สะดุดรักมิสเตอร์หลิง (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 ใครบอกเธอว่าฉันเป็นประธาน! (1)

        ถังเมิ่งยืนอยู่บนถนน ตีอกชกหัวคิดหนักอยู่นาน แต่ก็บอกไม่ได้ว่าคือรายการอะไร

        ทันใดนั้นกู้อันซินก็นึกถึงเกมของพี่สาม เลยถามเธอว่า “เป็นรายการสัมภาษณ์เกี่ยวข้องกับซอฟต์แวร์ใช่ไหม”

        ถังเมิ่งเบิกตากว้าง ชี้กู้อันซินทันที “ดูเหมือนจะเป็นรายการสัมภาษณ์จริงๆ!”

        “พี่สามมีความสามารถพัฒนาซอฟต์แวร์เกม ความจริงแล้วการแนะนำซอฟต์แวร์ในรายการสัมภาษณ์เล็กๆ บางรายการก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

        กู้อันซินยิ้ม รู้สึกชื่นชมหลิงเย่ว์ คิดไม่ถึงเลยว่าคนพิการอย่างเขาจะเคยโดดเด่นจนได้ออกโทรทัศน์ด้วยเหรอเนี่ย

        ถังเมิ่งเห็นกู้อันซินพูดแบบนี้ก็หยุดคิดอีก แต่ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

        “ฉันรู้สึกว่าครั้งนั้นไม่ใช่รายการสัมภาษณ์เล็กๆ พี่อันซิน พี่สามคงไม่ใช่คนใหญ่คนโตหรอกใช่ไหม ดูครั้งก่อนที่เขากับบอสเซียวอยู่ด้วยกันสิ เหมือนเพื่อนเลย ไม่มีความรู้สึกเหมือนเจ้านายกับพนักงานเลยสักนิด อีกทั้งท่วงท่าของพี่สามยังดูยิ่งใหญ่กว่าบอสเซียวเสียอีก”

        กู้อันซินกลับไม่ได้คิดแบบนั้น

        “นิสัยของเขาเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่ประจบสอพลอใคร เธอดูสิ อยู่บ้านฉันยังทำท่าทางเหมือนบอสใหญ่เลย”

        ถังเมิ่งคิดๆ ดูก็รู้สึกเหมือนกันจึงไม่พูดอะไรอีก

        แต่กู้อันซินได้รับแรงบันดาลใจเขียนการ์ตูนเรื่องใหม่จากคำพูดของถังเมิ่ง! หัวหน้าบรรณาธิการซย่าต้าชวนบอกว่าช่วงนี้โปรโมตแนวสาวน้อยอยู่ไม่ใช่เหรอ

        เธอใช้พี่สามเป็นต้นแบบบวกกับการคาดเดาของถังเมิ่งมาสร้างการ์ตูนสาวน้อยได้

        อืม ใช้ชื่อว่า ‘ท่านประธานตกลงมาจากฟ้า’

        แค่ได้ยินก็เกิดฟองสีชมพูขึ้นมาแล้ว!

        แม้ว่าพี่สามไม่ใช่คนใหญ่คนโต เธอก็ทำให้เขาเป็นได้!

        เมื่อกลับมาถึงบ้านด้วยความดีใจ กู้อันซินก็พบว่าพี่สามเลิกงานแล้ว

        อลิซยืนอยู่ข้างๆ เขา พูดอะไรบางอย่าง

        ทันทีที่กู้อันซินเปิดประตู อลิซก็หยุดพูดแล้วมองกู้อันซิน

        “อา...ฉัน รบกวนพวกคุณทำงานหรือเปล่า” กู้อันชินชี้ตนเอง

        เห็นได้ชัดว่าเพราะเธอเข้ามา อลิซถึงได้หยุดพูด

        “ฉันเข้าใจแล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ” หลิงเย่ว์ส่งสายตาให้อลิซ

        อลิซรับคำสั่ง “ค่ะ” จากนั้นก็พยักหน้าให้กู้อันซิน เดินจากไป

        กู้อันซินส่งอลิซออกจากบ้าน วางเสื้อผ้าที่ซื้อมาในวันนี้ลง แสร้งถามหลิงเย่ว์อย่างไม่ใส่ใจนักว่า “เมื่อกี้พวกนายคุยเรื่องอะไรกันเหรอ ทำไมพอฉันเข้ามาแล้วถึงหยุดพูดล่ะ”

        หลิงเย่ว์เงยหน้ามองกู้อันซิน หน้าผากใสๆ ของเธอมีเหงื่อไหลเล็กน้อยจากการรีบมาขึ้นรถให้ทัน เม็ดเหงื่อใต้แสงไฟสะท้อน ทำให้ใบหน้าของเธอดูอ่อนเยาว์และเปี่ยมไปด้วยออรา

        เมื่อกี้อลิซรายงานการตรวจสอบให้เขา ซึ่งก็คือการตรวจสอบกู้อันซินนั่นเอง

        กู้อันซิน เพศหญิง จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยตอนอายุยี่สิบสองปี ถูกตัดสินจำคุกหกเดือนเพราะเกี่ยวข้องกับคดียาเสพติด ถูกคุมขังในเรือนจำกลางกั่งซี

        อลิซกล่าวว่า “ที่นั่นเป็นเรือนจำรวมชายหญิง เวลาส่วนใหญ่ที่เธอถูกคุมขังไม่ได้บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ดิฉันสืบได้ข่าวมาว่าเธอเคยโดนผู้คุมเรือนจำคุกคามทางเพศมาครึ่งปี ต่อมาดูเหมือนจะได้รับการปล่อยตัวจากการช่วยเหลือของใครบางคน แต่ผู้คุมเรือนจำคนนั้นยังทิ้งความหวาดกลัวที่ยากจะลบเลือนในจิตใจของเธอ หลังจากที่เธอออกจากเรือนจำได้ไม่นาน ผู้คุมเรือนจำคนนั้นก็ลาออกด้วยเหตุผลบางอย่าง”

        อลิซทำงานได้มีประสิทธิภาพมาก เธอตรวจสอบสิ่งที่หลิงเย่ว์อยากรู้ได้อย่างชัดเจน

        หลิงเย่ว์ตกใจมาก

        แม้แต่การพูดถึงโครงการขนาดใหญ่มูลค่าหลายหมื่นล้านก็ยังไม่น่าตกใจเท่ากับการรู้อดีตของกู้อันซินขนาดนี้

        เห็นได้ชัดว่ามีประวัติที่หนักหนาสาหัส แต่กู้อันซินก็ยังมีหัวใจที่ยึดมั่นในความตั้งใจเดิม มีชีวิตที่เต็มไปด้วยความฝันและความคาดหวัง

        ยังคงมีเสน่ห์และสดใสขนาดนี้

        หลิงเย่ว์รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

        เมื่อกู้อันซินกลับมาขัดจังหวะการรายงานของอลิซกะทันหัน หลิงเย่ว์ยังคงรู้สึกเจ็บปวดและตกใจ

        แต่เขารู้ว่าวิธีที่ดีที่สุดที่จะปลอบใจกู้อันซินได้ก็คือไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก

        “พวกเรากำลังพูดถึงงานในวันนี้” หลิงเย่ว์พูด “เธอมาแล้ว ไม่สะดวก”

        “อ๋อ...” กู้อันซินเบ้ปาก ไม่สนใจงานของพวกเขา