ตอนที่ 10 สังหารกุ่ยเซียน
ผู้เฒ่าเฉินหันไปมองผ่างอี้จื่อ
"มีอะไรที่เ้ายังไม่ได้บอกข้าหรือไม่"
ผ่างอี้จื่อรวบนิ้วชี้และนิ้วกลางสร้างข่ายเวทล้อมตนเองและผู้เฒ่าเฉินซื่อไว้ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ตอนที่ข้าจัดการพวกซีเซื่ย บนยอดไม้ห่างออกไปราวสิบจ้างมีเงาภูติสีดำจาง ๆ ลอบจับตาดูข้าอยู่"
"มันรู้ตัวหรือไม่?"
"ข้าลงมือสังหารโดยแสร้างไม่สนใจสิ่งลอบข้าง คิดว่ามันคงไม่รู้ว่าข้าจะเห็นมัน อีกอย่างพวกมันล้วนทนงตนว่าฝีมือเข้มแข็งกว่าจึงไม่สนใจหากเราพบเจอมัน"
"บอกฉีหลินเถอะ วิชาฝีมือของนางอาจช่วยได้ พวกกุยเซียนมีร่างกายอ่อนแอ ให้เด็กพวกนี้ฝึกยุทธ์เสริมร่างกายเพิ่มเติม แม้วิถีเซียนจะทรงพลังแต่ถ้ามีร่างกายที่แข็งแรงด้วยย่อมดีกว่า"
ผ่างอี้จื่อลดปราการเวทลงก่อนค้อมศีรษะถอยออกไป เด็ก ๆ ลืมตาขึ้นหมดแล้ว เฉินซื่อจึงปล่อยให้กลับไปพักผ่อน
เด็ก ๆ ต่างแยกย้ายกลับบ้านของตนเอง ขณะที่สมปองเดินกลับที่พักหลี่ซุนกลับเดินตามมาด้วย เขาหันไปมองพี่หลี่ก็ยิ้มให้ สมปองรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจึงชะลอฝีเท้าเดินไปพร้อม ๆ กับหลี่ซุน
"พี่หลี่ท่านมิใช่ต้องกลับบ้านหรือ?" สมปองถามยิ้ม ๆ
"บ้านข้าไม่หนีไปไหน อีกอย่างเ้าเพิ่งเข้ามาในหมู่บ้านก็เจอเื่ต่าง ๆ มากมาย คงมีคำถามในใจ"
หลี่ซุนผู้นี้นับว่ายอดเยี่ยมเดาใจได้แม่นยำ ขณะเดินไปข้างหน้าสมปองแอบเห็นหลี่ซุนหันมามองเขาเป็ระยะ เขาทำเป็เฉไฉทำเป็มึนไม่รู้เื่เดินต่ไปจนถึงบ้าน
พี่หลี่ก็ตรงไปรื้ออาหารที่อาซือนำมาให้ ผลไม้หลายอย่างยังสดใหม่ เนื้อสัตว์อสูรย่างรมควันถูกห่อไว้อย่างดี วิธีถนอมอาหารในสมัยโบราณถือว่าเยี่ยมยอดไม่ต้องอาศัยสารเคมีใด ๆ บ้านของตู้เหวินทำหน้าที่หาเสบียงเลี้ยงหมู่บ้าน
"พี่หลี่ท่านเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนานแล้วใช่หรือไม่?"
"ข้าเกิดที่นี่ มารดาข้าก็เกิดที่นี่ แต่บิดาของข้าเคยเป็แม่ทัพของอาณาจักรซ่ง"
"หมู่บ้านนี้มีคนกี่คนกันแน่ เท่าที่ข้าเห็นยังไม่ถึงยี่สิบคนเลย" สมปองเริ่มเล่นเกมยี่สิบคำถาม
"ยามปกติย่อมมีมากกว่านี้ เนื่องจากอาหารที่ตระเตรียมไว้ตอนฤดูหนาวไม่เพียงพอ บิดาข้ากับบิดาตู้เหวินกำลังไปจัดหาเสบียงสำหรับฤดูหนาว" หลี่ซุนยื่นถาดไม้พร้อมกับเนื้อรมควันหนึ่งชิ้นกับผลไม้อีกสองอย่างให้กับสมปอง
"ท่านลุงผ่างพูดคุยเื่อะไรกับผู้เฒ่าเฉิน ข้าคิดว่าต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นภายนอก"
"ศัตรูของเรามีอยู่สองกลุ่ม ทหารซีเซี่ยกับพวกกุ่ยเซียน"
"กุ่ยเซียน?"
"บิดาข้าเล่าว่า พวกกุ่ยเซียนก็เป็พวกฝึกตนแต่ใช้วิธีการฝึกที่แปลกประหลาดพิสดารกว่า..."
ทันใดนั้น าาอสรพิษก็ปรากฎตัวขึ้นฟากหางใส่ ปราณสีดำกลุ่มหนึ่งเสียงดังตูมลกลุ่มปราณถูกฟาดไปโดนกระท่อมที่อยู่ใกล้ ๆ ะเิกระจายด้วยแรงจากก้อนปราณสีดำ
โครม!
ร่างที่นุ่งห่มด้วยชุดสีดำร่างหนึ่งลอยข้ามหลังคาบ้านไปกระแทกกับโขดหินหลังบ้าน หลี่ซุนลากเข่อเจี้ยนออกจากกระท่อม ผ่างอี้จื่อในร่างาาอสรพิษเลื้อยมาหยุดที่หน้าบ้าน ด้านหลังผู้เฒ่าเฉินซื่อลอยตัวอยู่บนอากาศคุมเชิงอยู่ห่าง ๆ
"อือ อืออ อ " ร่างผอมบางในชุดดำคืบคลานลุกขึ้นมายืน "พวกเ้าบังอาจนัก"
ผู้เฒ่าเฉินซื่อส่งสายตาเหี้ยมเกรียม "พวกเ้าทำให้หมู่บ้านข้ากลายเป็สุสาน วันนี้ยังแอบเข้ามาอีก มาได้แต่กลับไม่ได้"
"พวกเ้ากล้า!"
ชายชุดดำพ่นโลหิตออกมา โลหิตสีดำกลายเป็แท่งแหลม ๆ จำนวนมากพุ่งไปหาาาอสรพิษและผู้เฒ่าเฉิน
าาอสรพิษตวัดหางกวาดทำลายแท่งสีดำสลายกลายเป็ควันสีดำ ขณะที่ผู้เฒ่าเฉินซื่อร่ายเวทผลักออกไป ชายชุดดำกระอักเืออกมา แสงสีฟ้าจางวาบขึ้นมาห่อหุ้มตัวชายชุดดำอย่างรวดเร็ว
ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไร แสงสีฟ้าก็ไม่แตกกระจายหายไป ร่างของเขาถูกยกลอยขึ้นแม้จะพยายามขัดขืน
"เซียนปฐี" ชายชุดดำร้องอย่างตื่นตระหนก ผู้เฒ่าเฉินเป็ผู้บ่มเพาะก่อนการผนึกหมู่บ้านดังนั้นระดับการบ่มเพาะยังก้าวหน้าต่อไปได้ ขณะที่ชาวบ้านคนอื่น ๆ จะถูกผนึกไว้ ร่างชายชุดดำพลันถูกบิดเกรียวคล้ายผ้าที่ถูกบิด
มือของผู้เฒ่าเฉินยื่นอยู่ข้างหน้ากำลังบีบมือเข้า โลหิตสีแดงคล้ำทะลักพุ่งออกจากปากของชายชุดดำที่ถูกบิดทันที ศีรษะของชายชุดดำะเิโพละ
ผ่างอี้จื่อในร่างาาอสรพิษรีบฉกไปยังก้อนแสงที่ลอยออกมา ลูกแก้วิญญาถูกกลืนลงไปทันที
สมปองกับหลี่ซุนตื่นเต้นยืนขาสั่นมองเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็ว สำหรับสมปองแล้วนี่เป็ฉากการต่อสู้ที่ตื่นตาตื่นใจอย่างมาก คนที่อ่านนิยายเทพเซียนและกำลังภายในหลายเื่ความตื่นเต้นไม่สู้เหตุการณ์จริงที่อยู่ตรง
ผู้เฒ่าลอยตัวลงมายืนด้านหลังทั้งสองคน
"พวกเ้าเป็อะไรใช่หรือไม่?"
....
"ฉีหลินเ้ารีบพาคนมาเก็บกวาด ผ่างอี้จื่อคืนร่างได้แล้ว"
าาอสรพิษหันตัวไปที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน "ข้าจะออกไปสำรวจข้างนอกสักครู่" ร่างาาอสรพิษเลื้อยหายไปในกลุ่มหมอกหน้าประตูหมู่บ้าน ผู้เฒ่าหันมามองหลี่ซุนที่หน้าซีด หันไปมองสมปองที่ดูเหมือนตื่นเต้นมากกว่าด้วยความประหลาดใจ
"นั่น ที่ท่านสังหารคือพวกกุ่ยเซียนใช่หรือไม่?" สมปองถามอย่างตื่นเต้น
เฒ่าชราเลิกคิ้วด้วยความสนเท่ห์ "เ้ารู้จักพวกกุ่ยเซียน?"
"เอ่อ คือ .. คือว่าพี่หลี่กำลังเล่าให้ข้าฟังพอดี"
"อ่อ ใช่ ข้าสังหารกุ่ยเซียน"
ผู้เฒ่าเริ่มเล่าให้เข่อเจี้ยนฟังว่า พวกกุ่ยเซียนถือเป็ศัตรูอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน ผู้าุโของสำนักกุ่ยเซียนท่านหนึ่งนามว่าเซียนปีศาจมารลงมีล้างบางหมู่บ้านนี้ขณะตามล่าัฟ้าาตัวหนึ่ง
สำนักกุ่ยเซียนซึ่งเป็สำนักที่มีผู้บำเพ็ญตนสายมาร เป็สำนักตั้งอยู่บนเทือกเขาตรงชายขอบทะเลทรายทางเหนือ ศิษย์ของสำนักเรียกว่า “กุ่ยเซียน” เช่นเดียวกับชื่อสำนัก พวกกุ่ยเซียนมักใช้หนทางที่โหดร้ายในการบำเพ็ญเพียรจึงมีผู้ฝึกตนหลงเหลืออยู่ไม่มาก แต่ละคนเที่ยวตระเวนสร้างความวุ่นวายให้กับชาวบ้านโดยทั่วไปอย่างมาก เซียนปีศาจมารเป็เ้าสำนักกุ่ยเซียนที่ว่านี้
1K
