ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมาองค์หญิงก็ทรงติดตามมือปราบหานอู่ไปทุกที่ และไม่ว่ามือปราบหนีหรือพยายามหลบหน้าแค่ไหนก็ตาม องค์หญิงก็ทรงตามหาจนเจอ ทั้งนี้อาจเป็เพราะองค์หญิงทรงมีรับสั่งให้ทหารองครักษ์แอบติดตามและบอกที่อยู่ของท่านมือปราบ
ตอนนี้หานอู่รู้สึกอึดอัดมากจนถึงขั้นทนไม่ไหว เพราะมันเป็การรบกวนการปฏิบัติหน้าที่ของเขา ดังนั้นหานอู่จึงตัดสินใจบอกองค์หญิงตามตรง
“กระหม่อมทนไม่ไหวแล้วนะพะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่มีวันเปลี่ยนใจไปรักพระองค์ได้หรอก เลิกตามกระหม่อมเถิด ถือว่ากระหม่อมขอร้อง” หานอู่พยายามเกลี้ยกล่อม
“นังยาจกนั่นมีอะไรดี ข้ามีอะไรเทียบนางไม่ได้” องค์หญิงทรงรู้สึกอิจฉาชิงชิง
“ความดีไงพะย่ะค่ะ พระองค์ทรงดีไม่ถึงครึ่งหนึ่งของนางเลยด้วยซ้ำ” หานอู่กล่าวอย่างไม่ไว้หน้า
“บังอาจ นี่เ้ากล้าว่าข้าอย่างนั้นหรือ และถ้าหากนางดีจริง เหตุใดพ่อนางถึงไปอยู่ในคุกได้ล่ะ” องค์หญิงกล่าวอย่างเยาะเย้ย
“พวกเรากำลังหาทางล้างมลทินให้กับพ่อของนางพะย่ะค่ะ” หานอู่รู้สึกไม่พอใจที่องค์หญิงตรัสแบบนั้น
องค์หญิงทรงดำริแล้วตรัสว่า “ยังไงข้าก็ไม่ยอมแพ้นางหรอก ข้าไม่เชื่อหรอกว่า ข้าจะเปลี่ยนใจเ้าไม่ได้”
“งั้นก็สุดแล้วแต่พระทัยของพระองค์เถิด ั้แ่นี้ต่อไป กระหม่อมจะไม่สนใจพระองค์อีกพะย่ะค่ะ” หานอู่กล่าวเสียงแข็ง
มือปราบจึงเดินหนีเข้าไปในห้องรับรองเพื่อหารือกับท่านผู้ว่าเื่คดีความ โดยมีองค์หญิงเสด็จตามมือปราบไปติดๆ
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ” ท่านผู้ว่าและกุนซือกล่าวพร้อมกัน
“ตามสบายเถิดท่าน ถือซะว่าข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้ พวกท่านคุยเื่คดีได้เลย” องค์หญิงทรงทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ แม้ทรงทราบว่ามันไม่สมควรที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับคดีแบบนั้น
“เอ่อ แต่ว่า” กุนซือรู้สึกไม่สะดวกใจ
“ทำไม พวกท่านคิดว่าข้าจะไม่รักษาความลับอย่างนั้นหรือ” องค์หญิงตรัสอย่างเอาเื่
“งั้นก็ได้พะย่ะค่ะ” ท่านผู้ว่ากล่าวกับลูกน้องโดยทำเป็ไม่สนใจองค์หญิงอีก และถามมือปราบว่า “ท่านสืบได้ความว่าอย่างไรงั้นหรือ ท่านมือปราบ”
“เรียนใต้เท้า ญาติของผู้แข่งขันทั้ง 6 คนไม่มีใครถูกพิษ หรือเจ็บป่วยเลยครับ เลยไม่รู้ว่าพวกเขาแข่งขันเพื่อแย่งชิงลูกแก้วัไปทำไมกัน” มือปราบสงสัย
“พวกเขาทั้งหกไม่ได้้าลูกแก้วั พวกเขา้าอำนาจ ยศ ตำแหน่งและทรัพย์สมบัติต่างหาก” องค์หญิงตรัสแทรก
“จริงสิ พระองค์ทรงอยู่ร่วมกับผู้แข่งขันทั้งหก ก็น่าจะทรงทราบเื่ราวเกี่ยวกับพวกเขาใช่มั้ยพะย่ะค่ะ” ท่านผู้ว่าฉุกคิดได้
“ข้าทราบเป็อย่างดี ท่านรองแม่ทัพอู่หลงและถังหู่ต่าง้าการเลื่อนตำแหน่งไปเป็แม่ทัพหลังจากแข่งขันชนะครั้งนี้ ส่วนพ่อค้าฟางเฉินและพ่อค้าเสี่ยวลู่ต่าง้าอัฐเพื่อนำไปลงทุนค้าขาย และนอกจากนี้พ่อค้าทั้งสองอาจ้าลูกแก้วเพื่อนำไปขายต่อก็เป็ได้ แต่ข้าสังเกตเห็นว่าพวกเขาทั้งคู่มีปัญญาก็จริงแต่ไร้วรยุทธ์ พ่อค้าจึงไม่อาจแอบลอบหนีไปขโมยของมีค่าที่ถ้ำที่มีแต่ค่ายกลอันตรายได้หรอก อีกคนก็คือจิ่งฉาน เขาเป็ชาวยุทธ์ เขาเข้าแข่งขันเพื่อขอตำแหน่งรับใช้ทางการเท่านั้น และคนสุดท้ายก็คือบัณฑิตซู เขาเข้าแข่งขันเพื่อนำอัฐไปสู่ขอคุณหนูถิงถิงแต่งงาน” องค์หญิงทรงยอมเปิดเผยข้อมูลทั้งหมด
“แล้วชิงชิงล่ะ” มือปราบหานอู่เผลอหลุดปากพูด เพราะรู้ดีแก่ใจว่าชิงชิงแอบรักบัณฑิตซู
“มันเกี่ยวอะไรกับชิงชิง” องค์หญิงทรงสงสัย
“เอ่อ ปะ เปล่า พะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ยินว่าบัณฑิตซูจะสู่ขอชิงชิง เลยกลัวว่าบัณฑิตคนนั้นจะมาแย่งชิงชิงไปจากกระหม่อม” หานอู่รีบแก้ตัว
องค์หญิงทรงเม้มพระโอษฐ์ และตรัสว่า “ข้าพูดชัดนะ ว่าผู้หญิงที่บัณฑิตซูหมายปองก็คือถิงถิง ซึ่งนางเป็คุณหนูในตระกูลใหญ่ บัณฑิตซูจะมาเหลียวมองยาจกอย่างชิงชิงได้อย่างไร”
“เลิกตรัสดูถูกชิงชิงเถอะพะย่ะค่ะ” หานอู่ทนไม่ไหว
“ช่างปกป้องกันดีจริงๆ” องค์หญิงทรงรู้สึกน้อยพระทัย
“เอ่อ อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลยนะพะย่ะค่ะ ตอนนี้ก็สรุปได้ว่าทุกคนต่างไม่ได้หมายปองลูกแก้วั มีเพียงพ่อค้าทั้งสองที่้านำลูกแก้วไปขาย แต่พวกเขาไม่มีกำลังภายในดังนั้นไม่มีทางที่พ่อค้าจะผ่านค่ายกลที่ถ้ำนั่นได้ ยังไงพวกเขาก็ไม่ใช่คนร้ายอยู่ดี” ท่านกุนซือสรุป
“แล้วคนดูแลลูกแก้วล่ะ” ท่านผู้ว่าเปลี่ยนเป้าหมาย
“ข้ารู้สึกว่ากงกงมู่หลงน่าสงสัยที่สุด เพราะข้าเคยได้ยินว่าเขามีวรยุทธ์สูง ตอนนี้เขามีแม่ที่ป่วยเพราะถูกพิษร้ายแรง เป็ไปได้ว่าอาจเป็เขาก็เป็ได้” กุนซือรายงาน
“งั้นข้าจะติดตามดูพฤติกรรมของท่านกงกงให้เอง” มือปราบรับอาสา
“งั้นข้าจะช่วยอีกแรง” องค์หญิงอยากช่วย
“อย่าเลยพะย่ะค่ะ ดีไม่ดีหากกงกงเป็คนร้าย เขาอาจสงสัยว่าทำไมองค์หญิงถึงทรงต้องคอยจับตามองเขา มันยิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่นได้” กุนซือกล่าว
“แต่ข้าอยากช่วยว่าที่สามีของข้านี่” องค์หญิงตรัส
“ทำไมถึงตรัสแบบนั้นพะย่ะค่ะ กระหม่อมบอกพระองค์หลายครั้งแล้วว่าจะแต่งงานกับชิงชิงเท่านั้น” มือปราบกล่าว
“ตราบใดที่เ้ายังไม่แต่งงาน ข้าก็ยังคงมีสิทธิ์สิจริงมั้ย งั้นตอนนี้ข้าขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน”
ทุกคนน้อมส่งเสด็จ แล้วรีบวางแผนติดตามกงกงมู่หลง
********************************************************
ณ ตำหนักขององค์หญิงซานยี่
“ท่านกงกงอู่ฉาน เื่ที่ข้าสั่งให้ท่านคอยติดตามดูพฤติกรรมของกงกงมู่หลง เป็อย่างไรบ้าง”
“กระหม่อมคอยติดตามเขา เขามีพฤติกรรมน่าสงสัยจริงๆ เขาออกไปนอกวังไปดูอาการแม่บ่อยๆ และสีหน้าเขาดูเศร้าหมองเหมือนกำลังจะสูญเสียแม่ไปอย่างใดอย่างนั้นพะย่ะค่ะ” กงกงอู่ฉานรายงาน
“น่าแปลก หากเขาเป็คนขโมยลูกแก้วจริงๆ ป่านนี้ก็ต้องช่วยชีวิตแม่เขาได้แล้ว เหตุใดถึงมีจิตใจเศร้าหมองแบบนั้น” องค์หญิงทรงสงสัย
“หรือว่าเขาจะไม่ใช่ขโมยจริงๆ พะย่ะค่ะ” กงกงอู่ฉานสงสัยเช่นกัน
“ข้าจะไปพบเขาเอง” องค์หญิงทรงตัดสินพระทัย
“มันจะไม่เป็การแหวกหญ้าให้งูตื่นอย่างงั้นหรือพะย่ะค่ะ” กงกงอู่ฉานกังวล
“ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะปลอมตัวเป็นางกำนัล และตามท่านไปพบกงกงมู่หลง”
“พะย่ะค่ะ” กงกงไม่อาจค้านใดๆ ได้
ดังนั้นกงกงจึงนำทางองค์หญิงเพื่อพาไปพบมู่หลง แต่ในระหว่างทางนั้นกลับมีเสียงโจษจันกันอย่างเซ็งแซ่
“เอ่อ ท่านกงกงอู่ฉาน ที่ตำหนักนางในต้องมีผีแน่ๆ เ้าค่ะ มีนางกำนัลบางคนแอบเห็นแสงสีน้ำเงินลึกลับกลางแสงจันทร์เมื่อสามคืนก่อน” นางกำนัลดักหน้ากงกงอู่ฉานและรายงาน
“เหลวไหล โลกนี้ไม่มีผีหรอก อย่าพูดพล่อยๆ แบบนี้อีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” กงกงรีบดุ
“ค่ะ ท่านกงกง” นางกำนัลก้มหน้ารับคำ
จากนั้นกงกงก็พาองค์หญิงไปที่บ้านพักของมู่หลง
“มีธุระอะไรกับข้าอย่างนั้นหรือท่านอู่ฉาน” กงกงมู่หลงออกมาต้อนรับ
“ข้าต่างหากที่มีธุระกับเ้า” องค์หญิงทรงเผยตัวตน
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ องค์หญิง เหตุใดพระองค์ถึงทรงปลอมเป็นางกำนัลแบบนี้” มู่หลงรีบถาม
“ท่านใช่หรือไม่ ที่เป็คนขโมยลูกแก้วั” องค์หญิงตรัสถามตรงๆ
“ทรงตรัสถามตรงๆ เลยอย่างงั้นหรอพะย่ะค่ะ” อู่ฉานใ
“กระหม่อมเปล่าพะย่ะค่ะ กระหม่อมถูกปรักปรำ” มู่หลงคุกเข่าพร้อมกับปฏิเสธ แม้สายตาของเขาจะลุกลี้ลุกลนก็ตาม
“ได้ยินว่าแม่เ้าได้รับพิษ เหตุใดลูกแก้วถึงรักษาแม่เ้าไม่ได้” องค์หญิงตรัสถามอีก
“นั่นสิพะย่ะค่ะ เอ้ย ไม่ใช่นะพะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ขโมย” มู่หลงเผลอตัว
“ตอนนี้เ้ามีจิตเศร้าหมองอย่างมาก และคงกำลังหาวิธีอื่นรักษาแม่เ้าอยู่ ข้ามีวิธีรักษาแม่เ้านะท่านกงกง” องค์หญิงทรงยื่นข้อเสนอ
“จริงหรอ พะย่ะค่ะ” มู่หลงรู้สึกมีความหวัง
“แต่เ้าจะต้องเล่าความจริงทุกอย่างให้ข้าฟังก่อน ข้าถึงยอมบอกวิธีรักษาแม่เ้า” องค์หญิงตรัสถาม
“กระหม่อม เอ่อ ก็ได้พะย่ะค่ะ กระหม่อมยอมสารภาพแล้ว กระหม่อมเป็คนขโมยลูกแก้วัเพื่อนำไปรักษาแม่จริงๆ กระหม่อมนำลูกแก้วไปต้มตามตำรา แต่ทว่ามันกลับสลายไปกับความร้อน และน้ำต้มนั่นก็รักษาไม่ได้ผลเลยสักนิด เื่ลูกแก้วัมันเป็เื่หลอกลวงชัดๆ” กงกงรู้สึกเจ็บใจ
“เปล่าหรอกท่านกงกง ท่านน่าจะได้ลูกแก้วัของปลอมต่างหาก มันถึงใช้ไม่ได้ผล เพราะตามประวัติศาสตร์มันสามารถขับพิษได้จริงๆ” องค์หญิงทรงอ่านตำราเกี่ยวกับลูกแก้วัมาแล้ว
“หมายความว่าลูกแก้วถูกสับเปลี่ยนก่อนที่กระหม่อมจะไปขโมยอย่างนั้นหรือพะย่ะค่ะ” กงกงมู่หลงเริ่มเข้าใจ
“ใช่แล้วล่ะ” องค์หญิงตรัสอย่างมั่นพระทัย
“แล้วกระหม่อมจะช่วยชีวิตแม่ได้อย่างไรพะย่ะค่ะ” กงกงรีบถาม
“มีทางเดียวต้องขอให้หมอเทวดาฉินฟงช่วย” องค์หญิงตรัสบอกหนทาง
กงกงคุกเข่าขอร้อง “กระหม่อมยอมรับผิดทุกอย่าง ขอเพียงอย่างเดียว ได้โปรดช่วยชีวิตแม่ของกระหม่อมด้วยเถิดพะย่ะค่ะ”
องค์หญิงทรงเห็นแก่ความกตัญญูของกงกง พระองค์จึงยอมช่วย พระองค์ทรงกระซิบบอกกงกงอู่ฉาน แล้วกงกงก็เดินออกไป ในระหว่างที่รอ องค์หญิงก็ทรงวาดแผนที่ สักพักก็ยื่นแผนที่นั่นให้กับกงกงมู่หลง “อะนี่ นี้คือแผนที่ไปที่กระท่อมของหมอเทวดาฉินฟง หลังจากที่เ้าพาแม่ไปรักษาตัวแล้ว เ้าจะต้องทำลายแผนที่นี้ทันที”
“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ” กงกงมู่หลงรู้สึกซึ้งใจในความมีเมตตาขององค์หญิง
สักพักกงกงอู่ฉานก็กลับมาแล้วยื่นดาบเทวะให้กับองค์หญิง และองค์หญิงก็ทรงยื่นให้กับกงกงมู่หลงต่อ
“นี่คืออะไรพะย่ะค่ะ” มู่หลงสงสัย
“หมอเทวดาจะยอมรักษาแม่เ้าให้ก็ต่อเมื่อเ้ามีสิ่งแลกเปลี่ยน และเขาก็้าดาบเทวะนี่ เมื่อเ้าพาแม่ไปพบท่านหมอ ให้เ้าจ่ายดาบเทวะให้เป็ค่ารักษาของแม่” องค์หญิงตรัส
“แต่ดาบนี่มันมีค่ามากเลยนะพะย่ะค่ะ” กงกงไม่คิดว่าองค์หญิงจะทรงยอมสละดาบเทวะแบบนี้
“ดาบจะมีค่ามากที่สุด เมื่อเ้าของคนนั้นใช้มันเป็ไม่ใช่หรือ หมอเทวดาเขาเป็คนมีวรยุทธ์สูงและเขาก็สามารถใช้ดาบนี่ได้ นำดาบมาวางประดับไว้เฉยๆ มันไม่มีค่าหรอกนะท่านกงกง” องค์หญิงตรัส
“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ ที่พระองค์ยอมช่วยชีวิตแม่ของกระหม่อม” กงกงซึ้งใจ
“รีบไปเถอะ ตอนนี้เ้าถูกจับตามองอยู่ เส้นทางที่ข้าให้เ้า มันเป็ทางลัดและเป็เส้นทางที่สามารถหลบหนีพวกมือปราบได้ ข้าขออวยพรให้แม่เ้าหายเป็ปกติก็แล้วกัน” องค์หญิงกลัวมือปราบจะตามล่าจับตัวกงกงทัน
“กระหม่อมทูลลาพะย่ะค่ะ” กงกงมู่หลงคารวะและรีบออกเดินทางทันที
หลังจากกงกงมู่หลงจากไปแล้ว กงกงอู่ฉานก็แย้ง “มันจะดีหรือพะย่ะค่ะ ที่ปล่อยนักโทษไปแบบนี้”
“ท่านเองก็ได้ยินนี่ ว่าลูกแก้วที่เขาได้มันเป็ของปลอม นั่นหมายความว่าเขาก็ไม่ใช่คนร้ายตัวจริง พวกเรารีบตามหาคนร้ายตัวจริงกันเถอะ” องค์หญิงตรัส
สักพักชิงชิงพร้อมกับเหล่าทหารและมือปราบก็บุกมาที่บ้านพักของกงกงมู่หลง แต่ทุกคนก็ชะงักเมื่อพบว่าองค์หญิงทรงประทับอยู่ที่นี่
“หมายความว่ายังไงพะย่ะค่ะ เหตุใดพระองค์ถึงทรงประทับอยู่ที่นี่” หานอู่กล่าวอย่างเอาเื่
“ข้าก็อยากช่วยท่าน ข้าก็เลยมาสอบถามกงกงมู่หลงตามตรงเลย และเขาก็ปฏิเสธว่าไม่ใช่ขโมย” องค์หญิงทรงแสดงสีหน้าใสซื่อ
“จะมีคนร้ายคนไหนยอมรับผิดแต่โดยดีพะย่ะค่ะ นี่พระองค์ทรงแหวกหญ้าให้งูตื่น ป่านนี้เขาหนีไปไหนต่อไหนแล้ว” หานอู่โมโห
“แต่เขาปฏิเสธไม่ใช่คนร้ายนี่ ข้าก็เลยยอมให้เขากลับไปทำงานต่อ” องค์หญิงตรัส
“งั้น ตอนนี้กงกงคงหนีไปได้ไม่ไกล พวกเรารีบติดตามไปเถอะ” มือปราบหันไปสั่งลูกน้อง
“ช้าก่อน ท่านไม่มีหลักฐานว่ากงกงเป็ขโมยเสียหน่อย” องค์หญิงทรงเข้าไปขวาง
“มีนางกำนัลคนนึงแอบเห็นกงกงเป็คนขโมยพะย่ะค่ะ พวกเรามีพยานปากสำคัญแล้ว ตอนนี้พวกเราสามารถออกหมายจับเขาได้” หานอู่อธิบาย
“ข้าไม่ขวางก็ได้ เชิญพวกท่านรีบตามกงกงไปเถิด” องค์หญิงตรัสเสียงอ่อน
ชิงชิงกำลังจะตามหานอู่ไป แต่ถูกองค์หญิงขวางไว้
“มีอะไรหรือเพคะ” ชิงชิงร้อนใจอยากจับตัวคนร้าย
“ข้าไม่พอใจที่เ้าคอยใกล้ชิดว่าที่สามีของข้า” องค์หญิงแกล้งตรัส
“หม่อมฉัน้าสืบคดีเพื่อช่วยล้างมลทินให้พ่อนะเพคะ” ชิงชิงกล่าว
“ไม่ ข้าไม่ยอมให้เ้าใกล้ชิดหานอู่” องค์หญิงทรงเข้าไปจับตัวชิงชิงไว้
“ทรงอย่าไร้เหตุผลแบบนี้สิเพคะ” ชิงชิงรู้สึกไม่พอใจ
“บังอาจ นี่เ้ากล้าขัดคำสั่งข้าอย่างนั้นหรือ” องค์หญิงตรัสเสียงดุ
ชิงชิงเห็นมือปราบกำลังรอนางอยู่ และไม่อยากให้ตนเป็ตัวถ่วง เดี๋ยวตามคนร้ายไม่ทัน นางจึงส่งสายตาบอกให้มือปราบรีบไปจับตัวคนร้าย
“หม่อมฉันยอมแล้ว พระองค์ทรงอยากให้หม่อมฉันทำอะไรก็ว่ามาเถอะเพคะ” ชิงชิงยอมแพ้
“ตามข้ากลับตำหนักก่อน” องค์หญิงตรัสแล้วเสด็จกลับตำหนัก
ชิงชิงจำใจเดินตามเสด็จ แม้ใจอยากตามไปช่วยจับตัวกงกงมู่หลงก็ตาม
องค์หญิงทรงกระซิบให้กงกงอู่ฉานไปตามกงกงเหอเป่ยให้ไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักองค์หญิง ความจริงแล้วองค์หญิงเพียงแต่้าให้ชิงชิงช่วยจับตัวขโมยตัวจริงเท่านั้น พระองค์ไม่ได้มีเจตนาแกล้งชิงชิงอย่างที่ทุกคนเข้าใจ
13K
