สายลมเย็นพัดผ่านท้องพระโรงเฉิงหานมองลึกเข้าไปในดวงตาของอันหลานราวกับพยายามค้นหาคำตอบที่เธอซ่อนอยู่ ขณะที่มือของเขายกขึ้นแตะกลีบดอกไม้สีทอง
"สิ่งนี้...มันไม่ใช่ของตกแต่งธรรมดาใช่หรือไม่?" เฉิงหานถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่สายตาของเขาแสดงความสงสัยอย่างชัดเจน
อันหลานรู้สึกถึงแรงกดดันในอากาศเธอพยายามสงบสติและตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุด"ข้าเพียงแต่สงสัยในความงดงามของมันเพคะหม่อมฉันไม่ทราบว่ามันมีความหมายใดเป็พิเศษ"
เฉิงหานเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ถ้าท่านหญิงบอกว่าไม่มีความลับ ข้าก็จะไม่ซักไซ้แต่ข้าอยากให้ท่านหญิงระวังตัวที่นี่...ไม่ปลอดภัยสำหรับผู้ที่ไม่รู้จักเล่ห์เหลี่ยมของราชสำนัก"
หลังจากเหตุการณ์นั้นอันหลานพยายามหลบเลี่ยงเฉิงหานให้มากที่สุด แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้ว่าเขาเริ่มสงสัยในตัวเธอ เธอไม่มีทางรู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป
ในค่ำคืนนั้นอันหลานกลับมาถึงจวนแม่ทัพพร้อมกับความคิดที่สับสน เธอเปิดคัมภีร์อีกครั้งหวังว่าจะได้คำตอบเพิ่มเติมเกี่ยวกับบุปผาแห่งโชคชะตา
ข้อความในคัมภีร์:
"บุปผาแห่งโชคชะตาไม่ได้มีเพียงดอกเดียวหากแต่ประกอบด้วยกลีบดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ในสถานที่สำคัญทั้งห้า"
ข้อความนี้ทำให้อันหลานเข้าใจว่ากลีบดอกไม้สีทองที่เธอพบในวังหลวงเป็เพียงจุดเริ่มต้น
"ถ้าฉันต้องรวบรวมทั้งหมดฉันจะต้องเข้าไปพัวพันกับราชสำนักมากขึ้นอีก...และนั่นอาจเป็สิ่งที่อันตรายที่สุดที่ฉันเคยทำ"
เช้าวันรุ่งขึ้นข่าวลือเกี่ยวกับการสมคบคิดเริ่มแพร่กระจายในจวนแม่ทัพเสี่ยวลู่กระซิบกับอันหลานขณะช่วยเธอแต่งตัว
"ท่านหญิง ข้าได้ยินมาว่าในวังหลวงมีแผนการลอบสังหารเกิดขึ้นผู้ที่เกี่ยวข้องดูเหมือนจะเป็ขุนนางระดับสูง"
อันหลานรู้สึกเย็นวูบในใจขุนนางระดับสูงในวังหลวงที่เธอเจอเมื่อวานนี้ล้วนดูน่าเกรงขามแต่เื้ัความสง่างามนั้นอาจเต็มไปด้วยเล่ห์กล
ในคืนนั้นขณะที่อันหลานกำลังครุ่นคิด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
"ใคร?" เธอถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง
"ข้าเอง เฉิงหาน"
อันหลานลุกขึ้นและเปิดประตูเฉิงหานก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขาเปล่งประกายอย่างเยือกเย็น
"ข้ามีเื่สำคัญจะบอกท่านหญิง"
"เื่อะไรหรือเพคะ?"
"มีคนในวังหลวงที่กำลังวางแผนทำลายแคว้นฉู่พวกเขากำลังรวบรวมกลีบดอกไม้เช่นเดียวกับที่ท่านหญิงพบข้าจึงอยากถามว่า...ท่านหญิงกำลังทำอะไรกันแน่?"
คำถามนั้นทำให้อันหลานรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเธอต้องหาคำตอบที่เหมาะสมก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย
อันหลานสูดลมหายใจลึก"หม่อมฉันไม่รู้เื่เกี่ยวกับแผนการลอบสังหารและเื่กลีบดอกไม้หม่อมฉันเพียงพบมันโดยบังเอิญ"
เฉิงหานมองเธอด้วยสายตาที่นิ่งเฉย"ถ้าท่านหญิงพูดจริง ข้าก็หวังว่าท่านหญิงจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งนี้เพราะมันอันตรายเกินไป"
หลังจากที่เฉิงหานจากไปอันหลานเริ่มตระหนักว่าเธอไม่มีเวลาที่จะลังเลอีกต่อไปเธอต้องเริ่มค้นหากลีบดอกไม้ที่เหลือให้เร็วที่สุดและระวังไม่ให้ใครรู้ถึงจุดประสงค์ของเธอ
แต่ใครกันที่กำลังรวบรวมกลีบดอกไม้เหล่านี้? และพวกเขามีเป้าหมายอะไร?
อันหลานมองออกไปนอกหน้าต่างใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นและมันจะเต็มไปด้วยอันตรายที่เธอไม่อาจคาดเดาได้
156
