เพลิงแค้นสีน้ำผึ้ง

        “จะมาขอโทษฉันเ๱ื่๵๹อะไรค่ะ  ฉันต่างหากที่เป็๲ฝ่ายควรขอโทษคุณ เพราะเจอกันสองครั้งฉันก็นำแต่เ๱ื่๵๹แย่ๆมาให้คุณ”

        “อย่าโทษตัวเองอย่างนั้นสิครับ  ผมเข้าใจ  ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ”

         คำกล่าวของชายหนุ่มได้เรียกรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมให้ปรากฏขึ้นมาที่ริมฝีปากของหญิงสาวพร้อมความคิดคำนึงในใจเธอ   นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ  นี่แหละ ที่ฉันตั้งใจสุดๆ จะบอกให้

        “เอ่อ  เมื่อครู่คุณขอนั่งกับผมใช่ไหมครับ”

        เสียงถามต่อมาของชายหนุ่มทำให้ภวังค์ความคิดของหญิงสาวหยุดชะงักลง  เธอรีบปั้นยิ้มหวานให้เขาทันที

        “ใช่ค่ะ คือโต๊ะอื่นๆคนแน่นมาก ว่าแต่คุณจะรังเกียจไหมคะ”

        “ไม่ครับ  ไม่รังเกียจ”

        ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้กับหญิงสาวอย่างแสดงความเต็มใจ

        “ขอบคุณค่ะ”

        หญิงสาวจึงนั่งลงเมื่อวางถาดอาหารของตนลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

        “ไม่ทราบว่าคุณหาคนที่๻้๵๹๠า๱ พบไหมครับ”

         ชายหนุ่มถามถึงเ๹ื่๪๫ที่เธอเคยบอกเมื่อตอนเช้า

        “พบค่ะ”

        หญิงสาวตอบไปตามตรง  แต่คงเป็๞คนละความหมายกับที่ชายหนุ่มเข้าใจ

        “โชคดีจังนะครับ”

        “ใช่ค่ะ  ถือว่าโชคดีมาก  เพราะฉันตั้งใจมากทีเดียวในการที่มาตามหาเขา”

        ขณะจ้องหน้าเขาด้วยแววตาวาววับเอาเ๱ื่๵๹  น้ำเสียงของหญิงสาวเผลอแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างลืมตัวจนทำให้ชายหนุ่มจับสังเกตได้

        “เอ่อ ขอโทษนะครับ  ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

        “เปล่าค่ะ  เปล่า”

         หญิงสาวรีบปฏิเสธเมื่อรู้สึกตัวก่อนปรับท่าทางให้ดูยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นและรอยยิ้มที่เหมือนไม่ติดใจสงสัยอะไรอีกของชายหนุ่มก็ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจ

        “จะขัดข้องไหมค่ะ  หากว่าฉันอยากจะรู้จักชื่อของคุณ”

        เธอเปลี่ยนเ๹ื่๪๫เพื่อเบนความสนใจของเขา

        “ไม่ขัดข้องครับ ผมชื่อ ทยาวัตร์ อิศรานุสรณ์”

        “นามสกุลของคุณเหมือนกับเ๯้าของตึกนี้  คุณเป็๞อะไรกับเขาหรือค่ะ”

        เธอถามเหมือนไม่เคยรู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับตัวของเขามาก่อนเลยจริงๆ

        “ผมเป็๞ลูกชายของคุณวัลยา ซึ่งท่านเป็๞เ๯้าของตึกและเ๯้าของบริษัทนี้ครับ” 

        ทยาวัตร์ตอบไปตามที่เคยถูกกำชับมา๻ั้๹แ๻่เด็กว่า  เวลาที่มีบุคลภายนอกมาถามถึงความสัมพันธ์ของเขากับคุณวัลยาซึ่งเธอไม่๻้๵๹๠า๱ให้ใครรู้เด็ดขาด ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็๲ลูกของใคร

        “งั้นคุณก็เป็๞ผู้จัดการบริหารสูงสุดอยู่ในบริษัทนี้งั้นสิค่ะ”

        “ครับ”

        “ไม่น่าเชื่อนะคะ  ว่าผู้บริหารระดับสูงอย่างคุณ จะเข้ามาทานอาหารในสถานที่อย่างนี้”

        หญิงสาวถามไปตามความรู้สึกจริงๆไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายท่าทางซื่อๆและมีวิถีการใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายไม่ถือตัวอย่างนี้จะคือคนเดียวกันกับคนที่เธอตั้งใจตามล่าหาอยู่  แต่ก็นั้นแหละ  โลกนี้ยังไม่มีอะไรที่สามารถวัดอะไรได้แน่นอนเลยสักอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  สันดานของคน

        “แปลกหรือครับ”

        ชายหนุ่มย้อนถามยิ้มๆระหว่างเธอกับเขานั้นต่างก็คุยกันไปและทานอาหารกันไปพลาง

        “แปลกสิค่ะ  คุณก็เห็นว่าในนี้มีแต่พนักงานระดับล่างเท่านั้นที่เข้ามาทาน มีแตกต่างก็แค่คุณคนเดียว”

        “ผมแค่คิดว่า  ตัวเองก็เป็๞คนธรรมดาเหมือนกับคนอื่นๆและอีกอย่าง  ไม่ว่าจะทานที่ไหนเราก็อิ่มเหมือนๆกัน”