หลังจากที่พลอยเอ่ยเตือนคนทั้งสี่ ไม่นานนักก็มีเสียงกรอบแกรบดังมาแต่ไกล เป็เสียงย่ำเท้าบนหญ้าและใบไม้แห้ง มั่นนั่งเกร็งขนลุกเกรียวด้วยคิดว่าต้องไม่ดีแน่ เขาลุกยืนขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามเสียงดังกับผู้ที่มาใหม่
"นั่นผู้ใด" เสียงของมั่นดังเอ็ดอึงไปทั่วบริเวณป่า
และในตอนนั้นเองที่ปรากฏร่างสามร่างขึ้นมาในแสงสว่างจากกองไฟ ชายผู้โพกใบหน้าด้วยผ้าสีซีดสามคนถือดาบย่ำกรายเข้ามาใกล้ และหนึ่งในนั้นก็พูดขึ้นว่า
"หึหึ รู้ตัวไวเสียจริงนะเอ็ง" เสียบแหบแห้งกับร่างกายกำยำทำให้ใครเห็นต่างก็สะท้านกลัว ดวงตาที่มองมาดุร้ายยิ่งนัก ทำเอาทุกคนขวัญผวาไปตามๆกัน เว้นแต่พลอยเพียงผู้เดียว
"พวกเอ็งเป็ใคร" มั่นะโถามย้ำ แต่ก็ได้รับเพียงเสียงหัวเราะตอบแทนมาเท่านั้น
"จะตายอยู่แล้ว จะรู้ไปเพื่อเหตุใด" อีกฝ่ายเอ่ยค่อนแคะ และในตอนนี้เอง ข้อสงสัยที่เขาคิดเอาไว้ก็มีทีท่าว่าจะเป็จริงแล้วแน่แท้
"พวกเอ็งเป็โจร!" มั่นร้องออกมาพลางชี้นิ้วไปยังบุคคลทั้งสามในผ้าโพกหัวสีซีด
"ฮ่าๆๆๆๆ รู้แล้วทำกระไรได้รึ" แม้อีกฝ่ายจะจับได้ แต่พวกโจรก็ดูเหมือนไม่ยี่หระกับเื่นี้เลย รู้แล้วทำอะไรได้ อย่างไรเสียก็ต้องตาย
"อย่าเสียเวลาเลยจ้ะลูกพี่ ฆ่ามันเสียแล้วชิงเอาของไปจะไวกว่า" ชายโพกผ้าคนข้างเอ่ยกับชายคนด้านหน้า ท่าทางมันจะเป็ลูกกระจ๊อกของคนที่ต่อความกับลุงมั่น ชายผู้นั้นตัวเล็กผอมแห้ง แลดูไม่กำยำเหมือนหัวหน้า เมื่อได้ยินเช่นนั้นมันก็ถูกเอ็ดเพราะแส่หาเื่ไม่รู้เวลา
"บ๊ะ! วันนี้ข้าอารมณ์ดี ข้าอยากจะคุย เอ็งมีสิทธิ์มาห้ามข้ารึ" คนเอ่ยเร่งถูกตบกบาลเสียดังฉาด ทำเอาเ้าตัวคลำหัวตัวเองป้อยๆด้วยความกลัว
"ข้าไม่กล้าหรอกจ้ะ เพียงแค่กลัวจะมีคนมาเพิ่มแล้วจะมากความ" เขากล่าวเอาตัวรอด ในขณะนั้นเองที่มั่นโยนสิ่งของกับพื้น
"พวกเอ็งเอาของไปเถอะ แต่ปล่อยพวกข้าไปจะได้หรือไม่ ข้าไหว้ล่ะ" เขายินดีเอาเงินแลกกับชีวิตของพวกเขา เงินนั้นหาใหม่ได้ แต่ชีวิตนั้นล้ำค่ายิ่งนัก ไหนจะลูกชายสุดหวง ไหนจะเด็กอีกสามคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เขายอมทนอดมื้อกินมื้อที่บ้านก็ได้ เพื่อที่จะไม่ต้องมีใครตาย
"มันบอกว่ามันไหว้ล่ะ ฮ่าๆๆๆ ถุ้ย ถึงเอ็งไหว้ ใครจะไปล่อยเอ็งไปให้โง่วะ เอ้า พวกเอ็ง ฆ่ามันเสีย" หัวหน้าโจรสั่งพลางชี้ดาบมาที่กลุ่มของมั่น พ่อลูกกอดกันกลม มั่นร้องลั่นป่าเพื่อขอความเมตตา
"อย่าทำพวกข้าเลย"
แต่ในวินาทีนั้น หัวหน้าโจรเหมือนจะสังเกตเห็นร่างบางในวัยที่ยังไม่โตเต็มที่นัก เขาเอ่ยหยุดลูกน้องของเขาเอาไว้
"เดี๋ยว พวกเอ็งหยุดก่อน" เสียงแหบนั้นทำให้ลูกน้องทั้งสองของเขาชะงักมือไว้ได้ทันก่อนลงดาบที่ลุงมั่นและพวกพลอย
"มีกระไรจ๊ะลูกพี่" หนึ่งในสมุนโจรเอ่ยอย่างงุนงง หรือลูกพี่ของเขาเกิดอยากจะเมตตาขึ้นมาจริงๆ แต่ดูแล้วไม่น่าใช่ เขาสังเกตุเห็นสายตาที่มองไปยังร่างบางอ้อนแอ้นที่แต่งกายในชุดชาวบ้าน หากแต่ผิวพรรณนวลผ่องและเครื่องหน้าสวยเด่นเขาก็เข้าใจในทันที
"หนังหนูคนนั้นมันสะสวยนัก อีกคนก็หน้าตาใช้ได้ พวกเอ็งฉุดมันมาให้ข้า แล้วฆ่าพวกที่เหลือ" หัวหน้าโจรลูบเคราภายใต้ผ้าที่พันรอบหน้าไว้เบาๆ ดวงตาหื่นกระหาย แม้เขาจะไม่ชอบเด็กสาวที่ยังไม่โตเต็มที่ แต่ความงามราวนางฟ้านี้จะทำให้ใครทนไหว ถึงแม้แม่หญิงผู้นี้เป็ลูกเต้าเ้าขุนมูลนายเขาก็อยากจะลิ้มลองสักครั้ง
"ไม่ได้นะจ๊ะ พวกพ่ออย่าทำเด็กมันเลย สิ่งของอันใดอยากได้ก็เอาไป อยากฆ่าใครก็ฆ่าข้าคนเดียวเถิด" ลุงมั่นยังคงสั่นสู้ห้ามปรามโจร แต่ใบหน้าของหมายกลับซีดเผือดลงเมื่อได้ยินคำของพ่อ เขาตัดสินใจสู้ตายตามประสาวัยรุ่นเืร้อน บวกด้วยทนเห็นแม่พลอยที่เขาหมายตาไว้ถูกฉุดไปเป็ของเล่นโจรเป็แน่
"พ่อ พ่อพูดกระไร เราสู้มันก็แค่ตาย ข้าจะไม่ปล่อยให้มันย่ำยีพวกแม่พลอยแลฆ่าพ่อเป็แน่" หมายร้องออกมา
"ไม่ต้องพูดมาก ไปฉุดอีสองคนนั้นมา" ด้วยความรำคาญ หัวหน้าโจรจึงตวาดใส่หมายที่กอดกันอยู่กับพ่อ ฝ่ายพลอยเองก็มีนิลกับเรืองเกาะเธอด้วยด้วยความกลัว เ้าตัวเล็กมีน้ำตารื้นในดวงตา
"คุณพี่ขอรับ น้องกลัว" นิลกอดพี่สาวแน่นหลับตาปี๋ มือน้อยขยุมผ้านุ่งของพลอยเอาไว้ไม่ปล่อย เรืองเองก็ไม่น้อยหน้า เธอพยายามกางแขนปกป้องพลอยและนิล หากแต่ทั้งร่างกลับสั่นกลัวราวกับเ้าเข้า พลอยมองแล้วยิ่งดูน่าขบขัน
"ไม่ต้องกลัว พ่อนิล พี่เรือง ไม่มีใครทำอันใดพวกเราได้" พลอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับว่าโจรสามคนนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาเธอเลย
"ฮ่าๆๆๆ มานี่ อีหนูสองคน" สมุนโจรเดินเข้ามาวางก้ามเหมือนกับปู ยิ่งมองหญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกขบขันในใจ เ้าโจรผู้นี้หารู้ไม่ ว่ากำลังเดินเข้าหาคราวเคราะห์ของตัวเอง
"ไม่นะขอรับ อย่าทำคุณพี่พลอย" นิลกรีดร้องออกมา มือกำเกาะพี่สาวเอาไว้แน่นกว่าเดิม
"พ่อนิล ถอยไป" พลอยผลักน้องชายออกอย่างเต็มแรงไปด้านหลัง รวมถึงพี่เรืองที่เต้นแร้งเต้นกาบังเธอเอาไว้ด้วย ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาลูกสมุนหมายเลขหนึ่งอย่างรวดเร็ว ร่างกายเธอตอบสนองช้ากว่าที่ควรเป็ แต่นั่นก็ไม่ทำให้ความแม่นยำของเธอตกลง
เด็กหญิงถีบตัวขึ้นก่อนจะหมุนตัวศอกเข้าที่ข้างใบหน้าสมุนเบอร์หนึ่ง และไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตั้งตัว เธอก็บิดข้อมืออีกฝ่ายจนต้องปล่อยดาบทิ้ง
"โอ๊ย" สมุนหมายเลขหนึ่งร้องครวญคราง ออกมา ก่อนจะสลบไปเพราะถูกพลอยซักเข้าที่ท้ายทอยอย่างเต็มแรง
"เอ็งทำกระไรของเอ็ง ไปจับตัวมันไว้สิ" สีหน้าคล้ำลง หัวหน้าโจรสั่งสมุนหมายเลขสองเข้าไปห้ำหั่นกับพลอย เขาใช้ดาบไม่ได้เพราะกลัวจะทำแม่หญิงคนนี้เืตกยางออก จึงได้แต่แลกหมัดมวยกันเท่านั้น
"ฤทธิ์มากนักนะอีนี่ มากับข้า" สมุนหมายเลขสองเหลืออด พยายามจะคว้าแขนพลอยเอาไว้แต่กลับโดนกอดคอแล้วเข่าเสยคาง ก่อนจะปิดด้วยท่าหมุนตัวเตะก้านคอทำอีกฝ่ายน็อคคาที่
"นี่ข้าฝันไปหรือไม่ไอ้หมาย เอ็งตบหน้าข้าทีหนึ่งซิ" มั่นมองตาค้างกับฉากต่อสู้เบื้องหน้า เขาเอ่ยกับลูกชายของตนเพื่อพิสูจน์ว่าตนมิได้ตาฝาด
"ข้าก็ไม่อยากเชื่อสายตาตนเองจ้ะพ่อ แม่พลอยช่างเก่งกาจการต่อสู้นัก" ได้เห็นความเก่งกาจของเด็กหญิง หัวใจก็รู้สึกพองโตมากกว่าเดิม แต่ใจหนึ่งก็รู้สึกอับอายที่ต้องให้ผู้หญิงมาปกป้อง
"พี่เรือง พาพ่อนิลหลบไป" เมื่อจัดการไปสอง พลอยก็พร้อมที่จะลุยกับบอสสุดท้ายอย่างหัวหน้าโจร เธอหยิบดาบขึ้นมาเพราะรู้ว่ามันคงไม่แลกหมัดกับเธอเป็แน่
"จ้ะ จ้ะ" เรืองตอบรับแล้วพานิล ถอยไปอยู่กับมั่น เธอเองก็ไม่อยากเชื่อเลยว่านายหญิงของตนจะเก่งกาจเพียงนี้ สมแล้วที่คุณพลอยบอกว่าเธอเคยเป็ทหารก่อนกลับมาที่นี่
"หากพูดดีๆไม่ชอบ เห็นทีจักต้องใช้กำลังกันเสียแล้ว" หัวหน้าโจรคำรามออกมา ก่อนจะพุ่งเข้าหาพลอยด้วยดาบในมือ พลอยรับการโจมตีเอาไว้ได้อย่างฉิวเฉียด เธอสู้แรงโจรไม่ได้เพราะอีกฝ่ายร่างกายกำยำและเป็ผู้ใหญ่เต็มตัว ขาย่อเอาไว้เพื่อรับน้ำหนักดาบที่กดลงมา ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดดันดาบนั้นกลับไปแล้วเตะเข้าที่ท้องโจรอย่างแรง ทั้งคู่ฟาดฟันกันอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะผละออกจากกันเพื่อตั้งหลัก
"เอ็งเป็วิชาดาบงั้นรึ เป็สตรีแลยังอายุน้อย อาจารย์ผู้ใดสอนวิชาดาบให้เอ็งถือว่าผิดผีผิดธรรมเนียม" หัวหน้าโจรเอ่ยเสียงเหี้ยมเพื่อขู่ให้เธอกลัว แต่ผลกลับไม่เป็เช่นนั้น
"วิชาดาบข้าไม่เคยเรียน เคยเรียนแต่กระบี่กระบองตอนมัธยม ถึงข้าจะไม่ค่อยมีแรง แต่ก็พอเอาตัวรอดได้ อย่าคิดจะมาข่มเหงพวกข้ากันง่ายๆ" พลอยกล่าวจบ ก็วิ่งเข้าเผชิญหน้ากับศัตรู คราวนี้เธอลงฝีดาบสุดกำลัง แม้แต่หัวหน้าโจรยังไม่อยากเชื่อว่าเด็กหญิงตัวเล็กจะทำให้เขาเสียเปรีบได้เพียงนี้
"อ๊าก" หัวหน้าโจรร้องออกมา เขาล้มลงหลังจากถูกพลอยปลดดาบในมือและใช้ลำแข้งฟาดเข้าที่กลางหลัง
"อย่า อย่าทำกระไรข้าเลยแม่หญิงน้อย ข้ายอมแล้ว ข้ายอมแล้ว" คนที่กำลังจะแพ้ยกมือประนมไหว้หญิงอ่อนวัยกว่า ช่างหน้าอับอายเหลือเกิน และในจังหวะนั้นเองที่พลอยกำลังเดินถอยออกมา
"หึหึ นังเด็กโง่ เสร็จข้าล่ะ" หัวหน้าโจรหยิบมีดสั้นออกมาหมายจะจ้วงแทงเด็ดหญิง แต่คมมีดกลับััได้เพียงความว่างเปล่า พลอยเอียงตัวหลบคมมีดที่พุ่งออกมาไดในระยะเผาขน
"เชื่อก็โง่แล้ว สันดานโจรเยี่ยงพวกเอ็ง มีรึจะไม่ลอบกัด" เด็กหญิงเอ่ย ก่อนจะใช้เท้าขาวเรียวของเธอเตะมีดออกจากมือโจร ลอยคว้างไปปักอยู่พื้นดินเบื้องหน้ามั่น พลอยตัดจบเื่ราวโดยการใช้สันดาบทุบเข้าที่หลังคอหัวหน้าโจร ทำให้เขาสลบลงกองกับพื้นทันที
2K
