ตอนที่3
รักต้องซ่อน...
ร่างเปลื่อยเปล่านอนหมดสติที่พื้นอันหนาวเย็นไร้คนให้ความห่วงใย....
คนที่ลงมือทำร้ายก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทิ้งเอาไว้ที่ร่างกายที่บอบช้ำนออยู่บนพื้นที่เย็น..
ไม่รู้ว่าเวลานี้เป็เวลาใดร่างกายที่นอนหมดสติก็ค่อยๆรู้สึกตัว..
ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วปรับดวงตาให้เข้ากับสีจ้าที่ส่องแสงผ่านผ้าม่านขึ้นมาในห้องแห่งนี้...
"โอ๊ยยย!!
ร่างกายของยูกิขยับเพียงเล็กน้อยก็รู้เ็ปรวดร้าวไปหมดในร่างกายของเขา..
และตรงที่เจ็บมากเหมือนจะขาดใจก็คือช่องทางด้านหลังที่ฉีกขาดเป็าแและบอมอยู่ตอนนี้..
"อึก!!!
ยูกิกัดฟันทนขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ..
เื่ราวที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะหมดสติไปนั้นคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเขา...
เขาถูกทำร้ายด้วยผู้ชายที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน..
ยูกิเจ็บมากจนน้ำตาไหลออกมาที่ดวงตาของเขา...
"หิวดื่มจัง..
ยูกิพูดออกมาเสียงแหบเหมือนคนจะไม่สบายและเขาก็รู้สึกปวดหัวอยากที่จะอ้วกมากๆ
ยูกิมองหาเสื้อผ้าในห้องนี้ก็ไม่พบอะไรนอกจากเสื้อผ้าของเขาที่ถูกฉีกทิ้งแบบที่นำกับมาสวมใส่ไม่ได้แล้ว...
ยูกิมองเห็นตู้เสื้อตู้ใหญ่เขาจึงพยายามลุกขึ้นยืนเพื่อไปเปิดตู้เสื้อผ้านั้นดูว่ามีเสื้อผ้าอะไรให้เขาสวมใส่หรือ..
"อึก..อึก..!!!
ยูกิกัดฟันพยายามยืนขึ้นแต่ขาของเขานั้นเหมือนไม่มีแรงที่ยืน
ขาของยูกิสั่นด้วยความเ็ปและช่องทางด้านหลังของเขาก็เจ็บทุกครั้งที่เขาก้าวเดินไปแต่ละก้าว
จนสุดท้ายยูกิก็เดินจนมาถึงตู้เสื้อผ้า..
ยูกิเห็นเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่แขวนอยู่เขาก็นำมันมาสวมใส่ทันที..
จากนั้นก็มองหาว่าในห้องนี้มีน้ำให้ดื่มหรือไม่...
ยูกิมองหาน้ำจนทั่วห้องก็เจอว่าน้ำอยู่ที่บนโตอีกด้านของห้องนี้..
ยูกิพยายามเดินตรงไปที่โตะที่มีน้ำอยู่นั้นด้วยความอยากลำบากแต่ก็อดทนเดินต่อไปจนไปถึงโตะที่มีน้ำนั้น...
"แกร็ก!!!!..
เสียงเปิดประตูของห้องนี้ดังขึ้นมาแต่ยูนั้นกับไม่ได้ยินเพราะเขาอยู่ห้องด้านใน..
"ใครให้มึงดื่มน้ำ..!!!
"เพล็ง..!!!!
พอได้ยินเสียงของผู้ชายคนนั้นยูกิที่มือถือแก้วน้ำอยู่นั้นถึงกับทำแก้วน้ำหลุดจากมือตกลงมาแตกด้วยความใในเสียงพูดของผู้ชายที่ทำร้ายเขา...
"ผมขอโทษครับ..ผมขอโทษครับ..!!!
ยูกิรีบพูดออกมาเสียงสั่นๆด้วยความกลัว...
แล้วรีบก้มลงไปเก็บแก้วที่แตกนั้นด้วยมือที่สั่นๆ..
"ฉึก..!!!
เพราะด้วยความกลัวและไม่ระวังทำให้เศษแก้วที่แตกอยู่ที่พื้นนั้นบาดเข้าที่มือของยูกิเป็แผลใหญ่แต่ยูกิกับไม่ร้องออกมาเพราะรู้สึกว่าเขาจะถูกทำร้ายอะไรถ้าเขาร้องออกมา
รีลอน แฟงร์ ยืนมองชายหนุ่มคนนี้ที่มีความกลัวเขาอย่างมากตัวของชายหนุ่มคนนี้สั่นไปหมดอย่างน่าสงสาร..
แต่ความสงสารไม่ได้มีผลกับคนที่ชื่อ
รีลอน แฟงร์...
"มึงทำของกูแตกเสียหาย..!!
"มึงต้องชดใช้ให้กูคืนมา!!!
เสียงเยือกเย็นพูดออกมาแล้วเดินไปบีบแขนเรียวของชายหนุ่มขึ้นมาด้วยความโมโห....
"ผมขอโทษครับที่ทำแก้วของคุณตกแตก..
"ผมใ..ผมอยากดื่ม...
ยูกิพูดออกมาในสิ่งที่เขาอยากจะอธิบายให้ผู้ชายน่ากลัวคนนี้รับรู้....
"มึงอยากดื่มน้ำอย่างนั้นหรอก..
"มานี้สิกูมีน้ำให้มึงดื่ม..
รีลอนพูดออกมาเสียงเย็นๆจนทำให้ยูกิรู้สึกไม่ปลอดภัยจึงหยุดอยู่ที่เดิมด้วยสภาพที่ตัวสั่นๆ..
"กูบอกมึงให้มาหากูไง!!!!
รีลอนพูดออกมาเสีงดังด้วยความโมโหแล้วเดินมากระชากตัวของยูกิเข้าไปหาเข้าอย่างรุนแรง.....
"ผมเจ็บ...
ยูกิพูดออกมาเสียงสั่น....
"มึงอย่าทำสำออย...
"มึงอยากดื่มน้ำใช่ไหม..
"กูมีน้ำให้มึงดื่มนะ
"อมน้องชายของกูก่อน
"แล้วกูจะให้มึงดื่มน้ำ..
รีลอนพูดออกเสียงเข้ม...
"ไม่ผมไม่ทำ..
"เพี๊ยะ!!...กูบอกให้มึงทำมึงก็ต้องทำ...
"อย่างมาขัดคำสั่งของกูถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้
รีลอนตบแล้วพูดออกมาพร้อมกับบีบปากของยูกิอย่างแรงจนยูกิร้องออกมา.
จากนั้นรีลอนก็รูดชิบกางเกงราคาแพงของเขาลงมาแล้วนำน้องชายของออกมาจากกางกางใน....
จากนั้นก็บีบให้ปากของยูกิอ้ากว้างขึ้นแล้วจับน้องชายของเขา
ยัดเข้าไปที่ปากของยูกิจนสุดลำจนแท่นกายใหญ่ๆนั้นทิ่มเข้าไปถึงที่คอของยูกิ
จนเขาอยากจะอ้วกออกมาแต่ก็ทำไม่ได้...
"จัดการให้กูชะ..
"แล้วมึงจะไม่เจ็บตัว...
รีลอนพูดออกมาเสียงโหด..
ยูกิที่ไม่เคยทำแบบนี้กับใครก็ได้แต่ทำแบบจำยอมไม่รู้ว่าทำอย่างไรด้วยช้ำ...
แต่ผู้ชายคนนี้ก็บอกเขาว่าให้ทำอย่างไร..
ยูกิก็ยอมๆทำให้มันเสร็จๆไป..
"อืม..อ่า..อื้ม..อ้า...!!!
เสียงครางด้วยความเสียวของรีลอนดังขึ้นมาไม่หยุด...
แต่คนที่เ็ปอย่างยูกิก็ได้แต่ทนอดทำให้จบๆไปด้วยความเ็ปทั้งร่างกายและจิตใจ...
4K
