ยอดเขาซีเฉิน
ใกล้ชายป่าทึบเชิงเขา
กลุ่มศิษย์นิกายชั้นนอกยืนอยู่ด้วยกันแอบมองอะไรบางอย่าง
และลึกเข้าไปในป่า
ศิษย์นิกายชั้นนอกเจ็ดหรือแปดคนกำลังต่อยและเตะชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมสีเทา
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเทาก็เป็ศิษย์นิกายชั้นนอกของนิกายซวนหยางเช่นกัน แต่ความแข็งแกร่งของเขาเป็เพียงขั้นที่สามเท่านั้น และเขาเผชิญหน้ากับศิษย์นิกายชั้นนอกเจ็ดหรือแปดคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา
เขาอยู่ได้ไม่นานเลย
หลังจากผ่านไปสามกระบวนท่า เขาก็ถูกเตะและปลิวออกไป
ปัง
ชายหนุ่มชนต้นไม้ใหญ่ทำให้ต้นไม้ใหญ่สั่นสะท้านไปชั่วขณะ ใบไม้ร่วงหล่น ร่วงหล่นกระจายไปทั่วพื้นดิน
“อัก!”
ชายหนุ่มในชุดสีเทาเลื่อนลงมาจากต้นไม้ ร่างของเขาคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งกับพื้น และเขาก็พ่นเืออกมาเต็มคำ
ใบหน้าของเขามืดมนมาก
เตะเมื่อครู่นี้ถูกเตะออกมาโดยบุคคลขั้นที่สิบ อาจกล่าวได้ว่าเป็พลังอันทรงพลัง แม้แต่คนที่อยู่ขั้นที่สิบก็ไม่กล้าที่จะรับมัน
มันตกเป็ของคนขั้นที่สามในวันนี้ และใครๆ ก็จินตนาการได้ว่าอาการาเ็จะร้ายแรงขนาดไหน
“แล้วหินิญญาล่ะ?”
ชายร่างกำยำคนหนึ่งก้าวขึ้นมาอย่างถือตัว มองลงไปที่ชายหนุ่มในชุดสีเทาข้างหน้าเขา และกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า
“ไม่มี!”
ชายหนุ่มในชุดสีเทาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว
“ฮึ่ม เ้าสุนัข ข้าคิดว่าเ้าไม่ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตาใช่ไหม”
ชายร่างกำยำหัวเราะเยาะ เตะออกไปอีกครั้ง และด้วยเสียงดังกึก ชายหนุ่มในชุดสีเทาก็รู้สึกถึงแรงกระแทกอย่างรุนแรงที่ร่างกายของเขา และทันใดนั้นก็ปลิวออกไปห่างออกไปเจ็ดหรือแปดเมตร
ในเวลานี้
ชายหนุ่มชุดสีเทาใช้มือพยุงพื้น แต่หลังจากพยายามหลายครั้ง เขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้
เมื่อครู่ทั้งสองเตะ อีกฝ่ายไม่แสดงความเมตตา และเขาได้รับาเ็สาหัสต่ออวัยวะภายในของเขา อาการาเ็แบบนี้ไม่สามารถหายได้หากไม่มีหนึ่งปีครึ่ง
และ...
แม้ว่าจะหายดีแล้ว แต่ก็มีความเป็ไปได้สูงที่าแจะยังคงอยู่
“สารเลว ถ้าเ้าเอาหินิญญาออกมาด้วยตัวเอง เ้าจะไม่จบมันรึ? เ้าต้องบังคับให้บิดาทำ!”
ชายร่างกำยำเดินมาหาชายหนุ่มในชุดสีเทา แทนที่จะถาม เขากลับยื่นมือออกและคลำหาบนตัวชายหนุ่ม
หลังจากััได้ครึ่งวัน
ชายร่างกำยำก็ขมวดคิ้วทันที
“หืม?”
“ไม่มีจริงรึ?”
“เป็ไปได้ยังไง?”
ชายร่างกำยำดึงฝ่ามือออก มองดูชายหนุ่มที่เงยหน้าขึ้นมองเขาและยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่มีแหวนเก็บของ
มันแปลกๆ
ไม่มีแหวนเก็บของ และไม่มีถุงหินิญญา
แล้วหินิญญาของชายคนนี้ไปอยู่ที่ไหน?
เป็ไปได้ไหมว่าศิษย์ที่แจกจ่ายหินิญญาหักเอาไปทั้งหมด?
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ชายร่างกำยำก็ปฏิเสธความคิดในใจของเขา และเหล่าศิษย์ที่แจกจ่ายหินิญญา จะหักหินิญญา แต่ไม่ใช่ทั้งหมด
เพราะเมื่อเื่แบบนี้แพร่กระจาย มันจะถูกลงโทษอย่างรุนแรงในระดับเบา และจะถูกไล่ออกจากนิกาย หากเป็เื่ร้ายแรง
ดังนั้น
ศิษย์ส่วนใหญ่ที่แจกจ่ายหินิญญา จะมอบหินิญญาให้กับพวกเขา ผู้ที่มีค่าควรแก่การยกย่องจะให้เพิ่มอีกสองก้อน และผู้ที่อ่อนแอจะให้น้อยลงอีกสองก้อน แต่ไม่มีทางไม่ให้เลย
“พูดมา ไอ้สารเลว! เ้าซ่อนหินิญญาไว้ที่ไหน?”
ชายร่างกำยำกล่าวอย่างดุเดือด
จากห้องโถงอำนาจจัดการได้ครึ่งทางขึ้นยอดเขาซีเฉิน มาถึงจุดที่เป็อยู่ตอนนี้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลเลย ในความเห็นของเขา ต้องเป็ชายหนุ่มชุดสีเทาที่ซ่อนหินิญญาไว้ที่ไหนสักแห่ง
“หากเ้ามีความสามารถ ก็ฆ่าข้าซะ ไม่งั้นสามปีต่อมา ความอัปยศอดสูในวันนี้ ข้าเย่ฮั่นจะตอบแทนเป็ร้อยเท่า!”
ชายหนุ่มชื่อเย่ฮั่นมีสายตาที่เ็า เงยหน้าขึ้นด้วยความยากลำบาก มองไปที่ร่างกำยำตรงหน้าเขา และกล่าวทีละคำ
“จบสิ้นแล้ว!”
ไม่ไกลนัก
กลุ่มศิษย์นิกายชั้นนอกที่กำลังเฝ้าดูอยู่
หลังจากได้ยินคำกล่าวของเย่ฮั่นแล้ว สองสามคำนี้ก็ผุดขึ้นมาในใจของทุกคนในเวลาเดียวกัน
ไม่เป็ไรถ้าไม่เอาหินิญญาออกมา แต่ถ้าพูดอย่างไร้ความปราณี นั่นก็เป็การทำร้ายตัวเองและไม่เป็ที่พอใจ
จริงๆ
่เวลาถัดไป
ชายร่างกำยำมีสายตาชั่วร้ายในดวงตาของเขา
“ไอ้สุนัข กล้าขู่ข้ารึ?”
หลังกล่าว
เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมาจับคอของชายหนุ่ม ยกมันขึ้นทันที และค่อยๆ กำมันไว้ด้วยนิ้วทั้งห้าของเขา
ใบหน้าของชายหนุ่มในชุดสีเทานั้นซีดลงเรื่อยๆ และแม้แต่ลมหายใจแห่งชีวิตก็เริ่มอ่อนลง
“เชื่อหรือไม่ ข้าจะทำลายพื้นฐานการฝึกตนของเ้าตอนนี้เลย? ไม่ต้องพูดถึงสามปี แม้ข้าให้เวลาเ้าสามสิบปี เ้าจะทำอะไรกับข้าได้บ้าง”
ด้านข้าง
ลูกน้องของชายร่างกำยำหลายคนดูเหมือนกำลังดูรายการดีๆ
คนอื่นไม่รู้
พวกเขารู้ว่าศิษย์พี่ไป่เฉาเว่ยไม่ใช่คนธรรมดา
มีศิษย์นิกายชั้นในอยู่เื้ัเขา แม้ว่าไป่เฉาเว่ยจะไม่กล้าทำเื่เช่นการฆาตกรรม แต่ก็ไม่ใช่เื่ยากที่จะทำลายพื้นฐานการฝึกตนของศิษย์นิกายชั้นนอก
ตราบใดที่ไม่มีใครถูกฆ่า ศิษย์พี่นิกายชั้นในสามารถช่วยพวกเขาปราบปรามมันได้
ในวันเก่าๆ
มีศิษย์นิกายชั้นนอกคนอื่นๆ ที่ถูกพวกเขาปล้นทั้งหมดและต้องมอบหินิญญาให้กับพวกเขา และไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเจอคนกระดูกแข็งเหมือนเย่ฮั่นมาก่อน
แต่ในท้ายที่สุด พื้นฐานการฝึกตนก็ถูกทำลายโดยศิษย์พี่ไป่เฉาเว่ย จากนั้นจึงถูกโยนออกไปนอกประตููเา
นิกายซวนหยางขนาดใหญ่ขาดศิษย์นิกายชั้นนอกไปหนึ่งหรือสองคน เื่เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จะไม่สร้างกระแสใดๆ เลย และจะไม่ดึงดูดความสนใจของคนระดับสูง
ไม่ใช่เื่น่าแปลกใจเลย
เย่ฮั่นในวันนี้อาจจะเดินตามรอยเท้าของคนก่อนหน้านี้
และเป็ไปได้ว่า...
จุดจบของเย่ฮั่น จะน่าเศร้ายิ่งกว่านั้นอีก
หลังจากนั้น
เขาไม่เพียงแค่ไม่มอบหินิญญาเท่านั้น แต่เขายังขู่อีกด้วย
สำหรับศิษย์พี่ไป่เฉาเว่ย สิ่งนี้ไม่อาจให้อภัยได้อย่างแน่นอน
“คำถามสุดท้ายของข้ากับเ้า หินิญญาอยู่ที่ไหน?”
ไป่เฉาเว่ยถามอีกครั้ง
“ไม่มี!”
เย่ฮั่นพ่นคำสองคำออกมาอย่างยากลำบาก
“ดีมาก!”
เจตนาฆ่าในดวงตาของไป่เฉาเว่ยวูบวาบ และความแข็งแกร่งในมือของเขาเพิ่มขึ้นสามเท่าอีกครั้ง เย่ฮั่นซึ่งใกล้จะตายแล้ว โกรธทันที
มีโอกาสเสียชีวิตได้เสมอ
เมื่อเห็นเย่ฮั่น เขากำลังจะถูกไป่เฉาเว่ยบีบคอจนตาย
ในตอนนี้
เสียงที่ชัดเจนก็ดังมาจากไม่ไกล
“ไป่เฉาเว่ย กฎข้อแรกของนิกายซวนหยางคือห้ามไม่ให้ฆ่ากันเอง เ้าลืมไปแล้วรึ?”
จบบทที่ 5