ณ ร้านอาภรณ์ผีเสื้อหยก
มองจากภายนอกก็ดูเป็ร้านธรรมดาทั่วไป แต่ด้านในกับดูแปลกหูแปลกตาทั้งงานฝีมือที่ดูยังไงๆก็หรูหราแต่แฝงความธรรมดาเอาไว้ ภายในร้านตกแต่งด้วยของมีราคาพูดได้ว่าดูดีแบบมีระดับ ร้านอาภรณ์อันดับหนึ่งสมชื่อจริงๆ ขนาดคนจนเข้ามาในร้านยังต้อนรับเป็อย่างดี ไหนว่าแบ่งชนชั้นไงหรือนางจะเข้าใจอะไรผิดไป
“ท่านลุงเหตุใดร้านอาภรณ์แห่งนี้ถึงได้ต้อนรับคนจนด้วยเ้าคะ”นางหันถามคนที่เฝ้าประตูทางเข้าร้านด้วยความสงสัย ก็ถ้าเป็ร้านที่ดังขนาดเป็อันดับหนึ่งของแคว้นได้ถ้าไม่ใช่เพราะผลงานมีคุณภาพก็ต้องบริการต้อนรับลูกค้าแบบมีระดับไม่แบ่งแยกชนชั้นอะไรทำนองนั้น
“คุณหนูเถียนตันที่เป็เ้าของร้านอาภรณ์ผีเสื้อหยกแห่งนี้บอกว่าหากจะขายของไม่จำเป็ต้องแบ่งแยกชนชั้นให้วุ่นวายเพราะทุกคนคือลูกค้า ต่อให้เป็ขอทานก็อย่าได้ดูแคลนไปเพราะบางทีคนรวยไม่จำเป็ต้องแต่งตัวดูดีเสมอไป”ว้าว! เห็นทีคุณหนูเถียนตันผู้นี้จะเป็คนมีทัศนคติที่ดีไม่เลวเลย ไม่น่าเชื่อว่าบนโลกใบนี้จะยังมีคนที่ไม่ชอบการแบ่งแยกชนชั้นอยู่ด้วย
“ขอบคุณท่านลุงที่บอกลี่เอ่อร์เ้าค่ะ”นางเดินเข้าไปภายในร้านอาภรณ์ผีเสื้อหยกถึงแม้ว่าจะมีคุณหนูจากหลายตระกูลมองมายังนางด้วยสายตารังเกียจก็ตามนางหรือจะสนใจ
“แว๊ะ! ยัยขอทานน่ารังเกียจ”หื้อ เ้าสิน่ารังเกียจยัยสุ่มไก่ไม่รู้จะใส่อะไรมาตั้งหลายชั้นนึกว่าสวยหรือไง
“ยี้ เหม็นพวกขอทาน”เหอะ! ทำเป็เหม็นไม่รู้ว่าไอ้ที่ประโคมมานี้น้ำหอมหรือสวนดอกไม้เคลื่นที่กันแน่!
“เป็ขอทานแล้วยังไม่รู้จักเจียมตัวว่าตัวเองไม่สมควรจะเข้าร้านชื่อดังให้เป็เสนียดเปล่าๆ”ยัยเด็กปากร้ายตัวเท่าลูกหมาบังอาจมาว่านางหรือเดี๋ยวก็รู้ว่าใครกันแน่ที่มันไม่รู้จักเจียมตัว
“พี่สาวๆข้าอยากได้อาภรณ์ที่แพงที่สุดในร้านเ้าคะ”ว่าใครไม่ว่ามาว่านางผู้มีเงินเป็คลังขนมแทบจะกินมันแทนข้าวได้ถ้าไม่ติดว่ามันคือเงินนางคงกินลงท้องไปแล้ว
“ตามพี่สาวมา้าเลยจ๊ะ”
“ฝันหรืออยู่หรือไงยัยขอทาน”มีตัวน่ารำคาญเพิ่มมาอีกหนึ่งสงสัยไม่อยากมีปากไว้กินข้าวกันแล้ว
“เ้าค่ะ”
พอนางเดินขึ้นมาชั้นบนก็จะเห็นได้ว่าเนื้อผ้าที่ใช้ทำอาภรณ์นั้นเป็ของดีเนื้อผ้านุ่มมือใส่สบายไม่หนักไม่เบาเหมาะกับนางที่ไม่ชอบความเยอะของชุด ดูต่างจากชั้นล่างมากที่เนื้อผ้าดูหยาบใส่ไม่ค่อยสบายมีแต่ความหรูหราของมันเท่านั้นที่ทำให้ดูมีราคาขึ้นมา
“ชุดนี้คืออาภรณ์หยกขาวบริสุทธิ์ลายน้ำสีฟ้าขาว ปักรูปด้วยนกกระเรียนขาวมีแบบเดี่ยวและครอบครัว ส่วนทางด้านนั้นคือชุดพเนจรใต้ล้าลายน้ำสีเขียวอ่อนมีแบบเดี่ยวและครอบครัว ด้านนี้คือชุดมู่ต้านสีม่วงขาวพลิ้วไหวในสายลม…….”หลังจากที่นางยืนฟังรายละเอียดมาสามชั่วยามก็ตัดสินใจเหมาหมดทุกชุดในราคาแพงแสนแพงแต่นางก็ยอมจ่ายไปแบบไม่เสียดายเงินเพราะของบางอย่างมันดูดีเกินไปถึงราคาจะสูงแต่สมราคา
“พี่สาวยัยเด็กขอทานนั้นคงทำให้พี่สาวเสียเวลาแล้ว?”ยัยคุณหนูหมายเลขหนึ่งพูดขึ้น
“ข้าก็ว่างั้นขอทานหรือจะมีเงินซื้อของแพงๆได้”ตามมาด้วยยัยคุณหนูหมายเลขสองและคำพูดของคุณหนูบ้านอื่นก็ดังขึ้นตามมา
“เสียใจด้วยที่ข้าไม่ใช่ขอทาน”นางเดินลงมาข้างล่างด้วยอาภรณ์ชุดใหม่และมีชุดเดียวในร้านด้วยอาภรณ์สีชมพูลาย ปักด้วยรูปดอกเหมยใส่เครื่องประดับน้อยชิ้นภายในร้านมีเพียงเด็กหญิงห้าขวบที่ดูสวยน่ารักมากกว่าใครๆ
“นะ นั้น!”ถึงกลับพูดไม่ออกสมน้ำหน้า
นางก็เดินลงไปยิ้มหวานให้ด้วยความใสซื่อแต่ใครจะรู้ว่ารอยยิ้มนั้นคือรอยยิ้มสะใจพอหันไปทางขวาก็เจอเข้ากับว่าที่ท่านพ่อหมายเลขหนึ่งกำลังเดินดูอาภรณ์อยู่ในมุมหนึ่งของร้าน
[ประวัติเป้าหมายว่าที่ท่านพ่อหมายเลขหนึ่งเขาคือ เซียนกระบี่อันดับหนึ่งของสำนักซูหยวน คุณชายใหญ่จากตระกูลเฟิงทั้งร่ำรวยมีอำนาจมากกว่าแคว้นหงส์ถึงสามเท่าเขาเป็อัจฉริยะั้แ่อายุยังน้อย นิสัยใจคอเป็คนดี หน้าตาหล่อเหลา ยึดถือคุณธรรมเป็อันดับหนึ่ง สถานะยังไร้คู่ครอง]
“รู้เยอะจริง”ระบบเทพอะเนอะจะไม่รู้สิแปลกทีเื่อย่างงี้ทำเป็รู้ดีชิ!
“หนูน้อยเป็อะไรหรือเปล่า”
“เปล่าเ้าค่ะ”
“มาซื้ออาภรณ์คนเดียวหรือ?”เขาเห็นเด็กหญิงั้แ่แต่งตัวเป็ขอทานน้อยเดินเข้ามาภายในร้านแล้ว เขาก็บอกไม่ถูกว่าเด็กคนนี้ดูน่าสนใจยังไง หากไม่สังเกตดีๆเขาคงคิดว่าเป็เพียงเด็กขอทานแต่พอเห็นรอยยิ้มเ้าเล่ห์แบบนั้นเขาก็นึกสนุกอยากจะรอดูฉากขอทานน้อยลอกคาบเป็คุณหนูผู้ร่ำรวยเสียนี่
“เ้าค่ะ ลี่เอ่อร์มาคนเดียว”
“เ้าชื่อลี่เอ่อร์หรือ”เขาถามเด็กหญิงออกไปนางเป็เด็กน่ารักมากสำหรับเขาถึงจะเด็กแต่มีใบหน้าที่สวยงดงามโตมาคงไม่พ้นตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งเป็แน่
“ลี่ชิงเ้าคะแต่ท่านแม่ชอบเรียกว่าลี่เอ่อร์”คำตอบของนางดูน่ารักไหมนะ
“งั้นลี่เอ่อร์น้อยมีอะไรให้ท่านลุงคนนี้ช่วยเหลือหรือเปล่า”เขาเป็ลูกชายคนโตมีน้องชายสี่คนแถมหลานๆก็ยังมีแต่ผู้ชายทั้งหมดเขาเป็คนเดียวที่ยังไม่ได้แต่งงานและก็คงหมดหวังที่จะมีลูกสาวหรือแม้แต่หลานสาวยังไม่มีหวัง พอเห็นเด็กหญิงน่ารักตรงหน้าแล้วเขาก็อยากจะมีหลานสาวที่น่ารักแบบนางดูสักคนจริงๆ
“ไม่มีเ้าค่ะ”
“แล้ว…….."เขาพูดไม่ออกเลยจริงๆก็เด็กหญิงตรงหน้าเอาแต่ยืนจองหน้าเขาอย่างเดียว
“ท่านลุงมีหญิงใดในใจหรือยังเ้าคะ”มองดูใกล้ๆแล้วเขาคนนี้ดูดีมากทั้งหน้าตาที่หล่อเหลาแถมการแต่งตัวที่ดูดีแบบมองทีเดียวก็รู้ว่าฐานะทางบ้านนั้นรวยโคตรๆ
“เอ่อ…ยังไม่มีนะ”
“จริงหรือเ้าค่ะ”
“อืม”
“ท่านลุงรับอาภรณ์พวกนี้ไปสิเ้าคะลี่เอ่อร์ซื้อไปคงไม่ใช้ประโยชน์อะไร”เด็กหญิงพูดด้วยความเศร้าใจอย่างถึงที่สุดทำเอาคนมองสงสัยในคำพูดของเด็กน้อย
“เหตุใดลี่เอ่อร์น้อยถึงพูดแบบนั้น”
“ลี่เอ่อร์ไม่มีท่านพ่อมีแต่ท่านแม่ชุดครอบครัวซื้อไปก็มีแต่ท่านแม่กับลี่เอ่อร์ที่จะใส่ได้เท่านั้น”นางแสร้งร้องไห้ออกมาเล็กน้อย
“ลี่เอ่อร์น้อยอย่าร้องไห้ไปท่านลุงคนนี้จะเป็ท่านพ่อบุญธรรมให้ลี่เอ่อร์ดีไหม”เขาก็ไม่ได้ติดอะไรหากจะรับเด็กหญิงคนหนึ่งเป็บุญบุญธรรม
“จะดีหรือเ้าค่ะ”แผนสำเร็จข้าได้ท่านพ่อหมายเลขหนึ่งแล้ว
“ดีสิท่านพ่อบุญธรรมคนนี้มีเงินมีอำนาจตั้งมากมายเหตุใดจะเป็ท่านพ่อให้ลี่เอ่อร์น้อยไม่ได้ละ”เขาตัดสินใจแล้วว่าจะรับนางเป็ลูกสาวบุญธรรมอาจเป็โชคดีของเขาที่จู่ๆฟ้าก็ส่งลูกสาวมาให้แบบไม่ทันได้ตั้งตัว
“ในเมื่อเป็ท่านพ่อของลี่เอ่อร์แล้ว ท่านพ่อช่วยอุ้มลี่เอ่อร์ได้ไหมเ้าคะ”
“ได้สิ”
“ท่านพ่อมีนามว่าอะไรหรือเ้าคะ”
“เฟิงเสวี่ย”
“ชื่อแปลกดีเ้าค่ะ”นางพึ่งเคยได้ยินชื่อของผู้ชายที่มีความหมาว่าลมหิมะเป็ครั้งแรกมันคงเป็อะไรที่สำคัญต่อบิดามารดาผู้ให้กำเนิดละมั้งนางคิดในใจ
“อาจจะแปลกจริงๆ”เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุขทั้งๆที่ชื่อของเด็กหญิงแปลกกว่าเขาอีกแต่เขาก็คิดว่ามันเป็ความคิดของเด็กหญิงคนหนึ่งเท่านั้น
[ระบบรายงานนายท่านได้รับท่านพ่อบุญธรรมมาแล้วหนึ่งคน นายท่านจะมีอำนาจมากกว่าแคว้นหงส์ถึงสองเท่าต่อให้ทำอะไรผิดก็ไม่มีใครลงโทษได้เพราะเกรงกลัวอำนาจของตระกูลเฟิง จบรายงาน]
“มาไวไปไวมีอะไรที่ระบบมันทำไม่ได้บ้างเนี่ยนอกจากจะหลงตัวเองแล้วยังมโนเก่ง เฮ้อ”นางได้ท่านพ่อบุญธรรมมาแล้วก็จริงแต่ก็ไม่ได้คิดจะให้สานสัมพันธ์ต่อท่านแม่เพราะนางคิดว่าท่านพ่อบุญธรรมคนนี้คงรักสันโดดมากกว่า ไม่งั้นคงไม่ปล่อยให้ตัวเองไร้คู่ครองมาตั้งหลายปีแบบนี้หรอก เอาเป็ว่านางจะเก็บท่านพ่อบุญธรรมหมายเลขหนึ่งไว้เพื่ออำนาจหากวันหนึ่งนางเดือดร้อนท่านพ่อบุญธรรมหมายเลขหนึ่งก็สามารถช่วยนางได้ อย่าได้มองนางไม่ดีแบบนั้นนางไม่ได้จะหลอกใช้แค่ถูกใจท่านพ่อคนนี้จริงๆ ความรักพ่อลูกก็คือของจริงนางอาจจะมีท่านพ่อที่ยอดเยี่ยมกว่าพ่อผู้ให้กำเนิดก็เป็ได้