เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        ตลอดหลายวันที่หมกมุ่นกับการสำรวจปักกิ่งอย่างจริงจังหมี่หลันเยว่ก็ค้นพบบางสิ่งที่เธอเคยมองข้ามไป นั่นคือศูนย์การค้าระดับนานาชาติหรือ‘กั๋วเม่า’ กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง! 

        ที่นี่แหละคือทำเลทองอย่างแท้จริงถ้าปรารถนาความเจริญก้าวหน้าในระยะยาวสถานที่แห่งนี้คือจุดยุทธศาสตร์ที่ต้องเข้ามามีส่วนร่วมให้ได้

        "พี่ใหญ่คะศูนย์การค้าระดับนานาชาติที่กำลังสร้างอยู่นี่แค่ดูจากทำเลที่ตั้งและขนาดการก่อสร้างก็รู้แล้วว่าต้องรุ่งโรจน์แน่นอน!ดังนั้นพวกเราพี่น้องต้องหาทำเลเป็นของตัวเองที่นี่ให้ได้ ไม่ว่าจะซื้อหรือเช่าพี่ต้องหาสำนักงานสักแห่ง ส่วนฉันจะหาพื้นที่สำหรับเปิดห้างสรรพสินค้าค่ะ"

        เมื่อมองไปยังสถานที่ก่อสร้างที่เพิ่งเริ่มต้นยังขุดดินวางรากฐานได้ไม่เท่าไรนักเจิ้งซวี่เหยาก็รู้สึกถึงความปั่นป่วนในใจอย่างประหลาดเด็กสาวคนนี้มักมีสัมผัสที่หกอันน่าทึ่ง การตัดสินใจของเธอดูหนักแน่นและชัดเจนแถมมีแต่ได้กับได้ ไม่มีเสีย เธอเชื่อมั่นในเรื่องนี้อย่างสุดใจ

        ยกตัวอย่างเช่น ตอนเพิ่งมาถึงปักกิ่งเธอยืนกรานที่จะซื้อบ้านสี่ประสาน ไม่ว่าจะแพงแค่ไหนก็ไม่หวั่นหรือตอนที่เธอต้องการจัดหาพื้นที่ร้านค้า เมื่อเห็นร้านที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองเธอก็แสดงท่าทีราวกับต้องได้มาครอบครอง ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

        เห็นได้ชัดว่าเธอมีความรู้ล่วงหน้าเกี่ยวกับเป้าหมายเหล่านี้ในใจเหมือนกับว่าเธอได้เห็นภาพอนาคตอีกสิบปี ยี่สิบปีข้างหน้าของตัวเลือกเหล่านี้แล้วสิ่งนี้ทำให้เจิ้งซวี่เหยารู้สึกสับสน ไม่ใช่แค่สับสนในความแน่วแน่ของหมี่หลันเยว่แต่เป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเชื่อมั่นในการตัดสินใจของหมี่หลันเยว่โดยไม่มีเงื่อนไข

        "ได้สิรอแค่ศูนย์การค้าระดับนานาชาติเปิดทำการ เราจะซื้อทำเลเป็นของตัวเองที่นี่เลยแต่ไม่รู้ว่าจะสร้างนานแค่ไหน ถ้าแค่ครึ่งปี ฉันรอได้สบาย"

        เจิ้งซวี่เหยาตัดสินใจตามคำพูดของหมี่หลันเยว่อย่างไม่ลังเลที่จะจัดหาพื้นที่สำหรับสำนักงานของตัวเองในกั๋วเม่าแถมยังได้เป็นเพื่อนบ้านกับหมี่หลันเยว่อีกด้วย

        "ไม่มีทางเร็วขนาดนั้นหรอกค่ะพี่ไม่เห็นแบบแปลนทั้งหมดเหรอคะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่สร้างเสร็จได้ในหนึ่งหรือสองปีพี่หาที่ทำการแบบลงหลักปักฐานไปก่อนเถอะค่ะ สร้างบริษัทให้เป็นที่รู้จักภายในห้าปีพอห้าปีผ่านไป ที่นี่ก็สร้างเสร็จแล้ว พี่ค่อยย้ายสำนักงานของพี่มาที่นี่ฉันรับประกันเลยว่าพี่จะรุ่งเรืองเฟื่องฟูแน่นอน"

        ห้าปี? เจิ้งซวี่เหยาจดจำช่วงเวลานี้ไว้ในใจอย่างเงียบๆเขาอยากจะดูว่าความคิดที่แวบเข้ามาในวันนี้จะได้รับการพิสูจน์ในอีกห้าปีข้างหน้าหรือไม่หมี่หลันเยว่สามารถมองเห็นอนาคตได้จริงหรือ ถึงเวลาจะนานไปสักหน่อยแต่เจิ้งซวี่เหยาไม่สนใจ ตราบใดที่มันเกี่ยวข้องกับหมี่หลันเยว่เขาก็อดทนรอได้เสมอ

        ข้อพิสูจน์ในอีกห้าปีต่อมาแสดงให้เห็นว่าหมี่หลันเยว่พูดถูกอีกครั้งการก่อสร้างศูนย์การค้าระดับนานาชาติแห่งนี้ใช้เวลาถึงห้าปีจริงๆเจิ้งซวี่เหยามองดูเด็กสาวที่เติบโตเป็นสาวสะพรั่งความตกตะลึงและความยินดีในใจของเขาไม่อาจปิดบังได้ หมี่หลันเยว่ใช้ข้อเท็จจริงยืนยันการคาดเดาของเขาที่มีต่อเธอ

        เพียงแต่ในเวลานี้เจิ้งซวี่เหยาได้แต่งงานมีลูกไปแล้ว ส่วนหมี่หลันเยว่ก็มีแฟนแล้วเหมือนกันอดีตไม่อาจหวนคืน ห้าปีผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่สามารถย้อนกลับไปเหมือนเดิมได้อีกต่อไป แต่นั่นก็คืออีกห้าปีข้างหน้าในปัจจุบันก่อนหน้าห้าปี ทุกสิ่งทุกอย่างยังไม่เกิดขึ้น

        "ดี งั้นฉันจะใช้เวลาห้าปีพยายามอย่างเต็มที่ แล้วเราจะรอจนถึงอีกห้าปีข้างหน้า จัดหาธุรกิจของตัวเองที่นี่เริ่มต้นธุรกิจใหม่ของตัวเอง"

        เจิ้งซวี่เหยายินดีที่จะรอและให้คำมั่นสัญญาแบบนี้เพื่อหมี่หลันเยว่

        "งั้นพี่ก็ต้องพยายามเข้านะคะอีกสี่ปีฉันก็จะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว ภายในสี่ปีฉันคิดว่าธุรกิจของฉันจะมีการพัฒนาครั้งใหญ่ และในหนึ่งปีหลังจากเรียนจบฉันจะทุ่มเทอย่างเต็มที่ เพื่อให้ธุรกิจของฉันก้าวไปอีกขั้น ถึงตอนนั้นฉันมั่นใจว่าจะบรรลุเป้าหมายของตัวเอง พี่ล่ะคะ?"

        มองดูเด็กสาวที่เลิกคิ้วขึ้นท้าทายราวกับกำลังเรียกร้องการรับประกันจากเขาเจิ้งซวี่เหยาไม่อยากให้เธอประเมินเขาต่ำไป

        "ดี เรามาพนันกัน อีกห้าปีข้างหน้าฉันจะเปิดสำนักงานขนาดใหญ่ในย่านศูนย์การค้าระดับนานาชาติแห่งนี้ให้เธอเห็นฝีมือของพี่ชายเธอ"

        หมี่หลันเยว่หัวเราะคิกคักเสียงหัวเราะของเด็กสาวมีความแหลมคมแบบเด็กๆ ผสมกับความสดใสของหญิงสาววัยรุ่นมันแทรกซึมเข้าไปในแก้วหูของเจิ้งซวี่เหยา กวาดล้างเส้นเลือดของเขาแทรกซึมเข้าไปในใจของเขา สลักชื่อของเธอลงบนหัวใจของเขา จนไม่อาจลืมเลือน

        หญิงสาวตรงหน้าไม่มีวันเป็นภรรยาหรือคนรักของเขาได้เพราะเขาปล่อยมือและยอมแพ้ไปก่อนแล้ว แต่เขารู้ว่าการตัดสินใจของเขาถูกต้องไม่ว่าจะเป็นอายุ สถานะ หรือตำแหน่ง ทั้งสองคนไม่เหมาะสมกันความรักต่างวัยเหล่านั้น ใช้ความรักแท้เป็นเครื่องบังหน้า แต่เบื้องหลังเป็นเพียงการฉวยโอกาสที่น่ารังเกียจ

        เธอยังเด็กนักเมื่อแนวคิดในชีวิตของเธอยังไม่แน่นอนการบิดเบือนความรู้สึกของเธออย่างเห็นแก่ตัวนั้นน่าขยะแขยงเกินไปเจิ้งซวี่เหยาทำไม่ได้ การมีอายุมากกว่าเด็กสาวสิบกว่าปี ใช้ช่องว่างของอายุทำให้เด็กสาวติดอยู่กับความอ่อนโยนของตนเอง เป็นสิ่งที่เจิ้งซวี่เหยาไม่สามารถทำได้ไม่ว่าด้วยความไม่เต็มใจและความสกปรกก็ตาม

        ไม่ว่าจะเป็นในประเทศหรือต่างประเทศเขาเคยเห็นความรักต่างวัยแบบนี้มามากผู้ชายเหล่านั้นเพียงแค่เห็นแก่ความเยาว์วัยของเด็กสาวเมื่อเด็กสาวสูญเสียความอ่อนเยาว์ไป ก็ถึงคราวที่พวกเธอจะถูกทอดทิ้งผู้ชายก็จะผจญภัยต่อไปในชีวิต นี่คือการดูหมิ่นความรู้สึก และเป็นการทรยศต่อจิตสำนึกของตนเองแต่พวกเขาก็ยังจะตะโกนอย่างไม่อายว่า พวกเขากำลังตามหารักแท้ รักแท้อะไรกันมีแต่หัวใจที่ดำมืดเท่านั้นเอง

        คำสัญญาห้าปีไม่รู้ว่าเด็กสาวจะจำได้หรือไม่แต่เจิ้งซวี่เหยาได้สลักเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำของตัวเองกลายเป็นแรงผลักดันในการเริ่มต้นธุรกิจของเขาในช่วงห้าปีนี้เขาหวังว่าในอีกห้าปีข้างหน้า เขามีธุรกิจที่ประสบความสำเร็จจริงๆไม่ว่าสถานการณ์ของศูนย์การค้าระดับนานาชาติแห่งนี้จะเป็นยังไงเขาจะต้องทำให้สถานการณ์ของตัวเองดีขึ้นให้ได้

        "ช่วงสองสามวันที่พวกเธอไปเดินเล่นกันมาเป็นยังไงบ้างมีความคิดใหม่ๆ อะไรบ้างไหม หรือแม้แต่ร้านค้าและทำเลที่ถูกใจ?"

        ในวันนั้นหลังจากเดินเล่นกับเจิ้งซวี่เหยากลับบ้านหมี่หลันเยว่รอจนพระจันทร์เกือบจะขึ้นแล้ว พวกหนุ่มๆถึงได้กลับมาบ้านกันอย่างอืดอาด

        หมี่หลันเยว่และเฉียนหย่งจิ้นมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่นานก็ไม่มีใครพูดอะไร หลินเผิงเฟยและหนิวเถียจู้ก้มหน้าตลอดเวลาดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรจะพูดเหมือนกัน

        "ทำไม ไม่มีใครพูดอะไรเลยเหรอ?"

        เมื่อเห็นว่าทั้งสี่คนก้มหน้างุดหมี่หลันเยว่ก็แทบจะพูดอะไรไม่ออก นี่มันชัดเจนว่าเล่นจนลืมตัวกันหมดเอาเรื่องสำคัญทิ้งไว้ข้างหลัง เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความผิดหวังตัวเธอเองแทบจะวิ่งจนขาขวิดในช่วงสองสามวันนี้ เขียนแผนไปห้าหกแผนแล้วกำลังคัดเลือกทีละขั้นตอน

        ยังคิดว่าจะเอาแผนมาเทียบกับพวกพี่ๆ ดูถ้ามีข้อเสนอแนะที่เป็นเอกฉันท์ ก็จะได้ออกแบบรายละเอียดอย่างดีๆดูว่ามันเป็นไปได้ไหม แต่ที่ไหนได้ คนพวกนี้ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยจริงๆคิดว่าครั้งนี้เป็นการออกมาเที่ยวเล่นที่ปักกิ่งเฉยๆ สินะ

        "ฉันกำลังพูดกับพวกนายอยู่นะ ทำไมทำเป็นว่าตัวเองมีเวลาเหลือเฟือ ออกไปเที่ยวเล่นกัน?"

        หลิวเสี่ยวหว่านอาศัยสถานะที่อาวุโสกว่าสั่งสอนพวกเด็กๆ อย่างไม่ไว้หน้าเธอเห็นความลำบากของหลันเยว่ในช่วงสองสามวันนี้แล้วทุกวันกลับมาต้องแช่เท้าด้วยน้ำร้อนนานๆแต่ช่วงเวลาแช่เท้าก็ยังไม่ลืมที่จะถือสมุดมาเขียนๆ วาดๆ

        พอคิดว่าหลันเยว่อายุน้อยนิดต้องดิ้นรนอยู่คนเดียว หลิวเสี่ยวหว่านก็รู้สึกไม่สบายใจ

        "หลันเยว่อายุเท่าไหร่เองตอนนี้อยู่ในช่วงเริ่มต้นธุรกิจ เธอเดินจนเท้าแทบจะพองอยู่แล้วก็ยังไม่ลืมที่จะทำแผนทุกคืน พวกนายยังหนุ่มยังแน่น กลับไม่ช่วยอะไรแถมยังเที่ยวเล่นกันจนเพลิน ทำไมไม่กลับมาตอนดึกกว่านี้เลยล่ะ?"

        สำหรับการกลับบ้านดึกของพวกเด็กๆหลิวเสี่ยวหว่านก็ไม่พอใจมากเหมือนกัน ต้องรู้ว่าปักกิ่งไม่ใช่ซวงเฉิงที่คุ้นเคยพอถึงเวลาอาหารเย็น พวกเขาไม่กลับมา เธอเป็นห่วงจริงๆ กลัวว่าพวกเด็กๆ จะมีเรื่องแต่สุดท้ายพวกเขากลับมาดึกขนาดนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน กลับเป็นเพราะมัวแต่เที่ยวเล่นเธอจะไม่โกรธได้ยังไง

        "หรือว่าจะปล่อยปละละเลยกันแบบนี้?ถ้างั้นก็บอกมาตรงๆ เลย เราก็จะไม่พึ่งพวกนายแล้วฉันกับหลันเยว่ก็จัดการได้ ตอนนี้โรงงานก็เข้าที่เข้าทางแล้วไม่จำเป็นต้องให้ฉันตามติดอยู่ที่โรงงานตลอดเวลา พรุ่งนี้ฉันก็จะออกไปเดินเล่นบ้างมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ ก็ยังดีกว่าไม่มีหัวใจ"

        พวกเด็กๆที่ถูกหลิวเสี่ยวหว่านดุด่าจนเงยหน้าไม่ขึ้น ก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งในใจหลันเยว่ไม่ได้ห้ามพวกเขาเล่น ครั้งนี้ปล่อยพวกเขาออกไปก็แค่อยากให้พวกเขาได้เดินเล่นในปักกิ่งอย่างสนุกสนาน แต่ในระหว่างการเล่นก็ให้พวกเขาสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวไปด้วยก็เท่านั้น

        ใครจะรู้ว่าพอได้ออกไปวิ่งเล่นพวกเขาก็ลืมเรื่องงานไปหมด

        "พี่เสี่ยวหว่านคะอย่าดุพวกเขาเลยค่ะ พวกเขายังเด็กอยู่นะคะ ตั้งแต่พวกเราเริ่มทำธุรกิจเสื้อผ้าพวกเขาก็แทบไม่มีเวลาออกไปเล่นข้างนอกเลย ถึงแม้จะมาปักกิ่งก็ยังหมกมุ่นอยู่กับงาน"

        "ตอนนี้ก็เหลืออีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วให้พวกเขาได้สนุกกันบ้างเถอะค่ะ ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกโชคดีที่เรามีพื้นฐานทางธุรกิจอยู่แล้ว ต่อไปก็แค่ทำอย่างมั่นคงไม่ต้องรีบร้อนอย่างในตอนนี้"

        หมี่หลันเยว่ช่วยพี่ๆ ไว้ พี่ๆกลับแสดงสีหน้าละอายใจ ในสายตาของน้องสาว พวกเขาเป็นแค่เด็กๆแล้วน้องสาวเป็นผู้ใหญ่หรือ เด็กผู้หญิงอายุสิบห้าปี คนอื่นๆยังเอาแต่ประจบแม่กับพ่ออยู่เลย แต่น้องสาวของพวกเขาคนนี้กลับคุ้นเคยกับการดิ้นรนเพื่อชีวิตแล้ว

        "หลันเยว่..."

        พวกหนุ่มๆเกือบจะพร้อมใจกันเรียกชื่อหลันเยว่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจและเสียดาย

        "เฮ้อ ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะฉันแค่ถามเล่นๆ ไม่ได้ตั้งใจจะให้พวกพี่ทำงานอะไร ทำความคุ้นเคยกับปักกิ่งก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว ไม่งั้นคนอื่นถามว่ามาปักกิ่งแล้วไปไหนมาสุดท้ายถามอะไรก็ไม่รู้เรื่อง มันจะไม่น่าอายกว่าเหรอคะ"

        รู้ว่าหมี่หลันเยว่กำลังช่วยพวกเขาแก้ตัวตอนแรกที่ปล่อยคนออกไป ก็ตกลงกันแล้วว่าจะไปเลือกพื้นที่ร้านค้าแต่ในเมื่อหมี่หลันเยว่พูดแบบนี้แล้วหลิวเสี่ยวหว่านก็ไม่สามารถด่าพวกเขาได้อีกต่อไปทำได้เพียงแค่โบกมือไล่พวกเขาออกไป ไม่อยากสนใจพวกเขาแล้ว

        แต่หมี่หลันเยว่กลับไม่ลืมภารกิจของตัวเองในวันรุ่งขึ้นก็ยังคงยืนกรานที่จะไปสำรวจปักกิ่ง  เพียงแต่ตอนนี้เธอได้วาดแผนผังเส้นทางที่เธอจะเดินอย่างตั้งใจในเมื่อไม่อยากพึ่งพาพี่ๆ แล้ว เธอก็ต้องหาวิธีสำรวจปักกิ่งให้ทั่วอย่าให้พลาดที่ไหนหรือเสียทำเลดีๆ ไป

        เธอตั้งใจจะไปคนเดียวแต่เจิ้งซวี่เหยาที่ติดตามเธอมาสองวัน ก็ยังคงยืนกรานที่จะตามไปด้วย

        "ยังไงฉันก็ต้องหาที่สร้างสำนักงานอยู่แล้วนี่มีเธอคอยนำทาง ฉันก็สบายขึ้นเยอะเลย"

        ในเมื่อเจิ้งซวี่เหยาจะตามไปด้วยหมี่หลันเยว่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ปล่อยเลยตามเลย แต่ไม่คาดคิดว่าในวันนี้หมี่หลันเยว่กลับค้นพบความยินดีที่ไม่คาดฝัน