EP : 16 ช่วยเหลือ
“นี่! ปล่อยข้าลงนะ” เว่ยลู่เซียนร้องบอกเมื่อถูกแม่พยัคฆ์สายฟ้าที่งับคอเสื้อของนางแล้วพาะโหายเข้าไปในม่านอักขระ
“แง๊ว!”
เว่ยลู่เซียนมองลูกพยัคฆ์สายฟ้าอีกสองตัววิ่งเข้ามาหาแม่ของมัน
พอมันเห็นนางมันก็พยายามะโมาหานางทันที อะไรกัน อย่าบอกนะว่ามันจะเอานางมาเป็อาหารให้กับลูกของมันน่ะ
พรึบ!!
ทันทีที่แม่พยัคฆ์สายฟ้าปล่อยนางลงกับพื้น นางก็ะโตัวถอยออกไปตั้งหลักทันที
แต่พอถอยหลังไปได้ไม่ไกลก็รู้สึกว่าชนเข้ากับอะไรสักอย่าง และนางก็ััได้ถึงลมหายใจอีกด้วย
นะ…นั้นมันคืออะไรกัน อะไรเย็นๆ สากๆ กำลังัักับตัวของนางอยู่ ความรู้สึกของนางตอนนี้กำลังขนลุกอย่างห้ามไม่อยู่
“ข้าอยากให้เ้าช่วยสามีของข้า ลูกชายของข้าบอกว่าเ้าเก็บสมุนไพร และเดาว่าเ้าน่าจะเป็นักหลอมโอสถ” แม่พยัคฆ์สายฟ้ากล่าวขึ้น พลางมองอาการตื่นกลัวของหญิงสาวไปด้วย จากนั้นก็มองสามีของนางที่กำลังเลียหญิงสาวอยู่
“แล้วทำไมไม่บอกข้าดีๆ เล่า ใหมดเลย” เว่ยลู่เซียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวเช่นนั้น ก่อนจะพึมพำกับตัวในประโยคเพราะนางคิดว่าจะถูกจับมาเป็อาหารเสียแล้ว
“ต้องขออภัยเ้าด้วยพอดีข้าดีใจไปหน่อยก็เลยลืม” แม่พยัคฆ์สายฟ้ากล่าวบอก
“แล้วจะให้ข้าช่วยอะไร” นางเอ่ยถามพลางมองลูกพยัคฆ์สายฟ้าทั้งสามตัวกำลังใช้หัวของมันถูขาของนางอยู่
“แง๊วๆๆๆ”
“ข้าฟังพวกเ้าไม่รู้เื่หรอกนะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอก นางรู้ดีว่ามัน้าจะพูดคุยกับนาง แต่พอดีนางฟังมันไม่ออก
“แง๊วๆ งับ”
“โอ๊ย เ้ากัดข้าทำไมเนี่ย” เว่ยลู่เซียนที่มองลูกพยัคฆ์สายฟ้าที่กำลังร้องอยู่ นางก็ต้องร้องขึ้นเมื่อถูกลูกพยัคฆ์สายฟ้ากัดขา
“หลงเทียน” แม่พยัคฆ์ร้องอย่างใเมื่อเห็นลูกชายตัวเองกัดขาของหญิงสาว ไม่นะ!!
“เฮ้ย แผลหายไปแล้ว” ใที่ถูกกัดยังไม่หาย ยังต้องมาใที่แผลหายไปต่อหน้าต่อตาของตัวเองอีกนี่มันเกิดอะไรขึ้น
“นี่ท่านต้องช่วยพ่อของข้านะ”
“เ้าพูดกับข้าหรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจเพราะจำได้ว่ามันพูดกับนางไม่ได้
“ใช่ๆ ท่านต้องช่วยพ่อของข้านะ” หลงเทียนพยักหน้ารับก่อนจะร้องบอก
“แล้วจะให้ข้าช่วยอะไร” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะไม่รู้ว่าพยัคฆ์สายฟ้าพวกนี้้าให้นางช่วยอะไร
“สามีของข้าถูกเพลิงพยัคฆ์อัคคีมา” แม่พยัคฆ์สายฟ้ากล่าวบอก
“เพลิงพยัคฆ์อัคคี อย่างนั้นหรือ” เว่ยลู่เซียนพึมพำ เมื่อเจองานยาก
นี่ อย่าบอกนะว่าเผ่าพยัคฆ์มีเื่กันแล้วพยัคฆ์สายฟ้าห้าตัวนี้หนีมาที่เขตแดนของพวกนาง
“ตามที่เ้าคิดนั่นแหละ” เสียงทุ้มที่อยู่ด้านหลังทำเอาเว่ยลู่เซียนสะดุ้ง
“อ่านความคิดข้าได้ด้วยหรือเนี่ย” นางกล่าวพลางเดินขึ้นมาสองสามก้าวแล้วหันกลับไปมองพ่อพยัคฆ์สายฟ้าที่อยู่ด้านหลัง
“อืม” พ่อพยัคฆ์สายฟ้าเอ่ยตอบ
“ข้าขอดูแผลหน่อยสิ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางเดินเข้าไปดูแผลของอีกฝ่ายที่เป็รอยไหม้ที่่ลำตัว
“อืม รอยแผลไหม้นี้มีพิษด้วยสินะ ดูจากาแเป็สีม่วงเช่นนี้” มันไม่ใช่เพราะรอยเน่าเปื่อยแต่เป็เพราะว่าถูกพิษมาด้วย
“พิษจากเพลิงของพยัคฆ์อัคคีน่ะ” พ่อพยัคฆ์สายฟ้ากล่าวบอก
“ทำไมพวกเ้า เอ่อ ท่านถึงสู้กันล่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามแม่จะมีสะดุดไปบ้าง แต่ก็ทำตัวให้ปกติที่สุด
“เื่มันยาวหากเ้าอยากรู้ข้าจะเล่าให้ฟังเมื่อเ้ารักษาข้าหายแล้วก็แล้วกัน” พ่อพยัคฆ์สายฟ้าเอ่ยบอกเพราะเื่มันยาวจริงๆ
“อ่า งั้นหรือ ข้าก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นสักหน่อย” เว่ยลู่เซียนกล่าวพลางยักไหล่ไปด้วย พร้อมกับคิดว่าจะใช้สมุนไพรตัวไหนรักษาพ่อพยัคฆ์สายฟ้าตัวนี้ดี
“จำได้แล้ว ข้ามีมันอยู่นี่น่า” เว่ยลู่เซียนร้องขึ้นอย่างดีใจเมื่อคิดได้ว่ามีโอสถชนิดหนึ่งที่นางเคยหลอมเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว
“เ้ารักษาสามีข้าได้หรือไม่” แม่พยัคฆ์สายฟ้าร้องถามด้วยความหวัง เพราะเพียงแค่ครอบครัวของพวกนางลงมาอยู่ด้านล่างนี้ก็แย่พอแล้ว นางไม่อยากจะเสียสามีที่เป็เสาหลักของครอบครัวไป
“อืม าแพวกนี้นะ ข้ารักษาได้ เพียงพิษของเพลิงพยัคฆ์อัคคีนั้นต้องใช้ไข่มุก์เป็ส่วนผสมหลักในการหลอมโอสถขับพิษน่ะสิ ซึ่งข้าไม่มีมัน อีกอย่างคือข้าไม่รู้ว่ามันมีอยู่ที่ไหนบ้าง เพราะทะเลนั้นมีมากมายนัก” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกอย่างหนักใจ
“เ้าจะบอกข้าว่าสามีของข้าไม่มีทางรอดอย่างนั้นหรือ” แม่พยัคฆ์สายฟ้าเอ่ยถามเพราะั้แ่นางคลอดลูกๆ ของนางมาร่างกายของนางก็อ่อนแอเนื่องจากเพิ่งคลอดลูกมาแถมยังถูกพวกพยัคฆ์อัคคีโจมตีเข้า ทำให้พวกนางต้องหนีมา
“ข้ารักษาาแให้หายได้ แต่พิษนั้นข้ารักษาไม่ได้ แต่ว่านะ ข้าจะสกัดจุดให้มันไม่กระจายไปทั่วร่างของสามีของเ้าได้ จริงสิ ข้าได้ยินว่าสัตว์เทพเช่นพวกท่านนั้นสามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็มนุษย์ได้ใช่หรือไม่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะถามอีกฝ่ายไปด้วย
“ได้ เ้าอยากให้ข้าเปลี่ยนเป็มนุษย์สินะ” พ่อพยัคฆ์สายฟ้ากล่าวตอบก่อนจะถามไป
“ใช่แล้ว เพราะข้าจะได้ทำแผลให้ได้ง่ายๆ” เว่ยลู่เซียนกล่าวบอกเพราะพยัคฆ์สายฟ้านั้นตัวใหญ่กว่านางมาก
เคยได้ยินว่าสัตว์เทพนั้นจะมีร่างใหญ่โตจนกินเนื้อที่เป็แคว้นเลยนะ เพียงเป่าลมหายใจครั้งเดียวก็สามารถทำลายแคว้นทั้งแคว้นได้อย่างง่ายดาย
พรึบ!
ร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมเข้มอยู่ในชุดสีขาวฟ้ามีรูปสายฟ้าอยู่บนชุด แต่ช่างเื่นั้นก่อนตอนนี้นางต้องรีบรักษาอีกฝ่ายก่อน
“ดื่มนี่ไปก่อน ไปนั่งตรงนั้นข้าจะฝังเข็มให้” เว่ยลู่เซียนส่งขวดโอสถให้อีกฝ่ายก่อนจะบอกพ่อพยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มไปด้วย
“ขอล่วงเกินท่านหน่อยนะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางจับแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่มีรอยข่วนลากยาวมาถึงเอวด้านซ้าย นางมองาแที่กำลังรักษาตัวอย่างช้าๆ
“แค่กๆ”
“หลงเทียนเ้าเป็อะไรไป!” แม่พยัคฆ์สายฟ้าร้องเสียงหลงเมื่อเห็นลูกชายของนางไอออกมาเป็เืสีดำ