เ้าหญิงธาระตีทรงเบื่อเลยเสด็จชมอุทยานรอบๆ จนกระทั่งเสด็จหลงทางไปยังอาณาเขตของเ้าหญิงอันนา
“ท่านไม่ควรเข้ามาในอาณาเขตของเราโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้” เ้าหญิงอันนาตรัส
“เราขออภัยจริงๆ เราหลงทางน่ะ” เ้าหญิงธาระตีตรัส
“การที่ท่านเป็พระคู่หมั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะมีอำนาจทำอะไรก็ได้ ต่อไปห้ามเข้ามาเขตนี้เด็ดขาด” เ้าหญิงอันนาตรัสแล้วก็รีบหันกลับไปทันที
เ้าหญิงธาระตีทรงพึมพัมว่า “ช่างเหมือนกันจริงๆ ไม่ผิดเพี้ยน ทั้งพี่ชายและน้องสาว” ตรัสจบก็รีบเสด็จออกมาจากอาณาเขตของเ้าหญิงอันนาทันที
*****************************************
หลังจากนั้นเ้าหญิงธาระตีก็เสด็จชมสถานที่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหลงเข้าไปในอาณาเขตของเ้าหญิงอินทา แต่เพราะเ้าหญิงอินทาไม่สามารถลุกเดินได้ต้องนั่งอยู่บนรถเข็นตลอดเวลา จึงประทับแต่อยู่ในที่ประทับส่วนพระองค์ แต่แล้วเ้าหญิงธาระตีก็สามารถเสด็จหลงไปถึงที่ประทับของเ้าหญิงอินทาได้
“เ้าหญิงธาระตี! ท่านมาได้อย่างไร ทำไมมาถึงที่นี่” เ้าหญิงอินทาตกพระทัย
“ขออภัย เราเดินหลงทางจริงๆ ในพระราชวังก็ช่างซับซ้อนเสียเหลือเกิน”
เ้าหญิงอินทาทรงยิ้มและตรัสว่า “ก็ท่านเพิ่งมาไม่นาน ก็ต้องค่อยๆ ปรับตัว นั่นสิจริงๆ ควรจะมีใครแนะนำสถานที่ให้กับท่าน เสียดายที่เรา เอ่อ เดินไม่ได้ ไม่งั้นจะเป็คนพาท่านไปชมสถานที่จนทั่ว”
“ไม่เป็ไรหรอก ท่านไม่เบื่อหรือ ที่ต้องอยู่แต่ในที่ประทับ อยากไปชมอุทยานข้างนอกมั้ย เดี๋ยวเราพาไป” เ้าหญิงธาระตีทรงชวน
“เรามีสุขภาพอ่อนแอ ขยับตัวนิดเดียวก็เบื่อแล้ว” เ้าหญิงอันนาตรัส
“ท่านมีเปียโนด้วยนี่ เราเล่นให้ท่านฟังดีมั้ย” เ้าหญิงธาระตีทรงเสนอ
“อย่าเลย เสด็จพี่ เอ่อ เขาไม่ชอบให้ใครเล่นเปียโนน่ะ” เ้าหญิงอันนาทรงปราม
“ไม่เป็ไร องค์พ่อหลวงไม่ทรงได้ยินหรอก” เ้าหญิงธารตียังทรงดื้อ
แล้วเ้าหญิงธาระตีก็เล่นเปียโนให้เ้าหญิงอินทาฟังอย่างสนุกสนาน ฟังแล้วเพลิดเพลิน เดชะบุญ ความซวยก็บังเกิด องค์พ่อหลวงเสด็จมาเยี่ยมเ้าหญิงอินทาพอดี และได้ทอดพระเนตรเห็นเ้าหญิงธาระตีกระทำในสิ่งต้องห้ามของวังนี้
“หยุดเล่นเดี๋ยวนี้นะ! เ้าหญิงธาระตี เราไม่อนุญาตให้ใครเล่นเปียโนในวังแห่งนี้เด็ดขาด” องค์พ่อหลวงอินนะทัตทรงห้าม
“ทำไมเพคะ เปียโนก็เป็แค่เครื่องดนตรี ไม่ได้จะทำอันตรายใครสักหน่อย” เ้าหญิงธาระตีทรงไม่เข้าใจ
“เราบอกว่าห้ามเล่น นั่นคำสั่ง ท่านไม่จำเป็ต้องถามอะไร และเพราะท่านเพิ่งมาอยู่ไม่นาน เราจะอนุโลมให้ แต่ถ้ามีครั้งต่อไป อย่าหาว่าเราไม่ปราณี” องค์พ่อหลวงตรัส
“เพคะ” เ้าหญิงธาระตีทรงรับคำแบบส่งๆ ด้วยเพราะอารมณ์กริ้วจึงรีบหันหลังและเสด็จจากไปทันที ในใจคิดว่า “ทำไมทรงไร้เหตุผลอย่างนี้นะ และทำไมเราต้องมาทนอยู่ที่นี่ด้วยก็ไม่รู้”
*****************************************
เ้าหญิงธาระตีเสด็จผ่านอุทยานไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปพบกับหน้าผาสูงชัน เ้าหญิงเสด็จไปที่นั่น แล้วทอดพระเนตรดูเบื้องล่างเพื่อคลายเครียด แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับเศษผ้าสีแดงที่ติดอยู่กับกิ่งไม้ตรงหน้าผา เ้าหญิงกำลังจะเสด็จไปตรงจุดนั้น ก็มีเสียงว่า
“ท่านก็ค่อยๆ ปรับตัวก็แล้วกัน เสด็จพี่ท่านทรงไม่ชอบให้ใครเล่นเปียโนก็เพราะว่ามันทำให้เสด็จพี่ทรงคิดถึงคนรักเก่าที่หนีตามผู้ชายไปน่ะ ผู้หญิงคนนั้นชื่อพินลา เธอเป็หมอประจำตัวของเ้าหญิงอินทา เธอเล่นเปียโนเก่งมาก เสด็จพี่ทรงชอบในความอ่อนโยนของพินลาและทรงรักพินลามาก แต่เธอกลับทรยศหนีไปกับชายอื่น เสด็จพี่จึงไม่ทรงไว้ใจหญิงใดอีกเลย” เ้าหญิงอันนาทรงเล่าความเป็มา
“แล้วท่านเล่าให้เราฟังทำไมล่ะ” เ้าหญิงธาระตีตรัส
“อยากฟังก็ฟัง ไม่อยากฟังก็ปล่อยผ่านไปก็แล้วกัน” แล้วเ้าหญิงอันนาก็เสด็จจากไปทันที
ในใจเ้าหญิงธาระตีคิดว่า “ที่แท้ท่านก็ยังเป็ห่วงเรา เ้าหญิงอันนา” จากนั้นก็เบนความสนใจไปที่เศษผ้าสีแดงนั่น เ้าหญิงจึงทรงไปเก็บเศษผ้าชิ้นนั้นมาไว้ติดตัวทันที
38K
