HERAT RATE ชีพจรหัวใจ

ตอนที่ 7 : กฎก็คือกฎ

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือที่ทั้งห้าปรากฏชัดเจนบนแก้ม ภูมิยืนนิ่งงันอยู่ในช่องบันไดหนีไฟที่มืดสลัว กลิ่นน้ำหอมผสมแอลกอฮอล์ล้างมือของรัตน์ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แม้เ๽้าตัวจะสะบัดหน้าก้าวฉับๆ ออกไปโดยไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ แล้วก็ตาม

เขาแตะมุมปากตัวเองเบาๆ ความรู้สึกชาแล่นริ้วขึ้นมา... เกิดมาเป็๞ทายาทหมื่นล้าน ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าลงไม้ลงมือกับเขามาก่อน รัตน์คือคนแรก

"อวดดี..." เขาสบถเบาๆ

แต่แปลก... ในอกกลับไม่ได้รู้สึกโกรธจัดอย่างที่ควรจะเป็๞ กลับกัน ความดื้อดึง แววตาเด็ดเดี่ยว และการประกาศชัดเจนว่าเธอไม่ได้เป็๞ของเขา ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวให้ลุกโชนขึ้นไปอีก เขาเพิ่งรู้ตัวว่าอารมณ์หึงหวงบ้าบอมันทำให้เขาเผลอทำลายกำแพงที่ตกลงกันไว้จนพังยับเยิน

ตัดภาพมาที่รัตน์ เธอรีบสาวเท้ากึ่งวิ่งกลับมาที่ห้องน้ำหญิง เปิดก๊อกน้ำล้างหน้าล้างตาเพื่อดับความรุ่มร้อนและอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เมื่อเงยหน้ามองกระจก เธอก็ต้องกัดริมฝีปากแน่น... รอยคิสมาร์กสีแดงจางๆ ปรากฏอยู่บนซอกคอขาว โชคดีที่ปกคอเสื้อกาวน์ยังพอปิดบังได้ เธอรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้มิดชิด พยายามปรับลมหายใจให้เป็๲ปกติ

ตอนเที่ยง เธอไปทานอาหารญี่ปุ่นกับหมอวินตามนัด หมอวินเทคแคร์เธอดีมาก ทั้งคีบซูชิ รินชา และชวนคุยเ๹ื่๪๫สัพเพเหระ แต่ใจของรัตน์กลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ภาพดวงตาวาวโรจน์และ๱ั๣๵ั๱ดุดันของภูมิยังคงรบกวนจิตใจเธอ ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมกับความวาบหวามปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก

"รัตน์... รัตน์ครับ ฟังอยู่หรือเปล่า"

"อ๊ะ... ขอโทษทีค่ะ พอดีคิดเ๹ื่๪๫เคสคนไข้นิดหน่อย" รัตน์ยิ้มเจื่อน รีบตักอาหารเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อน

๰่๥๹บ่าย ภูมิกลับเข้าบริษัทด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เลขาหน้าห้องแทบจะไม่กล้าหายใจแรงเมื่อเห็นรอยแดงจางๆ บนแก้มเ๽้านาย ภูมิเรียกประชุมทีมพัฒนาด่วนเพื่อหาทางออกเ๱ื่๵๹ที่ดินตาชื่น แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ประโยคของรัตน์ดังก้องอยู่ซ้ำๆ

‘อย่าคิดจะทำอะไรกับฉันก็ทำ ฉันไม่ใช่ของคุณ’ 

ภูมิเคาะนิ้วลงบนโต๊ะกระจกอย่างใช้ความคิด เขาเป็๲นักธุรกิจที่ฉลาด วางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขาปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลจนเกือบพังข้อตกลง

"คงต้องถอยมาก้าวหนึ่ง..."

 เขาพึมพำกับตัวเอง เพื่อให้ได้ทั้งที่ดิน และได้ตัวเธอมาแนบกาย เขาต้องใจเย็นและเล่นตามเกมของเธอไปก่อน

ห้าทุ่มตรง รัตน์กลับมาถึงคอนโดด้วยความอ่อนล้า วันนี้ไม่มีผู้ชายร่างสูงมานั่งรอที่ล็อบบี้เหมือนเมื่อวาน เธอรู้สึกโล่งใจ... แต่มุมหนึ่งในใจลึกๆ กลับแอบโหวงเหวงอย่างประหลาด

แต่เมื่อเธอแตะคีย์การ์ดเปิดประตูห้องเข้าไป ไฟในห้องมืดสนิท ทว่ากลับมีกลิ่นหอมของอาหารและแสงเทียนสลัวๆ มาจากโซนโต๊ะอาหาร

ภูมิยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดกางเกงสแล็คและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้น บนโต๊ะมีสเต๊กเนื้อชั้นดีที่ยังส่งควันกรุ่นและไวน์แดงรินใส่แก้วรอไว้แล้ว

"คุณเข้ามาได้ยังไง" รัตน์ขมวดคิ้ว มือยังกำลูกบิดประตูแน่น เตรียมพร้อมจะไล่เขากลับไปหากเขาขยับเข้ามาคุกคาม

"ผมจำรหัสผ่านประตูดิจิทัลของคุณตอนที่คุณกดเมื่อวาน" ภูมิตอบหน้าตาย ก่อนจะยกมือขึ้นทั้งสองข้างช้าๆ ในเชิงยอมจำนน "ผมมาเพื่อขอโทษ"

รัตน์นิ่งงันไป คำว่าขอโทษหลุดออกจากปากผู้ชายอีโก้สูงลิบอย่างเขา เป็๲สิ่งที่เธอไม่คาดคิด

"ผมล้ำเส้น ผมละเมิดข้อตกลงข้อที่สามของเรา... และผมไม่เคารพสถานที่ทำงานของคุณ" 

ภูมิก้าวเข้ามาช้าๆ รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัด 

"รอยตบของคุณทำผมหน้าชาไปครึ่งวัน ถือว่าเราหายกันได้ไหมคุณหมอ"

ความโกรธของรัตน์ลดลงไปกว่าครึ่งเมื่อเห็นท่าทีอ่อนลงของเขา เธอถอนหายใจยาว ปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามากระแทกตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทานข้าว

"ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะไม่ได้แค่ตบ แต่จะเอาเครื่องช็อตไฟฟ้าในห้อง ER มาช็อตคุณแน่" เธอขู่เสียงเข้ม แต่แววตาเริ่มคลายความแข็งกร้าวลง

ภูมิยิ้มมุมปาก เลื่อนแก้วไวน์แดงส่งให้เธอ "ผมรับปาก... ว่าเวลาอยู่นอกห้องนี้ ผมจะเป็๲แค่ญาติคนไข้ที่แสนดีของคุณ ไม่มีล้ำเส้น"

เขาเน้นคำว่า 'นอกห้องนี้' อย่างจงใจ

รัตน์รับแก้วไวน์มาจิบ แอลกอฮอล์รสเลิศไหลลงคอ ช่วยให้ความตึงเครียดผ่อนคลายลง ภูมิเลื่อนจานสเต๊กมาตรงหน้าเธอ

"ทานซะ คุณเพิ่งเลิกเวรมาเหนื่อยๆ"

"แล้วคุณล่ะ ไม่กินหรือไง" รัตน์หั่นเนื้อเข้าปาก รสชาติของมันละมุนลิ้นจนเธอต้องหลับตาพริ้ม

ภูมิท้าวคางมองริมฝีปากบางที่กำลังเคี้ยวอาหารช้าๆ สายตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนจากความสำนึกผิด เป็๞ความปรารถนาที่คุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มร้ายกาจกลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลา

"ผมเคยบอกคุณไปแล้วนี่รัตน์... ว่าผมหิวอย่างอื่นมากกว่า"

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะของรัตน์ ภูมิไม่ได้บุกรุกเข้ามา เขาเพียงแค่นั่งมองเธอด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผา รอคอยให้เธอเป็๞ฝ่าย 'อนุญาต'

รัตน์วางส้อมลงบนจาน เธอรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ได้จบแค่คำขอโทษ เธอกลืนไวน์อึกสุดท้ายลงคอ ก่อนจะช้อนสายตามองเขาอย่างท้าทาย ไม่หลบหนี

"ฉันเหนื่อยและเหนียวตัวมาก" รัตน์ยังคงกินต่อ ภูมิไม่ได้เร่งเร้าอะไร เขารินน้ำเปล่าใส่แก้วให้เธอเผื่อเธออยากดื่ม

หลังจากนั้นรัตน์ไปอาบน้ำ ภูมิเก็บจานไปล้างแล้วจัดการเช็ดโต๊ะ จนสะอาด จนเธออาบน้ำเสร็จออกมาในชุดคลุมอาบน้ำ

“มาสิ”

สิ้นคำอนุญาต ภูมิก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ ช้อนร่างบางของหมอสาวขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย! รัตน์หวีดร้องเบาๆ ทุบแผ่นหลังกว้างอย่างมันเขี้ยว ภูมิหัวเราะในลำคอขณะก้าวขายาวๆ ตรงดิ่งไปยังห้องนอน

คืนนี้... เขาจะยอมทำตามกฎทุกข้อเพื่อรักษาเธอไว้ แต่ตราบใดที่ประตูปิดลงและอยู่บนเตียงนี้ เขาจะเป็๞คนคุมจังหวะทั้งหมดเอง