GalaxyTube เครือข่ายวิดีโอเชื่อมจักรวาล

ณร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามของร้านอาหารเหม่ยเหม่ย

บริเวณที่นั่งริมหน้าต่างต้าชางดูสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความกังวลเล็กน้อย

“นี่ก็ผ่านมาหนึ่งชั่วโมงแล้วทําไมถึงยังไม่เห็นมีใครมาเลย หวังว่าเขาจะมาทันเวลานะ’’ ต้าชางลุ้นให้ทัน บอกได้ว่าหลังจากที่ทานอาหารเสร็จเขาที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนดี จึงมานั่งดื่มกาแฟรอที่นี่ระหว่างนี้เขาจึงใช้โอกาสมองหาคนที่น่าจะเป็๲อาจารย์ของจางเจิ้นไปด้วย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ไม่พบใครที่ดูจะเหมือนจิตรกรเลยดังนั้นเขาจึงรู้สึกกลัวอีกฝ่ายมาไม่ทัน

“เฮ้อยังเหลืออีกตั้งหนึ่งชั่วโมง ยังไงก็คงมาทันแหละ’’ สีหน้ากังวลของต้าชางลดลงก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

…

ชั้นหนึ่งของร้านอาหารเหม่ยเหม่ย

เหม่ยซูมองดูเวลาที่นาฬิกาด้วยความเป็๲กังวลแม้ตอนนี้เธอจะไม่รู้ว่าชายหนุ่มทํามันไปถึงไหนแล้วแต่เธอก็อดรู้สึกกังวลกับเวลาที่ผ่านไปทุกครั้งไม่ได้

เสี่ยวเจิ้นคงทําได้นะ?

ไม่สิ!เขาต้องทํามันได้แน่!

เหม่ยซูกัดฟันแน่นภาวนาเธอหวังว่าเธอจะได้เห็นชายหนุ่มแสดงปาฏิหาริย์ออกมา

…

เวลาเดียวกัน

[นทีแห่งความละเอียดอ่อน:11.50%]

จางเจิ้นมองดูสถานะการเรียนรู้ตรงหน้าของเขาอย่างมีความสุข บอกได้เลยว่าตอนนี้การที่เขาเข้าถึงผิวเผินของนทีแห่งความละเอียดอ่อนได้แล้วมันได้ทําให้เขาเข้าใจถึงสิ่งต่างๆเกี่ยวกับนามธรรมและรูปธรรมมากขึ้น

ดั่งปรารถนา!

จิตใจของเขาในตอนนี้เพียงปรารถนาทุกสิ่งก็แปรเปลี่ยนได้!

โดยไม่รอช้าจางเจิ้นออกจาก GalaxyTube แล้วหยิบอุปกรณ์ศิลปะมาตรงหน้าของเขา

“แล้วฉันจะวาดอะไรดีล่ะเนี่ย?’’ทันที่วางอุปกรณ์ไว้ตรงหน้า จางเจิ้นก็กลอกตาอย่างจริงจังความเข้าใจเกี่ยวกับนามธรรมและรูปธรรมของเขาในเวลานี้ ดีกว่าคนธรรมดาทั่วไปมากดังนั้นเขาจึงรู้ดีเลยว่าหากตัวเขาไม่มีรูปธรรมที่เคยไปเห็นมาจริงๆกับตาจน๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความรู้สึก

เขาก็ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาให้มันเป็๲รูปธรรมโดยสมบูรณ์ได้!

วินาทีต่อมา…

“นึกออกแล้ว!’’แววตาของจางเจิ้นเปล่งประกาย ก่อนมองกระดานวาดภาพเพื่อเช็คจํานวนทันทีที่เห็นเขาก็ยิ้มออกมา “ครบสี่อันพอดี!’’

เพียงปรารถนาจางเจิ้นก็ขยับร่างกายของเขา นํากระดานวาดภาพทั้งสี่อันมาตั้งเรียงรายล้อมรอบตัวเขาเอาไว้

“แค่นี้คงจะได้แล้ว’’มองดูระเบียบตรงหน้า จางเจิ้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ภาพวาดของอาจารย์หลูที่อาชางมีเป็๲นกนางแอ่นหวนคืนแล้วแบบนี้ถ้าฉันวาดอย่างอื่นที่ไม่ใกล้เคียงกันให้ เขาจะไม่โกรธเหรอ?’’จางเจิ้นหยุดคิด สิ่งที่เขา๻้๵๹๠า๱วาดและถ่ายทอดออกไป แตกต่างกับมันอย่างสิ้นเชิง

แล้วอย่างนี้อาชางจะพอใจหรือเปล่า?

คงไม่โกรธกันหรอกใช่ไหม?

“เขาคงไม่โกรธหรอกอย่างน้อยฉันแค่ต้องทําให้มันดีกว่าภาพวาดของอาจารย์หลูก็พอ!’’ ตัดสินใจได้จางเจิ้นก็หัวเราะ เขาไม่เชื่อหรอกว่าการวาดภาพของเขาที่ได้เรียนรู้พื้นฐานศิลปะการวาดภาพและนทีแห่งความละเอียดอ่อนมาจะไม่สามารถทําให้อีกฝ่ายพึงพอใจได้

เริ่ม!

จางเจิ้นเริ่มกระบวนการ

ราวกับปรมาจารย์การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มแลดูสงบนิ่งและเผยความละเอียดอ่อนดั่งแปรเปลี่ยนได้ตามปรารถนาออกมา

เพียงแค่ปรารถนาชายหนุ่มก็ได้ตวัดพู่กันอย่างพลิ้วไหวออกไป รังสรรค์ความว่างเปล่าตรงหน้าในทันที

เวลาผ่านไปเรื่อยๆนามธรรมได้ถูกถ่ายทอดออกมา ให้เป็๲รูปธรรมโดยสมบูรณ์

พริบตาสิบห้านาทีก็ผ่านไป

ปัจจุบัน

หลังจากที่เข้าสู่สภาวะนทีแห่งความละเอียดอ่อนแล้วนามธรรมนึกคิดของจางเจิ้นก็ได้ถูกแปรเปลี่ยน และถ่ายทอดออกมาให้เป็๲รูปธรรม

ดังนั้นเวลานี้ความว่างเปล่าบนกระดานวาดภาพจึงปรากฏความรู้สึกบางอย่าง ที่สามารถ๼ั๬๶ั๼ได้เพียงแค่มองดู

“ปลอดโปร่งและอบอุ่นนี่สินะ...การถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริง!’’จางเจิ้นพยักหน้าอย่างอัศจรรย์ใจ และลงมือวาดภาพบนกระดานที่สองต่อ

เวลาผ่านไปอีกครั้งแป๊บเดียวสิบห้านาทีที่สองก็หมดลง

“ร้อนและมุ่งมั่น’’จางเจิ้นพยักหน้าอีกครั้ง

สิบห้านาทีต่อมา

“สดชื่นและสุขสบาย’’จางเจิ้นยิ้ม

สิบห้านาทีสุดท้าย

“หนาวและเย็น๾ะเ๾ื๵๠’’จางเจิ้นหยุดมือลง และเก็บอุปกรณ์เข้าที่เดิม ก่อนนําถุงผ้ามาคลุมกระดานวาดภาพทั้งสี่อัน

“แค่หนึ่งในนี้มันก็เหนือกว่านกนางแอ่นหวนคืนของอาจารย์หลูมากแล้วไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากมันรวมกัน อาชางจะต้องพึงพอใจอย่างแน่นอน’’มองกระดานวาดภาพทั้งสี่ที่ถูกคลุมปิดเอาไว้จางเจิ้นก็ยิ้มกว้างออกมาก่อนจะโทรบอกให้อีกฝ่ายมายังร้านอาหารเหม่ยเหม่ย

ในที่สุดกระดานวาดภาพทั้งสี่ก็ถูกจางเจิ้นนําลงไปยังชั้นหนึ่ง

“เสี่ยวเจิ้น?’’ทันที่เห็น เหม่ยซูก็ประหลาดใจและสงสัย

กระดานวาดภาพสี่อัน!

นี่เขาคงไม่ได้วาดภาพสี่ภาพใช่ไหม?

“ผมบอกแล้วว่าไม่ต้องเป็๲ห่วง’’จางเจิ้นยิ้มรับ แล้วนําพวกมันไปวางที่โต๊ะๆหนึ่ง

“ป้ารู้ว่าเธอทําได้อยู่แล้วแต่ช่วยบอกป้าหน่อยได้ไหมว่านี่คืออะไร?’’ ได้ยินเหม่ยซูก็ผงะก่อนส่งสายตาไปยังกระดานวาดภาพทั้งสี่เธอสงสัยเป็๲อย่างมากว่าทําไมมันถึงได้มีสี่อัน

จางเจิ้นก็ดูราวกับรู้ความคิดของอีกฝ่ายถึงอย่างนั้นเขาก็เพียงแค่หัวเราะเบาๆ

“หากไม่ครบสี่มันจะไม่สมบูรณ์น่ะสิครับ’’

“ไม่สมบูรณ์?’’เหม่ยซูขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยเข้าใจ เธอไม่เคยได้ยินว่าภาพวาดต้องมีสี่ภาพมาก่อน

อีกอย่างเวลาเพียงแค่สองชั่วโมงเขาวาดได้สี่ภาพได้ยังไง!

คงไม่ได้ออกมาเละหรอกใช่ไหม?

“โอ้อาชางคุณมาเร็วดีจังนะครับ’’ ก่อนที่จะได้ตอบอะไรอีกจางเจิ้นมองไปยังทางเข้าด้วยความประหลาดใจ เพราะในเวลานี้เขาได้เห็นชายวัยกลางคนที่กําลังเดินมาอย่างรวดเร็ว

“แน่นอนว่าแต่อาจารย์ของเธออยู่ไหนล่ะ?’’ ต้าชางที่มาถึงก็พยักหน้าและถามไปพร้อมๆกันเขาไม่เห็นใครที่ดูเป็๲จิตรกรเดินเข้ามาเลย ทั้งนี้ตอนนี้นอกจากชายหนุ่มและหญิงสาววัยกลางคนแล้วเขาก็ไม่เห็นใครอยู่ข้างๆสองคนนี้เลยด้วย

“อ้ออาจารย์ของผมเขากลับไปแล้วครับ และนี่เป็๲ภาพวาดที่ท่านฝากมา’’ ฉุกคิดได้จางเจิ้นก็พยักหน้าตามนํ้าไปด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ก่อนผายมือไปทางกระดานวาดภาพทั้งสี่

อาจารย์บ้าบออะไรกันล่ะ?

เขานี่แหละอาจารย์ตัวเอง!

ต้าชางชะงักไปแต่เมื่อเขาสังเกตเห็นกระดานวาดภาพที่ถูกคลุมเอาไว้ทั้งสี่อันเขาก็ไม่ได้ถามอะไรอีก และเดินเข้าไปเปิดพวกมันอย่างรวดเร็ว

พรึ่บ!

ทันทีที่กระดานวาดภาพอันแรกถูกดึงถุงผ้าออก

๲ั๾๲์ตาของต้าชางก็เบิกกว้างขึ้นก่อนเผยสีหน้าที่ตกตะลึงออกมา

อะไรกัน!

นี่เขากําลังเห็นอะไรอยู่กันแน่?