ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านบางนา
พัตรากำลังรอผลตรวจเช็กอาการของหัวใจไม่นานผลก็ออกมา เสียงเรียกของพยาบาลดังขึ้น สองเท้าเล็กก้าวเข้าไปในห้องตรวจคนไข้หมอวัยกลางคนนั่งอยู่เหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะหันไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อ แล้วเอ่ยออกมาว่า
“หัวใจของคุณพัตราไม่ได้ผิดปกติอะไรครับ”
“แล้วทำไมดิฉันถึงได้เจ็บหน้าอกคะเมื่อเช้าก็รู้สึกแน่นหน้าอกแปลกๆ ด้วยค่ะ”
“หัวใจของคุณทำงานได้ดีมากเลยนะครับอีกทั้งไม่พบความผิดปกติอะไรเลย”
“เหรอคะคุณหมอ”
“อาการที่คุณพูดมาหมอคิดว่าอาจเป็อาการทางความรู้สึกซะมากกว่าทางกายภาพถ้าหากคนไข้มีเื่ไม่สบายใจหรือะเืใจก็มีอาการอย่างนี้”
จะว่าไปเื่กระทบกระเทือนจิตใจเห็นทีคงเป็เื่ที่ถูกโรคจิตใส่สูทคนนั้นคุกคามเท่านั้น
หลังจากตรวจสุขภาพเสร็จพัตราก็จากโรงพยาบาลมาที่โรงจอดรถเหลือบไปเห็นคนตัวสูงกำลังเปิดประตูรถลงมาไม่ห่างจุดจอดรถของเธอมากนัก
ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนร่างบางจะรีบเดินแอบตามรถที่จอดเรียงรายหนีไปอีกทาง
ไม่คิดว่าจะมาเจอกับเซดริกที่นี่พัตราไม่อยากรู้ว่าเขามาทำอะไร ยิ่งไม่อยากเห็นหน้าเสียด้วยซ้ำการหลบหน้าจึงเป็สิ่งเธอ้าที่สุด
อิงแอบแนบร่างบางกับรถคันใหญ่กลัวว่าจะถูกเซดริกเห็นเข้าหัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ รอให้เขาเข้าไปในโรงพยาบาลเสียก่อนค่อยเดินไปที่รถทว่าระหว่างที่กำลังยืนแอบอยู่เสียงทุ้มก็ดังขึ้น
“มิลค์มาหลบทำไมตรงนี้”
“ว๊าย!”
พัตราสะดุ้งสุดตัวด้วยความใไม่คิดว่าเซดริกจะแอบมาจากทางด้านหลัง อีกทั้งยังเรียกเธอราวกับสนิทสนม
เธอยังไม่อนุญาตให้เขาเรียกชื่อเล่นเสียหน่อย
ผู้ชายน่ากลัว
พัตราค้อนขวับใส่ก่อนจะเดินหนีไปยังรถของตัวเองแต่แขนเรียวเล็กถูกมือใหญ่ตรึงเอาไว้เสียก่อน
“คุณหลบหน้าผมทำไมมิลค์”
“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้ค่ะเราไม่สนิทกันซะหน่อย อีกอย่างฉันไม่อยากพบคุณ”
พัตราเหวใส่พร้อมกับชักมือกลับแต่แรงมหาศาลของอีกฝ่ายยื้อยุดฉุดกระชากจนร่างบางเสียหลักเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดแกร่ง
ส้นสูงพาซวยเอ๊ย
พัตราก่นด่าตัวเองในใจผลักคนร่างสูงให้ออกห่างเซดริกรวบเอวบางเอาไว้แแ่ไม่ยอมปล่อย
“คุณปล่อยฉันนะ”
ลานจอดรถของโรงพยาบาลไร้เงาผู้คนราวกับว่าบรรยากาศช่างเป็ใจให้คนร้ายก่ออาชญากรรมเหลือเกิน
“มิลค์มาหาหมอเป็อะไรไม่สบายตรงไหน บอกผมมาซิ”
พัตรานิ่วหน้าไม่เข้าใจว่าทำไมเซดริกถึงอยากรู้เื่ของเธอนักอีกทั้งยังแสดงสีหน้าคล้ายกังวลออกมาให้เห็น
“ฉันไม่ได้เป็อะไร”
“แล้วมาโรงพยาบาลทำไม”
“ฉันมาตรวจร่างกายเอ๊ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”
พัตราแดดิ้นอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า ที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอกำลังถูกเซดริกคุกคามทางกายอยู่
“ผมเป็ห่วงคุณนะถึงได้ตามมาดูถึงที่นี่ไง”
เดี๋ยวก่อนนะเมื่อกี้เขาพูดว่ามาที่นี่เพราะห่วงเธอ
เขารู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่โรงพยาบาล
หรือว่าเขาแอบติดGPS เอาไว้บนรถของเธอ
สตอล์กเกอร์!
พัตรารู้สึกหวาดกลัวเซดริกยิ่งกว่าเดิมเดิมทีเธอคิดว่าเขาเป็แค่โรคจิตธรรมดาทั่วไป แต่ไม่นึกว่าอาการของเขาจะรุนแรงถึงขั้นแอบตามติดชีวิตเธอแบบนี้
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันมาโรงพยาบาล”
“คุณคิดว่ายังไงล่ะ”
เซดริกย้อนถามกลับแทนที่จะตอบคำถามสถานการณ์ตอนนี้มันเหมือนซีรีส์เกาหลีที่เธอเพิ่งดูจบไปผิดเพี้ยนนางเอกกำลังถูกไอ้โรคจิตคุกคามอย่างหนักอีกทั้งยังแอบมาซ่อนอยู่ใต้เตียงวางยาสลบให้นางเอกตอนหลับ แล้วลักหลับนางเอก
โอ้แม่เ้า! ไม่นะ อย่านะ
“คุณปล่อยฉันไปเถอะนะขอร้องล่ะ ถึงคุณจะหน้าตาดีมากก็เถอะ แต่ฉันไม่อยากโดนโรคจิตข่มขืน”
วินาทีนั้นเองร่างบางก็ถูกปล่อยออกให้เป็อิสระพัตราร่นถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น
“มิลค์คิดไปถึงไหนผมเนี่ยนะโรคจิตอยากข่มขืนคุณ”
เซดริกชี้นิ้วมาที่ตัวเองไม่อยากเชื่อว่าพัตราจะคิดกับเขาแบบนั้นได้ยินลูกน้องรายงานว่าเธอมาโรงพยาบาลเขาถึงกับวางงานลงแล้วรีบแล่นมาหาเธอด้วยความเป็ห่วง แต่ดูสิ่งที่เกิดขึ้นสิไม่เพียงเธอไม่เข้าใจความรู้สึกของเขา ยังมองเขาเป็โรคจิตอีกด้วย
มันน่านัก
“ถ้าคุณไม่ใช่โรคจิตแล้วให้เรียกว่าอะไรคราวก่อนจู่ๆ คุณก็จูบ…จูบฉัน ครั้งนี้คุณก็คอยตามฉันมาถึงโรงพยาบาล”
ใบหน้าเนียนแดงก่ำขึ้นมาเสียดื้อๆเมื่อนึกถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานก่อน พัตราพยายามลืมมันแล้วแท้ๆแต่เซดริกก็มาทวนความจำให้เธอถึงที่โรงพยาบาล ร้ายกาจนัก
“ผมจูบคุณเมื่อไรกัน”
“หะ…หา ก็คุณ…คุณจูบฉันที่โรงงาน วันนั้นดวงตาของคุณสีแดงด้วยน่ากลัวมากเลยนะ”
พัตรามองคนที่มีสีหน้าราวกับไม่รู้เื่อย่างนึกเคืองวันนั้นเขาทำให้เธอขวัญหายกระเจิดกระเจิงนอนฝันร้ายกันเลยทีเดียว เขายังจะมาทำหน้าไร้ความรับผิดชอบอีก
“ผมจำได้ว่าให้คุณดูน้ำแร่ธรรมชาติพอรู้ตัวอีกทีคุณก็ไม่อยู่แล้ว ไลน์หาคุณก็ไม่ตอบ”
หรือว่าเขาโดนผีเข้าสิง!
530
