ยังคงแสนดีกับเธอเสมอมา ั้แ่เริ่มต้นทำงานจนถึงปัจจุบัน
“ปีนี้ 6 ขวบแล้วใช่มั้ย” กิ่งกานต์ถามเนติญาต่อ
“ใช่ค่ะคุณกานต์ กำลังซนเลย” เนติญารีบตอบพร้อมยิ้มกว้าง
“คุณตาคุณยายหลงหลานไม่ไหวเลยละสิ ขนาดพี่เจอแค่ไม่กี่ครั้งยังตกหลุมรักเ้าสองแสบเลย”กิ่งกานต์ยิ้มพร้อมคิดถึงภาพเด็กแฝดชายหญิงแสนน่ารักคู่นึง
“เนย์ขอบคุณคุณกานต์นะคะ ที่รักและเอ็นดูเ้าสองแสบของเนย์ตลอดมา ไปไหนมาไหนก็มีของฝากตลอดไม่เคยขาดเลย”
“ถ้าพี่มีหลานย่าวันไหนนะ อยากได้แบบนี้เลยเนย์ ฮ่าๆๆๆๆ ติดอยู่อย่างเดียวตอนนี้ลูกชายพี่แค่แฟนก็ยังไม่มีเลย ตัวพี่นี่คิดไปถึงอุ้มหลานซะแล้ว” กิ่งกานต์และเนติญาพูดคุยกันอย่างมีความสุข
ณ อีกฟากนึงของโลกประเทศอังกฤษ
“แม่!!! ทำไมโทรมาเวลานี้ครับเนี่ย” เสียงปลายสายโทรศัพท์ที่เหมือนจะหงุดหงิดปนด้วยความงัวเงียขั้นสุด
“อุ๊ย! ขอโทษทีคุณลูกชายแม่ลืม ฮ่าๆๆ พอดีที่ไทยหกโมงเย็นกว่าๆแม่เพิ่งกลับถึงบ้าน คิดถึงลูกชายแม่ไงคะ ถึงโทรมา”
“คุณแม่ที่รักของผมครับ นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะแม่ ผมกำลังฝันดีเลย ผมว่าแม่ตั้งใจโทรมาขัดจังหวะความฝันผมแท้ๆเลยเนี่ย”ชายหนุ่มพูดพร้อมยื่นมือไปเปิดโคมไฟหัวเตียงของเขา
“ภาวัช ตกลงว่าลูกจะกลับไทยวันไหนกันแน่ แม่จะจองตั๋วเครื่องบินให้เองลูกก็ไม่ยอม”กิ่งกานต์เอ่ยถามลูกชายของเธอผ่านสายโทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้น
“เซอร์ไพรส์ไงครับคุณกิ่งกานต์ ผมกลับไปแม่ก็เห็นเองแหละ แต่ตอนนี้ขอนอนต่อก่อนนะแม่นะ”
“โอเคๆ งั้นแม่วางสายก็ได้ คิดถึงนะครับลูกชาย”
“คร้าบ!! ผมก็คิดถึงแม่คร้าบ ไว้เจอกันเร็วๆนี้ครับผม”
ภาวัชชายหนุ่มวัย 26 ปี ลูกชายคนเดียวของกิ่งกานต์และดนัยหนุ่มนักเรียนนอก หน้าตาดี ตี๋อินเตอร์ ผู้หญิงคนไหนเห็นก็ต้องเหลียวหลังมามอง ภาวัชรูปร่างสูง ค่อนไปทางผอม แต่ก็มีมัดกล้ามเนื้อที่พอดีกับรูปร่างของเขา ผิวขาวสะอาดสะอ้านจมูกโด่งๆ และสันกรามชัดๆของเขา บวกกับตาตี่ๆชั้นเดียวนั้น นับว่าเป็ส่วนผสมที่ลงตัวมากบนใบหน้าของเขา
“ติ๊งต่องๆๆๆๆๆ” เสียงกริ่งหน้าห้องพักของภาวัชดังขึ้นรัวๆในเช้าวันใหม่
ภาวัชรีบลุกขึ้นจากเตียงมาเปิดประตูเพราะเขาทนเสียงน่าหนวกหูนี่ไม่ไหวแล้ว
“เซอร์ไพรส์!!!!!!” เสียงพูดดังขึ้นเมื่อภาวัชเปิดประตูทันใดนั้นก็มีร่างของชายหนุ่มอีกคนพุ่งเข้ามากอดเขาไว้อย่างไวโดยที่ภาวัชไม่ทันได้ตั้งตัว
“เห้ย!! นายมาได้ไงเนี่ยอาทิตย์ มาเมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกทำไมไม่โทรมาก่อน แล้วนี่มาทำอะไร กลับวันไหน” ภาวัชผลักร่างของเพื่อนชายออกจากตัวพร้อมตั้งคำถามใส่เพื่อนแบบรัวๆ
“เดี๋ยวๆๆ นายใจเย็นๆ ให้ชั้นตอบคำถามไหนก่อนดี ฮ่าๆๆๆ”
อาทิตย์อดขำไม่ได้ที่เพื่อนของเขาตื่นเต้นและใขนาดนี้เมื่อได้พบกันชายหนุ่มทั้งสองกอดคอกันเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาในห้องรับแขกภายในห้องพักของภาวัช
“ตกลงว่านายมาทำอะไรที่อังกฤษเนี่ย มาไม่บอกไม่กล่าวกันเลย” ภาวัชยกน้ำผลไม้ใส่แก้วยื่นมาให้เพื่อนของเขาพร้อมทั้งถามคำถาม
“มาถ่ายละคร กลับอาทิตย์หน้า วันนี้มีเวลาพักก่อนเริ่มถ่ายทำพรุ่งนี้ เลยแวะมาหานายนี่แหละ”อาทิตย์ตอบคำถามเพื่อนพลางซดน้ำผลไม้ในแก้วไปพลาง
“คุณพระเอกซุปเปอร์สตาร์ มาถ่ายงานถึงต่างประเทศเลยนะเดี๋ยวนี้ ดังใหญ่แล้วเพื่อนเราฮ่าๆๆๆๆ” ภาวัชแซวเพื่อนของเขา
อาทิตย์ พระเอกละครไทยสุดหล่อชื่อดัง ใบหน้าขาวๆ เรียวๆดวงตาโตๆ และริมฝีปากชมพูระเรื่อของเขา ทำเอาหัวใจสาวๆละลายไปค่อนประเทศ ดาวรุ่งพุ่งแรงของยุคเลยก็ว่าได้เขาและภาวัชเติบโตมาด้วยกัน เป็เพื่อนรักกันมาั้แ่เด็ก เริ่มต้นจากการเป็เพื่อนบ้านสมัยเด็กเรียนที่เดียวกัน ทั้งประถม มัธยม จนกระทั่งเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย นับว่าอยู่ด้วยกันในทุก่เวลาของชีวิตเลยทีเดียว
“นายกลับไทยอาทิตย์หน้า วันอะไร บินไฟล์ทไหน เวลาไหน สายการบินอะไร”ภาวัชรัวคำถามใส่อาทิตย์
“ไม่แน่ใจนะ แปปๆเดี๋ยวโทรถามผู้จัดการก่อน” อาทิตย์รีบล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาต่อสายถึงผู้จัดการ
“ฮัลโหล ว่าไงอาทิตย์” เสียงปลายสายดังขึ้น
“พี่จีจี้ เราบินกลับไทยวันไหน” อาทิตย์รีบเอ่ยถามผู้จัดการของเขา
“ถ้าเป็เวลาที่นี่ก็ตรงกับวันอาทิตย์หน้าไง มีอะไรหรือเปล่า”
“ไม่ๆ ไม่มีครับ พอดีเพื่อนผมถาม แล้วผมลืม ฮ่าๆๆๆ พี่ส่งบอร์ดดิ้งพาสมาให้ผมหน่อยงั้นวางสายนะพี่ บายครับ” พูดจบอาทิตย์ก็วางสายจากผู้จัดการของเขา
“ว่าแต่นายถามทำไมภาวัช ว่าชั้นกลับวันไหน” อาทิตย์รีบถามเพื่อนของเขาทันทีพร้อมทั้งยื่นรายละเอียดไฟล์ทบินที่ผู้จัดการส่งมาให้ภาวัชดู
“โอเค จะได้จองตั๋วกลับไทยพร้อมนายเลยไง” ภาวัชยิ้ม แล้วรีบเข้าเว็บไซต์จองตั๋วเครื่องบินกลับไทยวันเดียวกับเพื่อนของเขา
เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายในกรุงเทพเนติญายังคงรีบเร่งเพื่อไปทำงานเหมือนทุกๆเช้า
“เนเน่ แกไปเชียงใหม่พรุ่งนี้ใช่มั้ย ทำไมวันนี้ยังเข้าบริษัทอีก” กล้วยไม้ถามเพื่อนของเธอที่กำลังเร่งรีบจะออกจากห้อง
“ยังมีงานต้องเคลียร์ก่อนนิดหน่อย ทีมสองเข้ามารับมอบงานด้วยต้องประชุมทั้งวันแน่วันนี้”เนติญาตอบเพื่อนพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่
“งั้นเสร็จแล้วแกก็รีบกลับมานะ เดี๋ยวกล้วยไม้คนนี้จะเตรียมอาหารมื้อใหญ่ไว้เลี้ยงส่งคุณเพื่อนนะค้าาา!!”กล้วยไม้พูดพร้อมส่งจุ๊บให้เพื่อนรักของเธอ ก่อนเนติญาจะรีบวิ่งออกจากประตูคอนโดไป
กล้วยไม้ รูมเมทบวกตำแหน่งเพื่อนรักเพียงคนเดียวของเนติญารู้จักกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยความบังเอิญ จับพลัดจับผลูจนได้มาเป็เพื่อนรักกันจนถึงทุกวันนี้ทุกความทุกข์ความสุขของเนติญามีกล้วยไม้อยู่เคียงข้างเสมอ กล้วยไม้เธอเป็นักเขียนนิยายฟรีแลนซ์เธอจึงทำงานอยู่ที่บ้าน ถ้างานเธอไม่เร่งรีบจนเกินไป เธอก็จะเป็แม่บ้านสาวคอยทำอาหารอร่อยๆให้เนติญาอยู่เสมอๆเวลาอยู่บ้านแม้ว่ากล้วยไม้จะหัวฟู ใส่แว่นตาหนาเตอะ ใส่เสื้อยืดคอย้วยๆตัวโปรดของเธอแต่อย่าให้เธอออกจากบ้านนะ บอกได้คำเดียวว่า ไม่มีใครจำเธอได้แน่นอน
“พี่เนย์ ห้าโมงกว่าแล้ว ผมว่าวันนี้เรากลับกันได้แล้วดีมั้ยพี่ พรุ่งนี้พวกเราบินเช้านะ”คมลูกน้องคนนึงในทีมของเนติญา เอ่ยปากบอกเธอและคนอื่นๆในทีม
“โอเคจ้าทุกคน งั้นวันนี้ไว้แค่นี้ กลับบ้าน!! เจอกันสนามบิน06:30 น. สายไม่ได้นะงานนี้ ตกเครื่องพี่ไม่เบิกค่าเครื่องรอบสองให้นะจ๊ะ”เนติญาแซวลูกน้องในทีมเล่น ก่อนทุกคนจะแยกย้ายกันเก็บของกลับบ้าน
“ก๊อกๆๆ” เนติญาเดินมาเคาะห้องทำงานกิ่งกานต์ ก่อนที่เธอจะกลับบ้าน
“อ้าว ว่าไงเนย์ จะกลับแล้วเหรอ พรุ่งนี้บินไฟล์ทเช้าใช่มั้ย” กิ่งกานต์เอ่ยปากถามเนติญา เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้อง
“ค่ะคุณกานต์ เนย์มาลาคุณกานต์นั่นแหละค่ะ พรุ่งนี้บินไฟล์ทเช้า เลยไม่ได้แวะเข้ามาที่บริษัทแล้ว”
“จ้าเนย์ ขอให้ทุกคนเดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ ฝากบอกเด็กๆในทีมด้วย” กิ่งกานต์อวยพรให้เนติญาและทีมของเธอ
“ขอบคุณมากค่ะคุณกานต์ ยังไงพรุ่งนี้เนย์ค่อยโทรหานะคะ”
พูดจบเนติญาก็ยกมือไหว้กิ่งกานต์และเดินออกมาจากห้อง
เนติญากำลังยืนรอลิฟต์พร้อมลูกน้องในทีมและพนักงานแผนกอื่นๆอีกหลายคน เพราะเป็เวลาเลิกงานหน้าลิฟต์เลยคนเยอะเป็สถานการณ์ปกติในทุกๆวัน
เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้น 1 ทุกคนทะยอยออกจากลิฟต์ เนติญาเธอยืนกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์เพื่อให้คนอื่นๆได้ออกไปก่อนเมื่อถึงคนสุดท้ายเธอก็ค่อยๆเดินออกมา เธอต้องเดินผ่านลิฟต์อีกตัว เพราะลิฟต์ตัวที่เธอลงมาอยู่มุมด้านในของตัวอาคารเธอชายตามองไปยังลิฟต์อีกตัวที่กำลังจะปิด เพราะเธอรู้สึกเหมือนมีสายตาของใครบางคนจับจ้องมาที่เธอ
“พี่เนย์!!!!” เสียงชายหนุ่มะโออกมาพร้อมกับลิฟต์ที่ค่อยๆปิดไป
ตอนนี้เนติญารู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาดลงมากลางตัวของเธอร่างกายของเธอชาและรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว จะก้าวขาเดินต่อไปเธอก็แทบจะทำไม่ได้
67
