Thinking of 3
วันนี้มีเรียนั้แ่เช้าและลากยาวถึงบ่าย ฉันกับเพื่อนแทบจะหลับเมื่ออาจารย์ที่สอนเสียงชวนง่วงมาก ฝุ่นตั้งใจเรียนจดจ้องบนจอโปรเจ็คเตอร์หน้าห้องส่วนฉันเอนพิงกับอรุณหลับ อาจารย์ใจดีบอกแค่ว่าให้เข้าเรียนก็พอ จะมาหลับก็ได้แต่ขอให้เข้าเรียนแล้วห้ามรบกวนเพื่อน ซึ่งฉันจะอยู่ในหมวดหลังคือเข้าเรียนแต่นอนหลับ ที่จริงก็ฟังอาจารย์สอนอยู่นั่นแหละ
RUNNY :: ศุกร์นี้ๆ เตรียมตัวนะ
FANG :: ตื่นเต้นๆ เราจะได้ตักน้ำแล้วสาดใส่คนที่ขับรถผ่านไปมาใช่ไหม เราเห็นเขาเล่นในคลิป
RUNNY :: ใช่ๆ แต่ตอนเช้าจะมีทำบุญที่วัด เสร็จแล้วเราก็มาเล่นน้ำที่หน้าบ้าน
TaiFhan :: พร้อมแล้วจ้า เย็นนี้จะไปช็อป
TaiFhun :: ห้ามซื้อหมอนรองคอ!!
ฝุ่นส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มดักฉันไว้อย่างกับรู้ใจฉัน เพื่อนทั้งสองหัวเราะในคอเบา ๆ แต่ในไลน์กลุ่มคือหัวเราะหนักมากรัวเลขห้ามานับสิบ ฉันยู่หน้างอน ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นไปพรางกระทั่งสะดุดตากับข้อความในไลน์ที่เด้งขึ้นมา เป็ชื่อที่เหมือนจะเคยได้ยินแต่ที่สงสัยคืออีกฝ่ายมีไลน์ฉันได้ยังไงกัน
Yume kakimi :: เรียนเสร็จกี่โมงครับ
ฉันได้แต่จ้องมองข้อความนั้นวนไปมา ก่อนจะตัดสินใจยื่นโทรศัพท์ตัวเองไปให้ฝุ่นที่นั่งถัดออกไป ฝุ่นรับโทรศัพท์ไปมองแล้วคิ้วแน่นหลังจากอ่านข้อความนั้น ฝุ่นส่งโทรศัพท์กลับมาให้ ฉันรับมาก่อนจะกดล็อคหน้าจอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ตอบรับข้อความเขา แต่ฉันรู้สึกว่าฉันควรจะอยู่ห่างจากผู้ชายที่ชื่อยูเมะ
“เสร็จแล้วไปไหนกัน” อรุณเอ่ยถามเมื่ออาจารย์ปล่อยคลาสเรียน ฉันรีบเก็บของใส่กระเป๋าอยากไปช็อปแล้วล่ะ
“ไปซ็อปไง ไปด้วยกันไหม” ฉันตอบอรุณ
“พรุ่งนี้ไม่มีเรียนนะ ยกคลาสหมดเลย”
“งั้นก็ดีสิ พรุ่งนี้เตรียมของแล้ววันศุกร์ก็เดินทางเลย” ฉันตอบ ตาวาววับไปกับแพลนที่วางไว้ในใจ
“ตื่นเต้น ๆ ๆ วันนี้ไปซื้อของกัน ซื้ออะไรไปฝากแม่แกดีอ่ะ”
“ไม่ต้องซื้อเลยแก ถ้าซื้อแม่ไม่ให้เข้าบ้านนะ” อรุณบอกขำ ๆ เราทั้งสี่เดินออกจากห้องเรียนพร้อมกับนัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าใกล้มหาลัย ฉันมากับฝุ่นน่ะวันนี้ เลยสบายที่ไม่ต้องขับรถเอง บ้านอรุณที่เราจะไปอยู่จังหวัดสระบุรี อรุณบอกว่าที่บ้านทำไร่องุ่นและทำสวนผลไม้ฉันน่ะอยากไปเที่ยวสักครั้ง พอจะได้ไปจริง ๆ ก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้
“ฝัน”
“หือ?” ขานรับคนที่ขับรถอยู่ข้าง ๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง
“พรุ่งนี้ไปทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหาร มันสำคัญต้องไป”
“เราไม่อยากเจอเขา” ฉันบอกไปตามตรง มือที่กำลังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ชะงักค้างก่อนจะตัดสินใจล็อคหน้าจอไม่มีอารมณ์ดูอะไรแล้ว
“รู้ แต่เื่นี้อยากให้ไปรู้เอง ฝุ่นเองก็ไม่ชอบที่เขาทำแบบนั้น ถ้าไม่ชอบที่เขาบอกให้ทำพรุ่งนี้ให้ปฏิเสธแล้วฝุ่นจะพูดเสริม”
“พูดอะไร ไม่เข้าใจ” งงอ่ะ ไม่เข้าใจเลยสักนิด
“พรุ่งนี้ก็จะเข้าใจเอง” ฝุ่นยังไม่ยอมบอก ฉันก็ไม่อยากเซ้าซี้อะไรมากจึงยอมเงียบ เมื่อเราไปถึงห้างสรรพสินค้าเราสองพี่น้องก็เดินไปตามจุดที่นัดกับเพื่อนไว้ วันนี้อยากทานสเต็กมาก ๆ เลย จึงชวนเพื่อนให้ทานสเต็กที่ราคาไม่สูงจับจ้องได้ ทั้งอรุณและฟางก็ไม่ได้ขัดอะไร เราจึงนัดเจอกันที่หน้าร้านเพื่อที่จะได้เข้าร้านพร้อมกัน
“มาแล้ว ๆ รอนานไหม” ฟางวิ่งเข้ามาใกล้
“ไม่ ๆ เพิ่งถึงเหมือนกัน” ฉันตอบเพื่อนไม่รอช้าที่จะควงแขนเพื่อนเดินเข้าไปในร้าน อรุณจัดการเลือกโต๊ะที่จะนั่งส่วนฉันก็เปิดเมนูเลือกไปพราง ๆ ฟางชี้เมนูน่าทานให้ดู ส่วนฝุ่นนั่งนิ่งไม่นานก็บอกว่าขอไปเข้าห้องน้ำก่อนเดี๋ยวรีบกลับมา ให้สั่งเมนูเผื่อด้วย ั้แ่กลับไปบ้านครั้งนั้นจนเกือบสองสัปดาห์ฝุ่นดูนิ่ง ๆ เครียด ๆ ยังไงไม่รู้ พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไรทั้งที่ความเป็จริงน่ะมันมีแน่ ๆ แต่ฝุ่นเลือกที่จะไม่บอกฉันแค่นั้นเอง
“สั่งอย่างอื่นมาทานเล่นด้วยได้ไหมอ่ะ” ฉันถามเพื่อน
“ได้ ๆ ” เมื่อเพื่อนตกลงฉันก็สั่งของทานเล่นมาอีกสามสี่อย่าง ระหว่างนั่งรออาหารฝุ่นเดินกลับเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกับคนที่ฉันไม่คิดว่าจะเจอ เขาเดินตามฝุ่นเข้ามาใกล้
“ฝุ่น” ฉันเรียกคนเป็ทั้งเพื่อนทั้งพี่ชายเสียงเข้ม ฝุ่นหรี่ตามองก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลัง
“ไหนคุณบอกว่าจะไม่ตามเข้ามา”
“ก็เมียพ่ออยากทานร้านนี้ทำไมพ่อจะเข้ามาไม่ได้” เมีย? เขาเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าเมียได้อย่างภาคภูมิใจ หึ แม่ฉันก็คงไม่มีความสำคัญอะไรกับเขาจริง ๆ สินะ ฉันมองเมินพวกเขาแสร้งทำเป็คุยกับเพื่อน ฝุ่นเดินมานั่งข้าง ๆ ฉันก่อนจะชวนคุยเรื่อยเปื่อยไม่สนใจคนที่เลือกนั่งโต๊ะข้าง ๆ
“แล้วเราต้องเตรียมอะไรไปบ้างอ่ะ” ฟางถามขึ้นเมื่อเราเริ่มลงมือทานสเต็กได้สักพัก
“ก็ของใช้ทั่วไปกับเสื้อผ้านั่นแหละ นี่ไปบ้านฉันนะไม่ได้ไปออกค่ายไม่ต้องกังวล” อรุณหัวเราะลั่น
“เตรียมชุดเล่นน้ำด้วย สนุกแน่ ๆ เลย” ฉันบอกฟางอย่างตื่นเต้น ก็แน่ล่ะฉันไม่เคยได้ออกไปเล่นสงกรานต์เลยสักครั้ง นี่จะเป็ครั้งแรกที่ฉันได้ออกไปเล่นสงกรานต์และที่สำคัญได้ไปกับเพื่อนด้วย แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
“ขอโทษที่มาช้าครับ” เสียงทุ้มที่ครั้งหนึ่งเคยได้ยินดังขึ้นแต่ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหรอก แต่จากหางตาเห็นเขาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ
“ไม่เป็ไรครับ ทางเราต้องขอโทษด้วยที่ขอเปลี่ยนร้านกะทันหัน”
“ไม่เป็ไรครับ”
“เชิญนั่งก่อนครับ” บ้าจริง นี่คนที่เคยเป็แขกของฝุ่นรู้จักกับผู้ชายคนนั้นด้วยเหรอ ทำไมฝุ่นไม่บอกฉันเลยว่าพวกเขารู้จักกันหมด
“ทานนี่ไหม?” ฝุ่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นฉันนั่งนิ่งก็เอ่ยถามเสียงเบาพร้อมกับแบ่งไส้กรอกในจานตัวเองมาให้ฉัน
“อือ”
“อย่าคิดมาก ทานเสร็จจะพาไปซื้อหมอนรองคอ” เข้าใจหาสิ่งมาหลอกล่อเสียจริง ถามว่าได้ผลไหม ก็ได้แหละนะ
“ฟาง ไปเดินดูเสื้อผ้าด้วยกันนะ หลังทานเสร็จ” อรุณเองก็เริ่มคุยเสียงเบาเมื่อเห็นว่าโต๊ะข้าง ๆ เป็ใคร เพื่อนทั้งสองของฉันรู้ว่าเื่ราวของฉันมันไม่ได้น่าจดจำเท่าไหร่ เลยเลือกที่จะเป็ความสบายใจให้ฉัน เพราะแบบนี้ไงฉันถึงได้รักพวกมันมากขนาดนี้
“แน่นอน ฝุ่นบอกว่าจะพาไปซื้อหมอน” ฉันบอกเพื่อน
“พลาดแล้วฝุ่น นายไม่ควรบอกฝันว่าจะพาไปซื้อหมอน” ฟางขำน้อย ๆ
“ก็คิดอยู่ว่าไม่ควรบอกแบบนั้น ตอนนี้หมอนที่ห้องจะล้มมาทับคอแล้วอ่ะเอาจริง”
“ขยายห้องไง”
“มันขยายไม่ได้แล้ว เดี๋ยวว่าง ๆ ไปดูว่าที่เราพูดมันไม่ได้เวอร์” ฝุ่นเริ่มเผาเื่ฉันกับเพื่อนทั้งสอง เราทั้งสี่คนทานสลับกับพูดคุยกันเบา ๆ ไม่นานก็ทานเสร็จจังหวะที่ลุกออกจากโต๊ะเพื่อไปจ่ายเงิน คนที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองฉัน แต่ฉันไม่ได้เอ่ยทักอะไรเขา ไม่สิ แทบจะไม่มองหน้าเลยด้วยซ้ำ ฉันเดินผ่านพวกเขาอย่างกับคนไม่รู้จัก เมื่อจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จก็ชวนกันไปเดินเล่น เดินดูของอะไรไปเรื่อยเปื่อย
“อันนี้น่ารัก” ฉันพึมพำกับตัวเอง มือก็หยิบหมอนรองคอสีสันน่ารักมาถือไว้หนึ่งชิ้น เดินไปสักพักก็เจออีกมือก็หยิบมากอดไว้ หมอนสามใบในมือมันทำให้ฉันไม่สามารถหยิบหมอนได้อีกจึงสอดส่องสายตาไปพี่ชายและเพื่อน แต่สามคนนั้นหายไปไหนแล้วไม่รู้ เมื่อกี้ยังอยู่ใกล้ ๆ อยู่เลย
“โอ๊ะ!”
“จะช่วย” เสียงทุ้งดังขึ้นใกล้ ๆ พร้อมกับหมอนรองคอในมือถูกแย่งออกไปและตกอยู่ในมือของคนตัวสูงที่วันนี้สวมสูทดูดี คุณยูอะไรนั่นแหละ แต่เขามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เขาควรจะอยู่ที่ร้านอาหารกับผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เหรอ
“ไม่เป็ไรค่ะ ขอคืนด้วย”
“จะเอาอีกใบไม่ใช่เหรอ หยิบสิ” เขาบอกแค่นั้นก่อนจะหันกลับไปส่งหมอนให้คนติดตามเขาทั้งสองคน อย่างกับพวกมาเฟีย มีคนใส่ชุดดำคอยติดตาม ฉันทำทีมองเมินเขามือเอื้อมไปหยิบหมอนใบที่อยากได้ สายตาก็กวาดมองจนไปเจอเพื่อนเดินเข้ามาใกล้ ฉันยกยิ้มกว้างที่อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาเผชิญปัญหาตรงหน้าคนเดียว ฝุ่นรีบเดินเข้ามายืนข้าง ๆ พร้อมกับดึงหมอนไปใส่ในรถเข็น
“คุณมีอะไรกับน้องผมหรือเปล่าครับ”
“ก็ไม่เชิง...” อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบ
“ยังไงครับ?” ฝุ่นถาม มือดึงแขนฉันให้ไปยืนด้านหลัง เพื่อนทั้งสองขยับมายืนข้าง ๆ พร้อมกับจับมือฉันไว้หลวม ๆ อย่างให้กำลังใจ
“จะชวนไปทานข้าวเย็น”
===================
เนื่องจากวันนี้ วันที่ 2 พ.ค. เป็วันเกิดของน้องแบมแบม เราจึงจะแจกดอกกุหลาบ(กระดาษ) เพียงแค่ร่วมเม้นในตอนนี้ โดยจะแจกสุ่มแจก
ธัญวลัย 10 รางวัล
เด็กดี 5 รางวัล
ReadAWrite 3 รางวัล
กวีบุ๊ค 2 รางวัล
ประกาศรายชื่อผู้โชคดี ที่แฟนเพจ Nanaกะหอยทาก ในวันที่ 4 พ.ค. 2563 ฝากติดตามแฟนเพจไว้ด้วยนะคะ
อยากให้เล่นกิจกรรมด้วยกันเยอะๆนะคะ ^_^
1K
