เกิดใหม่เป็นคุณหนูใหญ่เพื่อแก้แค้นสามีจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 42 ไอ้สารเลวไร้ยางอาย!

“ฮัลโหล” เสียงทุ้มต่ำของเสิ่นเมิ่งเอ่ยขึ้นหลังกดรับสาย

“เมิ่งเมิ่ง ภรรยาสุดที่รัก ช่วยผมด้วย!”

เสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวังดังมาจากปลายสาย “พวกมัน... พวกมันหักขาผม! เอาเงินของผมไปหมดเลย! ตอนนี้ผมอยู่ที่ขอบหน้าผาบนภูเขาเหมาหมิง พวกมัน... พวกมันทิ้งผมไว้ที่นี่ บอกให้ผมคลานกลับไปเอง…”

เป็นเสียงของเมิ่งเจียงอวี่ น้ำเสียงของเขาฟังดูน่าสงสารอย่างที่สุด แม้จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ เสิ่นเมิ่งก็ยังได้ยินเสียงลมหวีดหวิวบนหน้าผา

“งั้นนายก็คลานกลับมาสิ!” เสิ่นเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ จิตใจรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก เธอสะใจจนอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ

ไอ้สารเลวนี่ สมควรโดนแบบนี้! สำหรับคนอย่างอวิ๋นโม่เทียน ถึงจะไม่มีดีอะไร แต่ก็มีวิธีจัดการคนได้เจ็บแสบดีจริง ๆ! แม้แต่เธอก็ยังคิดแผนการสนุก ๆ แบบนี้ไม่ออก

“เมิ่งเมิ่ง ภรรยาสุดที่รักของผม ผมผิดไปแล้ว! ตอนนั้นผมมันตาบอด โดนมันหลอกใช้ ผมผิดไปแล้ว ผมมันสมควรตาย!” เมิ่งเจียงอวี่แทบจะร้องไห้ออกมา “แต่เมิ่งเมิ่ง ขอร้องล่ะ นึกถึงความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในอดีตเถอะนะ ช่วยผมด้วยเถอะ! ผมพยายามคลานขึ้นมาตั้งนาน เล็บหลุดไปเล็บนึงแล้ว…”

“นายเรียกผิดคนแล้วมั้ง?! เมิ่งเจียงอวี่! เสิ่นเจียต่างหากที่เป็นภรรยานาย!” เสิ่นเมิ่งรู้สึกขยะแขยง เธอขัดคำขอร้องอย่างน่าสงสารของเมิ่งเจียงอวี่อย่างเย็นชา “ความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันงั้นเหรอ? นั่นมันเรื่องของพวกนายนี่ จะขอความช่วยเหลือก็ไปขอเสิ่นเจียสิ!”

ในชาติที่แล้ว เธอเห็นเมิ่งเจียงอวี่เป็นรักแท้ ทุ่มเททั้งใจให้กับเขา ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา! แต่เธอได้อะไรตอบแทน?

สิ่งที่เธอได้รับคือการเห็นเขานอนอยู่บนเตียงกับผู้หญิงคนอื่น ได้ยินเขาพูดกับเธออย่างเลือดเย็นว่าทั้งหมดมันคือการแสดง! ถ้าไม่ใช่เพราะทรัพย์สมบัติของตระกูลเสิ่น เขาก็คงไม่ยอมเสแสร้งเป็นแฟนกับเธอนานขนาดนั้น!

สิ่งที่เธอได้รับคือการถูกมัดไว้บนเตียงผ่าตัด ถูกพวกมันทำศัลยกรรม! ศัลยกรรมที่ว่าก็คือการทำลายใบหน้าของเธอให้เสียโฉม!

มีดกรีดลงบนใบหน้าของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ละครั้งล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน ในขณะที่ไอ้สารเลวนั่นกับผู้หญิงคนนั้นกลับหัวเราะอย่างสนุกสนาน!

สิ่งที่เธอได้รับคือหลังจากที่พวกมันสนุกกับการทรมานเธอแล้ว พวกมันก็ขายเธอไปที่เซียนจิ้ง! บังคับให้เธอแสดงเป็นตัวตลกหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวบนเวทีในสถานเริงรมย์เซียนจิ้ง! ในขณะที่ไอ้สารเลวนั่นกับผู้หญิงคนนั้น นั่งดูอยู่ข้างล่าง กอดกันกลม พร้อมกับหัวเราะกันอย่างมีความสุข!

เสิ่นเมิ่งตัวสั่น เหมือนกับว่ายังรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แสนสาหัส เธอไม่มีวันลืมสิ่งที่ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นกับผู้หญิงคนนั้นทำกับเธอ!

เธอจะไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่!

“เมิ่งเมิ่ง! ไม่ใช่นะ! เป็นเสิ่นเจียต่างหากที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน!” เมิ่งเจียงอวี่ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เขาต่อว่าเสิ่นเจียอย่างเกรี้ยวกราด

“ยัยผู้หญิงสารเลวนั่น อิจฉาเธอมาตลอด เห็นว่าเธอมีแฟนที่หล่อ รวย และเอาใจใส่ เลยทนไม่ได้... เลย... เลยยั่วยวนผม! เมิ่งเมิ่ง ผมถูกบังคับ! คุณก็รู้ว่าที่ผ่านมาผมพยายามควบคุมตัวเองเพื่อคุณมาโดยตลอด แต่เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เธอเปลือยกายขึ้นมาบนเตียงของผมเอง ผม...  ผมเลยเผลอตัวไปชั่ววูบ…”

อ้วก! เสิ่นเมิ่งฟังแล้วอยากจะอาเจียนออกมา!

ไอ้สารเลว! เมิ่งเจียงอวี่นี่ มันช่างไร้ยางอายสิ้นดี! ไม่แปลกใจเลยที่เสิ่นจงเฉินถึงเลือกเขาให้มาตีสนิทกับเธอ ด้วยฝีปากที่พูดโกหกได้อย่างน่าไม่อายแบบนี้ ใครจะไปต้านทานไหว!

“เมิ่งเมิ่ง ผมขอร้องล่ะ! ตอนนี้ผมน่าสมเพชขนาดนี้แล้ว ผมชดใช้ความผิดที่ผมทำไปแล้ว! ผมรู้ตัวแล้วว่าผมผิด ที่รักคุณมาช่วยผมเถอะนะ ผมสัญญาว่าจากนี้ไป ผมจะมีแค่คุณคนเดียว จะไม่มีวันไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่นอีกแล้ว!”

เสิ่นเมิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เมิ่งเจียงอวี่ที่อยู่ปลายสายคิดว่าเธอใจอ่อน จึงรีบพร่ำเพ้อสารภาพผิดและให้คำมั่นสัญญา!

“ไปตายซะ!” เสิ่นเมิ่งหมดความอดทน ไม่ฟังอีกต่อไป เธอกดวางสายทันที ก่อนจะเดินออกไป

ทว่า เมิ่งเจียงอวี่ก็ยังคงโทรเข้ามาไม่หยุด จนกระทั่งเสิ่นเมิ่งลากเบอร์ของเขาเข้ารายชื่อบล็อกเบอร์จึงหยุดลง

เสิ่นเมิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นว่า เธอเผลอกดอัดเสียงระหว่างคุยโทรศัพท์

หลังจากที่ฟังเนื้อหาในการสนทนา เธอก็ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเปลี่ยนใจในที่สุด