ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        “อ๊า!” นางกำนัลนางนั้นไม่ทันได้ป้องกันตัวพลันร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดกะทันหันหน้าผากของนางปรากฏให้เห็นเหงื่อเย็นในชั่วพริบตาข้อมือของนางตกอยู่ในมือของหลินชิงเวยทั้งยังขยับไม่ได้ นางส่งเสียงร้องไปพร้อมกับหยดน้ำตาอันไม่รักดีที่ไหลพรากลงมาไม่หยุด

        จ้าวซือหลันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เจ้ากำลังทำอะไร!”

        หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก มองไปทางจ้าวซือหลันด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ทั้งๆที่ดวงตาเห็นประจักษ์อยู่ในสายตา ทว่ากลับทำให้จ้าวซือหลันหนาวเหน็บไปถึงหัวใจนางกล่าวว่า “ข้าก็แค่สะกิดกระดูกข้อมือของนางเท่านั้นเอง อย่างไรเล่าเจ้าไม่เห็นด้วย? เช่นนั้นข้าสะกิดข้อมืออีกข้างของนางด้วยก็แล้วกัน”พูดแล้วหลินชิงเวยก็จับมืออีกข้างของนางกำนัลผู้นั้น นางกำนัลนางนั้นดิ้นรนไม่หลุดได้แต่ร่ำไห้เสียงดังเพื่ออ้อนวอนให้จ้าวซือหลันช่วยเหลือนาง ทว่าจ้าวซือหลันคิดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะลงมือทันทีที่มาถึงขณะนั้นตัวนางเองก็ถูกทำให้ตื่นตระหนกตกใจเช่นกัน หลินชิงเวยจับมือของนางกำนัลนางนั้นแล้วหันไปมองใบหน้าของซินหรูที่แดงก่ำด้วยฝ่ามือของนางจึงกล่าวขึ้นอย่างดุดันว่า “เจ้าใช้มือข้างนี้ตีนางเช่นกัน?เช่นนี้ดูท่าแล้วมือข้างนี้ของเจ้าย่อมไม่มีประโยชน์ใช้สอยอันใดแล้ว”

        พูดแล้วก็ได้ยินเสียง กึก ดังขึ้นครั้งหนึ่ง

        “อ๊า!” นางกำนัลส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น

        เมื่อหลินชิงเวยหันกลับมามองจ้าวซือหลันอีกครั้ง ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มติดอยู่“ตีสุนัขก็ยังต้องดูเจ้านายใช่หรือไม่?”

        จ้าวซือหลันใช้มือค้ำลงบนโต๊ะหินในศาลาเพื่อประคองร่างของตน นางพูดด้วยท่าทีที่พยายามแสดงออกถึงความแข็งกร้าว“หลินชิงเวย เจ้า เจ้าช่างกล้าหาญเทียมฟ้า! เจ้าเป็นเพียงนางสนมที่ถูกทอดทิ้งคนหนึ่งในตำหนักเย็นหลบหนีออกมาจากตำหนักเย็นแล้วไม่ว่า ถึงกับกล้ามาทำร้ายสาวใช้ของเปิ่นกง!”

        “กล้าหาญเทียมฟ้า?” หลินชิงเวยย่างกรายเข้าไปหาจ้าวซือหลันทีละก้าว “เจ้ายังไม่เคยเห็นเวลาที่ความกล้าหาญของข้าสูงเทียมฟ้า แต่ข้าไม่รังเกียจที่จะให้เจ้าได้ประจักษ์ในเวลานี้สักครั้ง”

        ทันทีที่มาถึงก็เห็นซินหรูถูกตบตีจนอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้นางถูกทำให้มีโทสะแล้วจริงๆ

        “เจ้า เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร?”จ้าวซือหลันถูกหลินชิงเวยทำให้ตื่นตระหนกเสียแล้ว

        ทุกย่างก้าวที่หลินชิงเวยก้าวขึ้นไปข้างหน้านางก็ถอยไปด้านหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่อาจควบคุมตนเองได้ กระทั่งถูกบีบให้ถอยไปอยู่ริมศาลาหลินชิงเวยยังคงไม่หยุดเดินเข้ามา

        นางกำนัลด้านหลังร้องตะโกนลั่น “เหนียงๆ ระวังเพคะ!”

        จ้าวซือหลันเข้าใจว่านางกำนัลให้นางระวังหลินชิงเวยที่อยู่เบื้องหน้านางร่างของนางจึงถอยไปด้านหลังอีกอย่างมั่นใจ ถอยหลังก้าวนี้ดียิ่งนัก นางไม่ได้ระวังเลยว่าเวลานี้ได้เหยียบอยู่บนริมศาลาแล้วร่างของนางสูญเสียการทรงตัวหงายไปทางด้านหลัง เสียง ตูมดังขึ้นเมื่อนางตกลงไปในสระมรกตด้านนอกของศาลา

        สระมรกตอันกว้างใหญ่และใสราวกับกระจก จ้าวซือหลันที่ตกลงไปในน้ำกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสระมรกตชั่วพริบตาส่งผลให้เกิดระลอกคลื่นของผิวน้ำเป็นชั้นๆ ทันที

        จ้าวซือหลันตกน้ำกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำเสื้อผ้าอาภรณ์และทรงผมอันงดงามล้วนเปียกชุ่มไปหมด นางร้องตะโกนขณะที่ผลุบๆ โผล่ๆ“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...”

        หลินชิงเวยยืนอยู่ริมขอบศาลานั่นเองหลุบตามองนางด้วยสายตาแน่วนิ่งอยู่อึดใจหนึ่งดวงตาคู่นั้นเย็นชาไร้ซึ่งความอบอุ่นอ่อนโยน

        นางหันกายกลับมาที่ข้างเสา อุ้มซินหรูขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากศาลา

        ซินหรูรู้สึกตัวตื่นขึ้นในอ้อมกอดของหลินชิงเวย ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาเม็ดโตๆไหลลงมาไม่หยุดเปียกชุ่มเสื้อผ้าของหลินชิงเวย

        หลินชิงเวยถาม “เจ็บหรือไม่?”

        มุมปากของซินหรูยังมีร่องรอยของเลือดติดอยู่ ทว่ากลับส่ายหน้า“ไม่เจ็บ...ข้าไม่เจ็บ...”

        “ครั้งนี้เป็นพี่สาวที่ทำไม่ถูกต่อไปพี่สาวไม่มีทางทิ้งเจ้าเอาไว้คนเดียว”

        รอกระทั่งนางเดินออกจากศาลาไปเมื่อเงยหน้าขึ้นมองกลับมองไม่เห็นร่างของเซียวเยี่ยนเมื่อสักครู่นางยังคิดอยู่ในใจว่านางไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอย่างไรก็มีเซ่อเจิ้งอ๋องหนุนหลังนางอยู่ด้วยนางยังมีประโยชน์ต่อเขา

        ทว่าเวลานี้นางกลับไม่รู้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจากไปเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อใด

        พูดให้ถึงที่สุดแล้ว เซียวเยี่ยนเป็นเพียงท่านอ๋องคนหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นในส่วนของตำหนักในเช่นนี้เขาไหนเลยจะเข้ามาก้าวก่ายได้ดังนั้นนางยังคงต้องพึ่งพาตนเองการจะมีชีวิตอยู่รอดในตำหนักในแห่งนี้ แต่ละก้าวที่เดินไปข้างหน้าล้วนต้องพึ่งพาอาศัยตนเองเท่านั้น