ย้อนกลับไปฤดูหนาวแปดปีที่แล้ว ชายชราผู้หนึ่งเดินทางมายังพรรคมารที่เพิ่งถูกก่อตั้งใหม่ได้เพียงสองปี ข้างกายยังมีเด็กหญิงตัวน้อยอายุเพียงเจ็ดถึงแปดขวบเท่านั้น มือเล็กข้างหนึ่งจับชายผ้าชายชรา ส่วนอีกข้างถือหมั่นโถวในมือกัดกินจนแก้มป่อง ดูแล้วน่าเอ็นดูยิ่งนัก
ณ ห้องทำงานส่วนตัว เจียงจวิ้นเหยียนในวัยยี่สิบปีโค้งคำนับชายชราอย่างนอบน้อม “ท่านอาจารย์ มาถึงที่นี่มีเื่อะไรหรือไม่” น้ำเสียงที่ใช้เจือไปด้วยความเคารพ เนื่องจากอาจารย์กู่เฟิง คือผู้ที่ช่วยเขาจากความตายในครั้งที่ทั่วทั้งแคว้นหันดาบใส่สำนักปีกเมฆาซึ่งได้กลายมาเป็พรรคมารในปัจจุบัน
“ข้ามีธุระต้องไปจัดการ เลยอยากฝากให้ช่วยดูแลศิษย์น้องของเ้าที ไม่นานจะกลับมารับ”
“ศิษย์น้องหรือ” เจียงจวิ้นเหยียนเอ่ยทวนคำ ปรายตามองเด็กหญิงตัวน้อยข้างอาจารย์ตน
“อยู่ที่นี่กับศิษย์พี่ของเ้าไปก่อน ตอนอาจารย์กลับมาหวังว่าเ้าจะได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆ เพิ่มขึ้นนะ” กู่เฟิงเอ่ยกับเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู
“เ้าค่ะ ท่านอาจารย์” เสียงเล็กๆ เอ่ยตอบรับเสียงดัง พร้อมโค้งคำนับจนหัวแทบติดพื้น เรียกเสียงหัวเราะจากผู้เป็อาจารย์ได้อย่างดี ทั้งสองคนพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันเพียงครู่หนึ่ง กู่เฟิงจึงขอตัวออกเดินทาง ทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มและเด็กหญิงตัวน้อยหนึ่งคนในห้องทำงาน
“จะไปไหนก็ไป” เจียงจวิ้นเหยียนไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไรนักที่มีเด็กน้อยมาอยู่ใกล้ตัวเช่นนี้ อาจเรียกได้ว่าทำตัวไม่ถูกเสียมากกว่า
“อาจารย์บอกให้ข้าอยู่ที่นี่กับศิษย์พี่นะเ้าคะ ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” ว่าจบก็กึ่งดึงกึ่งลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางข้างชั้นตำราที่นางเล็งเอาไว้ั้แ่ทีแรก ปีนขึ้นไปแล้วหยิบลงมาสองสามเล่ม เจียงจวิ้นเหยียนมองการกระทำนี้ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย จึงปลีกตัวออกไปจากห้องนี้ทันที ปล่อยให้เ้าตัวที่สนใจแต่เนื้อหาในตำรานั่งงมอยู่คนเดียว
หลังจากนั้น การก่อกวนจึงเริ่มขึ้น
“ศิษย์พี่เ้าคะ เนื้อหาตรงนี้มีความหมายว่าอย่างไร”
“ศิษย์พี่เ้าคะ ข้าไม่ค่อยเข้าใจตรงนี้”
“ศิษย์พี่เ้าคะ ข้าขอออกไปดูท่านฝึกยุทธได้หรือไม่”
“ศิษย์พี่เ้าคะ ข้าอยากลองทักษะในตำราเล่มนี้ท่านฝึกให้ข้าหน่อย”
“ศิษย์พี่เ้าคะ......”
เป็เช่นนี้อยู่ร่วมสามเดือน กว่าอาจารย์จะมารับนางไป เจียงจวิ้นเหยียนถึงกับหมดความอดทน ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ไปที่ไหน เด็กคนนี้มักจะตามหาจนเจอเสมอ แม้แต่ยามนอนก็ยังปีนเตียงขึ้นมาเขย่าแขนให้ตื่นเพื่อถามในสิ่งที่ตนเองคาใจ เขาหมดหนทางทั้งผลักไสไล่ส่งก็แล้ว ทั้งข่มขู่ให้กลัวก็แล้ว หากเป็เด็กคนอื่นก็คงจะวิ่งร้องไห้ระงมออกไปั้แ่คราแรก แต่เด็กคนนี้นี่ยังไง นอกจากไม่เคยมีความเกรงกลัวยังสร้างความรำคาญให้เขาไม่เว้นวัน
ั้แ่ใช้ชีวิตมา นางคือคนแรกที่รับมือได้ยากมากที่สุด...
มาจนถึงวันนี้ก็ยังคงเป็เช่นเดิม แววตาที่ไร้ความกลัวใดๆ ทอดมองมาที่เขาหลังจากลุกขึ้นมา ในคราแรกที่เจอเพียงรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาแต่ก็ยังจำไม่ได้ เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นของนางเขาจึงมองนางใหม่อีกครั้ง ภาพทับซ้อนของเด็กที่เรียกเขาว่าศิษย์พี่จนหลอนหู ทาบทับกับสตรีผู้นี้จนภาพจำชัดเจนขึ้น ยิ่งได้มองลึกเข้าไปในดวงตากระจ่างใสคู่นั้นด้วยแล้ว
“เ้ามาได้อย่างไร” เจียงจวิ้นเหยียนเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น มองนางั้แ่หัวจรดเท้าก็ช่างไร้ความเป็กุลสตรี ผมเผ้ามัดรวบอย่างขอไปที ใบหน้าแสนธรรมดาไร้เครื่องประทินโฉมใดๆ ผิวพรรณที่ไม่ได้รับการดูแลจนหยาบกร้าน ไหนจะการแต่งกายที่จืดชืดนี่อีก
“ก็เป็ท่านที่อยากได้หลานสาวเสนาบดีหลิวเป็เครื่องบรรณาการไม่ใช่หรือเ้าคะ ข้านี่ไง หลิว อ้าย ผิง” นางเน้นชื่อตนเองท่าทางยียวน “มาถึงท่านก็ทำร้ายข้าเลย ทำข้าขวัญเสียไปหมดแล้ว” คนพูดตีหน้าเศร้า ผิดกับแววตาที่ส่อแววซุกซนยิ่งนัก
จากสายรายงานว่าหลานสาวสายตรงของหลิวต้าิมีเพียงคนเดียว คือหลิวหนิงฮวา ไม่ทราบว่า หลิวอ้ายผิงงอกมาจากที่ใด หลิวหนิงฮวานั้นคือยอดสตรีที่ทุกคนหวงแหน ทั้งเสนาบดีหลิวและฮ่องเต้ต่างให้ความสำคัญมากที่สุด เขาจึงอยากให้นางมาเป็ตัวประกันอยู่ในที่แห่งนี้ ในเมื่อพวกมันพรากสิ่งสำคัญจากเขาไป เขาจะค่อยๆ แย่งทุกอย่างคืนมา เข่นฆ่าให้ตายในคราเดียวคงมิสู้ทำให้รู้สึกทรมานจากการสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างช้าๆ โดยเฉพาะสำนักราชวงศ์ และ สำนักดารายุทธ์ บัญชีเืต้องใช้เืล้างเพียงเท่านั้น
แต่ยามนี้ สิ่งที่ต้องจัดการก่อนเป็อันดับแรก คือสตรีหน้าเป็ผู้นี้
“เ้ารู้หรือไม่ เครื่องบรรณาการที่ว่า ต้องทำอะไรบ้าง” เจียงจวิ้นเหยียนเริ่มขยับเข้ามาใกล้หลิวอ้ายผิงช้าๆ หวังให้นางรู้สึกถึงภัยคุกคามจนรีบหนีไปได้ยิ่งดี “นั่นหมายความว่า ข้าผู้เป็ประมุขพรรคมารจะทำอะไรกับเ้าก็ได้ หลิวอ้ายผิง” ทั้งสองในยามนี้อยู่ใกล้กันเพียงคืบ สายตาสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มือทั้งสองข้างของผู้เป็ประมุขแห่งพรรคมารกักตัวของนางเอาไว้จนไร้ทางหนี
เ้าตัวอย่างหลิวอ้ายผิงแทนที่จะหวั่นกลัว กลับขำพรืดออกมาพักใหญ่ เสียงหัวเราะจนตัวโยนของนางทำเอาเจียงจวิ้นเหยียนยกมือขึ้นกุมขมับ “ฮ่าๆๆ นี่ท่านขู่ข้าโดยไม่ดูสภาพข้าได้อย่างไร”
คนถูกจับได้หันไปมองทางอื่นถอนหายใจอย่างเสียศูนย์ ไม่ว่าตอนนั้นหรือตอนนี้ นางคือคนที่รับมือยากที่สุดสำหรับเขาจริงๆ
อี้หานที่อยู่ในเหตุการณ์ั้แ่ต้น มองทั้งคู่สลับกันไปมา ประมุขเจียงที่ยามปกติดูสุขุมให้ความรู้สึกเข้าถึงยากมาตลอด ไม่เว้นแม้แต่เขาที่อยู่ข้างกายมาถึงห้าปี กลับดูสนิทสนมคุ้นเคยกับแม่นางผู้นี้มากกว่าใครที่ผ่านมา
“ศิษย์พี่เ้าคะ”
“หยุด เรียก ข้า แบบ นั้น” เจียงจวิ้นเหยียนกัดฟันกรอด เน้นทุกคำพูด เขาเริ่มได้กลิ่นความปั่นป่วนที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ก็ได้เ้าค่ะ ท่าน ประ มุข” นางเรียกตามอี้หานคนสนิทของเขา “ท่านจะให้ข้าพักที่ใด เดินทางมาตั้งนานเหนื่อยจะแย่”
เจียงจวิ้นเหยียนได้ยินดังนั้นจึงเบนสายตาออกจากหลิวอ้ายผิงไปยังอี้หานก่อนสั่ง “อี้หาน พานางไปที่เรือนตะวันตก” ว่าจบก็หันหลังเดินจนเร็วรี่จากไป ราวกับกลัวนางจะตามมาก่อกวนอย่างไรอย่างนั้น
“รีบขนาดนั้น ระวังสะดุดล้มนะเ้าคะ” เสียงของหลิวอ้ายผิงเอ่ยไล่ตามหลัง นางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี
ตะวันเริ่มต่ำคล้อยแทนที่ด้วยดวงจันทร์เต็มดวงจนส่องสว่างสวยงาม เจียงจวิ้นเหยียนที่อยู่ภายในห้องทำงานกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารที่วางกองอยู่บนโต๊ะไม้ ภายในยังมีบุคคลกลุ่มหนึ่งที่เป็ ผู้นำระดับสูง
อี้หาน แม่ทัพฝ่ายกำลังพล
ชงิ กุนซือฝ่ายวางกลยุทธ์
จางหย่ง องครักษ์เงาฝ่ายกองกำลังพิเศษ
หากเจียงจวิ้นเหยียนคือจอมปีศาจ ทั้งสามคนเรียกได้ว่าเป็แขนขาของปีศาจก็ว่าได้ ผู้คนต่างขนานนามพวกเขาว่าเป็สามขั้วอำนาจแห่งพรรคมาร ที่เจียงจวิ้นเหยียนคัดเลือกด้วยตัวเองเมื่อห้าปีก่อน พวกเขามีความสามารถเพียงใดคงไม่ต้องเอ่ยถึง ในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังปรึกษาหารือเื่ต่างๆ เสร็จเรียบร้อยจึงแยกย้ายกัน อีกด้านนั้นกำลังหัวเสียเป็อย่างมาก
หลิวอ้ายผิงถูกพามาที่เรือนตะวันตกที่อยู่ด้านหลังสุดติดกับเนินเขา ภายในแม้กว้างขวางแต่ก็ไร้เครื่องเรือนใดๆ ฝุ่นหนาเตอะทั้งยังเต็มไปด้วยใยแมงมุมไม่มีแม้การทำความสะอาด นางไม่เข้าใจสักนิดว่าที่แห่งนี้คนจะอยู่ได้อย่างไร อี้หานพานางมาส่งแล้วก็ทิ้งไว้ที่นี่ บอกว่าจะหาคนมาช่วยทำความสะอาด รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นมีมาอย่างที่พูด
นี่มิใช่ว่าศิษย์พี่ของนางจงใจกลั่นแกล้งหรอกหรือ...
แสงจันทร์ที่ส่องสว่างยังพอให้ได้มองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัว หลิวอ้ายผิงที่นั่งอยู่บริเวณหน้าเรือนหยิบถุงผ้าที่ติดตัวมาจากเมืองหลวงขึ้น สาวเท้าไปตามทางเดิน เป้าหมายคือเรือนหลังใหญ่ที่อยู่ไกลพอสมควร เมื่อมาถึงแล้วนางยืนมองอยู่ครู่ก็ะโเข้าทางหน้าต่างชั้นสองด้านหลังเรือนที่เปิดอยู่ เนื่องจากด้านล่างเต็มไปด้วยทหารที่กำลังตรวจตรา ไหนจะสาวใช้อีกกลุ่มหนึ่ง
ฝีเท้าเบาของหลิวอ้ายผิงเหยียบลงบนขอบของหน้าต่างไม้บานใหญ่ มองเข้าไปจึงเห็นเป็ห้องนอนขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง เครื่องเรือนครบครันผิดกับเรือนตะวันตกที่ไม่มีอะไรเลย นางเดินเข้าไปหยิบผ้าผืนใหญ่ในตู้ด้านข้างเตียงนอนมาสองผืน ปูลงบนพื้นมุมหนึ่งของห้องหนึ่งผืน และไว้ห่มเองอีกหนึ่งผืน จัดแจงเป็ที่นอนของตนเองเสร็จสรรพ
เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นใกล้เข้ามาจนถึงหน้าประตูห้อง เสียงเปิดประตูดังเข้ามาในโสตประสาท หลิวอ้ายผิงกุลีกุจอเอนตัวนอนคลุมผ้าถึงต้นคอแล้วหลับตาแน่นแกล้งหลับไปดื้อๆ
เจียงจวิ้นเหยียนเข้ามาในห้องนอนของตนเองที่จุดตะเกียงส่องสว่างทั่วห้องเอาไว้แล้ว ในขณะที่กำลังปลดสายเสื้อคลุมเพื่อไปแช่น้ำอุ่นในอ่างหลังฉากกั้น สายตาจึงเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่มุมหนึ่งของห้องที่กว้างขวาง เส้นเืในหัวพลันรู้สึกกระตุกถี่จนแทบะเิ ขายาวก้าวฉับไปที่ต้นตออย่างไวก่อนจะเห็นว่าเป็หลิวอ้ายผิงดังคาด
“จะออกไปดีๆ หรือให้ข้าจับโยนออกไป” น้ำเสียงสกัดกั้นด้วยความโมโหเอ่ยขึ้น หลิวอ้ายผิงที่หลับตาจึงค่อยๆ ลืมตาทำท่างัวเงีย
“ท่านมาแล้วหรือ ข้าขออาศัยที่นี่เพียงคืนเดียว เรือนตะวันตกอะไรนั่นรกร้างเช่นนั้น คนจะเข้าไปอยู่ได้อย่างไร ข้ารออี้หานพาคนมาช่วยทำความสะอาดจนค่ำมืดก็ไม่เห็นมีใครมา” ประโยคยาวๆ จากนางทำให้เจียงจวิ้นเหยียนคิดได้ว่าเป็ตัวเขาเอง ที่สั่งอี้หานเช่นนั้น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ
มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังคอของหลิวอ้ายผิง หิ้วขึ้นจนนางตัวลอยทำท่าจะโยนออกไปจริงดังที่พูด ครั้งนี้หลิวอ้ายผิงไม่ยอมสู้กลับโดยการจับไปที่สายรัดเอวของเขาทำท่าจะดึงกระชากออก เจียงจวิ้นเหยียนใจนปล่อยนางกะทันหัน หลิวอ้ายผิงจึงชนโต๊ะน้ำชาจนถ้วยร่วงลงแตกบนพื้นเกิดเป็เสียงดัง
“ท่านประมุข เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ” เสียงคนเฝ้ายามที่ผ่านมาด้านหน้าห้องพอดิบพอดีดังขึ้นเมื่อได้ยินเสียงจากด้านใน
หลิวอ้ายผิงเตรียมท่าจะเอ่ยตอบเพื่อกวนคนเบื้องหน้า มือหนากลับดึงนางเข้าไปใกล้ ใช้มืออีกข้างปิดปากของนางจนสนิท “ไม่มีอะไร” เขาตอบกลับ
ความอุ่นจากคนที่ตัวเล็กกว่าทำให้ต้องก้มลงไปมอง จึงเห็นว่านางอยู่ใกล้ชิดเพียงใด ก่อนที่จะได้คิดอะไร นางก็ดิ้นหลุดออกไปจากพันธนาการเสียแล้ว
“ท่านจะทำให้เื่มันยุ่งยากทำไมกัน ข้านอนบนพื้นห่างไกลจากเตียงตั้งขนาดนั้น ทำอย่างกับข้าไปนอนทับอยู่บนตัวท่าน” หลิวอ้ายผิงเหนื่อยเต็มทีแล้ว นางเดินทางมานาน้าพักผ่อนดีๆ เสียที จึงไม่ฟังคำใดจากเขาอีก เท้าของนางก้าวฉับไปยังมุมห้องที่ปูผ้าเอาไว้ แล้วนอนลงคลุมผ้าจนมิด ทิ้งให้อีกคนยืนทำปากพะงาบพูดไม่ออก มีสตรีที่ใดก๋ากั่นเท่านางอีกหรือไม่...
3K
