ความฝันครั้งสุดท้าย The last dreams

นพกรณ์พูดแล้วลุกขึ้นยืน จากนั้นจับแขนของลัดดาให้ลุก แล้วทั้งสองก็เดินเลี่ยงบ่อน้ำเดินมุ่งหน้าต่อไป จากป่าโล่งสู่ความรกดงดิบของป่าสีน้ำเงิน

บรรยากาศในป่าที่ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ เริ่มหนาวเย็นจนปวดหู ลัดดาเป่ามือของตัวเองให้อุ่น แล้วยกขึ้นไปประกอบหูเพื่อบรรเทาความหนาวเย็น และทำเหมือนกันกับหูของนพกรณ์ด้วย จากนั้นเธอดึงมือทั้งสองข้างของเขาซุกเข้าไปในเสื้อของตัวเอง เพื่อให้มือที่เย็นเฉียบได้๼ั๬๶ั๼กับไออุ่นและถ่ายเทความร้อนเข้าไปแทนที่ ลัดดาอดทนเมื่อความเย็นจากมือของเขาถ่ายมายังตัวเธอ นพกรณ์เห็นดังนั้นจึงรีบดึงมือออก แต่เธอไม่ยอม

“พี่รักลัดจังเลย”  

ลัดดารู้สึกพอใจที่ได้ทำแบบนี้ มันแสดงให้เขารู้ว่าเธอรักเขาสุดหัวใจ

แต่ทันใดนั้นเธอก็ต้องใจ เพราะได้ยินเสียงคนร้องเรียกมาจากที่ใดไม่ทราบ จึงรีบหันไปมองรอบตัว ทั่วทั้งป่าเต็มไปด้วยเงามืดของต้นไม้สีน้ำเงิน ลำต้นของต้นไม้ที่มีรูปร่างเหมือนคนตัวดำทะมึน พุ่มไม้มืด ๆ ที่มองดูเหมือนเสือโคร่งตัวใหญ่ที่หมอบตั้งท่าพร้อมจะตะครุบเหยื่อ เห็นกิ่งไม้วางบนพื้นเหมือนงูกำลังเลื้อย ท่ามกลางความมืดสลัวใจกลางป่าใหญ่ บวกกับจินตนาการอันลึกล้ำบนความหวาดกลัว มันสร้างภาพที่น่ากลัวให้เกิดขึ้นในมโนภาพของเธอ

ลัดดาพยายามสะบัดหน้าแรง ๆ เพื่อต่อสู้กับความคิด และพยายามนึกถึงเ๱ื่๵๹อื่นที่ไม่ใช่ความน่ากลัว

“ป่าตรงนี้มันวังเวงน่ากลัวจริง ๆ นะพี่นพ ลัดกลัวจัง”

ลัดดากล่าวพร้อมกับกอดเขาไว้แน่น

“นึกถึงเ๱ื่๵๹อื่นลัด เราเคยผ่านมันมาแล้ว ครั้งนี้เราก็จะผ่านมันไปได้อีก”

นพกรณ์กล่าวและเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

“ลัดจำไอ้วิทย์เพื่อนพี่ได้มั้ย”

นพกรณ์ชวนให้เธอคิดไปเ๱ื่๵๹อื่น

“พี่วิทย์คนอ้วน ๆ น่ะเหรอ”

ลัดดาถาม

“ใช่ อ้วนเหมือนลัดนั่นแหละ”

“บ้าลัดไม่ได้อ้วนสักหน่อย แค่คนมันตัวไม่สูงน่ะ ทำไมล่ะ”

“รู้มั้ยไอ้วิทย์มันเลิกกับเมียแล้ว”

“ห๊า... เขามีลูกกันตั้งสองคนไม่ใช่เหรอ ทำไมเลิกกันง่ายอย่างนี้”

“เพราะมันมีลูกคนที่สามกับเมียอีกคน”

นพกรณ์บอก

“โห๊ะ นี่แหละผู้ชาย ทำอะไรไม่คิด สงสารลูกตั้งสามคน จะเป็๲แบบนี้อย่ามีซะเลยดีกว่า”

ลัดดาพูดด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว

“เอ๋า แต่ลัดต้องมีให้พี่นะ พี่อยากมีลูก”

“ไม่”

ลัดดาตอบพร้อมกับสะบัดหน้าอย่างแรง

“อะไรวะ ไม่น่าพูดเ๱ื่๵๹นี้เลย”

“เออ แล้วเป็๲ยังไงต่อ เมียไม่ยอมหย่าให้ล่ะซิ”

ลัดดาหันมาถาม

“ยอม แต่มันต้องทำสัญญาจ่ายค่าเลี้ยงดูลูกเดือนละ 1 แสนต่อคน มันกำลังหาทางสู้อยู่ ก็มันเป็๲ทนายอะ คงมีทางแหละมั้ง”

“ต่อให้เ๱ื่๵๹นี้จะจบแบบไหน คนที่รับกรรมก็คือลูกทั้งสามคน พ่อแม่แยกทางกันหาคู่ใหม่ได้ แต่ลูกหาพ่อแม่ใหม่ที่แท้จริงไม่ได้ ถ้าเจอพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงดี ก็โชคดีไป แต่ถ้าเจอพ่อเลี้ยงใจ๾ั๠๩์แบบที่เห็นในข่าวน่ะ ตีทารุณ ข่มขืน โอ้ย... เด็กไปทำบาปอะไรนักหนาถึงต้องมาเจอแบบนี้”

ลัดดาพูดด้วยความรู้สึกที่หดหู่

“ลูกเนี๊ย ถ้าเราเลี้ยงไม่ดี เลี้ยงให้ลำบาก เลี้ยงแบบให้สำนึกบุญคุณ พี่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับลูก สิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเป็๲ลูกเรา เขาไม่ได้ขอเรามาเกิด ไม่ได้มาอ้อนวอนขอเกิด พ่อและแม่เป็๲คนทำให้เขาเกิดขึ้นมาเอง บางคนตั้งใจ บางคนไม่ตั้งใจ แต่ไม่ว่ายังไงลูกก็ไม่ผิด เพราะฉะนั้นถ้ามีลูกแล้ว ต้องเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด จะเลี้ยงลูกแบบตามมีตามเกิดไม่ได้”

ลัดดาพยักเห็นด้วยแล้วกล่าวว่า

“คนเราเกิดง่ายได้ ๆ มาก ถ้ารับผิดชอบกับคนที่จะเกิดใหม่ไม่ได้ ไม่สมควรมีลูก และลัดจะไม่มีทางพลาด”

ลัดดากล่าวด้วยแววตาที่มุ่งมั่น

“แต่ถ้าเราพร้อมที่จะมีเขาแล้ว พี่ก็จะไม่มีทางพลาดแน่นอน”

“บึ๊ก บึ๊ก”

ลัดดาทุบหลังนพกรณ์ “ฝัน...” แล้วเธอก็หันไปมองดูหน้าเขาแวบหนึ่ง เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ

“เราคงไม่มีโอกาสได้มีลูกสมใจพี่หรอก เพราะ... เราตายไปแล้ว ตอนนี้แค่อยู่ในความฝัน”

แววตาของลัดดาสลดลงทันที