เฟยฮุ่ย กำกระบี่แน่น เดินตรงเข้าหาเซี่ยหาวกวาง ความมั่นใจของมันในตอนแรกมลายหายไปสิ้น แสงจันทร์สะท้อนให้เห็นใบหน้าขาวของเฟยฮุ่ย ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบเืที่กระเซ็นจากปากแผลของบรรดาโจรทั้งหลายที่เข้าต่อกรกับนางก่อนหน้า
สำหรับเซี่ยหาวกวางแล้ว มันช่างเป็ใบหน้าของสตรีที่สวยและดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่มันเคยเห็นมาตลอดทั้งชีวิต แววตาของนางในตอนนี้ดุจนางพญาเสืออันน่าสะพรึงที่ไร้ความเมตตาต่อเหยื่อ ต่างจากดรุณีแรกแย้มที่มันเห็นในคราแรกนั้นหนักหนา
ส่วนโจรที่ยืนอยู่ข้างกายเซี่ยหาวกวาง ั้แ่เมื่อเฟยฮุ่ยพบมันพร้อมกับเซี่ยหาวกวางเมื่อครั้งแรก เริ่มย่างกรายถอยห่างจากระยะโจมตีของเฟยฮุ่ยทีละน้อย แต่ท่าทีนั้นดูเหมือนกับว่า มันจะสามารถโจมตีเฟยฮุ่ยได้ แม้มิได้อยู่ในรัศมีของคมกระบี่
"ท่านพี่ ท่านจะไม่ช่วยข้าเหรอ หากนางฆ่าข้าได้ ต่อไปก็คงเป็ท่าน" เซี่ยหาวกวางหันไปถามชายที่คอยอยู่ข้างกายมันตลอด ซึ่งจริงๆ แล้วก็เป็พี่ชายแท้ๆ ของมันนั่นเอง นามว่า เซี่ยจื่อเย่
"เ้ารับมือนางไว้ แล้วข้าจะคอยหาโอกาสโจมตีจุดอ่อนนาง" เซี่ยจื่อเย่ รูปร่างเล็กกว่าน้องชาย ใบหน้าดูสุขุม หากแต่จิตใจนั้น อำมหิตกว่าน้องชาย รวมถึงวิชาตัวเบานั้นก็ดีกว่ามาก มันถอยห่างไปคอยระวังข้างหลังให้เซี่ยหาวกวาง
"เหวอ อุ๊บ.." เซี่ยหาวกวาง ทั้งที่เตรียมตัวดีแล้ว แต่พอเจอกระบวนท่าแรกของเพลงกระบี่ัทะยาน ขั้นที่สาม มันก็ใช้ดาบรับเกือบไม่ทัน แถมยังเสียหลักไปอีกหลายก้าว
"พี่จื่อเย่ อย่าหาจุดอ่อนของนางเนิ่นช้า ศีรษะข้าจะขาดอยู่แล้ว"
เฟยฮุ่ยยังคงใช้เพลงกระบี่ัทะยานบุกโจมตีใส่ต่อเนื่อง เพียงไม่กี่เพลง เซี่ยหาวกวางก็เปิดช่องโหว่ ให้นางเผด็จศึกจนได้
"พี่จื่อเย่! ช่วยข้าด้วย..." เซี่ยหาวกวาง ร้องสุดเสียงด้วยความรักชีวิต แต่เฟยฮุ่ย ก็ต้องหยุดกระบี่เพราะโดนสกัดด้วยมีดบินของเซี่ยจื่อเย่ ส่วนเฟยฮุ่ยนั้นระวังตัวอยู่แล้ว มีดบินของมันจึงพลาดเป้าไป แต่ก็ทำให้ เซี่ยหาวกวาง รอดตายจากคมกระบี่ ไปอย่างหวุดหวิด
" เ้าลอบกัดนี่ เ้ามันมิใช่ลูกผู้ชาย" เฟยฮุ่ยเอากระบี่ชี้หน้า เซี่ยจื่อเย่ ที่ซัดมีดบินใส่นางแบบไม่ทันตั้งตัว
"นี่มันไม่ใช่การประลอง นังหนู มันเป็การต่อสู้ โดยมีชีวิตเป็เดิมเพิน" เซี่ยจื่อเย่ พูดพร้อมกับส่งสัญญาณให้น้องชายเข้าโจมตีนาง
เซี่ยหาวกวางแมัไม่อยากรุกเข้าใส่เฟยฮุ่ยแล้ว เพราะรู้ว่าตนเองเป็รองอยู่หลายขุม แต่ก็ไม่มีทางเลือก จะสู้ก็ตายไม่สู้ก็ตาย
"เข้ามาพร้อมๆ กันนั่นแหละไอ้พวกสวะ" เฟยฮุ่ยร้องด่าพวกมัน สันดานของโจร ย่อมทำได้ทุกอย่าง
เฟยฮุ่ย เมื่อเห็นความเร็วมีดบินของเซี่ยจื่อเย่ ในครั้งแรกแล้ว พลันคิดว่าคงรับมือมันได้ไม่ยาก แม้ว่าฝีมือการใช้มีดบินของมันจะแม่นยำและรวดเร็ว แต่ก็ยังช้ากว่านางอยู่ดี ยิ่งขณะนี้นางใช้วิชาัทะยานขั้นที่สามอยู่ด้วยแล้ว โอกาสที่มีดบินของมันจะััถูกตัวนางนั้นแทบไม่มีเลย
"เ้าลองใช้มีดบินของเ้ามาอีกสิ ข้าจะหลับตารับมีดบินของแกให้ดู" เฟยฮุ่ยท้าเซี่ยจื่อเย่ โดยนางเอาผ้าขึ้นมาปิดตา มันจึงรีบปามีดบินรัวๆ ทีเดียวถึงสี่เล่ม..
เฟยฮุ่ยใช้กระบวนท่าัไร้ใจ ปัดออกไปทุกเล่มได้อย่างง่ายดาย ครานี้สองพี่น้องรู้สึกสิ้นหวังที่จะชนะ เหมือนกำลังต่อสู้กับปีศาจที่ไม่มีจุดอ่อนใดๆ
แต่แล้วเซี่ยจื่อเย่ มันก็คิดแผนชั่วขึ้นมาได้ มันส่งสัญญาณให้น้องชายเตรียมโจมตีอีกครั้ง
"นังหนู...เ้ารู้ไหมว่าข้ามีมีดบินทั้งหมดสิบสามเล่ม แต่ข้าเอาชนะคู่ต่อสู้ได้โดยไม่เคยใช้มันถึงเล่มที่สิบสามเลย..." เซี่ยจื่อเย่ปามีดบินไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับมีเป้าหมายไปที่ ที่ภรรยาของโจวเจี้ยนหาวที่กำลังนั่งกอดศพสามีของนางอยู่
เฟยฮุ่ยพุ่งไปขวางมีดบินเล่มนั้นในทันที แม้ว่านางสามารถสกัดไว้ได้ทัน แต่เซี่ยจื่อเย่กลับซัดมีดบินอีกเล่ม โดยดักการเคลื่อนไหวของนางที่จะเข้ามาช่วยภรรยาของโจวเจี้ยนหาว ไว้ก่อนเรียบร้อยแล้ว จึงทำให้เฟยฮุ่ยไม่สามารถปัดป้องหรือหลบได้ทัน คมมีดเฉือนเอาต้นแขนของนางจนเกิดแผลฉีกขาด โลหิตนางจากาแที่เปิดออก ไหลรินหล่นลงพื้นราวเม็ดฝน
844
