นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

       “เจ้านี่จะไร้ความสามารถเกินไปแล้วกระมัง หากพยายามสู้สุดชีวิต คุณชายน้อยอย่างข้ายังจะประเมินค่าเขาสูงกว่านี้สักหน่อย”

       เก๋อจือวาดคทาเวทด้วยสีหน้าขยะแขยง จัดการ ‘เผาศพตามท้องถนน’ อย่างได้มาตรฐาน

       “...... ข้าเดาว่าคงกลัวว่าพวกเราจะระบายโทสะใส่เขากระมัง เพราะถึงอย่างไรที่นี่ก็มีผู้เสียสติจำนวนมาก พวกวิปริตที่ชอบสังหารคนอย่างทรมานคงมิน้อยทีเดียว”

       ลาถีเท่อยกยิ้มกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง อย่าว่าแต่ตรอกขี้เถ้า ในกิลด์ใดไม่มีพวกที่ภายนอกแลดูปกติ ทว่าภายในกลับเป็นผู้เสียสติที่โหดเหี้ยมอำมหิตบ้าง?

       “ฮ่าๆๆ...ท่านลาถีเท่อกล่าวได้ถูกต้องทีเดียว เพียงแต่ยังมีสาเหตุอื่นที่ทหารรับจ้างในตรอกขี้เถ้ายอมปลิดชีพตนเองดีกว่ายอมถูกจับ”

       น้ำเสียงเจือความคุ้นหูดังเข้ามาใกล้ พวกเขาไม่กี่คนหันกลับไปมอง พบว่าซีนั่วกำลังเดินเข้ามาอย่างเอ้อระเหย

       “...ผู้ที่ถูกจับในตรอกขี้เถ้า แปดจากสิบส่วนจะกลายเป็นทาส ขายได้ราคาดี”

       ภายในใจของโม่จ้านเกิดเสียง ‘สะอึก’ ชะงักลำคอของตนเอาไว้พร้อมหันไปมองปฏิกิริยาของลาถีเท่ออย่างแข็งทื่อ เก๋อจือกับเจียนั่วมิเอ่ยสิ่งใด ทว่าหางตาของคนทั้งสองอดมองไปทางเด็กหนุ่มเผ่าหมานมิได้เช่นกัน

       สายตาของลาถีเท่อเสมองไปยังทางอื่น ทว่ากรามที่ขบแน่นกลับเปิดเผยสถานการณ์ภายในใจของลาถีเท่อ

       “...เช่นนี้นี่เอง ท่านหัวหน้ากิลด์ซีนั่วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

       โม่จ้านหาเรื่องชวนคุย แท้จริงแล้วไม่ต้องถามก็รู้ --- เพราะคนทั้งสี่สร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ถึงเพียงนั้น หากผู้ที่อยู่ละแวกใกล้เคียงจะเข้ามาดูสักหน่อยย่อมเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง

       “ข้าเพิ่งไปติดต่อผู้มอบหมายภารกิจ อยู่มิไกลจากที่นี่นัก หากอีกฝ่ายยืนยันว่าทุกสิ่งปกติดี พวกเราเพียงรอให้งานประมูลจบลงเป็นพอ”

       ซีนั่วโบกมือ เอ่ยลาคนทั้งสี่ก่อนเดินไปทางโรงเตี๊ยม

       “..ยามอยู่ในโรงเรียน ข้านึกว่าตรอกขี้เถ้าเป็นสถานที่ปักหลักของนักโทษหลบหนีเพียงเท่านั้น เต็มไปด้วยความโกลาหลและความรุนแรง”

       เก๋อจือกุมมือลาถีเท่อที่อยู่ข้างกาย สูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงเอาจริงเอาจังอย่างยากพบเห็น

       “หลังได้มาพบเจอกับตัวจึงรู้ว่าสถานที่แห่งนี้ซับซ้อนกว่าที่ข้าคาดคิดเอาไว้ตั้งมากโขเสียอีก…”

       “เหอะ หากผู้นำของตรอกขี้เถ้าเห็นตรอกขี้เถ้าเป็นเพียงแหล่งกบดานของนักโทษหลบหนีจริง คงจะถูกทั้งสามอาณาจักรร่วมมือกันกวาดล้างไปเสียนานแล้ว”

       โม่จ้านมองตรอกที่เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างช้าๆ หวนนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในโลกก่อน

       “…ทว่าหากแต่ละอาณาจักรได้ในสิ่งที่ตนต้องการ ย่อมต้องลืมตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่ง”

       “การค้าสีดำ รวมถึงอาวุธ…”  เจียนั่วเอ่ยพึมพำกับตนเอง หยุดลงก่อนถึงคำสุดท้าย

       ลาถีเท่อเงยหน้าขึ้น สายตาขุ่นเคืองฉายแววเคียดแค้น เก๋อจือเป็นห่วงกลัวว่าลาถีเท่อจะสูญเสียการควบคุมจึงกุมมือเด็กหนุ่มเผ่าหมานแผ่วเบา

       เจียนั่วส่งสายตาเป็นห่วงไปให้ ลาถีเท่อได้สติกลับมาพลันส่งยิ้มให้คนทั้งสอง บอกใบ้ว่าตนมิเป็นอันใด

       “เม่นที่มีหนามแหลมทั้งตัว หมาป่าทั้งสามตัวยังรอให้อีกสองไปกัดเสียก่อน ผลสุดท้ายยืดเยื้อจนภายหลังเม่นกลายเป็นคมในฝัก กระทั่งหมาป่ายังเก็บมูลเม่นมากินเสียแล้ว”

       โม่จ้านแค่นหัวเราะก่อนย่างฝีเท้าไปทางโรงเตี๊ยม

       “ยามนี้หมาป่าสองตัวเห็นว่าเม่นอ้วนพีมากพอแล้ว คิดอยากจะลองกัดดู เฮ้อ ช่างเป็นวิถี ‘เห็นผลประโยชน์สำคัญที่สุด’ จริงๆ”

       เจียนั่วขมวดคิ้ว คล้ายกับโม่เจ๋อเอ่อร์จะมีอคติกับทั้งสามอาณาจักรมิน้อย เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับเขากัน?

       ……

       “…กองทัพของอันปู้เอ่อร์กับไหลเต๋อเตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวแล้ว”

       บุรุษร่างผอมผิวสีดำนัยน์ตาสีเพลิงนั่งอยู่บนม้านั่ง เงยหน้ามองมังกรกึ่งมนุษย์ที่หัวคิ้วขมวดเข้าเป็นปม

       “อืม ข้ารู้แล้ว”

       “….ท่านยังจะเคลื่อนไหวเพียงลำพังดังเดิมหรือไม่ ท่านผู้บัญชาการกองพลที่สองซีนั่ว?”

       ภายในดวงตาของอามู่ฉายแววสงสัยและหลากอารมณ์ ไม่รู้ว่าควรจะสื่อออกไปเช่นไรดี

       ยามที่อีกฝ่ายเอ่ยบอกแผนการกับตน ผู้ที่มีท่าทีตอบสนองเป็นคนแรกกลับเป็นเจี๋ยหลัวอย่างคาดมิถึง เจ้าตัวโตไม่เชื่อใจคนสนิทของราชาปีศาจที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหันแม้แต่น้อย ไม่ว่าอย่างไรก็อยากไปเห็นกับตาตนเอง ตนเข้าใจเจี๋ยหลัวอย่างยิ่ง เพราะถึงอย่างไรเผ่าปีศาจก็ถูกโลกภายนอกตั้งรางวัลนำจับไว้สูง ด้วยเพราะโศกนาฏกรรมที่เกิดจากการถูกหลอกลวงมีมากมายเกินไป เจี๋ยหลัวที่นิสัยใจคอตรงไปตรงมาจึงไม่เชื่อใจคนแปลกหน้าอีกต่อไปแล้ว

       ตนเข้าใจความลำบากของซีนั่ว ยามเมื่อสงครามในครานี้เริ่มขึ้น ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดมีเพียงชนะอย่างน่าสังเวช อาณาจักรไหลเต๋อกับจักรวรรดิอันปู้เอ่อร์มีแหล่งกำลังทหารมากเพียงพอ ทันทีที่เรียกกำลังเสริมเพิ่มเติม นอกจากเผ่าปีศาจที่หลงเหลืออยู่ต่อสู้จนตัวตายก็ไม่มีหนทางรอดอื่นอีกแล้ว ไม่ว่าจะหนีไปที่ใด สันตะสำนักก็จะไล่ตามไปสุดหล้าฟ้าเขียวมิต่างกับแมลงพิษที่ฝังอยู่ในกระดูก

       ภายใต้สถานการณ์อันสิ้นหวังเช่นนี้ แม้จะเป็นซีนั่วผู้ขึ้นชื่อเรื่องความมีเหตุผลก็ยังจมดิ่งสู่ความสับสนยุ่งเหยิง ยามนี้ฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายหล่นลงมาจากฟ้า ผู้ใกล้จมน้ำตายจะไม่คว้าเอาไว้ได้อย่างไร?

       ต่อให้ฟางเส้นนั้นมิใช่ของจริง กระนั้นก็ยังดีกว่าจมดิ่งลงสู่ทะเลอันกว้างใหญ่อย่างตื่นตระหนกจนไม่รู้จะทำอย่างไร

       “หากเจ้าคัดค้าน เช่นนั้นโปรดคิดหาวิธีอื่น ผู้บัญชาการกองพลที่สี่อามู่”

       ทันทีที่เอ่ยออกไป กระทั่งตัวซีนั่วเองยังยกยิ้มขื่น บทสนทนานี้ระหว่างคนทั้งสองได้เกิดขึ้นซ้ำๆ เป็นรอบที่สามของวันแล้ว หากอีกฝ่ายมีวิธีที่ดีกว่านี้ เกรงว่าคงจะเอ่ยออกมาตั้งแต่ต้น

       “ยามเย็นเจ้าก็จะได้ไปพบพวกเขาแล้ว ตัดสินใจเองเถิด”

       ภูตความมืดถอนหายใจ เปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “เช่นนั้นขนส่งของมาอย่างปลอดภัยดีหรือไม่?”

       “อืม…ขนมาถึงแล้ว” ซีนั่วที่อ้ำอึ้งลังเลอยู่ครึ่งค่อนวัน ท้ายที่สุดยังคงปิดริมฝีปากลง

       “ขอเพียงมีคำสั่งจากมัน เผ่าปีศาจทั้งหมดคงจะสู้รบเพื่อราชาปีศาจกระมัง…”

       อามู่หวนนึกถึงเรื่องในยามนั้น สายตาฉายแววเลื่อนลอยเล็กน้อย

       “ครั้งล่าสุดที่ได้รู้สึกสิ้นหวังถึงเพียงนี้ยังเป็นยามที่ท่านราชาปีศาจถูก…เฮ้อ”

       “ในฐานะที่ข้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านราชาปีศาจมีตำแหน่งทางการทหารสูงสุด แต่กระนั้นกลับไม่มีวิธีปกป้องสหายร่วมเผ่าให้ดี ต่อให้กลับสู่นรก ข้าก็ยังไม่มีหน้าไปพบท่านราชาปีศาจ…”

       ซีนั่วที่อารมณ์เศร้าหมองเดินไปข้างหน้าต่าง สายตาทอดมองไปยังดวงอาทิตย์ที่คล้อยลงบนเส้นลับขอบฟ้าเสียแล้ว

       “ท่านทำได้ดีมากแล้ว หากมิใช่เพราะท่านพบว่าคาถาติดตามของสันตะสำนักไม่มีผลต่อปีศาจรุ่นหลัง เช่นนั้นพวกเด็กๆ คงไม่มีกระทั่งความหวังที่จะมีชีวิตรอดต่อไปเสียแล้ว”

       อามู่เดินไปยังข้างกายของซีนั่ว ตามด้วยตบลงบนบ่าของมังกรกึ่งมนุษย์เป็นการปลอบใจ

       “ไม่ต้องโทษตนเอง ท่านซีนั่ว สุนัขรับใช้ของพวกสันตะสำนักเจ้าเล่ห์และแข็งแกร่งอย่างยิ่ง พวกเราได้พยายามสุดความสามารถแล้ว…”

       เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกะทันหันขัดจังหวะความคิดของคนทั้งสอง ซีนั่วลูบดวงตาก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง

       …..

       เมื่อเทียบกับซีนั่วที่ทุกข์ใจอย่างหนัก จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อในยามนี้กลับสุขุมยิ่งนัก เอ้อระเหยมิต่างกับกำลังท่องเที่ยว

       ซีนั่วกล่าวว่าวันพรุ่งนี้ผู้มอบหมายภารกิจจะส่งคนมายังจุดวาร์ปเพื่อรับหีบ เช่นนั้นถือเป็นโอกาสอันดีที่จะหลบหนี อีกฝ่ายมิอาจเปิดหีบก่อนเวลา อีกทั้งยังไม่มีทางเผยพิรุธ สิ่งที่ตนต้องทำก็คือลอบเก็บสัมภาระเพื่อรอเวลาออกเดินทาง ฉวยโอกาสพากลุ่มทหารรับจ้างของตนฝ่าออกไปจากตรอกขี้เถ้ากลางดึก

       ทันทีที่ตนออกจากตรอกขี้เถ้า อีกฝ่ายก็จะพบกับสถานการณ์ยากลำบากพร้อมกันสองทาง —- หากอีกฝ่ายไม่ไล่ตาม ตนก็เพียงดื่มด่ำกับความสำเร็จ ทว่าหากอีกฝ่ายไล่ตามมาก็จะปะทะกับกองทัพของทั้งสองอาณาจักรที่กำลังลอบเคลื่อนกำลังพล การจะกำจัดทิ้งทั้งหมดมินับว่าเป็นปัญหาใหญ่อันใด อีกทั้งการป้องกันของตรอกขี้เถ้าพลันจะยิ่งเปราะบางลงกว่าเดิม

       เพียงแต่ประเด็นสำคัญของสิ่งสำคัญก็คือ ตนจะพาคนจำนวนมากถึงเพียงนี้ลอบหนีออกไปอย่างเงียบเชียบได้อย่างไร…

       ….แน่นอนว่าตนมิได้เป็นกังวลกับปัญหานี้

       จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อเผยหนึ่งรอยยิ้มชั่วร้าย ล้วงหยิบมวนยาสูบออกมาหนึ่งมวนพลางสูบหมอกกลืนเมฆอย่างใจเย็น

       แน่นอนว่าไม่มีทางหนีออกไปได้ทั้งหมด อีกทั้งยังไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ตนจะทิ้งคนส่วนมากไว้ที่ตรอกขี้เถ้า ขอเพียงตนกับคนสนิทสิบกว่าคนสามารถออกไปได้เป็นพอ ตนตั้งใจเหลือคนสนิทไว้ที่กิลด์ทหารรับจ้างจำนวนหนึ่งก็เพื่อการเตรียมการนี้โดยเฉพาะ

       แน่นอน หากสถานการณ์คับขันอย่างมาก นอกเสียจากหลู่เต๋อกับเคอเอิน ตนล้วนแต่ทอดทิ้งคนอื่นๆ ได้ทั้งสิ้น