ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]

        ตูมตาม

        วินาทีที่ก้อนพลังงานพลังวิญญาณฟ้าดินสูงกว่าสิบเมตรกับแสงกระบี่สีเงินกว่าร้อยเมตรพุ่งปะทะกันคลื่นพลังทำลายล้างปะทุทันตาเห็น อากาศธาตุสูงปั่นป่วนรวนเรไร้ที่สิ้น

        คลื่นปราณลูกหลงพลังอันไพศาลระลอกแล้วระลอกเล่าพวยพุ่งและสาดเทออกมาอย่างเหิมเกริม

        แสงเงินแสงทองระยิบระยับดูดั่งดอกไม้เพลิงเบ่งบานท้องนภาเปลี่ยนสีสันอย่างเงียบงัน ทะเลสาบเบื้องล่างสั่นไหวไม่หยุดนิ่ง คลื่นสะเทือนฟ้าชั้นแล้วชั้นเล่าภาพอันอลหม่านราวคลื่นทะเลคลั่งโหยหวน สั่นสะท้านทั่วทุกสารทิศ

        ฉู่เหินผู้เร้นกายในมุมอับมองการต่อสู้ครั้งใหญ่เบื้องหน้าด้วยอาการทึ่ง

        นี่หรือพลังของราชาสรรพสัตว์กับผู้แข็งแกร่งระดับผ่าอากาศธาตุ?

        ช่างน่าตระหนกตกใจยิ่งนัก

        ฉู่เหินไม่ได้ลังเลเลยว่าหากเขาเข้าใกล้การต่อสู้เบื้องหน้าไปอีกสักนิดคลื่นลูกหลงที่เกิดจากการกระทบกระทั่งของพลังงานนั้นคงมากพอจะจู่โจมเขาจนถึงแก่ความตาย

        แม้จะนอนอยู่ตรงนี้ ฉู่เหินก็ยังรู้สึกได้ถึงเลือดในกายที่เดือดพล่านไหลเร็ว

        การสัประยุทธ์ระดับนี้ สำหรับฉู่เหินผู้เพิ่งออกจากเมืองหลินเหยียนและไม่เคยได้สัมผัสโลกมาก่อนแล้วเรียกได้ว่าเป็นมหรสพต่อสายตาของเขาโดยแท้

        ต่อให้ก่อนหน้านี้จะเคยได้ยินมาว่าพลังของผู้แข็งแกร่งระดับผ่าอากาศธาตุน่ากลัวปานใดก็ตามที

        แต่ได้ยินกับหูหรือจะสู้ได้เห็นกับตา

        ปึ้ง!

        ความเคลื่อนไหวรุนแรงยังปะทะเข้าหากันในอากาศไม่หยุดหย่อนหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งสำแดงเดชราชันแห่งสรรพสัตว์อย่างหมดจด มันกระพือปีกใหญ่ยักษ์บนหลังบังเกิดลมกรดและฟ้าแลบแปลบปลาบ อากาศธาตุมีอสนีบาตแล่นผ่านอยู่รางเลือน

        อิสตรีเยาว์วัยถือกระบี่เล่มยาวเพ่งสายตาคู่งามดวงหน้าเลิศเลอเผยความนิ่งขรึมหลายส่วน

        “ไม่นึกเลยว่าหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งจะตึงมือเช่นนี้เห็นทีต้องใช้ท่านั้นแล้ว” นารียกริมฝีปากแดงพึมพำผะแผ่วกับตนเอง

        “บรู๋ว”

        กระนั้น หมาป่ามารเดือนน้ำแข็งกลับเร่งความเร็วขึ้นในพลันมันโฉบเข้าหาน่านฟ้าเหนือร่างนาง อ้าปากยักษ์เต็มไปด้วยเขี้ยวออก ชั่วพริบตาแสงสีขาวอานุภาพเปรียบน้ำหลากก็ถาโถมออกมาชนิดมืดฟ้ามัวดิน จู่โจมใส่ร่างไม่หยุดยั้ง

        ห้วงเวลานั้น อุณหภูมิในฟ้าดินพลันลดต่ำจนถึงจุดเยือกแข็ง

        ความหนาวเย็นเสียดแทงกระดูกตลบอบอวลไปทั่วทิศทางกระทั่งพลังหยวนแท้ยังเคลื่อนไหวหนืดช้าขึ้นมากนัก

        นารีเยาว์วัยสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย แต่ไม่กล้าประมาทแม้แต่นิด นางเคลื่อนกายาเห็นเป็นภาพมายาลากติดกันในอากาศถอยไปเบื้องหลังด้วยความเร็ว

        ตูม!

        แสงสีขาวไร้ที่สิ้นโจมตีใส่ทะเลสาบเบื้องล่าง

        เพียงชั่วกะพริบตา น้ำทั้งทะเลสาบก็เงียบสนิทน้ำทะเลสาบกว้างกว่าพันเมตรเยือกแข็งเป็นน้ำแข็งในบัดดล ชั้นน้ำแข็งหนาปกคลุมทั่วทั้งผืนทะเล

        “นี่มัน...”

        ฉู่เหินเห็นภาพนั้นแล้วก็อดลืมหายใจไม่ได้

        พลังของหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งเบ็ดเสร็จถึงเพียงนี้ฉู่เหินอดกังวลใจแทนสตรีอ่อนเยาว์ผู้นั้นไม่ได้

        กระนั้น นางกลับไม่แตกตื่นอันใด พลันนั้น รังสีพลานุภาพแกร่งกล้าไร้ใดเทียมปลดปล่อยออกจากร่างพลังหยวนแท้ที่พันรอบกายนางเปลี่ยนสีเป็นฉูดฉาดสว่างไสว

        แสงสีแพรวพราวราวดึงแก่นแห่งสายรุ้งทั้งเจ็ดสีกระแสอากาศในใต้หล้ารวนเรยิ่งขึ้น อิสตรีบีบมือเล็กน้อย แสงสีสายแล้วสายเล่าดุจเถาวัลย์ที่เติบใหญ่ไต่เข้าหากระบี่เล่มงามในมือ

        กึงๆ

        กระบี่เปล่งแสงสีเจิดจรัสพลังที่ปกคลุมนั้นแกร่งกล้าเยี่ยงเปลวเพลิงอัคคีเทพ

        “กระบี่ปีกหงสา ตัดพิฆาตดาวตก!” นางคำรามเยียบเย็น

        กี๊ซ

        พลันนั้น เสียงหงส์ร้องอันก้องใสทะยานไปเก้าชั้นฟ้าเห็นภาพมายาหลากสีวูบวาบมาจากกระบี่ในมือนาง ยามเคลื่อนไหวร่างมายานั้นก็ยิ่งทวีขนาดใหญ่ขึ้นไม่ทันไรภาพมายาหงสากว้างร้อยจ้างพลันปรากฏให้ฟ้าดินตะลึงงัน

        มาตรแม้นเป็นแต่เพียงภาพมายา ทว่าอานุภาพแห่งอำนาจน่าเกรงขามที่ผังแผ่ออกมาจากหงสานั้นกลับทั้งชัดเจนและแรงกล้า

        พร้อมด้วยกลิ่นอายทำลายล้างเป็นอนันต์ที่ไม่อาจต้านทานได้

        “บรู๋ว”

        หมาป่ามารเดือนน้ำแข็งเผยความดุร้าย ดวงตาของมันเรืองรองดุร้ายเต็มไปด้วยแววแห่งโทสะเช่นเดียวกับมนุษย์

        จากนั้นลวดลายหิมะสีน้ำเงินที่กลางหน้าผากหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งเรืองแสงประหลาดตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบลวดลายมีอักขระซับซ้อนเคลื่อนไหวแสงสีน้ำเงินน่าหวาดหวั่นพลันปะทุจากในกายหมาป่ามารเดือนน้ำแข็ง

        ผ่าง!

        แต่ทันใดนั้นเองที่ร่างมายาหงสาเร่งความเร็วฉับพลันวินาทีก่อนที่ร่างมายาหงสาทรงเดชานุภาพเป็นยอดจะถึงตัวหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งภาพมายานั้นกลับแปรผันเป็นเงากระบี่ตะลึงสวรรค์คมหมื่นจ้างเล่มหนึ่งแทน

        ปึ้ง

        เงากระบี่ตะลึงสวรรค์ครองพลังทำลายล้างสุดต้านรับทำลายการป้องกันของหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งหมดสิ้น

        เมื่อม่านกำบังที่เกิดจากแสงสีน้ำเงินรวมตัวกันรอบกายถูกฉีกออกเป็นรูใหญ่เงากระบี่น่าครั่นคร้ามก็ฟาดฟันร่างหมาป่ามารเดือนน้ำแข็ง

        ฉัวะ!

        ปากแผลอาบเลือดไล่จากลำคอหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งไปถึงตรงท้องของมันโลหิตร่ายรำสาดชโลมตามใจชอบ

        “สวยงาม!”ฉู่เหินที่เร้นกายอยู่ลอบพยักหน้าเป็นการชื่นชม

        “บรู๋ว”

        กระนั้น ในยามที่ฉู่เหินแน่ใจว่าศึกนี้จบลงแล้วนั่นเองหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งพลันส่งเสียงคำรามโกรธเกรี้ยวถึงที่สุดอีกครั้งเสียงคำรามนี้ดลใจให้สั่นสะท้านไปถึงส่วนลึกของอณูวิญญาณ

        ลวดลายสีน้ำเงินกลางหน้าผากหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งเปล่งอักขระพราวพราย

        คลื่นพลังมโหฬารดลฟ้าดินทั่วสารทิศสั่นสะเทือน

        วาบ!

        ชั่ววินาที ลำแสงสีน้ำเงินสุกสกาวพลันพุ่งลงมาจากฟ้าดิ่งตรงลงมาสู่ร่างอิสตรีผู้นั้น

        ลำแสงสีน้ำเงินรวดเร็วยิ่งยวด อานุภาพน่าประหวั่นพรั่นพรึงนารีอ่อนเยาว์หน้าเปลี่ยนสี นางหลบไม่ทัน ถูกแสงนั้นโจมตีเข้าอย่างจัง

        ร่างงามสั่นไหวรุนแรง พลังหยวนแท้ในกายถูกกดทับมิให้เคลื่อนไหวทันใด

        ที่น่าใจหายยิ่งไปกว่านั้นคือความหนาวแทรกซึมลึกถึงกระดูกและเส้นปราณอัศจรรย์ทั้งแปดไม่เพียงแต่พลังหยวนแท้ที่เคลื่อนตัวได้ช้าผิดปกติเท่านั้นกระทั่งจะขยับแขนขายังทำไม่ได้เต็มที่เลย

        ฟิ้ว!

        ฉับพลัน ร่างของนางร่วงหล่นจากฟากฟ้าลงมาอย่างสุดควบคุมคุกเข่าลงกับผืนทะเลสาบที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง

        หมาป่ามารเดือนน้ำแข็งที่ถูกจู่โจมสาหัสก็ร่วงตามลงมาประจันหน้ากับตัวนาง

        มหาศึกดุเดือดครั้งนี้จบลงตรงที่พ่ายแพ้และบาดเจ็บทั้งคู่

        กระบี่นั้นของดรุณีสาวสะพรั่งทำหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งบาดเจ็บสาหัสแต่นางเองก็ถูกการโจมตีเต็มกำลังของมันเข้าเช่นกันเจ้าตัวพยายามใช้กระบี่ยันพื้นน้ำแข็งลองฝืนลุกขึ้นยืน แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า

        แสงสีน้ำเงินเป็นเส้นสายพันรอบร่างกายที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือผิวพรรณขาวผ่องนั้นกำลังถูกชั้นน้ำแข็งอันเล็กละเอียดเข้าปกคลุม

        ประมาณพลังของหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งต่ำไปแล้ว...

        นวลนางขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟันขาวกัดริมฝีปากเคลื่อนพลังหยวนแท้ในร่างเพื่อขับไล่อายความหนาวของน้ำแข็งมนตราในร่างไม่หยุดแต่ความจริงนั้นคือ เวลานางเหลือไม่มากแล้ว

        กรร

        หมาป่ามารเดือนน้ำแข็งส่งเสียงคำรามต่ำออกมาจากลำคอมันขยับขาเข้ามาอย่างเชื่องช้า แววตาดุร้ายยามย่างสามขุมไปเบื้องหน้ามันใช้ความเย็นแช่ปากแผลไว้ เลือดจึงหยุดไหลอย่างรวดเร็ว

        แต่ขนขาวสะอาดราวกับหิมะของมันกลับอาบเลือดสีแดงฉานไปเสียแล้ว

        หมาป่ามารเดือนน้ำแข็งแยกเขี้ยว ใบหน้าดุร้ายปรากฏชัดเขี้ยวอันแหลมคมแวววาวแสงน่าขนลุก

        เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่รออิสตรีนางนั้นอยู่คืออันตรายอันใหญ่หลวง

        ...

        ฉู่เหินผู้ซ่อนตัวอยู่เห็นภาพนั้นเข้าแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้

        เดิมนึกว่าหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งจะพ่ายแพ้ไร้ข้อแม้แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นมันที่ดึงสถานการณ์ทั้งหมดกลับมาได้สัตว์ปีศาจขั้นราชาสรรพสัตว์ใช่จะรับมือได้ง่ายดายโดยแท้

        ฉู่เหินพอจะเข้าใจหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งนี้ในระดับหนึ่ง

        สิ่งที่ฉกาจที่สุดของมันคือ ‘อายหนาวมนตร์น้ำแข็ง’ หากถูกกลิ่นอายความหนาวของมันทำร้าย เส้นปราณอัศจรรย์ทั้งแปดจะถูกกัดกร่อนหากไม่รีบขับอายหนาวนั้นออกมา ทั้งร่างจะเยือกแข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง

        ยามนี้นารีอ่อนวัยใช้กำลังภายในอันแกร่งกล้าในร่างควบคุมอายความหนาวไว้ได้ก็จริงแต่จะให้ฟื้นฟูในระยะเวลาอันสั้นนั้น อย่าแม้แต่จะคิด

        ทำอย่างไรดี?

        จะปล่อยให้บุปผางามเหี่ยวเฉาตายในปากหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งก่อนเวลาอันควรหรือ?

        ฉู่เหินคิดหนัก หากเป็นยามปกติพบเจอสถานการณ์เช่นนี้เข้ามีหวังได้เผ่นป่าราบให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ไม่ว่าจะราชาสัตว์หรือผู้แข็งแกร่งขั้นผ่าอากาศธาตุล้วนแล้วแต่ฆ่าเขาตายได้ง่ายดายไม่ต่างจากบี้มดเลย

        แต่ยามนี้หมาป่ามารเดือนน้ำแข็งก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายแล้ว ดูจากท่าทางการเดินตุปั๊ดตุเป๋ของมันก็รู้

        แม้จะเป็นเช่นนั้นพลังระดับเปิดชีพจรขั้นเก้าอย่างฉู่เหินก็ไม่อาจจะทำลายการป้องกันของมันได้หากพลาดพลั้งขึ้นมามีหวังได้ตายตกตามกันไปด้วย

        ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว...

        ครั้นเห็นหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งย่างกรายเข้าใกล้นางขึ้นทุกทีแล้วฉู่เหินก็กำหมัด ดวงตาดำมืดพลันเปล่งแสงสีม่วงงามประหลาด

        “ได้แต่ต้องลอง!”

        ...

        บนผืนทะเลสาบที่เยือกแข็ง นารีเยาว์วัยดูสุภาพสูงส่งร้อนรนจนเห็นได้ชัด

        ดวงหน้างดงามซีดเซียว หากเป็นชายอื่นใดก็ไม่มีทางฝืนใจทำร้ายนางได้ลงคอแต่สัตว์ปีศาจก็คือสัตว์ปีศาจอยู่วันยันค่ำ ในสายตาหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งผู้ยั่วโทสะมันต้องตายสถานเดียว

        “กรร”

        เสียงคำรามต่ำแผ่กลิ่นอายมรณะหมาป่ามารเดือนน้ำแข็งอ้าปากอันใหญ่โตอย่างเหี้ยมเกรียม โผเข้าหานางทันที

        อิสตรีอ่อนวัยนัยน์ตาหรี่ลงราวเห็นฝีเท้าพญามัจจุราช

        “แสงวิปัสสนา!”

        ฉับพลัน เสียงตะคอกหนักหน่วงลอยเข้ามา

        ฟ้าวๆ

        สิ้นอานุภาพผ่าสลาตันเร็วรี่รัศมีแสงสีม่วงสองสายก็เหมือนเช่นลำแสงผ่าฟากฟ้าในราตรีมืดบอด นำพาเดชานุภาพเย็นยะเยือกลอยตรงมารัศมีแสงสีม่วงสองสายตรงเข้าที่ตาข้างซ้ายของหมาป่ามารเดือนน้ำแข็ง

        การลอบโจมตีกะทันหันนี้ทำให้หมาป่ามารเดือนน้ำแข็งไม่ทันได้ป้องกันอันใดทั้งสิ้น

        ฉัวะ!

        พริบตานั้น โลหิตสาดชโลมในอากาศ

         ………………………