ตอนที่ 12 วิมานทลาย
ท่ามกลางพิธีแต่งงาน
เ้าพนักงานบังคับคดียังคงอ่านหมายศาลต่อไป
“เนื่องจากโครงการก่อสร้างอาคารที่ถนนออชาดของบริษัทน่ำฮั้วก่อสร้างทับที่ดินป่าสงวน รัฐบาลจึงให้ยกเลิกสัมปทาน และให้ยึดหุ้นในบริษัทรวมถึงเงินในธนาคารทั้งหมดเพื่อชดเชยความเสียหายที่ทางการได้รับด้วย หลี่จื้อโหย่วมาเซ็นชื่อรับคำสั่งศาลด้วย”
ทุกคนในงานพากันตกตะลึงกับเหตุการณ์จนทำอะไรไม่ถูกหลี่จื้อโหย่วรับคำสั่งศาลอันมีสำเนาประกาศยกเลิกสัมปทานการก่อสร้างอาคารบนถนนออชาดแล้วถึงกับมือไม้สั่น และบรรดาแเื่ที่เป็ลูกค้าจองตึกแถวที่ก่อสร้างไว้ก็ร้องเรียกจะเอาเงินมัดจำคืนยิ่งสร้างความเครียดให้กับเ้าสัวหลี่จนเป็ลมทั้งยืน ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวายงานแต่งงานเป็อันระงับไปอย่างไม่เป็ท่า เพราะการอัปมงคลเกิดขึ้นทำให้เสียฤกษ์เสียยามแล้ว
ณ โรงพยาบาลเซ็นทรัล เยนเนอรัล สิงคโปร์
หลี่จื้อโหย่วนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพิเศษโดยมีบรรดาญาติและบริวารคอยเฝ้าดูอาการจนเต็มห้อง
เสี่ยวเยี่ยนออกมายืนอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องคนไข้มองดูวิวรอบ ๆ โรงพยาบาล คิดทบทวนเื่เลวร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้น เวรกรรมอันใดหนอมาขวางกั้นให้หนทางรักของตนต้องสะดุดลง ยังมิทันจะได้ยกน้ำชาให้พ่อแม่บ่าวสาวยังมิทันจะเข้าหอ งานแต่งงานต้องระงับ เพราะน้ำมือของผู้ใดกันแน่
“คิดถึงเื่เมื่อวานหรือ เสี่ยวเยี่ยน”หลี่หงหมินมายืนเคียงข้างแล้วกุมมือเสี่ยวเยี่ยนเบาๆ
“ใช่ หนูยังสงสัยว่ามันเกิดเื่เช่นนี้ได้อย่างไร จู่ ๆรัฐบาลประกาศว่าการก่อสร้างทับที่ป่าสงวนแล้วตอนก่อนจะให้พ่อของพี่รับอนุญาตก่อสร้าง เขาไม่สำรวจก่อนหรือ”
“อืม มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน แต่จะเป็ใครกันล่ะ”
“หรือว่าจะเป็เว่ยเชียน เขาก็มีอิทธิพลในแวดวงราชการอยู่นะ”
“เรายังไม่มีหลักฐาน แต่ก็น่าสงสัยอยู่”
ทั้งสองคนยังคุยไม่ทันจบก็เห็นเว่ยเชียนกับผู้ติดตามนำกระเช้าผลไม้มาเยี่ยมหลี่จื้อโหย่ว
เมื่อเ้าสัวหลี่เห็นอดีตหุ้นส่วนผู้นี้ก็โกรธเป็ฟืนเป็ไฟทันที
“แก... แกมาทำไม”
“เอ...พี่หลี่ อย่าเพิ่งโกรธสิ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพนะ ผมแค่มาเยี่ยมในฐานะที่เป็คนคุ้นเคยกัน เสียดาย ที่เราไม่ได้เกี่ยวดองเป็ญาติกัน ขอให้หายเร็วๆ นะ ผมไปละ”
เว่ยเชียนพูดจบก็เดินออกไปจากห้องผู้ป่วย
“เอาของที่มันเอามาไปทิ้งซะ ฉันไม่อยากรับของ ๆ มัน” หลี่จื้อโหย่วสั่งคนรับใช้
ณ คฤหาสน์ตระกูลเว่ย
เว่ยถิงถิงนั่งจิบไวน์อยู่ในบ้านอย่างสบายอารมณ์
“ฮ่าๆๆๆ สะใจจริง ๆ งานแต่งงานของมันล่มไม่เป็ท่า ให้มันรู้เสียบ้างว่าคนที่ขัดใจฉัน มันจะมีชะตากรรมเช่นไร ” สาวไฮโซมีสายตาส่อแววอาฆาตแค้นรุนแรง
“ต่อไปนี้ คุณหนูก็ไม่มีใครมาขัดขวางความรักแล้ว ยินดีด้วยนะครับ” หวงหู่ลิเสนอหน้า
“อืม แต่ตราบใดที่นังเสี่ยวเยี่ยนมันยังไม่ตาย หลี่หงหมินไม่มีทางจะหันมาสนใจฉันได้แกไปคอยสืบดูความเคลื่อนไหวของพวกมัน แล้วมารายงานด้วย”
“ครับคุณหนู ถนอมสุขภาพด้วยนะครับ” หวงหู่ลิกล่าว ก่อนจะรินไวน์ให้หล่อนถิงถิงมองหน้าเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“ขอบใจ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ห่วงตัวแกเองเถอะ”
ห่วงหู่ลิแอบหลงรักลูกสาวเ้านายคนนี้มานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสจะได้พิชิตใจหล่อน
ณ โรงพยาบาลที่หลี่จื้อโหย่วพักรักษาตัว
คุณนายใหญ่ คุณนายรอง และหลี่จิงจิง พร้อมบ่าวรับใช้พาหลี่จื้อโหย่วนั่งรถเข็นออกมารับลมที่สนามหญ้าภายในโรงพยาบาลเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
“หมอเขาว่าอย่างไรบ้างล่ะอาการของฉัน” เ้าสัวถามภริยา
“หมอบอกว่าดีขึ้นแล้ว แต่ห้ามมีเื่เครียดหรือะเืใจค่ะ”
“อืมแล้วทรัพย์สินของเราล่ะ ธนาคารเขาว่าอย่างไร”
“ คุณพ่อ อย่าเครียดสิคะ ไม่พูดดีกว่า พวกเราจะจัดการเอง พ่อไม่ต้องห่วง” หลี่จิงจิงตอบ
“พวกเ้าไม่พูดพ่อยิ่งเครียดนะ บอกมาเถิด พ่อจะได้คิดหาทางแก้”
“ทรัพย์สินทั้งหมดถูกรัฐบาลอายัดไว้ รวมถึงที่จำนองไว้กับธนาคารตอนนี้ธนาคารเตรียมยื่นฟ้องล้มละลายแล้วเพราะไม่สามารถนำทรัพย์สินไปชำระหนี้เงินกู้” หลี่หงหมินบอก
“บริษัทที่ฉันสร้างมากับมือต้องล่มสลายเพราะพวกเว่ยเชียนนี่หรือ ทำไมฉันจะไม่รู้มันสมคบกับพวกข้าหลวงปกครองอาณานิคม บิดเบือนกฎหมายมาเอาผิดเรา พวกมันชั่วจริง ๆ “
ระหว่างนั้นก็มีคนเดินมาขายหนังสือพิมพ์
“ข่าวด่วนครับ ข่าวด่วน หนังสือพิมพ์มั๊ยครับ มีข่าวบริษัทน่ำฮั้วนะครับ”
“เอามานี่ฉบับหนึ่งสิ”เ้าสัวร้องเรียก มิทันที่ญาติ ๆ จะห้ามไว้ได้
เ้าสัวรับมาอ่านข่าวของบริษัทตัวเอง
“ถนนออชาดบูมใหญ่ เว่ยเชียนเ้าสัวใหญ่รับเหมางานั์ผุดอาคารพาณิชย์ร่วมหมื่นล้านดอลลาร์ หลังสภาข้าหลวงใหญ่แก้กฎหมายให้พัฒนาที่ดินป่าสงวนเป็ย่านธุรกิจแห่งใหม่”
เ้าสัวหลี่ได้อ่านข่าวแล้วทนไม่ได้กับความฉ้อฉลของเว่ยเชียนกับพวกนักการเมืองคอรัปชั่นที่รวมหัวกันโกง
“เว่ยเชียน ฉันจะจองเวรแกทุกชาติไป”
หลี่จื้อโหย่วกระอักเื แล้วหมดสติไป
ลูกเมียบ่าวไพร่ร้องเรียกกันระงมก่อนจะช่วยกันพาขึ้นห้องผู้ป่วย
เช้าวันรุ่งขึ้นครอบครัวของเ้าสัวหลี่ต้องโศกเศร้าครั้งใหญ่ เพราะเสาหลักของตระกูลได้จากไปแล้วต่างพากันร่ำไห้โศกาอาดูร ต่อหน้าร่างไร้ิญญาของเศรษฐีใหญ่ในห้องไอซียู
งานศพของหลี่จื้อโหย่วมิได้จัดขึ้นที่บ้านตระกูลหลี่เพราะบ้านนั้นถูกรัฐบาลยึดไปแล้ว ต้องไปจัดขึ้นที่สมาคมการค้าแห่งสิงคโปร์โดยมีนักธุรกิจ พ่อค้า ทั้งในและต่างประเทศมาร่วมงานมากมาย พิธีศพจัดแบบกงเต๊กบรรดาญาติ ๆ แต่งชุดไว้ทุกข์ด้วยผ้าดิบตามลัทธิขงจื้อ
เสี่ยวเยี่ยนและหลี่จิงจิงก็คอยต้อนรับเสริฟน้ำชาให้แขกที่มาร่วมงาน
มีเพียงย่าหยกเท่านั้นที่ไม่ยอมรับน้ำชาจากเสี่ยวเยี่ยน
“แกมันนังตัวซวย ั้แ่แกเข้ามาวุ่นวายในตระกูลฉัน ก็ทำให้ลูกหลานฉันตายไปทีละคนถ้าฉันรับแกมาเป็สะใภ้ ไม่รู้ใครจะต้องมาตายอีก แกไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ”
“คุณย่าเสี่ยวเยี่ยนไม่ผิดนะคะ” หลี่จิงจิงออกรับแทนเพื่อน
เสี่ยวเยี่ยนไม่พูดอะไรร้องไห้แล้วเดินหลบไปด้านหลังศาลาจัดงานศพนั้นหลี่หงหมินก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับการรับไหว้จากแขกที่มาร่วมงาน ไม่ทันได้สังเกตแฟนสาว
วันรุ่งขึ้น หลังจากเสร็จสิ้นงานศพของเ้าสัวหลี่
ครอบครัวของหลี่จื้อโหย่วเดินเข้าไปในบ้านไม้หลังหนึ่งมีสองชั้น ขนาดค่อนข้างใหญ่ แต่ไม่หรูหราเหมือนอดีตบ้านตระกูลหลี่ผู้เป็เ้าของบ้านไม้หลังนี้ก็พูดว่า
“ถ้าพออยู่ได้ ก็ทนอยู่ไปก่อนนะ ค่าเช่าเดือนแรกฉันยังไม่คิดก็ได้รอไว้พอมีรายได้แล้วค่อยมาว่ากัน พี่หลี่ก็เคยดีต่อฉันมาก่อนถือว่าญาติพี่น้องช่วยกันนะ”
“ขอบคุณโก้มากนะคะ”คุณนายใหญ่ขอบคุณชายเ้าของบ้าน คำว่าโก้ หมายถึงพี่ชายในสำเนียงฮกเกี้ยน
“พวกเราว่าจะเปิดกิจการทำโรงงานเต้าหู้ ขายเต้าหู้เลี้ยงชีพ”
“อ่อ ดี ๆ แล้วฉันจะมาอุดหนุนนะ จะให้ดีต้องไปส่งตามตลาดด้วยรอคนมาซื้ออย่างเดียวไม่ได้หรอก เพราะที่นี่ห่างไกลจากตัวเมืองหลายสิบกิโลอยู่”
“ผมจะขี่ซาเล้งไปส่งตลาดเองครับ” หลี่หงหมินกล่าว
“เออ ดี ๆ ยังหนุ่มยังแน่น ขยัน ๆ หน่อย ไม่นานต้องตั้งตัวได้ ฉันกลับก่อนนะ”
บรรดาคนรับใช้ก็ทยอยขนของเข้ามาในบ้านใหม่หลังนี้
นับแต่นั้น หลี่หงหมินก็เป็แรงงานหลักที่นำเต้าหู้ไปส่งตลาด โดยมีหลี่จิงจิงเป็คนจัดการในโรงงานบ่าวไพร่เดิมก็เป็แรงงานในการผลิต เสี่ยวเยี่ยนเองก็มาช่วยงานด้วย
เมื่อหลี่หงหมินกลับจากไปส่งของเสี่ยวเยี่ยนก็เตรียมน้ำชาไว้ให้เขาดื่มแก้กระหาย
“ขอบใจนะ” ชายหนุ่มรับไปดื่มอย่างชื่นใจ
“เหนื่อยไหมคะวันนี้” สาวตาโตถามด้วยความห่วงใย
“จะเหนื่อยแค่ไหน กลับมาได้เจอหน้าเธอก็หายเหนื่อยแล้ว”
“แหมหวานจังนะ เราไม่ได้ขายเต้าหู้หวานนะ มีแต่เต้าฮวยที่ต้องใส่น้ำตาล”
“พี่ดีใจนะ ที่เธอยังไม่ทอดทิ้งพี่ไปไหน แม้ตระกูลของพี่จะสิ้นเนื้อประดาตัว”
หลี่หงหมินกล่าวด้วยน้ำตาคลอเบ้า
“ฉันไม่ได้รักคนที่ความมั่งมีหรอกนะ แต่รักที่ความดี ขอให้พี่อดทนสู้ต่อไปนะคะ”
เสี่ยวเยี่ยนเอื้อมมือมาแตะไหล่เขาและเขาก็เอามือกุมที่มือของหล่อนเบา ๆ
ทั้งสองต่างรู้แล้ว ว่ารักแท้นั้นมีจริง
ที่ภัตตาคารอันอันเหลา
เว่ยเชียนนั่งสังสรรค์ดื่มกินอย่างสนุกสนานกับชายท่าทางสูงศักดิ์อีกสี่ห้าคนอาหารโต๊ะจีนระดับฮ่องเต้ราวสิบอย่างวางเรียงรายเต็มโต๊ะ และยังมีสาวสวยอีกนับสิบนางคอยนั่งปรนนิบัติอยู่เคียงข้างชายแต่ละคนด้วย
“ฮ่าๆ ๆ เชิญ ๆ รับประทานกันให้เต็มที่นะครับวันนี้เรามาฉลองความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของพวกเรา ถ้าไม่ได้พวกท่านช่วยเหลือผมคงไม่มีวันนี้ เอ้าดื่ม ๆ “ เ้าสัวเว่ยเชื้อเชิญชายเ่าั้
“เ้าสัวก็ยกย่องเกินไป เราถือว่าสนับสนุนคนมีบารมีคู่ควรเท่านั้นถ้าโครงการนี้สำเร็จ เราคงต้องขอร่วมถือหุ้นกับท่านด้วย คงไม่รังเกียจนะครับ ” หนึ่งในชายเ่าั้กล่าว
“แน่นอนอยู่แล้ว พวกท่านเป็ข้าหลวงใหญ่ ปกครองอาณานิคมช่องแคบมะละกานี้ใครจะเหมาะสมเป็หุ้นส่วนกับผมยิ่งไปกว่าท่านอีกเล่า สำหรับวันนี้ผมมีของเล็ก ๆน้อย ๆ มาฝากให้ท่านด้วย เอ้าเอาเข้ามา” เว่ยเชียนตบมือลูกน้องก็หิ้วกระเป๋าหนังใบใหญ่เข้ามาในห้อง เมื่อเปิดออกมามันเป็ธนบัตรดอลลาร์สหรัฐนับร้อยปึก
“โอ้ อะไรกันครับท่าน” พวกข้าหลวงทำเป็ตะลึง
“ขอมอบให้ท่านเป็น้ำใจเล็กน้อยจากผมนะครับ”เว่ยเชียนกล่าวพร้อมกับหยิบธนบัตรปึกหนึ่งมาวางบนโต๊ะอาหารต่อหน้าข้าหลวงนั้น
“โอ้ย ไม่เป็ไร ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้”
“เอ้าดื่ม ๆ กันเถอะ”
แล้วพวกเว่ยเชียนกับข้าหลวงใหญ่ก็สนุกสนานกันอย่างเมามันทั้งสุรานารี ตลอดคืนนั้น
อีกมุมหนึ่ง ณ บ้านทำเต้าหู้ของตระกูลหลี่
พวกหลี่หงหมินและครอบครัวนั่งกินข้าวมื้อค่ำกันพร้อมหน้ากับข้าวก็มีแต่ปลาทอดกับผัดผัก และแกงจืดเต้าหู้หมูสับหาได้เลิศหรูเหมือนสมัยมั่งมีแต่อย่างใดไม่
หลังจากอิ่มหนำกันแล้วหลี่หงหมินก็เปรยขึ้นกับแม่ว่า
“ แม่ครับผมคิดว่าลำพังรายได้จากการขายเต้าหู้ เราคงไม่พอเลี้ยงดูครอบครัวได้แน่ผมว่าจะลองไปสมัครงานที่ธนาคารดู เผื่อจะมีเงินเดือนมาจุนเจือในบ้านนะครับ”
“ อืมก็ดีเหมือนกัน ขอให้ลูกได้งานทำนะ”
“ จิงจิงก็ช่วยส่งเต้าหู้แทนพี่แล้วกันนะ น้องทำได้อยู่แล้ว”
“ ไม่ต้องห่วงสบายอยู่แล้ว” หลี่จิงจิงยิ้มรับ
วันรุ่งขึ้นหลี่หงหมินก็ไปสมัครงานที่ธนาคาร โดยมีคนไปสมัครงานจำนวนมากเขานั่งรอจนถึงคิวสัมภาษณ์ เ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลซักถามประวัติการทำงานต่าง ๆแล้วก็บอกว่า
“ตกลงผมให้คุณทำงานฝ่ายรับฝากเงินแล้วกัน ทดลองงานสามเดือนถ้าผ่านก็บรรจุเป็พนักงานประจำ เงินเดือนเริ่มแรกเดือนละ สามพันเหรียญมาเริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย”
“ขอบคุณครับ”
เขารีบปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยความดีใจเมื่อถึงบ้านก็โผเข้ากอดแม่
“ อะไรกัน อาหมินได้งานทำแล้วหรือ”
“ ใช่ครับแม่ดีใจไหมละครับ เราจะได้เงินมากขึ้นแล้ว เขาให้ผมอยู่ฝ่ายรับฝากเงิน”
“นั่งทำงานหน้าเคาน์เตอร์น่ะหรือ”หลี่จิงจิงถาม
“ ใช่”
“ก็ได้พบปะผู้คนเยอะแยะสินะดีออก” เสี่ยวเยี่ยนเสริม ก่อนจะตัดเต้าหู้อ่อนห่อใบตองวางลงในลังไม้สำหรับนำไปขาย
“พี่จะทำงานเก็บเงินไว้แต่งงานกับเธอ รอพี่หน่อยนะ”หลี่หงหมินกอดเสี่ยวเยี่ยนแล้วกระซิบบอก หล่อนก็แกะมือเขาออก เพราะอายพวกญาติ ๆและคนงานในบ้าน
“ค่ะ น้องเอาใจช่วยนะ” สาวงามสวมชุดคนงานมีผ้ากันเปื้อน รวบผมไว้มีผ้าโพกศีรษะพูดไปทำงานไปอย่างขยันขันแข็ง
ที่ด้านนอกบ้านมีชายสองคนขับรถมาด้อม ๆ มอง ๆ แล้วก็ไป
หลายวันต่อมา ณ ธนาคารที่หลี่หงหมินทำงาน
ชายหนุ่มนั่งนับเงินตอกตราประทับลงบนใบรับฝากถอนเงินอย่างตั้งใจสักพักก็มีเสียงหญิงสาวที่คุ้นหูมาพูดต่อหน้าเคาน์เตอร์นั้น
“ทำงานใหม่สนุกมั๊ยคะ” เว่ยถิงถิงนั่นเอง หล่อนยังคงแต่งตัวไฮโซ ทาปากแดงเขียนคิ้วเขียนขอบตา ผัดหน้าเนียนขาว
“คุณจะฝากหรือถอนเงินละครับ” หลี่หงหมินตอบอย่างเ็า
“แหม่ๆ เจอคนรักเก่า ไม่มีไมตรีตอบเลย น่าน้อยใจจังคุณมาทำงานที่นี่เงินเดือนคงไม่พอกินหรอกถึงทางบ้านคุณจะทำโรงงานเต้าหู้ด้วยก็เถอะ จะได้เงินสักกี่มากน้อยเชียวคุณมาทำงานกับฉันดีกว่า แต่งงานกับฉันนะ ฉันจะให้คุณทุกอย่างครอบครัวคุณจะได้สุขสบาย”
“ขอโทษนะครับถ้าคุณไม่ฝากไม่ถอนเงิน ก็ขอให้หลีกไปห่าง ๆ คนอื่นเขาจะได้มาใช้บริการได้ผมไม่มีเวลาคุยกับคุณ คุณไปเสียเถิด”
“โง่นัก แล้วจะได้รู้ ว่าผลมันจะเป็ยังไง ที่ปฏิเสธฉัน” ถิงถิงโกรธแต่สงวนท่าทีไว้เพียงแต่ค้อนด้วยหางตา แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป
สองวันต่อมา
หลี่หงหมินเข้าไปที่ห้องผู้จัดการธนาคาร
“นั่งลงสิ”ผู้จัดการกล่าว
“ท่านมีอะไรจะให้ผมทำหรือครับ”
“คืออย่างนี้นะ ผมได้รับคำสั่งจากผู้บริหารระดับสูง ให้ปลดคุณออกไม่ต้องถามสาเหตุนะ เพราะผมก็ไม่ทราบ เขาสั่งมาอย่างนี้ ผมก็ต้องทำตามเสียใจด้วยนะ ความจริงคุณก็ทำงานดี ไม่เคยขาดลามาสายสักครั้ง ลูกค้าเราก็ชื่นชมคุณแต่ผมจำต้องให้คุณออก คงเข้าใจนะ”
หลี่หงหมินงุนงงจนพูดไม่ออกเขารับซองเงินเดือนมาแล้วเดินออกไปอย่างซึมเซา
และเมื่อเขากลับถึงบ้าน
“อะไรนะ ทำไมเขาถึงให้พี่ออก ถ้าไม่มีเหตุผลที่ให้ออกแบบนี้เราต้องไปฟ้องศาลเรียกค่าชดเชย” หลี่จิงจิงเป็เดือนเป็แค้นแทนพี่ชาย
“อย่าเลยเราสู้อิทธิพลพวกมันไม่ได้หรอก” หลี่หงหมินพูดอย่างเซ็ง ๆ
“พี่หมายความว่ายังไง อิทธิพลของใคร” เสี่ยวเยี่ยนถาม
“พี่สงสัยว่าจะเป็พวกเว่ยเชียน เพราะหลายวันก่อน ถิงถิงไปหาพี่ที่แบงค์มาเกลี้ยกล่อมให้พี่แต่งงานกับหล่อน แล้วจะให้พี่ไปทำงานด้วย แต่พี่ปฏิเสธ”
หลี่จิงจิงกับเสี่ยวเยี่ยนมองหน้ากันแล้วเสี่ยวเยี่ยนก็กล่าวว่า
“เสียดายนะทำไมพี่ไม่รับข้อเสนอของถิงถิงล่ะ พี่จะได้สบาย”
“ประชดพี่ทำไมเนี่ยรู้อยู่ว่าใครทำให้จื้อซานต้องตาย พี่จะไปตกลงกับมันได้ยังไง”หลี่หงหมินเริ่มหงุดหงิด ลุกขึ้นไปเตรียมตัวอาบน้ำ
กลางดึกคืนนั้น
ทุกคนนอนหลับอยู่ดีๆ ก็ต้องใตื่น เมื่อมีเสียงร้องของใครบางคน
“ไฟไหม้ ๆ ช่วยกันดับไฟที ไฟไหม้โรงงานแล้ว”
โรงงานทำเต้าหู้ถูกคนมาลอบวางเพลิง ไฟลุกโชน สว่างไสวไปทั่ว พวกหลี่หงหมินพากันหาน้ำมาดับไฟวิ่งกันสับสนวุ่นวาย ราวชั่วโมงก็ดับไฟได้ แม้บ้านจะไม่มอดไปกับกองเพลิงแต่พื้นที่ส่วนที่ใช้ผลิตเต้าหู้ ก็เสียหายทั้งหมดทุกคนต่างนั่งกอดเข่ากันอย่างเงียบงัน ไม่พูดอะไร
วันรุ่งขึ้น ตำรวจมาตรวจสอบที่เกิดเหตุแล้วบอกกับพวกหลี่หงหมินว่า
“ที่คุณสงสัยว่าเป็เว่ยเชียนส่งคนมาวางเพลิงนั้นต้องมีหลักฐาน จึงจะเอาผิดกับเขาได้แต่ตอนนี้เรายังไม่มีอะไรที่บ่งบอกเช่นนั้นจึงยังช่วยอะไรคุณไม่ได้ ขอตัวก่อน”
หลังจากตำรวจไปแล้วหลี่หงหมินก็ะเิอารมณ์ออกมา เขาคว้ามีดผ่าลงบนท่อนฟืนจนมันแยกเป็เสี่ยง ๆแล้วกล่าวว่า
“มันจะมากไปแล้วนะ เว่ยเชียน ถิงถิง พวกแกต้องชดใช้ผลกรรมที่ทำกับพวกเรา! ”
ทุกคนช่วยกันเก็บกวาดเศษซากจากเพลิงไหม้เมื่อคืนบางคนก็ร้องไห้ บางคนก็ก่นด่าพวกเว่ยเชียน
“แล้วทีนี้เราจะหาทุนที่ไหนมาทำเต้าหู้ขายอีกล่ะ”หลี่จิงจิงถาม
“คงต้องไปหยิบยืมจากเพื่อนฝูงของพ่อแกแล้วหละ” คุณนายใหญ่ถาม
“ฉันเสียใจที่สุขภาพไม่ดี ทำให้เป็ภาระกับทุกคน” คุณนายรองพูด
“แม่อย่าโทษตัวเองไปเลย หนูจะหาเลี้ยงแม่เอง” หลี่จิงจิงปลอบใจแม่
เย็นวันนั้น
หลี่หงหมินแอบไปบ้านของเว่ยเชียนโดยไม่บอกให้ใครรู้
“เฮ้ย นั่นใคร เข้ามาทำไม” ลูกน้องของเว่ยเชียนส่งเสียงร้อง
หลี่หงหมินก็โดดเข้าชกต่อยเ้าของเสียงนั้นพวกหวงหู่ลิได้ยินก็วิ่งกรูกันเข้ามาดู
“อ่อลูกชายอดีตเ้าสัวหลี่นั่นเอง มารนหาที่ตายเสียแล้ว เฮ้ย จัดการมัน”หวงหู่ลิสั่งลูกน้อง
หลี่หงหมินพยายามต่อสู้กับพวกที่มารุมล้อมเขาอย่างสุดกำลังทั้งเตะทั้งต่อย ตะลุมบอนกันอยุ่พักใหญ่ แต่เขาคนเดียวหรือจะสู้หมาหมู่ได้ในที่สุดเขาก็จนมุม เมื่อโดนท่อนไม้ฟาดเข้าที่ต้นคอ เขาสลบเหมือดและโดนจับไปมัดไว้ในห้องขัง
“ส่งคนไปบอกพวกน้องสาวมันด้วยจะได้ล่อนังเสี่ยวเยี่ยนมาติดกับ แล้วฉันจะจัดการกับนังนั่นเองถ้าแกฆ่านังเสี่ยวเยี่ยนได้ บางทีฉันอาจจะนึกรักแกขึ้นมาบ้างนะ ”ถิงถิงสั่งหวงหู่ลิ
ท่าทียั่วยวนของหล่อนทำให้เขานึกว่าหล่อนมีใจให้เขาบ้างแล้ว จึงรีบไปจัดการตามคำสั่ง
คนของหวงหู่ลิเอาจดหมายมัดกับก้อนหิน โยนเข้าไปในบ้านเช่าแล้วหนีไปพวกหลี่จิงจิงหยิบจดหมายมาเปิดอ่าน จึงรู้ว่าหลี่หงหมินถูกจับขังไว้ที่บ้านของเว่ยเชียนจิงจิงกับเสี่ยวเยี่ยนจึงรีบเดินทางไปช่วยหลี่หงหมินทันที
ณ บ้านตระกูลเว่ย
หลี่จิงจิงกับเสี่ยวเยี่ยนไปปรากฏตัวหน้าประตูบ้านเว่ยเชียน พวกลูกสมุนของจอมอิทธิพลก็วิ่งมารุมล้อมไว้สองสาวก็ใช้พลังฝีมือฟาดฟันลิ่วล้อพวกนั้นจนล้มลงด้วยมือเปล่าแล้ววิ่งเข้าไปถึงหน้าคฤหาสน์ พวกหวงหู่ลิก็รออยู่แล้ว แต่คราวนี้พวกมันมีทั้งปืนทั้งมีดดาบ ก็ยกโขยงออกมา หมายจะรุมจับสองสาว แต่สองสาวก็หาหวั่นไม่ จิงจิงใช้อาวุธลับซัดใส่พวกที่ถือปืนจนปืนหลุดจากมือ ส่วนเสี่ยวเยี่ยนใช้วิชานางแอ่นหยกหมุนตัวซัดพลังจนพวกที่ถือดาบล้มระเนระนาด หวงหู่ลิเห็นดังนั้นก็ร่ายมนต์ไสยศาสตร์ที่ตนร่ำเรียนมา ะโเข้าหาสองสาวใช้กรงเล็บเสือสมิงของมันไล่ตะปบหล่อนทั้งสอง จิงจิงกับเสี่ยนเยี่ยนแยกกันจู่โจมเป็สองด้านสลับกันโจมตีหวงหู่ลิทั้งบนและล่าง เมื่อจิงจิงฟาดฝ่ามือใส่ลำตัวหวงหู่ลิกลับรู้สึกเหมือนฟาดใส่ท่อโลหะอะไรสักอย่าง หาสร้างความระคายเคืองแก่มันไม่เสี่ยวเยี่ยนใช้วิชานางแอ่นหยก ซัดฝ่ามือใส่หวงหู่ลิ ก็ถูกสะท้อนพลังกลับจนเสี่ยวเยี่ยนแทบหลบไม่ทัน เสียงพลังกระทบผนังห้องในตึกดังสนั่นครั่นครืนกรงเล็บอันแหลมคมของมันยังสร้างรอยแผลให้เนื้อตัวของสองสาวหล่อนทั้งสองเจอคู่ปรับที่แกร่งกล้าเข้าให้แล้วหรือไร
เสี่ยวเยี่ยนกระซิบข้างหูหลี่จิงจิงแล้วหลี่จิงจิงก็ตะแคงตัวเตะเข้าที่ขาหวงหู่ลิ ล่อให้มันปกป้อง่ล่างจิงจิงก็เอาโซ่มัดมือของมันสองข้างไว้ปล่อยให้เสี่ยวเยี่ยนะโขึ้นนั่งคร่อมบนหัวของไอ้เสือสมิงของลับของหล่อนปิดหน้าปิดตาไอ้คนโฉด ทำให้เวทย์มนตร์ของมันเสื่อมทันทีหลี่จิงจิงได้จังหวะ ชกเข้าที่หน้าท้องของหวงหู่ลิ ทำลายตับไตไส้พุงของมันย่อยยับเสี่ยวเยี่ยนก็ฟาดฝ่ามือลงบนหัวของหวงหู่ลิด้วย จนมันกะโหลกแตกตายอยู่ตรงนั้น
แล้วสองสาวก็รุกเข้าไปถึงห้องที่คุมขังหลี่หงหมินอยู่
ณ ห้องคุมขังหลี่หงหมิน ในคฤหาสน์ตระกูลเว่ย
หลี่จิงจิงและเสี่ยวเยี่ยนบุกเข้ามาถึงหน้าห้องขัง ได้เห็นหลี่หงหมินถูกขังอยู่ก็ร้องเรียกจนชายหนุ่มฟื้นขึ้น เมื่อเขาเห็นสองสาวมาช่วยก็บอกว่า
“อย่าเข้ามา พวกมันใช้พี่เป็เหยื่อล่อพวกเธอมา รีบหนีไป”
เสี่ยวเยี่ยนไม่ฟังใช้พลังฝ่ามือพังประตูห้องขังออก แล้วรีบแก้มัดหลี่หงหมิน
ทันใดนั้นปรากฏเสียงหัวเราะที่เสี่ยวเยี่ยนรู้สึกคุ้นเคย
“ฮ่า ๆ ๆ พวกแกมาติดกับจนได้ อย่าหวังว่าจะรอดออกไปได้”
พวกหลี่จิงจิงมองไปยังต้นเสียงนั้นเป็ประธานองค์กรเซนต์เอ๊กซ์ผู้สวมหน้ากากทองนั่นเองมันยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์ ซึ่งตรงกลางตึกเปิดโล่งขึ้นไปถึงชั้นบนเว่ยเชียนก็มาปรากฏตัวด้วย
แล้วชายหน้ากากทองก็เปิดหน้ากากออก เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง
เสี่ยวเยี่ยนได้เห็นใบหน้าของชายคนนั้นแล้วก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“ผู้การเจิ้ง ! เป็ไปได้อย่างไรกัน”
นายตำรวจตงฉินที่เคยได้ชื่อว่าใจซื่อมือสะอาดเป็ที่นับถือของคนรักความยุติธรรมทั้งหลาย คนที่เธอเคยเคารพและศรัทธาที่แท้เป็อาชญากรผู้อยู่เื้ัองค์กรก่อการร้ายนามเซนต์เอ๊กซ์นี่เอง
“ที่แท้ แกก็เป็คนฆ่ามากาเร็ตใช่มั๊ย” สาวตาโตร้องถาม
“รู้ก็สายไปแล้วไม่เพียงเท่านั้นนะ พวกข้านี่แหละ ที่สังหารสตีเฟน”
“เตรียมตัวตายได้ที่นี่จะเป็สุสานฝังศพพวกแก” เ้าสัวเว่ยกล่าว
พวกมือสังหารของเซนต์เอ๊กซ์นับสิบคนวิ่งมารายล้อมพวกเสี่ยวเยี่ยนไว้แต่ละคนสวมชุดป้องกันตัวอย่างดี พร้อมอาวุธครบมือ
เสี่ยวเยี่ยนใช้วิชานางแอ่นหยกปล่อยพลังเป็วงกลมหมุนเวียนเข้าใส่กลุ่มคนเ่าั้ แต่หาทำอันตรายกับพวกนั้นไม่พวกมันยังคงก้าวย่างเข้ามาอย่างเยือกเย็น
สองสาวกับหนึ่งหนุ่มก็ยืนหันหลังพิงกันเตรียมพร้อมรับมือกับพวกคนร้าย
“ลุย” เว่ยเชียนร้องสั่งพวกลูกสมุนก็ระดมยิงปืนใส่พวกเสี่ยวเยี่ยน
เสี่ยวเยี่ยนใช้วิชานางแอ่นหยกปล่อยพลังหมุนวนเป็รัศมีป้องกันะุไว้
“รีบจัดการพวกมันพลังของฉันอาจจะหมดได้ในไม่ช้า”
หลี่จิงจิงจึงซัดพลังฝ่ามือใส่กลุ่มคนพวกนั้นล้มลงเป็แถบๆ แล้วะโเข้าไปตะลุมบอนกับพวกมันเสี่ยวเยี่ยนกับหลี่หงหมินก็ต่อสู้กับพวกนั้นกันพัลวัน
สองสาวนั้นฝีมือพอจะรับมือกับคนร้ายได้สบายแต่หลี่หงหมินนั้น ปกติชำนาญแต่กีฬาบาสเกตบอลหาได้เชี่ยวชาญในเชิงวิชาป้องกันตัวไม่ แม้จะเรียนต่อยมวยมาบ้างก็เป็แต่มวยสากลเท่านั้น ไหนเลยจะรับมือกับยอดฝีมือขององค์กรชั่วนี้ได้เขาจึงโดนทั้งเตะทั้งต่อย โดนกระบองทั้งตีทั้งฟาดจนบอบช้ำ ราวกับเป็กระสอบทราย
ขณะที่ทั้งสามคนกำลังติดพันกับกลุ่มคนร้ายนั้นเว่ยถิงถิงกลับมาถึงคฤหาสน์ เห็นหวงหู่ลิถูกฆ่าตายก็รู้ว่าแผนการที่ใช้มันฆ่าเสี่ยวเยี่ยนล้มเหลวแล้ว จึงหยิบปืนพกมาบรรจุะุ
หลี่จิงจิงกับเสี่ยวเยี่ยนกำลังพันตูกับพวกคนโฉดถิงถิงเล็งปืนเตรียมยิงเสี่ยวเยี่ยนจากด้านหลัง หลี่หงหมินเหลือบมาเห็นจึงร้องเรียกเสี่ยวเยี่ยนพร้อมะโเข้าขวาง
“เสี่ยวเยี่ยนระวัง”
สิ้นเสียงของหลี่หงหมินเสียงปืนก็ดังขึ้น
ปัง!!!
ะุเจาะเข้าที่กลางอกของชายหนุ่มหลี่จิงจิงและเสี่ยวเยี่ยนหันมาดูก็ช่วยไม่ทันแล้ว
หลี่หงหมินล้มฟุบลงกับพื้นเสี่ยวเยี่ยนวิ่งเข้ามากอดเขาหลี่จิงจิงใช้ศพพวกเซนต์เอ๊กซ์เป็เครื่องป้องกันะุให้
เว่ยถิงถิงใทิ้งปืนแล้ววิ่งหนีออกไปจากบ้าน
“ที่รักๆ เป็อย่างไรบ้าง ทำใจดี ๆ ไว้นะ” เสี่ยวเยี่ยนกอดหลี่หงหมินไว้แนบอก
“เสี่ยว...เยี่ยน...พี่....รัก....เธอ.....” วินาทีนั้นหลี่หงหมินก็ขาดใจตาย
“ไม่.....”เสี่ยวเยี่ยนคลุ้มคลั่งกับการตายของคนรัก ทั้งที่เธอมีพลังฝีมือแก่กล้าแต่กลับปกป้องชีวิตของเขาไว้ไม่ได้
“ย้าก...”เสี่ยวเยี่ยนปล่อยพลังวิชานางแอ่นหยกดึงดูดเอาอาวุธปืนของเหล่าร้ายลอยละลิ่วมาหมุนวนรวมกันอยู่กลางอากาศแล้วอาวุธเ่าั้ก็พลันะเิกลับไปใส่พวกสมุนของผู้การเจิ้งจนาเ็ล้มตายเสียสิ้น
เมื่อล้มพวกสมุนได้สองสาวก็ปรี่เข้าไปหมายจัดการกับเว่ยเชียนและผู้การเจิ้งแต่สองวายร้ายถอยร่นเข้าประตูลับ หนีไปได้
“พี่หมิน ๆ ฮือ ๆ” เสี่ยวเยี่ยนได้แต่กอดศพหลี่หงหมิน ร้องไห้เสียใจ
“พวกเรารีบออกไปจากที่นี่เถอะเสี่ยวเยี่ยน ไม่รู้มันจะมีกับดักอะไรอีก”หลี่จิงจิงช่วยหามศพพี่ชายออกมาจากบ้านหลังนั้น
ถิงถิงนั้นเมื่อพลั้งมือฆ่าชายคนรักโดยไม่เจตนา ก็ใเสียสติ วิ่งไปตามท้องถนนในใจของหล่อนนั้นปวดร้าว ทั้งที่รักแสนรักในตัวหลี่หงหมินมากแต่เขาไม่เคยไยดีหล่อนเลย ทั้งที่หล่อนรู้จักและคบกับเขามาั้แ่เด็กแต่กลับถูกเสี่ยวเยี่ยนมาชิงดวงใจของหล่อนไป เมื่อสิ้นเขาแล้วชีวิตหล่อนก็ไร้ความหมาย
จะเป็ด้วยความไร้สติขาดความระมัดระวัง หรือว่าถึงเวลาที่กรรมตามสนอง หล่อนก็ถูกรถบรรทุกที่แล่นมาถึงทางโค้ง พุ่งชนเต็มแรง หล่อนตายคาที่ตรงนั้นทั้งที่ตาไม่ปิด
สองวันต่อมา ณ สุสานจีนเทียนเหอ
หลี่จิงจิงกับญาติ ๆ และเสี่ยวเยี่ยน จัดการฝังศพหลี่หงหมิน เมื่อแขกพากันกลับไปหมดแล้วเสี่ยวเยี่ยนก็ได้แต่นั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่หน้าหลุมฝังศพ
“หากฟ้าไม่อยากให้ฉันคู่เธอ แล้วให้เจอกันทำไม
หากเธออยู่คู่ฉันไม่ได้ มาทำดีกับฉันทำไม
มาทำให้รักแล้วกลับจากไปไม่มีวันหวนคืน
จะให้ฉันรักทำไม..”
“เสี่ยวเยี่ยนกลับกันเถอะ พี่ใหญ่เขาไปดีแล้ว อย่าเสียใจไปเลย” หลี่จิงจิงปลอบพี่สะใภ้
ยังมิทันที่สองคนจะก้าวเท้าออกไปก็มีเสียงร้องขึ้นว่า
“จะรีบไปไหนกันเล่า สุสานนี้จะเป็ที่ฝังศพพวกแกในวันนี้แล้ว เฮ้ย ลุยเลย ”
ที่แท้เว่ยเชียนกับผู้การเจิ้งนำกำลังพลพรรค Sain X มาล้อมจับพวกหล่อนในสุสานนี่เอง
เสี่ยวเยี่ยนซึ่งบัดนี้คล้ายนางปีศาจผู้ไร้หัวจิตหัวใจก็หัวเราะหึ ๆแล้วปล่อยพลังวิชานางแอ่นหยกออกมาถอนเอาป้ายชื่อหน้าหลุมศพทั้งหลายเป็เครื่องกำบังะุปืนเสียงปืนจากศัตรูดังสนั่น ลูกะุกระทบแผ่นปูนที่ลอยอยู่กลางอากาศกระเด็นกระดอนแต่เหล่าคนร้ายก็เพิ่มกำลังเสริมเข้ามาโอบล้อมไว้ทุกทิศทาง
“ดิ้นรนอย่างไร ก็หลีกหนีความตายไม่ได้หรอก” เสียงผู้การเจิ้งร้องบอก
แผ่นปูนที่บังะุเริ่มแตกกระจายเนื่องจากคมะุปืนหลี่จิงจิงก็ยิ่งร้อนใจ
“เราจะทำยังไงกันดีพวกมันโอบล้อมเราไว้หมดแล้ว”
“หมอบลง”เสี่ยวเยี่ยนร้องบอกเพื่อน
หล่อนใช้พลังวิชานางแอ่นหยกะเิแผ่นป้ายสุสานเ่าั้จนแตกกระจายเข้าใส่กองกำลังSaintX ฝุ่นจากหินปูนฟุ้งไปทั่วบริเวณจนมองอะไรแทบไม่เห็น ในขณะที่เสียงปืนจากฝ่ายตรงข้ามยังระดมยิ่งอยู่ไม่หยุดสองสาวก็หมอบราบลงกับพื้น เพื่อหลบะุ
ชั่วอึดใจเสียงปืนก็เงียบลง กลับกลายเป็ว่าเหล่าสมุนของเว่ยเชียนล้มตายลงสิ้นด้วยะุปืน
เว่ยเชียนและผู้การเจิ้งถูกปืนจ่อหัวไว้และถูกควบคุมตัว โดยกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่ง
“เสี่ยวเยี่ยน จิงจิง เรามาช่วยแล้ว” คนหนึ่งในกลุ่มร้องเรียก
“อาเหอลูกน้องเก่าของพ่อนี่” หลี่จิงจิงกล่าว พร้อมกับประคองเสี่ยวเยี่ยนลุกขึ้น
“จัดการมันเลยเสี่ยวเยี่ยนมันทำให้พ่อฉันตาย บ้านแตกสาแหรกขาด ทำให้พี่จื้อซานและพี่หงหมินต้องตาย”หลี่จิงจิงร้องบอก
“ฉันไม่อยากฆ่าคนอีกแล้วฉันสัญญากับแม่ชีจินต้า ว่าจะไม่เอาวิชาไปฆ่าคน” เสี่ยวเยี่ยนดูอ่อนแอลง
“อย่างนั้นฉันลงมือเอง”หลี่จิงจิงซัดฝ่ามือเข้าใส่เว่ยเชียนและผู้การเจิ้ง มันทั้งสองก็อาเจียนเป็โลหิตสิ้นใจตาย
ปิดฉากองค์กรลับนาม Saint X ลงเพียงนี้
หลังจากนั้น
ตระกูลหลี่เพิ่งจัดงานศพให้หลี่หงหมินได้ไม่กี่วันย่าหยกทำใจยอมรับการตายของหลานชายไม่ได้ ก็ตรอมใจตายไปอีกคน
พิธีศพจัดอย่างเรียบง่ายและเงียบเหงาด้วยบัดนี้ตระกูลหลี่มิได้มีฐานะร่ำรวยอย่างเมื่อก่อนมีเพียงญาติใกล้ชิดไม่กี่คนที่มาร่วมพิธีฝังศพย่าหยก
ต่อมาคุณนายใหญ่แม่ของหลี่หงหมิน ก็ปล่อยวางทุกสิ่ง ออกไปบวชชีที่ไต้หวัน
มีนาคม ค.ศ.1932 เมืองสิงคโปร์
เรือกลไฟลำใหญ่แล่นออกจากท่าเรือเสี่ยวเยี่ยนหรืออีกชื่อหนึ่งว่าโสมสุดา ในชุดเดรสสีขาวยืนมองเกลียวคลื่นอยู่บนกาบเรือ หล่อนกำลังเดินทางกลับประเทศโซวันนาบ้านเกิดเมืองนอน โดยทิ้งอดีตอันแสนเ็ปไว้เื้ั ที่สิงคโปร์
จบตอนที่ 12 โปรดดิดตามตอนที่ 13 วิหคคืนรัง
62K
