รักใสใสหัวใจเปรี้ยวจี๊ด

ในคาบเรียนแรกของเช้าวันนี้เป็๲วิชาวิทยาศาสตร์ ครูวัยกลางคนเดินเข้ามาให้ห้องพร้อมถือสมุดเช็คชื่อในมือ เขาพูดกับนักเรียนตัวเองถึงผลคะแนนสอบของเมื่อวาน ว่ามีนักเรียนคนหนึ่งได้ท็อปร้อยคะแนนเต็ม เหล่าบรรดานักเรียนในห้องต่างซุบซิบทายกันยกให้ 

“คนที่ได้ท็อปเป็๞ใครคะครู”

“จะเป็๲ใครไปอีกละ ถ้าไม่ใช่พันด้ายเพื่อนของฉัน จริงมั้ยเอวา”

“ใช่ ไม่เห็นจะต้องเดาเลย ใช่มั้ยพันด้าย”

 “คงงั้นละมั้ง”

คิ้วของอะอายขยับชนกันมุ่น มุมปากสองข้างโค้งลง “อย่ามั่นหน้าให้มากนักนะ ถ้าไม่ใช่ขึ้นมาจะหน้าแตกเอา”

“นิยัยอะอาย พูดจาให้มันน้อยน้อยหน่อย คำพูดนั้นมันสมควรใช่กับตัวเธอเองหรือเปล่า”

“ฉันแค่พูดลอยๆ ไม่ได้หมายถึงใครสักหน่อย จะร้อนตัวทำไม”

“พูดจาแบบนี้ตบกันสักตั้งมั้ยล่ะ”

“ติน่าหยุด” มือของพันด้ายจับที่แขนของเธอแน่น

“มันว่าให้เรานะพันด้าย”

“ทำอะไรหัดดูสถานการณ์ซะบ้าง ครูยืนหัวโด่งอยู่หน้าห้องไม่เห็นหรือไง”

“ฉันขอโทษ เผลอไปหน่อย”

“ว้าวเกือบโป๊ะแตก ไม่งั้นครูคงเห็นธาตุแท้ของพวกเธอไปแล้วสินะ”

เปรี้ยวจี๊ดทนฟังต่อไม่ไหว เธอเอื้อมมือไปหยิกหลังเพื่อนตัวเองหนึ่งที “โอ๊ยเจ็บ！หยิกหลังฉันทำไมเปรี้ยวจี๊ด”

“หยุดกระแนะกระแหนเขาได้แล้ว”

“ขออีกนิดไม่ได้เหรอ ยังไม่สะใจเลย”

“นี้มันในห้องเรียนนะ เกรงใจครูบ้าง”

“เอ่อ เอ่อหยุดก็ได้”

ครูเดชาถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาได้ยินเ๹ื่๪๫ราวของพวกเธอมาบ้างว่าไม่ค่อยถูกกันนัก แต่ไม่เคยมีเ๹ื่๪๫ตบตีกันจริงเลยสักครั้ง และที่สำคัญพวกเธอเองต่างเป็๞ลูกรักของครูท่านอื่นๆ อีกด้วย เมื่อเหตุการณ์สงบลง ถึงเริ่มบอกคะแนนสอบพร้อมเช็คชื่อนักเรียนไปในตัว รายชื่อนักเรียนถูกขานไปเรื่อยๆ แต่ยังไม่เจอเพื่อนคนไหนที่ได้ท็อปเลย จนกระทั่ง

“พรรณนิกา”

“พันด้ายครูเรียกชื่อแกแล้ว”

“รู้แล้วนะ มาค่ะ”

“98 คะแนน”

ใบหน้าที่ยิ้มระเรื่อหุบลงแทบไม่ทัน ความมั่นใจก่อนหน้ามลายหายหมด ทำไมคนคนนั้นถึงไม่ใช่ฉันอย่าบอกนะว่าเป็๲

“อัญญา ครูดีใจกับเธอด้วยนะ วันนี้ได้ท็อปของห้องเลย”

เพื่อนในห้องซุบซิบนินทากันอีกครั้ง คราวนี้ทำไมเป็๲อะอายอีกละ ครั้งที่แล้วก็ได้ท็อปครั้งนี้ยังได้ท็อปอีก หรือว่าพันด้ายการเรียนดรอปลง ไม่รู้สิแก พวกเขาพูดกันไปต่างๆ นานา จนพันด้ายควันออกหู หน้าร้อนผ่าวมือที่วางอยู่บนตักค่อยๆ บีบและขย้ำกระโปรงของตัวเองอย่างแรง

“ฉันนับถือเธอจริงๆ ได้คะแนนเต็มอีกแหละ ปรบมือให้ค่ะสาว”

“ขอบใจนะจ๊ะเพื่อนจ๋า ฉันเองก็ดีใจไม่รู้ว่าคนแถวนี้เขาจะดีใจกับฉันมั้ยน่า” เธอกลอกตาไปมองพันด้ายที่หน้าเสีย

“เอาละ ใครที่ไม่ผ่านคราวหน้าต้องพยายามให้มากกว่านี้นะ หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเปิดไปหน้าที่ 265 เรามาเรียนต่อเนื่องจากเมื่อวานกัน”

“ค่ะ ครับครู”

จินนี่กำลังหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดตามครู แต่แล้วเก่งกาจถีบเก้าอี้เธอทีหนึ่ง ไฉนครั้งนี้เด็กสาวถึงไม่ร้องโวยวายเหมือนทุกครั้ง เธอพยายามขมอารมณ์โกรธแล้วตั้งหน้าตั้งตาเรียนต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ว้าไม่สนุกเลย” เธอหันไปมองตาเขียวให้เขา ส่วนเขานั้นทำหน้ายี้ยวนยั่วเธอไป

“ฉันว่านะเปรี้ยวจี๊ด สองคู่นี้มันต้องได้เป็๞แฟนกันสักวัน”

“บ้าหนา กัดกันเหมือนหมาทุกวันจะเป็๲แฟนกันได้ยังไง”

“ไม่เชื่อก็ค่อยดูสิ”

ใน๰่๥๹พักเที่ยงของวัน

“ไอ้แมน มึงจะลากพวกกูไปไหนวะ”

“เอ่อจริง กูกำลังจะไปซื้อน้ำเนี่ย”

เขาปล่อยแขนของเพื่อนทั้งสองคนลง “พวกมึงเห็นนั้นมั้ย น้องโมเมย์คนน่ารักของกูนั่งอยู่ตรงนู่น”

“มึงอยากไปทักทายน้องเขาก็เดินไปเองสิวะ จะลากพวกกูมาทำไม”

“หนึ่งพันกับเครื่องเกมคอมโซลไม่อยากได้แล้วเหรอ”

“งั้นพวกเราไปเดี๋ยวนี้เลยมั้ย กูพร้อมมาก”

“แหม่ไม่เท่าไหร่เลยนะ ไอ้หมอนดอย”

“หุบปากไปเลยไอ้ฟองเบียร์ กูรู้ว่ามึงก็อยากได้เหมือนกัน”

“พวกนายหยุดเถียงกันได้แหละ เอานี่ดอกไม้ ไอ้หมอนดอยครั้งนี้มึงเอาไปให้น้องเขาที”

“ดอกหญ้านี่นะ”

“เอ่อ กูหาไม่ทันเอาดอกหญ้าไปก่อน รับไปสิ”

“รอกูแปบเดี๋ยวกูมา”

“ดอกหญ้าข้างทางน้องเขาจะเอาเหรอ”

“ไอ้ปังปัง มึงไม่ช่วยกูแล้วจะเดินตามพวกกูมาทำไม”

“ก็แค่อยากมาดูเฉยๆ ไม่ได้หรือไง”

ทางด้านเด็กสาวนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างหอประชุม พวกเธอกำลังเลียไอติมในมืออย่างเอร็ดอร่อย ทว่าตาของโมเมย์กลับกระตุกแรงอีกครั้ง เด็กสาวหลับตายิบยิบ

“เป็๞อะไรยะ”

“ตาฉันมันกระตุกอีกแล้ว”

“มันไม่มีอะไรเหรอ อย่าคิดมาก”

“แต่ถ้าเป็๲ลางร้ายอย่างที่เอกี้พูดละ จะทำยังไง” จินนี่กำลังจะอ้ากปากพูดแต่มีเสียงแตกหนุ่มพูดแทรกขึ้นมาก่อน

“น้องครับ”

พวกเธอหันพรึบพร้อมกัน โมเมย์รีบดึงแขนเสื้อเปรี้ยวจี๊ดทันทีที่เห็น “พี่หมอนดอยมาทำอะไรอ่ะ”

“จะรู้มั้ย”

“เธอดูสิ ในมือถือดอกไม้มาด้วยนะ หรือว่าพี่เขาตั้งใจเอามาให้เธอ”

“บ้าน่า”

“แต่พี่เขากำลังเดินตรงมาหาเธอนะ ไม่ใช่เธอแล้วจะไปเป็๲ใคร”

เปรี้ยวจี๊ดรู้สึกแปลกใจ พี่เขาเนี่ยนะชอบฉัน ไม่ใช่มั้ง ชอบตอนไหนก่อนเถอะ ไอ้เราเองไม่ได้แสดงอาการโจ่งแจ้งสักหน่อย โอ๊ยยิ่งคิดยิ่งสับสน ความคิดของเธอมันตีกันเองซะแล้ว จังหวะนั้นเด็กหนุ่มสาวเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอเริ่มทำตัวไม่ถูก ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ได้แต่กำไม้ไอติมแน่น ด้านโมเมย์ยิ้มอย่างดีใจ ในที่สุดเพื่อนรักก็สมหวังสักที แต่แล้วพี่เขากลับเดินผ่านไป และมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอแทน เขายื่นส่งดอกไม้ให้พร้อมกับพูดว่า

“น้องครับ ดอกไม้”

จากที่ยิ้มอยู่แปรเปลี่ยนเป็๞หัวเราะลั่นกลบเกลี่ย  “พี่ค่ะ ส่งให้ผิดคนหรือเปล่า”

“ไม่นะ ดอกไม้นี้เป็๲ของน้อง” คำพูดนั้นทำเธอไปไม่ถูก ได้แต่ตาแลมองเปรี้ยวจี๊ดที่ทำหน้านิ่งไร้อารมณ์

“นี่ฉันตาฝาดไปใช่มั้ยอะอาย”

“ไม่จินนี่ ภาพตรงหน้ามันคือเ๱ื่๵๹จริง”

“เป็๞ไปได้ไงยะ พี่เขาชอบของแปลกอย่างยัยนั้นเนี่ยนะ ชอบเราก็ว่าไปอย่าง”

เด็กหนุ่มชี้ไปทางเพื่อนตัวเองและกำลังหันกลับมาพูดกับเด็กสาวตรงหน้า  “อ้าว น้องเขาไปไหนแล้ว”

“วิ่งหนีเผ่นไปนู่นละค่ะพี่”

“ห๊ะอะไรนะ แล้วดอกไม้นี้จะเอาไง”

หน้านิ่งๆ ของเปรี้ยวจี๊ดมองดอกไม้นั้นอย่างหมดหวัง ความรู้สึกมันช่างหดหู่เหลือเกิน ไม่คิดว่าพี่เขาจะชอบเพื่อนของตัวเอง เธอพยายามกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เดี๋ยวน้องเอาไปให้เพื่อนเองค่ะ” แล้วหันไปสบตาเขา

เด็กหนุ่มรับรู้ถึงความเสียใจผ่านแววตาเศร้าสร้อยคู่นั้น ในใจลึกๆ พลันรู้สึกผิดทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำ มันเป็๲เพราะอะไรกัน “งั้นพี่ฝากเราด้วยนะ เอานี้ดอกไม้ ฝากบอกน้องเขาด้วย ว่าเพื่อนพี่คนนั้นเขาฝากมาให้”

เขาชี้ไปทางด้านหลังโดยตายังมองเธออยู่ เพื่อนอีกสามคนมองตามมือนั้นไป แต่มือนั้นกลับชี้ไปนู่นนี้ไม่ตรงเป้าหมาย

“ใครกันแน่ที่ชอบยัยโมเมย์？จินนี่ช่วยดูหน่อยสิ”

“ฉันกำลังดูอยู่เนี่ย”

“ฉันก็ด้วย เอกี้บอกให้พี่เขาชี้ดีๆ หน่อย ชี้ไปไหนก็ไม่รู้แล้วเนี่ย”

อะไรนะดอกไม้นั้นไม่ใช่ของพี่เขา งั้นแสดงว่าพี่เขาก็ไม่ได้ชอบโมเมย์นะสิ ทำไมไม่บอกแต่ทีแรก ดูสิคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย เธอร้องกรี๊ดอยู่ในใจ ดวงตาเศร้าสร้อยเมื่อครู่กลับทอประกายสุกใส เรียวปากบางเม้มเข้าหากันเป็๞รอยยิ้ม นั้นเป็๞ครั้งแรกที่เธอแสดงอาการออกมาให้เขาเห็น รอยยิ้มนั้นทำเขารู้สึกดีจนเผลอยิ้มตามออกมาอีกคน

“งั้นพี่ไปก่อนนะ”

“ค่ะ”

เอกี้ จินนี่ และอะอายยังคงมองเพื่อนพี่เขาที่ยืนอยู่อีกฝั่ง พวกเธอถกเถียงกันอย่างเมามันส์ ว่าใครกันที่ชอบเพื่อนติงต๊องของพวกเธอ

“สรุป เป็๞พี่คนไหนกันแน่”

“ฉันเองก็ไม่รู้”

“พอเลยไม่ต้องเดาแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปสืบมาเอง”

“จินนี่ได้เ๱ื่๵๹ก็อย่าลืมบอกพวกฉันละ”

“เอ่อ ไปก่อนนะ”

“หมดเ๱ื่๵๹ไปละหนึ่ง ตายละยัยอะอาย”

“อะไรของแกเนี่ย จะเอะอะโวยวายทำไมก่อน”

“ฉันลืมไปเอาสมุดการบ้านที่ครูดนตรีตรวจเสร็จ เธอไปเป็๲เพื่อนฉันหน่อยสิ”

“ทำไมต้องเป็๞ฉันด้วย”

“ก็เปรี้ยวจี๊ดมันมีธุระต้องไปทำ เห็นดอกไม้ในมือนั้นแหมะ”

“เอ่อ เอ่อ ไปก็ได้ เปรี้ยวจี๊ดพวกฉันไปก่อนนะ อย่าลืมเอาดอกไม้นั้นไปให้โมเมย์ตามที่พี่เขาบอกด้วย”

“อืม ไม่ลืมหรอก”