ตอนที่ 21 ซวยซับซวยซ้อน
"พวกเราขึ้นได้แล้ว!?!มันคงจะไปไกลละมั้ง
มันช่างร้ายกาจน่าหวาดกลัวพวกผีดิบกระหายเืพวกนี้!!'
หมวดฮันนี่พูดขึ้นในความมืด
ทุกคนทยอยปีนขึ้นฝั่งบนทางเดินริมลำธาร
นายยอดใช้ไฟฉายกันน้ำของเขาฉายไป
ทางที่พวกเขามากวาดไปรอบตัว
"พวกเราไปดูนายพรานสดกันเถอะ
ว่าเป็ยังไงกันบ้างผมได้ยินเสียงร้อง
จากการโจมตีของพวกผีกองกอย
และผมทำกระเป๋าสัมภาระตกแถวนั้นด้วย!!!"
พวกเขาเดินกลับไปทางเก่าประมาณอึดใจใหญ่
ก็เห็นร่างของผีกองกอยบางตัวนอนตายอยู่
เืของมันเป็สีดำไหลนองข้างๆลำตัว
จากรอยะุปืนและคมมีด
ที่นายพรานและลูกหาบช่วยกันต่อสู้
แต่น่าแปลกใจว่าทำไมไม่เห็นศพลูกหาบ
หรือนายพรานสักคนเดียวมีแต่สัมภาระ
ที่ตกเกลื่อนแม้แต่ปืนลูกซอง
และปืนแก๊ปของลูกหาบก็วางเกลื่อนไปทั่ว
ทุกคนช่วยกันเก็บสัมภาระที่จำเป็ใส่กระเป๋าเป้
เก็บอาวุธจำพวกมีดและลูกะุพกติดตัวไป
เพราะพวกเขารู้ว่าอันตรายที่เขาหลง
เข้าไปในป่านี้มันมากมายเสียเหลือเกิน
"นายยอดเราจะไปทางไหนดี!!?"
เสียงของหมวดฮันนี่ดังขึ้นขอความคิดเห็นขึ้น
"เราจะไปทางนี้กันดีไหมครับ!!?"
นายยอดชี้ไปด้านขวามือตรงทางแยก
ที่ผีกองกอยไม่ได้เข้ามาดักเขา
"โอเคเราไปทางนี้กันนะยอด!!"
หมวดฮันนี่กล่าวขึ้นมาแล้วเดินนำหน้า
"ทำไมต้องไปทางนี้ค่ะ!!?"
แสงระวีพูดแทรกขึ้นอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
อะไรสักอย่างพัดชาจึงแสดงความคิดเห็น
"ทางนี้เป็ทางที่เราเดินเข้ามาพวกผีกองกอย
มันดักรอเราแสดงว่าข้างหน้าด้านนี้
อาจจะเป็รังของมันหรือถ้าออกไป
มันอาจจะซุ่มโจมตีเรา!"
เธอหยุดคิด
"ทางด้านนั้นมันดักรอเราอยู่!!!"
เธอชี้มือออกไปทางที่ผีกองกอยดักเธออยู่
แล้วพวกเธอลงไปแอบซ่อนในลำธาร
"เราไม่รู้ว่าพวกมันมีนายออกคำสั่งหรือเปล่า
เหมือนพวกมันออกจะฉลาดผิดผี"
เธอเสนอความคิด
"ทางนี้น่าจะดีที่สุดเราน่าจะเสี่ยงดู
เพราะว่าไม่มีผีกองกอยมาดับมันอาจจะเป็ทาง
ที่พวกมันไม่รู้ก็ได้ว่าจะไปไหนมาจากทางไหน!!!?"
เมื่อทุกคนลงความเห็นช่องทางนี้
น่าจะเสี่ยงดูพวกเขาจึงเดินเข้าไปตามทางคดเคี้ยว
สูงชันขึ้นไปเรื่อยมันเป็ถ้ำที่ไม่สูงนัก
แต่มีอากาศหายใจอย่างน่าประหลาด
มันทอดยาวขึ้นสูงไปเรื่อยๆคล้ายกับเบื้องบน
จะเป็ทางออกด้านสูงของูเาช่องทางข้างหน้า
เป็ทางแยกด้านหนึ่งเฉียงสูงขวามือ
กลับเป็ช่องเล็กๆมีแสงลอดออกมาเรืองเรือง
นายยอดเดินนำหน้าค่อยๆชะโงกมอง
ตรงทางแยกซ้ายมือเขาปิดปาก
เหมือนกับว่าเห็นอะไรที่น่ากลัว
ทุกคนค่อยๆโผล่หน้าไปดูช่องที่มีแสงเรืองเรือง
ด้านซ้ายมือสิ่งที่ทุกคนเห็นแทบปิดปากกลั้นหายใจ
แท้ที่จริงช่องนี้เป็ช่องหน้าต่างที่อยู่เหนือถ้ำด้านล่าง
คล้ายอุโมงค์ระบายอากาศ้าเหนือถ้ำ
พวกเขามองลงไปเห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างหล่อเหลา
แต่งตัวเหมือนคนโบราณนอนอยู่
บนแท่นหินสีครามอ่อนหลับตาสนิท
มุมปากทั้งสองด้านมีเืไหลสดๆเป็ทาง
รอบบริเวณใกล้ๆกับแท่นที่นอนของชายผู้นี้
กลับมีซากศพของลูกหาบและนายพรานสด
นอนกันเกลื่อนซีดเซียวเหมือนถูกดูดเืไปทุกหยด
ห่างออกไปรอบบริเวณมีพวกผีกองกอย
นั่งเป็วงกลมล้อมล้อมกันอยู่ประมาณยี่สิบกว่าตัว
พวกมันนั่งสงบไม่ส่งเสียงร้องคล้ายกับว่ากำลังหลับอยู่
รูปร่างของพวกมันแปลกพิกลขากลับไปอยู่ด้านหลัง
ตัวดำทมิฬผมเผ้ารุงรังนุ่งผ้าเศษเก่าๆคล้ายนุ่งผ้าโจงกระเบน
หมวดฮันนี่ส่งสัญญาณมือให้ทุกคน
ค่อยค่อยเลี่ยงไปอีกทางเลยไปไม่ให้มีเสียงดัง
"รังของมันอยู่ที่นี่เองไอ้คนที่นอนอยู่บนที่นอน
ต้องเป็จ่าฝูงมันแน่นอนทำไมมันถึงแต่งตัวดีมาก
เหมือนกษัตริย์ของคนโบราณ หรือนักรบโบราณยังไงก็ไม่รู้!!!?"
พัดชาพูดกับพรรคพวกเหมือนสงสัยอดไม่ได้
ที่จะแสดงความคิดเห็นออกมา
เมื่อเดินห่างไกลมาได้ประมาณพอสมควร
"แต่ที่แน่ๆเรารู้แล้วว่าเรามาทางนี้ปลอดภัยแน่
เพราะรังของมันอยู่ที่นั่นและตอนนี้มัน
ได้กินอิ่มและกำลังพักผ่อนนอนหลับกันอยู่!!"
ยอดพูดขึ้น
"แต่น่าสงสารพวกนายพราน และลูกหาบมากเลยนะคะ!!"
พัดชามีสีหน้าเศร้าสร้อยด้วยความสงสาร ลูกทีมของหล่อนที่นำมาด้วย
"ทำยังไงได้หละพัดชาพวกเราก็เกือบตาย
ถ้าไม่ได้ในยอดที่มีไหวพริบแอบลงไปหลบใต้น้ำ
ทำให้เราปลอดภัยกันทุกคนต้องยกความดี
ความชอบให้กับนายยอดไป!!"
หมวดฮันนี่พูดสรรเสริญนายยอด
แล้วยิ้มให้มันอยากขอบคุณจากใจ
"เหรอ!!!!!!!!!"
แสงระวีหมั่นไส้พูดออกมาพร้อมกับหลับตา
ค้อนใส่นายยอดอย่างเหลืออดนายยอด
หลบตามองพื้นต่ำแล้วเอียงตัวเบี่ยงออกไปข้างหน้า
ทุกคนไม่ได้สนใจกับการกระทำของแสงระวี
เพราะกำลังมุ่งความสนใจไปกับทาง
ที่กำลังมุ่งตรงทางข้างหน้าเริ่มเล็กลง
แทบจะเดินไม่ได้เล็กลงไปเรื่อยๆ
แต่มีแสงอยู่ข้างหน้าพวกเขาทุกคนต้องเดินทาง
ด้วยการใช้การคลานมันเป็รูเล็กๆไปสู่แสงสว่างข้างบน
"คุณพัดชาครับผมว่าด้านหน้า
น่าจะเป็ทางออกเรารอดแล้วครับ!!"
แต่ผิดคาดเมื่อทุกคนโผล่ออกจากอุโมงค์นั้น
มันกลับเป็ห้องโถงใหญ่ในถ้ำ
มีบริเวณกว้างขวางมากมีน้ำตกสายเล็กๆ
ไหลออกมาจากผนังหินเป็ทางตกลงบนแอ่งหิน
คล้ายสระน้ำขนาดใหญ่น้ำใสเหมือนแก้ว
สามารถมองเห็นหน้าตัวเองได้
"พัดชาเราว่าพวกเราลงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
สักครู่เถอะเหนียวตัวสกปรกไปหมดแล้ว!!"
พัดชาร้องสั่งนายยอด
"นายยอดหลบไปหลังโขดหินนั่น
พวกเราจะแก้ผ้าอาบน้ำกัน!!"
แสงระวีพูดขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า
"สักพักแล้วค่อยเดินทางต่อกันเหนื่อย
จนแทบจะลากขาไม่ไหวแล้ว"
ผู้หญิงทั้งสามถอดเสื้อผ้าออกเหลือแต่ชุดชั้นใน
ตัวบางๆลงอาบน้ำกันอย่างสบายใจ
"นายยอดะโออกมาจากหลังก้อนหินใหญ่
ข้างถ้ำพวกคุณคุณมีถ้ำไปทางนี้มีแสงอยู่ข้างหน้าด้วยครับ!!"
ไอ้ยอดจอมลามกมันค่อยๆขยับกายขึ้นบน
เหนือก้อนหินหวังว่าจะแอบดูสาวทั้งสามอาบน้ำ
พลันสายตามันก็เหลือบขึ้นมองตรงปากถ้ำตก
น้ำตกตรงช่องน้ำไหลเห็นตาสองดวงสีเขียว
เท่าไข่ห่านสะท้อนแสงออกมาจากรูถ้ำ
ที่มืดมิดด้วยสัญชาตญาณมันะโสุดเสียง
"หนีเร็วมีตัวอะไรอยู่้านั้นไม่รู้ครับคุณพัดชาเร็วๆ
มาทางด้านนี้สามสาวทะลึ่งพรวดขึ้นจากน้ำวิ่งคว้าเสื้อผ้า!!!?"
ฮันนี่หันไปทางที่นายยอดะโบอกอ้าปากค้าง
เห็นงูเหลือมลายขาวน้ำตาลออกมาจากรูน้ำตก
ลำธารขนาดใหญ่ประมาณต้นตาลโผล่หัวออกมา
อ้าปากฟันเป็ซี่เรียงกันแหลมยาว
น่ากลัวตาเป็สีเขียวเท่าไข่ห่านส่งประกายแวววับ
ทั้งสามสาวหันไปมองพร้อมกันขนลุกเกรียว
มือไม้อ่อนแข้งขาอ่อนแรงโดยเฉพาะแสงระวี
เธอคว้าได้แต่กางเกงติดมือก็ถูกฮันนี่ดึงแขนไป
ได้กางเกงตัวเดียวทั้งสองสาวก็มีสภาพไม่ต่างกัน
ฮันนี่คว้าได้เสื้อก็กระชากแสงระวีกับพัดชา
ให้รีบหนีทันทีเพราะเ้างูเหลือมั์
กระโจนลงน้ำมาแล้วไม่สนใจสัมภาระและปืน
สามสาววิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างไม่คิดชีวิต
ตามนายยอดไปติดติด
"มาครับมาทางนี้ครับ"
เสียงนายยอดร้องบอกพร้อมพุ่งตัวไป
ทางปากถ้ำที่มีแสงกันที
แสงระวีหันหลังกลับไปมองงูเหลือมั์
ตาของเธอก็เห็นมันพุ่งแฉลบอ้าปากตามมาอย่างรวดเร็ว
"ว้าย....ช่วยด้วยมันตามมาแล้วววววว!!"
ใจของเธอแทบหลุดออกจากปาก ใกลัวสุดขีด
นายยอดเบียดตัวหลบกับผนังถ้ำ
ทำให้ผู้หญิงทั้งสามวิ่งผ่านเขาไป
ปืนไรเฟิลในมือก็ะเิขึ้นยิงเข้าหัวอันใหญ่โต
ของพญางูเหลือมั์ทันทีงูเหลือมั์
มันฉลาดเกินกว่านายยอดจะเข้าใจ
พอเห็นนายยอดยกปืนขึ้นยิงมันก็ใช้แฉลบ
ออกไปอีกข้างทางลูกปืนก็เฉียดเกล็ดของมัน
กระจายไปทําได้เพียงขอดเกล็ดของมันสามสี่ชิ้นเท่านั้น
ไม่สามารถระคายผิวมันได้เลย
นายยอดไม่สนใจผลว่ามันจะเป็อย่างไง
เขาพุ่งตัวตามสามสาวไปทันทีทั้งหมดไม่สนใจข้างหน้า
ว่าจะเป็อย่างไรพวกเขามองปากถ้ำที่มี
แสงส่องเข้ามาเป็ทางรอดทางเดียว
ที่เขาจะสามารถหนีเ้างูั์นั้นได้มันตามมา
เร็วเกินกว่าพวกเขาจะตัดสินใจอะไรได้
ทั้งสี่พุ่งตัวออกจากถ้ำโดยไม่คิดว่าข้างหน้า
จะเป็อย่างไงเกือบพร้อมพร้อมกัน
!!!!โอ๊ย!!!!/ว้ายๆ!!!!
เสียงทั้งสี่ร้องประสานกันอย่างใ
กับสิ่งที่ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นทุกคนติดอยู่บนตาข่ายั์
ขนาดใหญ่เส้นสายของมันเท่ากับเชือกมะนิลา
ใหญ่กว่าข้อมือทักกันเป็โยงใยเหมือนใยแมงมุม
ใช่แล้วมันคือใยแมงมุมที่กลางขึงพวกเขาไว้
อยู่ปากถ้ำนั่นเองใยมันเหนียวจนสามารถรับน้ำหนัก
ทั้งสี่ให้ติดอยู่ไม่สามารถ ขยับเขยื้อนไปได้เหนือพื้นประมาณสิบฟุต
ตาของฮันนี่มองไปที่เ้างูั์ที่โผล่หัวออกมาจากปากถ้ำ
"โอ๊ยยย..ตายแล้วเราโดนงูจับกินแน่ฮันนี่ช่วยแสงด้วยยย..!!?"
เสียงของแสงระวีดังขึ้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
ขนลุกขนพองเมื่อนึกถึงว่าตัวเองจะเป็อาหารงูเหลือมั์
เธอดิ้นรนจนใยของแมลงมุมั์พันตัวจนไม่สามารถขยับตัวได้
อัศจรรย์ใจเ้างูั์โผล่หัวอ้าปากสะบัดหัวไปมา!
แต่ไม่กล้าตามมาที่ทั้งสี่ติดอยู่บนใยแมงมุม!แสงระวีร้องเสียงดังลั่น
"ช่วยด้วย!!!"
น้ำหนักของคนทั้งสี่ถ่วงย้อยลงมาบนพื้น
แต่ไม่อาจดิ้นหลุดออกจากความเหนียว
ของสายใยแมงมุมนั้นได้!
ต่างคนต่างดิ้นทุรนทุรายปางจะขัดใจ
เหลือบตาขึ้นไปดู้าเห็นแมงมุมั์ตัวหนึ่ง
ค่อยๆไต่ลงมาจากผนังถ้ำ้าตัวมันใหญ่มาก
เหมือนถังเก็บน้ำกลมกลมขนาดห้าพันลิตร
มันแยกเขี้ยวยาวสองข้างตัวปกคลุมด้วยขนดำ
ขาของมันแปดขายาวเกือบข้างละยี่สิบฟุต
มันไต่ลงมาและทิ้งตัวปล่อยใยที่ก้นของมัน
เคลื่อนตัวลงมาช้าๆหาเหยื่อทั้งสี่เ้างูั์
คล้ายกับเห็นแมงมุมตัวมหึมา
เกิดความกลัวค่อยๆหดหัวเข้าหายไปในถ้ำ
((((((ติดตามตอนต่อไปนะครับ)))))
2K
