จูชิงลางผู้ที่ยุ่งตลอดทั้งสองวันที่ผ่านมาเขาต้องนอนโรงเตี๊ยมที่เมืองเนื่องด้วยเหตุอันใดนะหรือ ?เื่นี้พูดเเล้วก็ชั่งตลก เมื่องเป่ยหลินเป็เมืองจังหวัดมีสิบหกอำเภอยามนี้ยาน้ำยาลูกกลอนเเละยาต้มหลายตัวยาที่ผลิตจากโรงงานตระกูจจูเป็ที่รู้จัก พวกตาเฒ่าหน้าเืเล่านั้นที่อยากจะติดต่อการค้าด้วยจึงมีมากเเต่ละคนที่มานั้นก็รับมือยากอย่างยิ่ง ! เเม้จูชิงลางจะดูมีรูปร่างสูงโปร่งสง่างามเหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบเเปดสิบเก้าทว่าความจริงเขาก็อายุเพียงสิบห้าปี พวกพ่อค้าหน้าเืเล่านั้นคิดจะเอาเปรียบได้ง่ายๆจึงพูดหลอกล่อบ้างใช้สารพัดวิธีจะเอาเปรียบ
ทว่าคิดให้สมองเเตกตายพวกเขาก็คงคิดไม่ถึงว่าเด็กอายุเพียงสิบห้าเช่นจูชิงลางจะมีฝีปากกล้าคมคายพลิกลิ้นเก่งกาจไม่ด่อยกว่าพวกตนที่เดินบนเส้นทางค้าขายมาหลายสิบปี ต่างคนต่างเอาความเ้าเล่ห์มาชนกัน อย่าเห็นว่าปกติจูชิงลางยามอยู่กับจูเฟยหยาทำตัวราวกับเด็กดูพึ่งพาไม่ได้ เพราะยามเขาคุยกับตาเฒ่าพวกนี้เขาดูเคร่งขรึมเเละเ้าเเผนการเป็อย่างมาก ตาเฒ่าเล่านั้นที่เดิมทีตั้งใจจะมาหาผลประโยชน์จากเขาล้วนเเพ้ราบคาบโมโหจนสบัดเเขนเสื้อไปหลายคน !
พวกตาเฒ่าเ่าั้ที่รับความอับยศจากคนรุ่นหลานอย่างจูชิงลางยามคิดถึงเื่นี้ก็มักจะสบถด่าอยู่หลายประโยค พอคิดถึงดวงตาหงส์ที่ดูคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของจูชิงลางก็จะโมโหจน'อกเกือบเเตกไปหลายตลบ !
" พวกตาเฒ่าเ้าเล่ห์เล่านั้นทำข้าเสียเวลาจริงๆดูสิข้าไม่ได้เจอหยาหยาน้อยถึงสองวัน ! ซูมู่เ้าว่าน้องสาวข้านางจะสูงขึ้นบางหรือไม่สักสองชุนไม่สิสามชุนหรือไม่นะ ? เเล้วสองวันนี้น้องสาวคนดีของข้านางช่วยงานอะไรบ้าง ! ไอหยายิ่งพูดยิ่งคิดถึง .นี่เ้าขับรถม้าให้มันเร็วกว่านี้ได้หรือไม่ขับช้าเหมือนเต่าเช่นนี้เมื่อไหร่ข้าจะได้กลับถึงบ้านเสียที!" จูชิงลางะโให้คนบังขับม้าเพิ่มความเร็ว ซูมู่เป็คนสนิทที่อยู่กับจูชิงลางมาครึ่งปีกว่าเเล้วเขาชินชากับอาการหลงน้องสาวจนหัวปักหัวปำของเ้านายคนนี้ ซู่มู่อายุมากกว่าจูชิงลางถึงสามปีเเต่เขายอมรับว่าในเื่ต่างๆเ้านายอายุน้อยผู้นี้เก่งกาจมากกว่าเขานัก ! ทว่าในเื่ที่เกี่ยวกับน้องสาวนั้นเ้านายจะไม่มีเหตุผลเสมอตามใจเป็ที่สุด! เเล้วนี่อีกอันใดคือไม่พบเห็นสองวันเเล้วสูงขึ้นสองสามชุนกันหากสองวันยังสูงได้เพียงนี้ กว่าคุณหนูจะโตมิสูงเหมือนยักหรือ?
"นายท่านของข้า ! เพียงสองวันคุณหนูคงไม่สูงขึ้นเพียงนั้นหรอกขอรับอีกอย่างม้าก็ยังขับเร็วได้เท่านี้สั่งไปก็ไร้ประโยชน์นั่งรอสักพักเพียงอึดใจเดียวไม่นานก็ถึงหมู่บ้านถังซานเเล้ว!!"์เท่านั้นที่รับรู้ยามพักอยู่โรงเตี๊ยมสองคืนเขาต้องทนกับสิ่งใดเ้านายเอาเเต่บ่นคิดถึงคุณหนูอยู่ตลอดทั้งวัน ทีกับคุณชายรองเเฝดพี่ที่ไปเรียนที่เจ๋อโจวกลับเอาเเต่นินทาเื่นิสัย เช่นว่าเป็พี่ชายไร้ประโยชน์บ้าง ! อ๋อยังมีว่าอีกว่าเป็คุณชายดอกไม้ขาวไร้สาระวันๆเอาเเต่ทำตัวเลื่อนลอยคิดว่าตนเองเป็เซียนหรืออย่างไร ! นี่เรียกว่าเลือกที่รักมักที่ชังหรือไม่!
จูเฟยหยาตื่นมาเเต่เช้าเเล้วนางทำอาหารด้วยตัวเองด้วยการนำปูทะเลมาทำปูผัดผงกระหรี่เเละยังทำหอยนางรมย่างเนยกินคู่กับซาลาเปาไส้หมูสับกะล่ำปลีอีกด้วย พวกพ่อครัวเเละเเม่ครัวต่างพากันเอ่ยชมไม่หยุดปากบ้างก็ว่่าคุณหนูเป็คนมากพร์จริงๆ
เฟยหยาไม่ได้ใส่ใจกับคำชมเหล่านี้นางเพียงอยากกินอาหารที่เหมือนกับที่ที่จากมาให้พอหายคิดถึงบ้านในอีกโลกก็เเค่นั้นเอง !
หลังจากจัดการเื่ท้องของตนเองเสร็จเรียบร้อยนางก็เดินไปโรงหมักเหล้าที่ตอนนี้คนงานช่วยกันทำทุกขั้นตอนอย่างขยันขันแข็ง
"น้องเล็กเ้ามาดูสุราตนเองหรือ? พี่ให้คนงานย้ายไปเก็บอีกที่หนึ่งเเล้วมันอยู่ที่โรงเก็บสมุนไพรเเห้ง ! อ๋อรอบนี้มีดอกท้อเเละกลีบบัวน้อยหน่อย จึงทำสุรากลีบบุบผาได้เพียงสิบสี่ไหกลาง ส่วนสุาาดเเดงของเ้าได้ยี่สิบไหตามที่เ้า้า !" จูิ อธิบายให้น้องเล็กของเขาฟังสุราสองชนิดนี้ผลิตมาน้อยซึ่งหลังจากผลิตน้องเล็กก็จะใส่ส่วนผสมลับที่ตนเองรู้เพียงคนเดียวสุราสองชนิดนี้จึงรสชาติล้ำเลิศเเละหายากจนถึงทุกวันนี้สุาาดเเดงก็มีเพียงสามสิบห้าไหสุรากลีบบุบผาก็มีเพียงสามสิบไหเท่านั้น ส่วนสุราหอมหมื่นลี้น้องเล็กฝังมันที่ใต้ต้นท้อด้านหลังโกดัง สถานที่ที่สุราสามอย่างนี่อยู่จะห้ามผู้ใดเข้าใกล้เป็อันขาดยกเว้นคนในครอบครัว
" อ๋อย้ายไปโรงสมุนไพรเเห้งหรือ? ก็ดีเหมือนกันที่นั้นเเห้งสนิทเหมาะเก็บเหล้าสองอย่างพอดี พี่ใหญ่คิดรอบคอบจริงๆ !" เฟยหยายิ้มกว้างอย่างมีความสุขพร้อมกับเดินเข้าไปกอดเเขนพี่ชายคนโตถูไถออดอ้อนราวกับลูกเเมวน้อย จูิรู้สึกเอ็นดูน้องสาวคนนี้มากเขาลูบหัวน้องสาวเบาๆ
"เอาล่ะๆพี่ต้องไปดูโรงงานยาเเล้ว! น้องเล็กก็ไปดูเหล้าที่พึ่งทำเสร็จเถอะจะได้ใส่สูตรลับยามคนไม่เห็น ! " เฟยหยาพยักหน้ารับคำให้พี่ชายอย่างน่ารักก่อนจะเดินผละออกมา
นางเดินมาที่โรงเก็บสมุนไพรเเห้งที่มีไหเหล้าวางเรียงรายอยู่ เพราะสมุนไพรเเห้งมีโรงเก็บใหม่เเล้วพี่ใหญ่นางจึงสั่งคนงานให้เอาเหล้าของนางทั้งหมดมาเก็บไว้ที่นี่ซึ่งสามารถทำอะไรได้สดวกกว่า ! เฟยหยาเปิดจุกไหสุราสีชาดที่พึ่งถูกส่งออกมาจากโรงหมักเหล้ายังไม่ได้ใส่สูตรลับของนางก่อนที่นิ้วเรียวขาวดุจกระเบื้องเคลือบของนางจะจุ่มลงไปเเล้วเอามาชิม อืม? รสชาติไม่เลวร้อนเเรงสมชื่อจริงๆเฟยหยาล่วงเข้าไปในกระเป๋าเหอปาที่ผูกที่เอาเอาผงวิเศษใส่ลงไปก่อนจะเอาสมุนไพรมีชื่อของโลกก่อนที่ให้ศัพคุณในการผ่อนคลายของกล้ามเนื้อใส่ตบตาลงไป ! ทำเช่นนี้จนครบทุกไหนางจึงออกจากโรงเก็บสมุนไพรเเห้งเเล้วปิดประตูไว้อย่างเเน่นหนา !
ในระหว่างที่จูเฟยหยากำลังเดินออกจากโรงเก็บสมุนไพรเเห้งกลับเรือนรถม้าของจูชิงลางก็มาถึงพอดิบพอดี !จูชิงลางลงจากรถม้าเมื่อเห็นน้องสาวที่น่ารักของตนเองเขาก็วิ่งไปกอดน้องสาวอย่างคิดถึง
" หยาหยาน้อยของพี่ไม่พบกันนานเ้าสูงขึ้นจริงๆด้วย ! ดูสิเ้าดูอ้วนขึ้นกว่าเดิมหรือไม่นะ !"
จูเฟยหยาที่จมอยู่ในอ้อมกอดพี่ชายกลอกตาขึ้นอย่างอดมิได้ นางจะทำอย่างไรดีกับพี่ชายที่หลงน้องสาวเข้าขั้นคลั่งไคล้ไม่เจอกันเเค่สองวันเท่านั้นพี่สามยังพูดราวกับไม่เจอกันครึ่งปีเเล้วอะไรคือสูงขึ้นอ้วนขึ้นกัน !!
ซูมู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่รู้จะพูดอย่างไร !นายท่านของข้าดีร้ายอย่างไรท่านก็เคยเล่าเรียนในสำนักศึกษาท่านไม่รู้หรือชายหญิงเเตกต่างกันเช่นไรอายุเจ็ดปีก็ห้ามนั่งร่วมโต๊ะกันเเล้ว !นี่อย่างไรอยู่ๆวิ่งไปกอดคุณหนูน้อยกลางบ้านเช่นนี้ใช่ไม่ได้เลยรู้หรือไม่ ?
เฟยหยาดันตนเองออกจากอ้อมอกของพี่สามอย่างยากลำบาก ! หากอยู่ในอ้อมกอดพี่สามนานกว่านี้เกรงว่าชีวิตน้อยๆของนางคงจบสิ้นเเล้วกอดเเน่นเสียจนนางเกือบขาดอากาศหายใจ "พี่สามท่านกลับมาเเล้วเป็อย่างไรกิจการราบรื่นดีหรือไม่เ้าค่ะ ? "
"หากไม่นับพวกตาเฒ่าเ้าเล่ห์เล่านั้นอยากหาผลประโยชน์จากเราก็นับว่าไม่มีปัญหาอันใดมาก อย่าลืมว่าพี่หาคนใหญ่คนโตเล่านั้นเพื่ออันใดหากพี่ไม่ยอมเสียเปรียบตาเเก่พวกนั้นก็ทำอันใดไม่ได้ !" จูเฟยหยายิ้มอย่างอารมณ์ดีฮ่าๆเห็นหรือไม่เเผนเชื่อมความสัมพันธ์ของนาง เ้าเมืองซ่งเอยพวกเศรษฐีเล่านั้นเอยล้วนชมชอบสุราหอมหมื่นลี้อย่างเเน่นอนพวกเขาเล่านี้ล้วนเป็นักดื่มตัวยง ไม่เสียดายเงินเเละไม่รอช้าหากจะยื่นมือช่วยเหลือเ้าของโรงหมักเหล้าที่หมักเหล้าหนึ่งในใต้หล้าได้
กับคนเหล่านี้ที่มองการไกลอย่างไรเสียสูตรลับขโมยมาไม่ได้เเน่นอนอยู่เเล้วสุราหนึ่งในใต้หล้าเองสักวันก็ต้องมีชื่อเสียงโด่งดังมีคนมากมายที่อยากได้พวกมันมองไม่ยากเลยว่าอนาคตของตระกูลจูต้องประสบความสำเร็จพวกเขาคงไม่โง่ปล่อยโอกาสในการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับคนมีอนาคตไกลหรอกกระมัง
โบราณเคยกล่าวไว้ว่ายอมผิดใจกับคนเเก่มากประสบการณ์เเต่อย่าผิดใจกับบัณฑิตหนุ่มยากจน* เ้าไม่รู้หรอกว่าอนาคตคนผู้นั้นจะไปได้ไกลมากเท่าใดหากวันหนึ่งเขาได้ดิบได้ดีขึ้นมาคิดจะเยียบย้ำเ้าที่เคยรังเกียจดูเเคลนเขาเเล้วล่ะก็ยากจะเเก้ไข ยิ่งกับเด็กหนุ่มตระกูลจูผู้นี้พวกเขาเห็นเต็มตาถึงความสามารถเเละความฉลาดเฉลียวเด็กคนนี้ต้องพาตระกูลจูมั่งคั่งอย่างไม่ต้องสงสัยเลย !
หลังจากอยู่คุยเื่กิจการกับพี่สามอยู่หลายเื่จูเฟยหยาก็เเนะนำลูกเล่นเล็กน้อยที่นางได้เเรงบันดาลใจจากโลกก่อนมาเอ่ยกับจูชิงลาง นางเเนะนำขนมต่างๆที่สามารถเก็บได้นานเเละบันจุในห่อสวยงามให้น่าดึงดูดใจร้านขายสุราของตระกูลจูจะใช้บันจุภันยทีีมีเอกลักษณ์เป็ของตนเอง ในร้านจะขายขนมต่างๆเเล้วยังมีผลไม้อบเเห้ง ผลไม่เชื่อม เป็ของฝากเเก่ผู้คนที่โดยสารเรือมาจากเมืองอื่นเหล้าเองก็จะมีตั้งเเต่ราคาไหเล็กไหละหนึ่งตำลึงจนถึงไหละสามสี่ร้อยตำลึงเลยทีเดียวหลากหลายรสชาติเเละราคาคนจนสามารถเข้าถึงได้นางเชื่อว่าหลังจากเปิดร้านต้องขายดีเเน่นอน ส่วนสิบห้าเหล้ามีชื่อของร้านจะขายในจำนวนจำกัดสามารถติดต่อซื้อได้ผ่านช่องทางลูกค้าพิเศษเท่านั้นซึ่งนางตั้งราคาไว้สูงลิ่ว!
"ความคิดนี้ดี ! หยาหยาของพี่เก่งจริงๆ!" จูชิงลางเห็นด้วยกับน้องสาวของเขาอย่างยิ่งเพียงจูเฟยหยาอธิบายมาคร่าวๆด้วยความสามารถของจูชิงลางเมื่อถึงตอนนั้นเขาต้องทำออกมาเป็รูปเป็ร่างได้อย่างเเน่นอน
"ท่านพี่เมื่อถึงตอนนั้นท่านก็จ้างคนที่ไว้ใจได้สักหน่อยจดรายชื่อลูกค้าที่เข้ามาซื้อของเกินสามสิบครั้งไว้ให้ดีถึงเวลานั้นเราก็ให้เหล้าบ๊วยหอมเเก่เขาสักไหเล็กเป็ของขวัญเช่นนี้เราจึงจะไม่เสียลูกค้าประจำ !" จูชิงลางพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อถึงตอนนั้นเขาคงต้องทุ่มเทเวลาจัดการเื่นี้อย่างรอบคอบเเละดีที่สุด!
(ยังไม่ได้เเก้คำผิด)
1K
