ตูมมม!!!!...... ตูมมม!!!!...... ตูมมม!!!!......
เมื่อหนุ่มๆ ที่ไปซื้ออาหารและเครื่องดื่มกลับมากันแล้ว สาวๆ และเด็กก็ยังคงแช่น้ำอยู่ในสระกัน หนุ่มๆ จึงพากันเปลี่ยนชุดเป็ชุดว่ายน้ำ ะโลงไปในสระตามๆ กันไป จนน้ำสาดกระเซ็นไปรอบๆ บริเวณ
“โอ๊ย!!.... ลงมากันดีๆ ไม่เป็หรือยังไง”
ซึ่งตวิษากำลังลอยคออยู่ในสระว่ายน้ำใกล้ๆ ที่หนุ่มๆ ะโ จึงร้องโวยวายขึ้น เมื่อน้ำกระเซ็นโดนตัวเธอ เข้าหูเข้าตาอย่างจัง จนเธอเซถอยหลังไปปะทะเข้ากับใครบางคน โดยใครคนนั้นก็ยื่นมือมาจับเอวบางเอาไว้ กลัวว่าตวิษาจะล้มเอาได้
ซึ่ง ณ ตอนนั้นตวิษาไม่รู้ว่าเป็ใคร เพราะมัวแต่หลับตาปี๋ แต่พอคลายจากอาการแสบตาแล้ว ตวิษาก็หันไปมอง และก็เห็นว่าเป็ภูธิปนั้นเอง จึงผลักหน้าอกแกร่งของเขา ให้ถอยห่างออกไป พร้อมกันนั้นใบหน้าของตวิษาก็แดงระเรื่อขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าเป็เพราะน้ำที่สาดกระเซ็นมาโดนเมื่อกี้ หรือว่าเป็เพราะภูธิป ล้ำเส้นเข้าใกล้มากเกินไปก็ไม่รู้สินะ
“คนอุตส่าห์ช่วยไม่ให้ล้ม ดันมาทำร้ายกันซะนี่ ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ เลยเรา”
ภูธิปลอยถอยหลังห่างจากตวิษาออกไป พร้อมกับพูดเปรยๆ ขึ้นมาให้ตวิษาได้ยิน
“ก็ขอบคุณก็แล้วกัน”
ตวิษากล่าวขอบคุณทั้งที่ไม่มองหน้าคนที่อุตส่าห์ช่วย ทำทีว่ายน้ำไปยังบันไดทางขึ้น เพื่อขึ้นจากสระ ไปนั่งพักที่เตียงผ้าใบ เพราะเธอแช่น้ำนานมากแล้ว และอีกอย่างเจอพวกหนุ่มมากวนอยู่นี้ จึงคิดว่าขึ้นดีกว่า เดี๋ยวจะโดนแกล้งอีก
“ฮั่นแน้!!... ดีนะว่าแฟนแกไม่มาด้วย ถ้ามาเห็นอย่างนี้คงได้ระแวง กลัวว่าถ่านไฟเก่าจะคุแน่เลย”
ไกรวิทย์พูดแซวๆ ภูธิป อย่างให้ขบขันและพูดด้วยเสียงดังฟังชัด ซึ่งเพื่อนๆ ทุกคนก็ต่างพากันได้ยินกันถ้วนทั่ว
“แฟนฉันเขาไม่คิดหรอก เขาเข้าใจดี และฉันก็ไม่ได้คิดอะไรด้วย ก็เพื่อนๆ กันทั้งนั้น”
ภูธิปพูดสวนกลับไกรวิทย์ ด้วยสีหน้าและท่าทีไม่ได้คิดอะไรมากกว่าเพื่อนจริงๆ ซึ่งในการพูดของภูธิป ทุกคนก็ต่างได้ยิน รวมถึงตวิษาด้วย แต่เธอก็ทำทีเป็ไม่ได้สนใจ เพราะก็อยากให้เพื่อนๆ รับรู้ว่าเธอก็ไม่ได้คิดอะไรกับภูธิปเหมือนกันนั่นแหละ
“แล้วเธอล่ะไก๊ด์ เธอคิดอะไรกับธิปเขาหรือเปล่า??”
แต่ก็ยังไม่วายที่จะมีใครบางคนมาอยากรู้ ซึ่งใครคนนั้นคือเพื่อนจอมจุ้น จอมเื่มาก และขี้เหนียว ทั้งเห็นแก่ตัวเป็ที่หนึ่งนั้นเอง ที่ขนาดว่านอนแผ่หลาอยู่บนเตียงผ้าใบ ห่างกันสองเตียงแล้ว ก็ยังะโมาถามอย่างจงใจ ให้ตวิษาเป็ที่สนใจ
“ฉันจะคิดทำไมให้เปลืองสมอง เื่มันก็ผ่านมานมนานกาเลแล้ว ที่เธอมาพูดขุดคุ้ยถามฉันเนี้ย เธอ้าอะไรไม่ทราบ!!....”
ตวิษาซึ่งกำลังนั่งเช็ดตัวอยู่ ได้ยินคำถามของคนที่ไม่ค่อยชอบ ไม่ค่อยถูกชะตากันอยู่แล้ว ก็หันไปมองยังต้นเสียง ด้วยสายตาพิฆาตอย่างเปิดเผย และแถมยังพูดสวนกลับโดยไม่คิดจะไว้หน้าใครเลยสักคนด้วย จนอัณณิกา ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ต้องยื่นมือมาปราม เพราะกลัวว่าจะเกิดศึกขึ้นมา แล้วจะทำให้ไม่สนุกกันเปล่าๆ
“ฉันก็แค่ถามเฉยๆ ไม่ได้้าอะไรสักหน่อย”
แพรสุวรรณสีหน้าเจือลง และแสร้งทำเป็เศร้าลงไปถนัดตา พร้อมกันนั้นก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ อย่างลุแก่โทษ แล้วทำเป็ลุกออกจากเตียงผ้าใบ เดินลงสระว่ายน้ำ ไปลอยคออยู่ใกล้กับธันวา อย่างหาที่พึ่งพิง
“ใจเย็นๆ กันนะเธอ เดี๋ยวหมดสนุกกันเปล่าๆ”
อัณณิกาทั้งลูบแขนเรียวของตวิษา และก็ทั้งปลอบให้ตวิษาใจเย็นลง ตวิษาหันไปมองหน้าอัณณิกานิดหนึ่ง หายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วค่อยผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ทำเช่นนั้นอยู่สองสามครั้ง จิตใจก็ค่อยๆ สงบ และกลับมาเป็ปกติ
แล้วจากนั้นเพื่อนก็ต่างพากันไม่พูด ไม่กล่าวถึง และไม่สนใจสองคนนี้อีก ต่างพากันดำผุดำว่าย ลอยคอเล่นในสระว่ายน้ำ ส่วนบางคนที่เบื่อจะเล่นน้ำแล้วกลับไปยังห้องนอน เพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า มาเตรียมของทำอาหาร สำหรับปาร์ตี้กันในค่ำคืนที่จะถึงนี้
๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑
803
