เกิดใหม่เป็นหญิง!?

    Ch.10 ลุงเคนาส

    วันรุ่งขึ้นผมลืมตาตื่นขึ้นก็สายแล้วเพราะเรื่องเมื่อวานทำให้ผมตาค้างนอนตาแทบไม่หลับ..เพราะว่าท่านแม่ที่มาอาบน้ำกับผมด้วยนั้นท่านบังคับให้ผมขัดถูน้องสาว..เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่ผมไม่เคยได้รับ.. และผมจะไม่มีวันทำอีกเด็ดขาด!
    ผมลุกขึ้นไปอาบน้ำเช่นตามปกติจากนั้นก็เดินไปยังห้องอาหารซึ่งก็พบว่าจานอาหารได้ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วแต่ไร้วี่แววของท่านแม่.. ส่วนท่านพ่อล่ะก็ต้องไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิตั้งแต่เมื่อวานซืนและเช่นเดิมท่านติดงานเฮ้ออ..ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยปกติท่านแม่จะต้องบอกผมไว้เสมอว่าจะไปไหน..แต่ครั้งนี้ท่านลืมบอกผมดูเหมือนน่าจะเป็นงานด่วน..ก่อนที่ผมจะส่งเสียงเรียกพ่อบ้านที่ทำหน้าที่จัดสรรอาหารในมื้อนี้"ลุงเคนาส!"สักครู่หนึ่งก็มีร่างของชายแก่สุภาพบุรุษสวมชุดสูทที่ปักตราประจำคฤหาสน์นี้ซึ่งก็คือ อินทรีย์สยายปีกerror loadedภาพประกอบการอธิบายลุงเคนาสมีใบหน้าที่คมเข้ม ดวงตาแหลมคล้ายเหยี่ยว มีรอยแผลเป็นที่แก้มข้างขวาและหน้าผากด้านซ้าย ผมสีเทาสนิท ท่านไว้เคราด้วยเช่นกันแต่เป็นสีเดียวกับผมของเขา สวมใส่แว่นไว้เสมอลำดับของตรานั้นมีต่างกันซึ่งมังกร สำหรับ องค์จักรพรรดิอินทรีย์สยายปีก สำหรับ มือขวาส่วนพระองค์พยัคฆ์ สำหรับ มือซ้ายส่วนพระองค์ลุงเคนาส ก็คือหัวหน้าพ่อบ้านประจำคฤหาสน์เป็นพ่อบ้านคนสนิทของท่านพ่อซึ่งท่านแม่เองก็ไว้วางใจลุงเคนาสมากจึงมักบอกอะไรให้กับพ่อบ้านเคนาสอยู่หลายครั้งในยามที่ไม่ว่างที่จะบอกผม"มีอะไรหรือขอรับ คุณหนู""ลุงเคนาส ท่านแม่ได้ฝากบอกอะไรไว้หรือเปล่าคะ?"ผมเดินเข้าไปเกาะขาลุงเคนาสด้วยความสนิทสนม..สาเหตุที่ผมสนิทกับลุงเคนาสนั่นก็เพราะว่าเขามักจะให้ช็อคโกแลตผมน่ะสิ! ซึ่งมันอร่อยสุดๆไปเลยละ!ซึ่งผมมักจะแอบไปขอลุงบ่อยๆ ตอนที่แม่ผมดื่มชาที่ซุ้มดอกไม้"อื้มม.. ท่านเอลิสซ่ามีภารกิจที่จะต้องไปปรุงยาที่สมาคมนักปรุงยาขอรับ"ลุงเคนาสเมื่อได้ยินคำถามผมนั้นก็ลูบหัวของผม.. ท่านรู้แค่ว่าผมตัวติดแม่มาก.. ซึ่งเขามักจะเห็นผมทุกครั้งก็อยู่กับท่านแม่นั่นเองดังนั้นเขาจึงเอ็นดูผมมากๆถึงแม้สิ่งที่แกคิดจะผิดก็เถอะ.. เพราะจริงๆแล้วผมแค่ไม่รู้จะไปไหนอีกอย่างก็กลัวหลงเพราะคฤหาสน์มันใหญ่เกินที่เด็กอย่างผมจะเดินสำรวจมันได้ทั้งหมด"ขอบคุณค่ะ ลุงเคนาส!"ผมยิ้มตอบก่อนที่จะวิ่งเต๊าะแต๊ะแล้วยันตัวขึ้นนั่งบนเก้าอี้ก่อนที่จะเริ่มรับประทานอาหารตรงหน้า..ซึ่งดูเหมือนท่านแม่จะเป็นคนทำล่ะนะ..
    เมื่อผมจัดการทานอาหารเรียบร้อยแล้วนั้นผมก็เดินไปที่สนามหญ้าที่ท่านแม่สอนการควบคุมมานาในครั้งนั้นเมื่อมาถึงผมก็จัดการควบคุมมานาภายในร่างโดยนับเลขไปด้วยในหัว..ซึ่งผมก็ได้เวลาแล้ว เวลาที่ผมจะควบคุมมานาภายในร่างให้ไปทั่วทั้งร่างนั้นผมต้องใช้เวลาถึง 5 วิ..ซึ่งสำหรับผมแล้วมันนานเกินไป..ถ้าหากเป็นสนามรบล่ะก็นะ.. 5 วิไม่สิ 1 วิก็เพียงพอให้ศัตรูที่เชียวชาญพุ่งทะยานตัวเข้าถึงตัวแล้ว..ด้วยที่ว่าผมเป็นนักเวทย์ด้วยสิ.. จะหนีก็คงไม่ทันและยิ่งไม่ถนัดการต่อสู้ระยะใกล้ด้วย..อ๊ะ..!!ผมอยู่ๆก็นึกถึงลุงเคนาสขึ้นมาทันที..เพราะผมเคยได้ยินจากพ่อว่า ลุงเคนาสแต่เดิมเป็นอัศวินที่ทำหน้าที่ปกป้ององค์จักรพรรดิด้วย!'ถ้าให้ลุงเคนาสสอนก็น่าจะทำให้ผมลบข้อด้อยนี้ไปได้..''แต่ติดที่ว่าท่านแม่นี่สิ.. จะยอมให้ผมฝึกหรือเปล่าเนี่ย..'ผมคิดพร้อมกับเอามือแตะหน้าผากครุ่นคิดงั้นก็ทำแบบเดิมละกัน!!นั่นก็คือ.. แอบฝึกยังไงละ!!
    ว่าแล้วผมก็วิ่งเต๊าะแต๊ะไปหาลุงเคนาสที่ตอนนี้น่าจะอยู่แถวๆบริเวณหน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์..ซึ่งก็เป็นแบบนั้น ลุงเคนาสกำลังเล็มใบไม้เพื่อให้คงรูปทรงต่างๆ เช่นต้นไม้ที่ลุงเคนาสกำลังเล็มอยู่นั้นเป็นรูปสัตว์อะไรสักอย่าง"ลุงเคนาสคะ!!"ผมตะโกนเรียกพร้อมกับโบกมือไปมา"มีอะไรหรือขอรับ คุณหนู"เมื่อลุงเคนาสได้ยินเสียงเรียกของผมก็เดินมาหาผมก่อนจะโค้งตัวถามผม"หนูอยากฝึกวิชาดาบค่ะ!!"ผมยืดอก.. พร้อมกับพูดออกไปด้วยเสียงแน่วแน่.."เอ่อ.. แต่ว่านะครับ คุณหนู""จอมเวทย์เขาไม่ฝึกร่างกายกันนะครับ""แล้วยิ่งเด็กสาวอย่างคุณหนู ไม่มีใครฝึกกันหรอกนะครับ"ลุงเคนาสพูดออกมาพร้อมกับแย้งเล็กๆน้อยๆผมเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะพูดขึ้น"แต่ว่าหนูมีเหตุผลนะคะ!!"ลุงเคนาสถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะถามถึงเหตุผลของผม"แล้วเหตุผลที่ว่าคืออะไรหรือขอรับ คุณหนู""ฮิฮิ.. เหตุผลที่ว่าก็คือ""หนูไม่อยากอ่อนแอไงละคะ!"ลุงเคนาสได้ยินดังนั้นคิ้วก็กระตุก..'ไม่อยากอ่อนแอ..?'"คุณหนูมีพรสวรรค์ที่ดีในด้านเวทย์นะครับ..""แล้วคุณหนูจะไม่แข็งแกร่งได้ยังไงกันละครับ?""หื๊ออ.."ผมครางในลำคอก่อนที่จะพูดเหตุผลที่แท้จริงไป.."หนูเป็นจอมเวทย์ที่แข็งแกร่งแล้วยังไงหรอคะ?""ถ้าหากศัตรูเข้าประชิดตัวของหนูได้..""แล้วพลังเวทย์มันจะช่วยอะไรกันคะ?"ผมพูดออกไปซึ่งเป็นความคิดที่เด็กทั่วๆไปไม่ควรจะมีแน่นอนซึ่งนั่นก็เป็นไปตามคาดลุงเคนาสตกใจกับคำพูดของผม..ก่อนที่ลุงเคนาสจะหลับตาพร้อมกับลูบหัวของผมไปมาอย่างครุ่นคิด"อืม.."'อายุแค่ 7 ขวบกลับรู้ข้อด้อยของตัวเองและยังคิดที่จะพัฒนาตัวเองไม่ให้มีจุดด้อย.. สงสัยคงมีคนก้าวข้ามคนแก่อย่างข้าได้แล้วเสียกระมั้ง..''เหมือนที่ท่านหญิงได้กล่าวไว้เลย.. คุณหนูคืออัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ..'"ก็ได้ครับ คุณหนู..""แต่ผมมีข้อแม้คือ ท่านต้องตั้งใจเรียนไม่ว่าจะหนักหนาแค่ไหนนะครับ""อีกข้อคือ ท่านหญิงและท่านชายต้องรับรู้ถึงเรื่องนี้นะครับ""เย้!!"ผมชูมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างดีใจซึ่งลุงเคนาสก็อุ้มผมขึ้นทันที.. เพราะคิดว่าผมคงอยากให้อุ้มละมั้ง..แต่ด้วยที่ผมกำลังอารมณ์ดีอยู่ผมไม่ว่าอะไรหรอก!ผมฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีไปมา เมื่อการขอฝึกนั้นเป็นไปได้ด้วยดีเมื่อลุงเคนาสอุ้มผมเข้ามาข้างในคฤหาสน์แล้วนั้นผมก็ดิ้นลงจากลุงเคนาสก่อนที่จะวิ่งเต๊าะแต๊ะกลับไปที่ห้องอย่างอารมณ์ดีหลังจากนั้นที่ผมกลับมาถึงห้องแล้วผมก็ใช้เวลาของวันนี้ที่เหลือไปกับการหาและอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับการฝึกร่างกายรวมถึงการเพิ่มพลังกายด้วยการใช้มานาไปหนุนเสริมจนถึงยามค่ำก็ไปทานอาหารที่ห้องอาหารซึ่งท่านแม่ยังไม่กลับมาทำให้ผมเหงาหน่อยๆก็เถอะ..ก่อนที่ผมจะกลับห้องเพื่อไปอาบน้ำและนอนหลับจบลงอีกวัน...