ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     ชุนช่วงอายุสิบขวบ
     ณ ร้านตีเหล็กแห่งหนึ่ง
     ชุนกำลังฝึกซ้อมตีเหล็กกับลุงชาวจีน รูปร่างลักษณะของลุงชาวจีนดูผอมบาง มีหนวดเคราสีเทาปนขาว ในร้านตีเหล็กนั้นชุนได้แอบพ่อกับแม่มาตีเหล็กทุกวัน เพราะชุนเบื่อหน่ายกับการฝึกร่างกายซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่รู้จบ นานวันเข้าการฝึกยิ่งโหดหินขึ้นจนชุนมีมัดกล้ามทั่วร่าง การตีเหล็กจึงไม่มีอุปสรรคใดๆต่อชุนและปัจจุบันชุนได้มาแอบมาตีเหล็กในร้านของลุงชาวจีนจนชุนจะอายุสิบเอ็ดปีแล้ว
     เคร้ง เคร้ง! เคร้ง!!
     "นี่ชุน..หนูถือว่าเป็นเด็กที่แข็งแรงกว่าผู้ใหญ่ซะอีก หนูสนใจลองทำอะไรใหม่ๆดูไหมล่ะ ใช้มือรังสรรค์เหมือนตีเหล็ก ใช้พู่กันแต่งแต้มเหมือนวาดภาพ"
     ลุงชาวจีนถามชุน ถึงคำถามจะเข้าใจยากชุนก็ได้ตอบไปตามตรง
     "ถึงผมจะสนใจ แต่ผมวาดภาพไม่เป็นนะลุง"
     ได้ยินคำตอบของชุนลุงชาวจีนถึงกับหัวเราะเสียงดังลั่นพร้อมบอกกับชุน
     "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เป็นก็ลองฝึกดูสิ คนมีพรสวรรค์อย่างหนูมีตัวช่วยสักหน่อยรับรองไปได้ไกลเหมือนคนฝึกมานานแสนนาน"
     "ครับ!..ผมจะตั้งใจและพยายาม"
     ชุนกล่าวด้วยความมุ่งมั่น โดยไม่รู้ตัวเลยว่าจริงๆแล้วตั้งแต่ชุนก้าวเข้ามาในร้านตีเหล็กแห่งนี้การพัฒนาของชุนได้ไปไกลกว่าใครทั้งโลก เพราะชุนอยู่ในร้านที่กาลเวลาเดินไปอย่างรวดเร็วและหยุดเวลาของตัวชุนเอาไว้ อย่างไรก็ตามเวลาในโลกภายนอกยังคงเป็นปกติ
     หลังจากฝึกไปอีกหนึ่งปี
     ชุนที่ฝึกจนพ่อแม่เขาไม่มีอะไรจะฝึกให้เมื่อปีก่อนจึงไปร้านตีเหล็กอย่างเดียว ทุกหกโมงเช้าจนถึงสี่ทุ่มเขาจะมาอยู่ร้านตีเหล็กและกลับบ้านนอนหลังจากนั้น ชุนจะมาร้านตีเหล็กวนเวียนอยู่ซ้ำๆ เพราะเขาได้เรียนข้ามชั้นจนจบมัธยมต้นไปนานแล้ว ตั้งแต่ตอนอายุเก้าขวบจึงอยากรอเวลาจนกว่าจะอายุสิบห้าเพื่อเข้าเรียนพร้อมกับคนรุ่นเดียวกัน
     ตอนนี้นอกจากตีเหล็กและฝึกวาดรูป ชุนก็ได้ฝึกหลายๆอย่างจากลุงชาวจีนที่เหมือนจะมีความรู้ไม่สิ้นสุดและมีความน่าเชื่อถือต่อชุนมาก แต่ตัวชุนนั้นยังฝึกไม่สำเร็จตามความต้องการของลุงชาวจีน ชุนจึงต้องฝึกต่อไปจนอายุสิบสอง
     ในวันที่ชุนอายุสิบสองนั่นเอง ลุงชาวจีนได้ให้ชุนหยดเลือดลงไปในหินแปดเหลี่ยมสีแดงสดใสขนาดเท่าเหรียญสิบ มองไปแล้วเหมือนอัญมณี..แต่ก็ไม่ใช่ ซึ่งหินนั้นลุงชาวจีนได้มอบเป็นของขวัญและให้ชุนเก็บไว้กับตัวตลอดเวลา แล้วยังบอกให้ชุนอย่าทำหายหรือให้ใครไป..ต้องเก็บรักษาเหมือนชีวิต
     พอวันถัดไปลุงชาวจีนได้ให้ชุนลองสร้างหุ่นกลตามลุงชาวจีน วัตถุดิบในการหลอมสร้างลุงชาวจีนเป็นคนเอามาให้ชุนทั้งหมด หุ่นกลนั้นจึงถูกสร้างในหนึ่งปีให้หลัง พอสร้างตัวหุ่นและกลไกรวมไปถึงอาวุธกับสิ่งต่างๆในร่างกายหุ่นกลเสร็จ ลุงชาวจีนได้ให้ชุนลองตัดเย็บหนังให้เหมือนมนุษย์ตามเขา ก่อนจะประกอบเข้ากับร่างหุ่นกล
     จากนั้นลุงชาวจีนให้ชุนทำเส้นผมและแต่งหน้าหุ่นกลเหมือนมนุษย์ปกติ ซึ่งชุนไม่รู้ว่าสีที่ใช้เป็นสีอะไร แต่มันไม่มีวันลบได้ ทั้งยังต้องใช้ความชำนาญและความแม่นยำในการตกแต่ง น่าตกใจสำหรับชุนยิ่งกว่านั้น หนังเทียมจากลุงชาวจีนสมานตัวเองได้ น่าเสียดายที่ชุนไม่คิดอะไรมาก..แค่ตกใจชั่วขณะ ต่อจากนั้นชุนได้ทำเล็บมือให้หุ่นจนดูเหมือนคนจริงๆ
     เมื่อสร้างหุ่นกลเสร็จลุงชาวจีนได้เอาหุ่นของชุนและหุ่นของลุงลงเตาเผา ทำให้ชุนยืนอึ้งและรู้สึกเสียใจมาก แต่ยังดีที่ลุงชาวจีนคนนั้นได้เอาก้อนเหล็กขนาดใหญ่จากเตาเผาออกมาให้ชุนและบอกว่าให้ชุนสร้างหุ่นนั้นใหม่อย่างสุดความสามารถ ตัวชุนเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและเริ่มทำหุ่นใหม่ตามคำบอกของลุงชาวจีน
     ครั้งนี้ชุนตีเหล็กด้วยความรักลงไปเหมือนกับต้องการให้หุ่นนั้นกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งจนเขาลืมเวลาไป ตัวชุนเองก็เหมือนจะไม่รู้ว่าหินที่ลุงชาวจีนมอบให้นั้นได้มีแสงเปล่งประกายออกมาราวกับมีวิญญาณจ้องมองชุนอยู่อย่างเงียบๆ
     ชุนผู้ใช้ค้อนตีเหล็กลงไปด้วยความรัก เริ่มสร้างส่วนต่างๆของหุ่นกลอีกครั้งและครั้งนี้ชุนสร้างอย่างประณีต ใส่ใจทุกอย่าง รายละเอียดกลไกและอาวุธลับในตัวหุ่นกลชุนทำได้ดีพอๆกับลุงชาวจีน แต่ยังไงเมื่อถึงเวลาชุนก็ต้องกลับบ้าน ลุงชาวจีนเองก็บอกกับชุนให้กลับบ้านตามเวลาเดิม ซึ่งมันก็ช่วยอะไรไม่ได้..ชุนเลยจำใจกลับไปบ้านไป
     หลังจากชุนกลับบ้านไปลุงชาวจีนได้ทำบางอย่างกับส่วนต่างๆของหุ่นกลที่ชุนสร้างจนมันให้ความรู้สึกว่าไม่มีวันทำลายลงได้และยังมีอักขระบางอย่างปรากฏบนโครง ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยในเสี้ยวพริบตา
     ผ่านไปปีครึ่งชุนถึงสร้างหุ่นกลตัวใหม่เสร็จสมบูรณ์ ซ้ำยังดีกว่าตัวแรก ในช่วงขั้นตอนตัดหนังและเย็บ ใช้เวลาเดือนกว่าๆถึงจะทำให้หุ่นกลมีเค้าโครงของมนุษย์ได้ ขั้นตอนทำเส้นผมเองชุนยังใช้เวลาครึ่งเดือน แต่ตอนแต่งแต้มใบหน้าด้วยพู่กันนั้นชุนใช้เวลาไปถึงสองเดือน หุ่นกลที่เหมือนมนุษย์นั้นออกมาจากใจของชุนราวกับเขาต้องการพบหุ่นกลตนนี้และหุ่นกลตัวนี้ยังเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งในสายตา แค่ไม่มีชีวิต...อย่างไรก็ตามชุนก็ตกแต่งหุ่นกลต่อไปจนเสร็จสมบูรณ์และเหมือนมนุษย์ผู้หญิงทุกประการ
    หลังจากสร้างหุ่นกลเสร็จชุนได้กลับบ้านตามเดิม แต่ลุงชาวจีนนั้นได้ปรับแต่งหุ่นกลของชุนอย่างลับๆ พอวันต่อมาลุงชาวจีนได้บอกให้ชุนเอาหินที่เขาให้ตอนวันเกิดอายุสิบสองปีส่งมาให้ ก่อนจะเริ่มทำบางอย่างและส่งหินคืนให้กับชุนพร้อมกับบอกว่า
     "หินก้อนนั้นคือหัวใจเต๋า ลองเอาไปใส่ช่องหัวใจหุ่นกลดูสิ"
     ได้ยินลุงชาวจีนบอก ชุนได้เดินไปเปิดหน้าอกและเปิดช่องหัวใจที่มีแต่เขารู้พร้อมใส่หัวใจเต๋าลงไปในตัวหุ่นกล ก่อนจะปิดมันลงอย่างเบามือ ขณะนั้นลุงชาวจีนได้ชวนเขาคุย
     "บอกลุงได้ไหมว่าหนูเอารูปลักษณ์ของหุ่นกลมาจากใคร"
     ลุงชาวจีนถามมา ชุนก็ตอบไปตรงๆจากใจจริง
     "ผมเห็นรูปวาดสวยๆของลุงแล้วเกิดรูปของผู้หญิงคนหนึ่งในใจผม ผมไม่รู้ว่าตอนแรกลุงเผาหุ่นกลของผมทำไม แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าลุงอยากให้ผมทำให้ดีกว่าเดิมและรู้คุณค่าในสิ่งที่ทำ หน้าตา รูปลักษณ์ลักษณ์ถึงได้เหมือนในใจผมต้องการทั้งหมด"
     "แล้วหนูรู้รึเปล่าว่าตั้งแต่เข้ามาในร้านตีเหล็กจนถึงตอนนี้เวลาผ่านไปหลายล้านปีแล้ว หนูเองก็ได้ฝึกวิชาต่างๆกับลุงไปตั้งเยอะ ยกเว้นเครื่องดนตรีที่มีแค่หุ่นที่หนูสร้างได้เรียนรู้ เพราะลุงมอบความทรงจำและประสบการณ์ให้ การต่อสู้เองลุงก็มอบให้เล็กๆน้อยๆสำหรับหุ่นขั้นสิบควรมี"
     ได้ยินลุงชาวจีนพูดอย่างนั้น ชุนก็หันมามองลุงชาวจีนอย่างงงๆ แต่ก่อนจะได้คิดอะไรหุ่นที่ชุนสร้างขึ้นได้ลืมตาตื่นและลุกขึ้นมาหาชุน
     หุ่นกลที่ชุนสร้างมองชุนสายตาล้ำลึกที่ชุนสร้างให้ ประกายตานั้นยังเหมือนมีชีวิตจริงๆ หู จมูก ปากและคิ้วยังดูสมบูรณ์ยิ่งกว่าภาพวาด แต่ที่น่าตกใจคือหุ่นนั้นสามารถพูดได้และยังมองชุนด้วยท่าทางดีอกดีใจ
     "ชุน ตั้งชื่อให้ฉันได้ไหมคะ"
     ชุนได้ยินถึงกับตกตะลึงเป็นครั้งแรกและมองไปยังลุงชาวจีนด้วยหน้าเหวอๆ ลุงชาวจีนพลันบอกให้ชุนตั้งชื่อหุ่นกล ชุนรีบตั้งสติ ก่อนจะตั้งชื่อให้ไปและถามหุ่นกล ขณะที่คิดถึงความหมายของชื่อที่ตั้งให้
     "หลิว เธอชอบชื่อนี้ไหม"
     "หลิว..หลิว ฉันชอบมากค่ะ"
     หุ่นตัวนั้นตอบพร้อมกับมีน้ำตาไหลเหมือนคนดีใจที่ได้รับชื่อจากคนสำคัญ หากไม่มีความเกรงใจชุนคงถูกหลิวกระโดดกอด หลิวที่รูปร่างเหมือนสาวแรกรุ่น สวมชุดฮั่นฝูสีดำปักลายดอกหลิวสีม่วงอมชมพู สูงราวร้อยหกสิบห้า ใบหน้างดงาม ผมสีดำขลับยาวสลวย ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วโก่งได้รูป ปากเล็กดูงดงาม รูปร่างเองก็เย้ายวนน่าหลงใหลยิ่งกว่าหุ่นนางแบบในจอภาพ
     ชุนนั้นได้ใช้ชีวิตในร้านตีเหล็กจนเขาเริ่มเรียนมัธยมปลาย ชุนได้ไปบอกกับลุงชาวจีนและหลิวว่าต้องไปเรียนต่างจังหวัด ลุงชาวจีนพยักหน้าและบอกว่าเขาต้องจากไปเหมือนกัน ก่อนจากกันลุงชาวจีนบอกว่าจะเก็บหลิวไว้ในร้านพร้อมกับหยุดการทำงานของเธอ ชุนเองก็ถูกปิดกั้นความจำเรื่องหลิวเอาไว้ ไม่ให้จำได้จนกว่าเขาจะอายุยี่สิบปี
     ส่วนตัวตนของลุงชาวจีนนั้นถูกลบไปจากความทรงจำของชุน มีแค่หลิวที่รู้ว่าลุงชาวจีนคนนั้นเป็นใคร อีกทั้งยังรู้ว่าลุงชาวจีนคนนั้นได้ทำทุกสิ่งที่จำเป็นสำหรับการอยู่ในโลกมนุษย์ให้หลิว เหลือแค่รอเวลาให้ชุนกลับมาหาเธออีกครั้งหนึ่ง
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ฮั่นฝูหรือก็คือชุดจีน ใครคิดไม่ออกลองนึกถึงหนังจีนแนวจอมยุทธ์ที่ตัวละครหญิงชอบสวมกัน
     ติชมได้นะ