เมื่อดับไฟทุกดวงหมดแล้วเธอจึงได้เดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เปิดไฟโคมที่ตั้งอยู่กับพื้นห้องขึ้นโคมที่รองรับดวงไฟดวงนี้เป็รูปดอกบัวหงายที่มีกลีบเป็ กระจกล้อมรอบกลีบไว้ด้วยเส้นทองเหลืองสวยงาม
เธอได้ตกแต่งห้องนอนนี้ขึ้นใหม่ ภายหลังจากที่จอห์นเสียชีวิตไปแล้วหลายเดือน ทั้งนี้เพราะทั่วทั้งห้องมันเต็มไปด้วยความทรงจำอย่างยากจะลืมเลือน
และเมื่อมาถึงวันนี้ มันก็ได้รับการตกแต่งขึ้นมาใหม่ตามแบบที่เธอ้า แต่กระนั้นมันก็ยังไม่อาจทำให้เป็สุขได้อยู่ดี เพราะมีความคิดอยู่ว่าห้องสวย ๆ นั้นน่าจะมีใครสักคนอยู่ร่วมด้วย ยิ่งกว่านั้นเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ก็ใกล้แม่ชีเข้าไปทุกวัน
ไลล่าพูดถูก การใช้ชีวิตแบบแม่ชีนั้นมันจะมีความสุขสนุกสนานไปไม่ได้ นอกเสียจากว่าจะเป็แม่ชีเสียเองการต้องเข้านอนในเตียงเพียงลำพังทุกคืน มันไม่มีอะไรตื่นเต้นให้อยากนอน และเมื่อมาถึงวันนี้เธอถวิลหาอ้อมกอดของใครบางคนที่จะซุกหลับได้อย่างมีความสุข
แต่แม่หม้ายสาวที่มีลูกติดถึงสองคนจะใช้อะไรเป็เครื่องนำทางไปสู่สิ่งนั้น โดยที่ยังรักษาจรรยามรรยาทอันงดงามไว้ได้เล่า...ไม่มีอะไรเลย
เธอไม่สามารถทำตามคำแนะนำของไลล่าที่ให้วิ่งออกไปหาผู้ขายเพียงเพื่อจะบำบัดบัดเป่าความเร่าร้อนที่เกิดอยู่ในใจกายออกไปได้ มันไม่ง่ายเหมือนการกลืนแอสไรรินเข้าไปเพื่อระจับอาการไข้ที่เกิดอยู่อย่างแน่นอน
แต่อย่างน้อยเธอก็ยังต้องขอบใจไลล่าไม่น้อยที่คำพูดของน้องสาวทำให้หัวใจเต้นระทึกขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่งและที่แย่กว่านั้นก็คือ เธอได้แสดงพฤติกรรมบางอย่างเหมือนคนปัญญาอ่อนต่อหน้าธัด ...มิสเตอร์แรนดอล์ฟคนนั้นอีกด้วย
ป่านนี้เขาอาจกำลังหัวเราะเยาะกับความน่าขายหน้าที่เธอแสดงออกตอนที่เขาช่วยเอาตัวลงมาจากต้นไม้ก็ได้
เธอรู้สึกหงุดหงิดกับอารมณ์ของตัวเอง ที่จู ๆ ก็เกิดไปสังเกตเห็นดวงตาคู่สีฟ้าเข้ม กับ่ไหล่ที่กว้างผึ่งผายนั้นเข้าเหมือนสาวแรกรุ่น แถมยังเอาเขาไปเปรียบเทียบกับพอล นิวแมน ดาราภาพยนตร์คนโปรดเข้าอีกด้วย
เอลิซาเบธปิดไฟลงด้วยอาการกระแทกกระทั้นก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่นอน แต่กระนั้นก็ยังไม่วายคืบตัวไปจนถึง บานเกล็ดหน้าต่าง แอบมองลอดช่องออกไป และก็ได้ เห็นว่าที่บ้านเขายังมีแสงไฟเปิดสว่างอยู่
เธอสามารถมองเห็นเขาที่ทอดตัวอยู่ในเก้าอี้ในห้องระเบียงด้านหน้า สายตาจรดจ้องอยู่กับภาพที่เคลื่อนไหวอยู่บนจอโทรทัศน์
เขาเองก็อยู่คนเดียวเหมือนกันปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าเขาเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง หรือว่าขณะนี้เขาก็กำลังชิงชังความเงียบเหงาว้าเหว่ที่ตัวเองเผชิญอยู่เช่นเดียวกับเธอ...
“แล้วยังไงต่อไปล่ะ”
“แล้วเขาก็ต้องยืนมือขึ้นไปเอาตัวแม่ลงมาน่ะสิครับ”
“มิสเตอร์แรนดอล์ฟน่ะเรอะทำยังงั้น”
“ใช่...ก็มิสเตอร์แรนดอล์ฟนั่นแหละครับ เขาเอามือวาง...ตรงนี้”
“แต่ตอนนั้นหลังจากที่เปตติโค้ทขาดแล้วนะแมท”
“เออ..จริงด้วย ผมลืมตรงนั้นไปสนิทเลย”
“โอ้โฮ...เปตติโค้ทขาดด้วยหรือนี่...แล้วทำไมถึงข้ามตอนนั้นไปได้ล่ะ ไหนเล่าต่อว่ามันขาดเพราะอะไร”
“กู๊ดมอร์นิ่งจ้ะ”
ศีรษะทั้งสามหันขวับไปทันทีที่ได้ยินเสียงเอลิซาเบธทักทายขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังบอกความงัวเงีย เธอผูกปมสายคาดเอวเสื้อคลุมไปพลาง ขณะมองไปทางน้องสาวที่นั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารก่อนจะเดินไปยังกาต้มกาแฟ
“ทำไมไม่ปลุกพี่ล่ะ” เธอคนน้ำตาลที่ใส่ลงในกาแฟจนหวานเจื้อย
“ก็เพราะฟังดูแล้วรู้สึกว่าเมื่อคืนพี่้าพักผ่อนอย่างมากน่ะสิ” ไลล่าตอบยิ้ม ๆ แทะเบคอนทอดกรอบ
อย่างละเลียด
“อ้อ...กินอาหารเช้ากันแล้วสินะ” เธอเห็นจานที่อยู่ตรงหน้ของทุกคนเปื้อนน้ำเชื่อมอยู่
“เช้านี้ฉันทำแพนเค้กให้หลาน ๆ กิน จะเอามั่งไหมล่ะ”
“ไม่ล่ะ” เอลิซาเบธตอบห้วน ๆ ปกติแล้วเธอมักจะดีใจเสมอที่ไลล่าจะหาเวลาแวะมาที่บ้านในตอนเข้าเพื่อ
ช่วยทำอาหารเข้าให้เมแกนกินเพื่อปล่อยให้เธอนอนหลับต่อไปได้ตามสบาย สำหรับวันเสาร์เธอจะเปิดร้านขายของ
ที่ระลึกั้แ่เที่ยงไปจนถึงห้าโมงเย็น เพราะฉะนั้นมันถึงเป็เช้าวันเดียวที่เธอมีสิทธิ์จะนอนจนถึงหกโมงครึ่งเช้าได้
“เอ้า...ใครมีอะไรก็ไปทำให้เสร็จเสียสิ” เธอออกคำสั่งกับลูกทั้งสองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ทำที่นอนแล้วก็เอา
เสื้อผ้าที่ใช้แล้วใส่ตะกร้าไว้
“แล้วก็ออกไปเล่นได้ใช่ไหมครับ”
“ใช่” เอลิซาเบธเพิ่งจะยิ้มออกเป็ครั้งแรก เอามือฟาดก้นลูกชายอย่างหยอกล้อ เมื่อแกวิ่งผ่านเก้าอี้ที่เธอนั่ง
อยู่ไป สำหรับเมแกนนั้นเธอรั้งร่างลูกสาวเข้ามากอดแรงๆ หนึ่งครั้ง
“ลูกพี่นี้น่ารักทั้งสองคนเลยนะ” ไลล่าเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือเธอกับพี่สาวเพียงลำพัง
“แล้วก็พูดม้ากมาก...ช่างพูดไปเสียหมด โดยเฉพาะถ้ามีใครเข้ามาซักใช้ไล่เลียงไม่ว่าจะเื่อะไรละก็ รับรองว่าสองคนนี้รู้หมด”
“นี่...ฉันไม่ได้มาซักไซ้ไล่เลียงอะไรหลานเลยนะ” ไลล่ารีบออกตัว ฉันเพียงแต่ถามว่ามันมีอะไรแปลก ๆ
ใหม่ ๆ เกิดขึ้นบ้าง แล้วแกก็ช่วยกันเล่าให้ฉันฟังเท่านั้น เธอเท้าศอกลงกับโต๊ะชะโงกหน้าเข้ามาหาพี่สาว นี่ถาม
จริง ๆ เถอะ...เมื่อคืนนี้มิสเตอร์แรนดอล์ฟผู้ลึกลับเขาช่วยเอาพี่ลงจากต้นไม้จริง ๆ น่ะหรือ
เมื่อไม่มีทางจะปฏิเสธได้เธอก็จำต้องตอบไปตาม
“ใช่”
“บิงโก...” ไลล่าประสานมือเข้าหากันท่าทางเปรมปลื้มไม่น้อย
“พี่ไม่เห็นมันจะเื่ใหญ่โตอะไรสักแค่ไหนเลยแล้วก็ไม่ใช่นิยายน้ำเน่าอย่างที่เธอพยายามจะให้มันเป็ด้วย”
“แหม...เรากำลังคุยกันอยู่มัน ๆ เชียว พี่ก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน แล้วเื่เปตติโค้ทที่ขาดนั่นล่ะจะว่ายังไง”
“ก็ไม่เห็นจะมีอะไรอีกนั่นแหละ ชายเปตติโค้ทที่เป็ลูกไม้มันถูกกิ่งไม้เกี่ยว ก็แค่นั้นเอง”
“แล้วเขาก็ช่วยปลดออกให้ใช่ไหม” ยิ้มของไลล่าเต็มไปด้วยเลศนัย
“ใช่ แต่พี่ว่ามันเบีนภาพน่าทุเรศมากกว่าจะน่าดูนะ มีความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็คนปัญญาอ่อนยังไงไม่รู้”
“นี้...ถามจริง ๆ เถอะ รูปร่างหน้าตาเขาเป็ยังไง...แล้วเขาพูดอะไรกับพี่บ้าง”
“อย่าไปสนใจเลยน่าไลล่า เขามัน...เอ้อ...ก็...แก่แล้วละ”
“แก่แล้วด้วย...” น้องสาวขึ้นเสียงสูง
“ก็เธอเองยังบอกว่าเขามีผมสี่ทาแล้ว เพราะฉะนั้น เขาต้องแก่เกินไปสำหรับพี่แน่”
“ก็แล้วหัวเขาหงอกสักแค่ไหน แล้วอายุสักเท่าไหร่ล่ะ” ไลล่าขมวดคิ้วอย่างจะเอาเื่ให้ได้
“ไม่รู้สิ ไม่ได้ถามเขานี่” พี่สาวตอบเลี่ยง ๆ
“อือม์...เอาละ อย่างน้อยมันก็ยังเป็จุดเริ่มต้นที่ใช้ได้ เป็อันว่าตอนนี้พี่สามารถเรียกความสนใจของเขาได้แล้ว”
“นี่...พี่ไม่ได้เจตนาจะทำยังงั้นเลยนะ”
“ถึงยังไงผลสุดท้ายมันก็เหมือนกันนั่นแหละ”
“อย่ามาพูดจาเป็นัยหน่อยเลย มันไม่มีผลสุดท้าย...หรือผลในที่สุดอย่างที่เธอว่าหรอก”
“นี่...เลิกตะเบ็งเสียงใส่หน้าฉันเสียทีได้ไหมเอลิซาเบธ ที่ฉันให้ความสนใจกับเื่นี้ก็เพื่อตัวพี่เองนะ”
“งั้นก็ไม่ต้องมาเห็นแก่ฉัน” พี่สาวตอบอย่างขุ่นขึ้ง
ไลล่ากระแทกตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ระบายลมหายใจออกมาอย่างขุ่นเคือง
ให้ตายสิ ไม่รู้เป็อะไรหัวเสียแต่เช้าเลย บ่นยังกับหมีกินผึ้งแน่ะ รู้ไหมว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่...ฉันคิดว่า
พี่จะต้องอารมณ์ดีกว่านี้แน่เลย ถ้าเขาใช้เวลาปลดลูกไม้เป๊ตติโค้ทนานกว่านั้นอีกสักหน่อย
“ไลล่า...” น้ำเสียงเอลิซาเบธบอกสัญญาณอันตรายแต่ไลล่าไม่ได้หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
“เอ้า...ตอนที่ฉันเก็บจานล้าง อ่านนี้ไปพลาง ๆ ก่อน” เธอโยนนิตยสารเล่มหนึ่งมาให้พี่สาวก่อนจะลุกขึ้น
เก็บโต๊ะอาหาร มันเป็นิตยสารรายเดือนซึ่งผู้อ่านส่วนใหญ่ล้วนเป็ผู้หญิง “อ่านที่หน้าสิบนะ”
เอลิซาเบธพลิกไปหน้าที่น้องสาวบอก พออ่านพาดหัวเธอก็เงยขึ้นมองหน้าน้องสาว แต่ไลล่าผู้มีความตั้งใจอันมาดมั่น แสร้งทำเป็มองไม่เห็นเสีย
213
