การเกิดใหม่ของยัยเหนือโลก

ตอนที่ 38 งานวิจัยกับความเพ้อฝันของพวกขี้แพ้

 หลังจากบรรยากาศอึดอัดจางลงพ่อแม่ญาติพี่น้องของนายแว่นก็แยกย้ายกันไปปล่อยให้วัยรุ่นใช้ชีวิต

 เราทำอาหารแต่ละเมนูตามที่ทุกคนอยากทานและเมื่อทำเสร็จพวกเรายกอาหารมาที่สวนในบ้านของนายแว่นพร้อมกับลากเตามาย่างหมูที่นายเอิร์ธซื้อมาเกิน เตรียมน้ำอัดลมและถังน้ำแข็งมาวางที่สวนก่อนที่จะเริ่มปาร์ตี้บาบีคิวกันที่สวนของบ้านนายแว่น

 จนกระทั่งผ่านไปสักพักทั้งสามคนเมา!!

 น้องน้ำ.. นายเอิร์ธ.. และนายแว่น เมา!!

 เรื่องมันเริ่มที่นายแว่นที่มองเห็นขวดไวน์องุ่นซึ่งเขาคิดว่าเป็นน้ำผลไม้ เขาจึงหยิบออกมาและเริ่มดื่ม

 แน่นอนเมื่อนายแว่นบอกว่านั่นคือน้ำผลไม้น้องน้ำจึงเริ่มดื่มเช่นกัน… ‘ยังไงน้ำอัดลมตอนเย็นก็ไม่ดีต่อสุขภาพ’ นั่นคือสิ่งที่เธอบอก

 และนายเอิร์ธที่ดื่มเพราะรู้ว่านั่นคือไวน์องุ่นสิ่งที่แปลกคือทั้งสามคนมีลักษณะที่เมาแล้วหลับเหมือนกัน..

 ทั้งสามฟุบอยู่กับโต๊ะ  เพราะอากาศที่ดีในสวน ฉันจึงทำเพียงขอผ้าห่มหนึ่งผืนจากญาติของนายแว่นให้กับแต่ละคนเท่านั้น

 “เมื่อวันนั้น..เธอลงมาจากรถกับแฟนเหรอ..?”

 ในตอนที่ฉันเอาผ้าห่มไปห่มให้นายเอิร์ธเขาถามฉันด้วยใบหน้าที่แดงและตาที่เยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

 “ฉัน.. ไม่คิดว่าใช่.. เขาคงไม่ได้มองว่าฉันเป็นแฟน.. ”

 “เธอชอบเขารึเปล่า??”

 “…..”

 ฉันทำเพียงเงียบ ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงไม่ได้ตอบเขาไป.. ฉันชอบบุญเติมมั้ย??  เขาเป็นผู้ชายส่วนน้อยที่ไม่เกลียดฉัน.. ไม่ดูถูก  และยังพยายามเข้าใจฉัน… เขาหน้าตาดี.. เขามีน้องสาวหนึ่งคนและเขารักเธอมาก.. เขาเป็นคนเก่งที่หาเลี้ยงตัวเองและน้องสาวอย่างสุดความสามารถ...ฉันเห็นแต่ข้อดีมากมายของผู้ชายคนนี้..ตอนที่เจอคำถามนี้…และหากจะตอบอย่างจริงใจ..ใช่..ฉันชอบเขา

 ฉันไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้หัวใจตัวเอง เพียงแค่..หากมันเป็นความรัก.. มันก็น่ากลัวเกินไปสำหรับฉันที่แทบจะไม่มีอะไรดีเลย.. ฉันดูถูกตัวเองมาตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้…และฉันมั่นใจฉันดูไม่ผิด.. มีหลายคนที่จะเห็นด้วยกับฉันทันทีเมื่อฉันพูดถึงเรื่องแย่ๆของตัวเอง ฉันคู่ควรจะเอื้อมไปหาเขาหรือเปล่า.. แล้วถ้าฉันทำแล้วผิดหวังล่ะ

 แม้เป็นชีวิตที่ไม่สมหวังทั้งชีวิตของฉัน.. การผิดหวังอีกครั้งกับเรื่องความรักนั้นยังน่ากลัวเกินไป.. ฉันหยุดตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

 นายเอิร์ธแค่ทำเป็นหลับไปหลังจากที่ฉันไม่ตอบ.. เขาชอบฉันหรือเปล่า.. ฉันไม่รู้… ฉันไม่ได้กล้าคิดเข้าข้างตัวเองขนาดนั้น… ฉันโง่แต่ฉันก็เข้าใจการประมาณตนเอง.. และฉันประมาณตนไว้ต่ำ

 *เปรี๊ยะ.! แป๊ก*

 เสียงแตกของถ่านจากกองไฟปลุกฉันจากความคิดเพ้อเจ้อ.. ความจริงกระแทกใส่ฉันอีกครั้ง อาการหลงเข้าไปในความคิดตัวเองของพวกขี้แพ้เป็นเรื่องที่แก้ไม่หาย ฉันใช้เวลาดับไฟในเตาอยู่สักพัก ก่อนที่จะเดินหาจุดที่ดีพอและลากผ้าห่มคลุมตัว.. ท่ามกลางสวน..ใต้แสงดาวฉันจะหลับและเพ้อฝันอีกครั้ง

 ในโลกของจินตนาการคนที่ฉันชื่นชอบ เติมจะชอบฉัน.. ที่นี่นายเอิร์ธจะชอบฉัน.. เหล่าผู้หญิงที่ดูถูกฉันจะต้องจ้องมองฉันด้วยใบหน้าที่แหงนขึ้น.. ฉันจะเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่แม้แต่ชายตามอง.. สิ่งดีๆทุกอย่างไหลเข้ามาหาฉัน.. ผู้คนจะมองฉันด้วยความอิจฉา.. ความสำเร็จทุกอย่างฉันจะได้รับมันมาหลังความพยายามอันยากลำบาก.. เหมือนคำพูดที่ฟังดูดีพวกนั้น.. ‘ความพยายามไม่โกหก’  ฉันจะประสบความสำเร็จเมื่อฉันพยายามมากพอ…

ถ้าเพียงแต่โลกนิทรานี้เป็นความจริง ถ้าแสงของรุ่งเช้าแห่งความเป็นจริงไม่ปลุกฉันขึ้นมา ฉันคงมีความสุขกับโลกนิทรา

ข้อเสียของพวกขี้แพ้ วันใหม่น่ากลัวกว่าคนอื่น

ข้อดีอยู่ยามค่ำคืน เริงรื่นแสนสุขกว่าคนทั่วไป

ขอบผาความจริงและฝัน รุ่งอรุณที่เคลื่อนคล้อยลอยไหล

ปาดสิ้นราตรีหนีไกล วันใหม่ฉันยังทรมาน

ฉันตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกหลังจากหลับต่างที่และเป็นคนเดียวที่ไม่เมา เวลาปัจจุบันประมาณตีห้าครึ่ง

หลังจากนั้นไม่นานนายเอิร์ธก็ตื่น.. ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เมามากเหมือนกับอีก 2 คนที่เหลือ

“วันนี้มีเรียนมั้ย”นายเอิร์ธถามฉัน

“อืมม”

“เรียนเช้า??”

“ใช่”

“งั้นพวกเรากลับกันก่อน.. เช้านี้ให้เราไปส่งที่ตึกเรียนมั้ย”

“ก็ดีเหมือนกัน..”

พวกเรากลับหอพักโดยที่ไม่ได้ปลุกนายแว่นและน้องน้ำ

ฉันกลับถึงหอในเวลา 6:45  เพราะของที่เหลืออยู่ในตู้เย็นฉันจึงทำอาหารนิดหน่อยเพื่อรองท้องก่อนจะเตรียมตัวเพื่อไปเรียนในตอนเช้าในเวลา 9:00

8:10 ฉันทักไปหานายเอิร์ธเพื่อบอกว่าฉันเตรียมตัวเสร็จแล้ว ฉันมีแซนวิซไข่ดาวราดน้ำสลัดที่เตรียมไว้สองอันในมือ  ฉันจะทานหนึ่งในนั้นและมอบอีกชิ้นให้นายเอิร์ธเพื่อเป็นการขอบคุณ

เมื่อไปถึงที่ตึกเรียนเวลายังเหลืออีกกว่าครึ่งชั่วโมง ฉันและนายเอิร์ธจึงนั่งทานอาหารซึ่งก็คือแซนวิซไข่ดาวสองชิ้นที่ฉันเตรียมมา มีหลายคนมองมาที่พวกเราแต่ฉันไม่ได้สนใจนัก  ฉันเป็นจุดสนใจของผู้คนมาตั้งแต่เมื่อก่อนดังนั้นสายตาเหล่านั้นที่มองมาจึงไม่เป็นปัญหาอะไรกับฉัน

และแน่นอนบางทีคนพวกนั้นอาจจะมองหนุ่มหล่อแบบนายเอิร์ธทำให้ฉันยิ่งไม่จำเป็นต้องสนใจเข้าไปใหญ่ ยังไงซะมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด

“เคี้ยว.. ตอนเที่ยงไปกินข้าวด้วยกันนะ”

“อื้ม”

พอใกล้ถึงเวลาเรียนฉันแยกกับนายเอิร์ธและเข้าไปนั่งรอในห้องเรียน

วิชานี้เป็นวิชาพิษวิทยาที่ฉันลงเรียนเพื่อปรับเกรดของตัวเองขึ้น เพราะครั้งสุดท้ายที่เรียนวิชานี้ฉันได้ D  หากเกรดของฉันในครั้งนี้สูงถึง B โอกาสจบของฉันจะมากขึ้นเพราะวิชานี้มีหน่วยกิจถึง 3 และเป็นวิชาบังคับของสาขา แม้หน่วยกิจจะคิดรวมทุกรอบก็ตาม

เพราะอยู่ในช่วงซัมเมอร์ วิชาหลายๆวิชาจะถูกเร่งหลักสูตรเพื่อให้จบเร็วขึ้นให้ทันในช่วงเวลาซัมเมอร์  วิชานี้จึงเรียน ถึงอาทิตย์ละสองวันและวันละสามชั่วโมง ฉันต้องเรียนวิชานี้ไปจนถึงตอนเที่ยง

 แน่นอนฉันไม่ใช่คนเก่งอะไร การเรียนของฉันเต็มไปด้วยความยากลำบาก ยิ่งเป็นหลักสูตรเร่งรัดมันยิ่งยากขึ้น แม้ครั้งนี้จะเป็นการเรียนครั้งที่สอง มันก็ให้ความรู้สึกสดใหม่เหมือนเพิ่งเคยเรียนครั้งแรกสำหรับฉัน… เกณฑ์จบฉันอาจจะยืดไปอีกเทอม

 สามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว เกรงว่าสารพิษของวิชานี้จะตกค้างอยู่ในหัวฉัน ฉันเหมือนพวกอึไม่ออกมาสามวัน สีหน้าพะอืดพะอมหลังจากรับสารพิษสดใหม่เหมือนครั้งแรก.. ฉันมาทำอะไรที่นี่

 “ไหงทำหน้าแบบฉันมาทำอะไรที่นี่แบบนั้นล่ะ”

 เสียงหนึ่งทักทายฉันทันทีที่เดินออกจากห้องเรียน

 “เอ็งก็รู้ตารางเรียนหนิ..  ฉันรับพิษมาตลอดสามชั่วโมง.. รู้สึกเหมือนพวก toxic ยังไงไม่รู้”

 ฉันตอบกลับเติมที่ทักทายฉัน

 “เธอรู้ใช่มั้ยว่าถ้าเกรดครั้งนี้ของเธอต่ำกว่า C เกรดที่จากที่จะขึ้นมันจะลดลงไปอีกน่ะ นี่ตั้งใจจริงๆแล้วใช่มั้ย.. ”

 “รู้แล้วเว้ย.. เอ็งเป็นพ่อตูรึไง”

 *ป๊อก*

 “นี่.. เอกสารสรุปบทเรียนของวิชานี้.. และฉันจะติวให้เธอ.. ห้ามหยุดจนกว่าเธอจะจำได้ครบสองบท.. เท่าที่รู้ อ.น่าจะออกสอบครั้งละ 2-3 บทในช่วงซัมเมอร์ เพราะฉะนั้น ตลอดซัมเมอร์เธออาจมีสอบวิชานี้ทุกอาทิตย์ เอ้อระเหยไม่ได้หรอกนะ”

 “รู้แล้ว.. ฉันก็ไม่ได้อยากเกรดตกหรอกน่า”

 หลังจากพูดไปอย่างนั้นฉันเหลือบไปเห็นนายเอิร์ธที่ด้านหลังและนึกถึงเรื่องที่ตกลงกันไว้  แน่นอนฉันต้องขอโทษและยกเลิกนัดกับเขาในครั้งนี้.. เขาแค่พยักหน้ารับและไม่ได้พูดอะไร

 “เอ็งต้องเลี้ยงข้าวด้วยนะเว้ย… ไม่งั้นสมองฝ่อไม่มีแรงติวหนังสือหรอก” ฉันไปคาดคั้นข้าวเที่ยงกับเติมแทน

 “ได้ๆแต่สมองฝ่อนั่นเป็นโรคประจำตัวเธอไม่ใช่ผลข้างเคียงจากการไม่ทานข้าว ต่อให้ทานข้าวไปมันก็ไม่หายหรอก”

 “ลูกเตะฟิตแอนเฟิร์ม!!!!!”

 วันนี้ฉันได้ลองท่าใหม่ที่พลังทำลายล้างลดลงไปมาก แลกมากับความแม่นยำและจำนวนครั้งในการใช้งานต่อวันแทน

​