บทที่ 24 ขุดสมบัติ
ถงชุนจิ้งรู้สึกโกรธมาก เสียงของเขาดังขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า "สหายสวี! ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้?"
นี่เป็ครั้งแรกที่ถงชุนจิ้งขึ้นเสียงใส่สวีม่าน และยังเป็เพราะผู้หญิงคนอื่นอีก ความอิจฉาในใจของสวีม่านพลุ่งพล่านขึ้นมา "ฉันพูดผิดตรงไหน? ขอโทษนะ! ขอโทษนะคะ! พี่ถง คุณก็รู้นิสัยฉัน ปกติฉันเป็คนพูดตรง ๆ พูดไม่คิด คิดอะไรได้ก็พูดออกมา"
พวกเธอเป็ผู้หญิงเหมือนกัน กลเม็ดแบบนี้ใคร ๆ ก็รู้!
ถงชุนจิ้งพูดจาติดขัด "เธอไม่ควรมาขอโทษฉัน เธอควรไปขอโทษสหายมี่เสวี่ยต่างหาก!"
สวีม่านยิ้มเยาะ มองข่งมี่เสวี่ยที่น้ำตานองหน้า ร้องไห้จนดูน่าสงสารเหมือนดอกท้อที่เปียกน้ำค้างจนน่าเอ็นดู ไม่แปลกที่จะสามารถล่อลวงคู่หมั้นของถงฮั่วไปได้ แถมยังทำให้พี่ชายและน้องชายแท้ ๆ ของถงฮั่วหลงใหลได้ปลื้มอีก
"สหายมี่เสวี่ย ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ถ้าฉันพูดอะไรที่ทำให้เธออับอายขายหน้า ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ อีกอย่างเื่นี้ทุกคนก็รู้กันหมดแล้ว"
ข่งมี่เสวี่ยเป็คนใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองมาตลอด แต่ตอนนี้โดยที่เธอไม่รู้ตัว ชื่อเสียงของตัวเองถูกถงฮั่วทำลายไปหมด
"ไม่ใช่อย่างนั้น... ฉันกับถงฮั่วสนิทกันเหมือนพี่น้อง คู่หมั้นของเธอก็คือพี่เขยในอนาคตของฉัน ฉันจะไปมีความสัมพันธ์อะไรกับเขาได้..."
สวีม่านแทรกการอธิบายของข่งมี่เสวี่ย "สหายมี่เสวี่ย คำพวกนี้เธอไม่ควรมาพูดกับฉัน ถ้ามันเป็แค่ความเข้าใจผิด ถงฮั่วเป็เด็กสาววัยกำลังเบ่งบาน ทำไมต้องคิดมากถึงขนาดอาสาลงมาชนบทเป็เยาวชนนักเรียนด้วย ถูกต้องไหม?"
ข่งมี่เสวี่ยขบกรามแน่น เธอมองออกแล้วว่าสวีม่านคนนี้ชอบถงชุนจิ้ง อีกฝ่ายถึงได้จงใจมาหาเื่เธอ
"ระหว่างฉันกับฮั่วฮั่วมีเื่เข้าใจผิดกัน ฉันจะอธิบายให้ทุกอย่างกระจ่างเอง" ใบหน้าอ่อนหวานของข่งมี่เสวี่ยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ช่างน่าประทับใจเหลือเกิน
อย่างน้อย ๆ ก็ทำให้สองพี่น้องตระกูลถงผู้โง่เง่าประทับใจได้
ถงชุนจิ้งปลอบเธอ "ฉันเชื่อเธอ"
ถงชุนชู่รีบพูดขึ้นมาด้วย "พี่มี่เสวี่ยครับ ผมก็เชื่อคุณเหมือนกัน"
สวีม่านเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ดวงตาก็ฉายแววเ็า ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมถงฮั่วถึงได้โกรธจนต้องตัดความสัมพันธ์กับพี่น้องตระกูลถง
ข่งมี่เสวี่ยมาอยู่ที่เขตพักอาศัยเยาวชน ส่วนถงฮั่วขึ้นไปบนูเากับพวกชาวบ้านแล้ว
ก่อนจะเข้าไปในูเา เฉิงเสี่ยวอวี่เอ่ยเตือน ถงฮั่วจึงมัดปลายแขนเสื้อและขากางเกงให้แน่น
ที่นี่มีแมลงชนิดหนึ่งเรียกว่าตัวเห็บ ตอนที่ยังไม่กัดคน มันจะตัวแบน ๆ แต่พอกัดคนและดูดเืแล้ว มันจะพองกลมขึ้นมา
มันสามารถมุดเข้าไปได้ทุกช่องทาง เวลากัดจะเจ็บมาก ถ้าโชคไม่ดีอาจทำให้มีไข้ได้
สิ่งนี้ถ้าไม่ระวังมันก็จะเข้าไปในหู ตอนที่ถงฮั่วได้ยินครั้งแรก ตอนกลางคืนเธอถึงกับต้องใช้สำลีอุดหูตอนนอน ป้องกันไม่ให้เห็บคลานเข้าไปในหู
หลังฝนตก อากาศบนูเาสดชื่นและเย็นสบาย สูดลมหายใจลึก ๆ ก็จะได้กลิ่นหอมของพืชพรรณ
เฉิงเสี่ยวอวี่สอนถงฮั่วแยกแยะเห็ดและผักป่า ระหว่างทางพวกเธอเจอกับเหล่าเยาวชนนักเรียนแต่ไม่มีใครทักทายกัน
ถงฮั่วเองก็รู้จักสัตว์ป่าบนเขามากมาย ไม่นานก็สามารถแยกกับเฉิงเสี่ยวอวี่ไปหาเห็ดเองได้
ก่อนที่เฉิงเสี่ยวอวี่จะจากไป เธอเตือนถงฮั่วว่าให้เก็บเห็ดแค่บริเวณรอบนอกของูเา อย่าวิ่งเข้าไปในป่าลึก
ถงฮั่วเก็บเห็ดหูหนูดำและผักกูดได้บ้าง และยังพบเห็ดหอมมากมายบนต้นไม้ที่ตายแล้วต้นหนึ่ง
ขณะเดินไปเรื่อย ๆ ถงฮั่วก็เห็นเห็ดสนที่ขึ้นอยู่รอบโคนต้นสน เห็ดสนมีเนื้อัันุ่มลื่น รสชาติอร่อยและมีมูลค่าสูง
ตะกร้าของถงฮั่วใส่ไม่พออีกแล้ว เธอจึงย้ายเห็ดจำนวนมากไปไว้เก็บในพื้นที่มิติ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะดินแดนทางเหนืออุดมสมบูรณ์หรือเพราะเธอโชคดี ชาติก่อนเธอเดินหาของในูเาทั้งเช้าก็ยังเก็บได้ไม่มากเท่าตอนนี้ที่ใช้เวลาแค่ครู่เดียว
ยิ่งเดินไปทัศนวิสัยก็ยิ่งมืดลง ถงฮั่วพบว่าตัวเองเดินเข้ามาในป่าลึกโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว
ถงฮั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจจะเดินกลับ แต่พอหันหลังกลับ เธอก็เห็นเงาสีเทาเคลื่อนตัวผ่านไป
แม้ว่ามันจะเคลื่อนที่เร็วมาก แต่ถงฮั่วก็เห็นชัดเจนว่ามันคือกระต่ายอ้วนตัวหนึ่ง!
กระต่ายอ้วน = เนื้อ!
ถงฮั่ววางตะกร้าลงในพื้นที่มิติเพื่อให้มือว่างสำหรับการจับกระต่าย
แต่ถงฮั่วประเมินตัวเองสูงเกินไป ถึงเธอจะค่อย ๆ ย่องอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังทำให้กระต่ายตัวข้างหน้าใ จนเธอต้องกระโจนเข้าไปจับมันก่อนจะได้เข้าใกล้ แต่อย่างที่คิดไว้ กระต่ายก็หนีไปเสียก่อน!
ก่อนที่มันจะวิ่งหนีไป มันยังหันกลับมามองถงฮั่วด้วยสายตาดูถูกอีกด้วย
ถงฮั่ว "..."
เธอไม่ควรเดินเข้าป่าไปอีกแล้ว แต่ดันเจอหมูป่าขึ้นมา...
พอหันหน้าไป ถงฮั่วก็สบตากับหมูป่าสีดำตัวใหญ่หนักสามสี่ร้อยชั่งเข้าพอดี
บ้าเอ้ย!
สัตว์ของูเาทางเหนือกลายเป็ปีศาจกันหมดแล้วหรือไง?
หมูป่าก็รู้จักวางกับดักคนด้วย?
ในจังหวะที่หมูป่าพุ่งเข้ามา ถงฮั่วก็หลบเข้าไปในพื้นที่มิติของเธอ
ผ่านไปสักพัก ถงฮั่วจึงเดินออกมา
ทันทีที่เธอออกมา หมูป่าก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง!
หมูป่าตัวนี้ยังอยู่ที่นี่อีกหรือ!
ถงฮั่วเข้าไปในพื้นที่มิติอีกครั้ง
ก่อนที่ถงฮั่วจะเข้าไปในพื้นที่มิติครั้งนี้ เธอได้ยินเสียงของหนัก ๆ กระแทกดัง
หลังจากผ่านไปสิบนาที ถงฮั่วก็ออกมาอีกครั้ง คราวนี้เธอระมัดระวังมากกว่าเดิม หากมีการซุ่มโจมตี เธอก็จะรีบกลับเข้าไปในพื้นที่มิติทันที
โชคดีที่คราวนี้ไม่มีอันตรายแล้ว เพราะหมูป่าตัวเมื่อครู่ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนสลบไปเสียก่อน
ถงฮั่วเสียดายหมูป่าตัวนี้จึงค่อย ๆ เข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง หลังจากแน่ใจว่ามันไม่ได้แกล้งสลบ เธอจึงหยิบมีดออกมาแทงซ้ำอีกสองสามครั้ง แล้วโยนมันเข้าพื้นที่มิติ
ตอนนี้เธอต้องรีบลงจากเขาแล้ว กลิ่นคาวเืตรงนี้อาจจะดึงดูดสัตว์ป่าตัวอื่นมา มันไม่ปลอดภัย อีกอย่างเฉิงเสี่ยวอวี่และคนอื่น ๆ อาจจะคิดว่าเธอเกิดเื่
การขึ้นเขาครั้งนี้ได้หมูป่ามาตัวหนึ่งก็นับว่าเธอได้กำไรอันยิ่งใหญ่แล้ว!
แต่เพิ่งจะหันหลังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ถงฮั่วก็สะดุดล้มลงเสียแล้ว!
การล้มในป่าเขาอาจจะเป็เื่เล็กหรือเื่ใหญ่ก็ได้ ถ้าเกิดล้มลงไปโดนพุ่มหนามหรือตอไม้แหลม ๆ มันก็จะเป็เื่ใหญ่ได้
ใบหน้าของถงฮั่วถูกพุ่มหนามข้างทางบาดจนเป็แผล ฝ่ามือก็ถูกก้อนหินบนพื้นขูดจนถลอกด้วย
ถงฮั่วที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นพยายามลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก หัวเข่าเป็รอยถลอกปอกเปิก มีเศษหินเล็ก ๆ ติดอยู่ไม่น้อย
ถงฮั่วนั่งลงบนพื้น ใช้น้ำวิเศษทำความสะอาดาแที่ขาและมือ
จู่ ๆ ถงฮั่วก็เหลือบไปเห็นพืชที่มีผลสีแดงเป็พวงอยู่ในพุ่มหญ้าข้าง ๆ เธอสงสัยว่ามันอาจจะเป็โสมป่า
เธอกลืนน้ำลายลงคอ ไม่สนใจว่าเืของหมูป่าที่อยู่ไม่ไกลจะดึงดูดสัตว์ป่าอะไรมา ก้มตัวลงคลานเข้าไปสำรวจ 'ผลสีแดง' พวงนั้นอย่างละเอียด
"พี่สาวถง!"
"สหายถง!"
ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า ถงฮั่วจะใช้มีดครัวค่อย ๆ ขุดโสมอายุร้อยปีที่มีน้ำหนักกว่าครึ่งชั่งและมีสภาพดีเยี่ยมขึ้นมาได้จริง ๆ ของแบบนี้ถ้าจะเรียกว่าเป็าาโสมก็คงไม่เกินไป
เสียงะโที่ดังแว่ว ๆ ทำให้ถงฮั่วสะดุ้ง เธอรีบได้สติกลับมา ห่อโสมอย่างระมัดระวังแล้วเก็บเข้าไปในพื้นที่มิติ
จากนั้นเธอก็หยิบตะกร้า รีบรุดลงจากูเา!
ถงฮั่ววิ่งเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้น ไม่นานก็มาถึงเชิงเขา
เฉิงเสี่ยวอวี่เห็นถงฮั่วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ฉันนึกว่าคุณเป็อะไรไปเสียแล้ว!"
"ทำไมเธอถึงฟังภาษาคนไม่รู้เื่แบบนี้ บอกแล้วไงว่าอย่าเข้าป่าไปลึก ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา พวกเราก็ต้องซวยไปด้วย!" เผิงต้าเหม่ยพูดอย่างไม่พอใจ
"พอเถอะ ๆ ! เธอก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?" เฉิงเสี่ยวอวี่ช่วยปกป้อง
เผิงต้าเหม่ยรู้สึกไม่สบายใจ ก่อนถงฮั่วจะมา เธอกับเฉิงเสี่ยวอวี่สนิทกันมากที่สุด แต่ตอนนี้เฉิงเสี่ยวอวี่กลับเริ่มพูดแทนถงฮั่วแล้ว
"ฉันผิดเอง ขอโทษนะ คราวหน้าฉันจะระวังให้มากกว่านี้" ถงฮั่วพูด
เฉิงเสี่ยวอวี่ยิ่งรู้สึกว่าถงฮั่วเป็คนดี ยอมรับผิดเมื่อทำผิด ตรงไปตรงมาและจริงใจมาก
173
